ตอนที่ 22 พลังแห่งการโจมตีต่อเนื่อง

ตอนที่ 22 พลังแห่งการโจมตีต่อเนื่อง

หลังจากผ่านการต่อสู้ร่วมกันหลายครั้ง หานหนิงและเพื่อน ๆ ในกลุ่มก็เริ่มประสานงานกันได้อย่างคล่องแคล่ว

เมื่อฝูงด้วงยักษ์เข้ามาขวางทาง หลินเทียนเหอก็ไม่สามารถเคลื่อนย้ายซากศพต่อได้ เขาจึงควบคุมเถาวัลย์สองเส้น เพื่อดึงดูดความสนใจของหัวหน้าด้วงยักษ์

ในพริบตา หัวหน้าด้วงยักษ์ที่ตัวใหญ่กว่าด้วงยักษ์ทั่วไป นำพาฝูงด้วงยักษ์ธรรมดาอีกประมาณหกตัว เปลี่ยนทิศทางการโจมตีและมุ่งหน้ามาทางหลินเทียนเหอ

หัวหน้าด้วงยักษ์บินไปได้รวดเร็วกว่าเดิมมาก เมื่อมันกระพือปีกมันจะกลายเป็นเหมือน “เครื่องบินรบ” ที่เปล่งแสงสีแดงออกมา พร้อมเสียงหึ่ง ๆ ที่สร้างแรงกดดัน มันพุ่งโฉบลงมาอย่างดุดัน

เคร้ง !

นักฆ่าโครงกระดูกที่ล้อมรอบด้วยหมอกสีเทาโผล่ออกมาจากด้านข้าง สกัดการโจมตีของหัวหน้าด้วงยักษ์ได้อย่างแม่นยำ

ปัง ! ปัง ! ปัง !

ขาทั้งสี่ที่แหลมคมของด้วงปะทะกับนักฆ่าโครงกระดูก เสียงปะทะหนักแน่นดังก้องราวกับเสียงกลองศึก

ในช่วงเวลาที่นักฆ่าโครงกระดูกสามารถยื้อการโจมตีของหัวหน้าด้วงยักษ์ไว้ได้ชั่วคราว

หานหนิงยกหน้าไม้โลหะที่ติดตั้งระบบยิงต่อเนื่องขึ้นมา เล็งไปยังตำแหน่งของหัวหน้าด้วงยักษ์ แล้วเหนี่ยวไกยิงต่อเนื่องทันที

ฟิ้ว ! ฟิ้ว ! ฟิ้ว !

ลูกดอกพุ่งออกไปในลักษณะยิงทีละนัดก่อน

สายหน้าไม้ที่ยืดหยุ่นสั่นไหวจนเกิดภาพซ้อน ส่งพลังมหาศาลออกไป

ลูกดอกพุ่งทะลุอากาศ พร้อมเสียงหวีดหวิวที่แหลมคม ก่อนจะทะลุผ่านม่านควันที่หัวหน้าด้วงยักษ์ได้สร้างไว้

พั่บ !

พั่บ พั่บ !

เมื่อระยะห่างไม่ถึงสิบเมตร จู่ ๆ เสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้น ร่างใหญ่โตของหัวหน้าด้วงยักษ์ไม่อาจหลบหลีกได้ ทันใดนั้นมันก็ถูกยิงจนร่างสั่นสะท้านอย่างแรง ราวกับจะร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ

หานหนิงก้าวเท้า ปรับตำแหน่งการยิง ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ตั้งสมาธิเล็งไปที่หัวหน้าด้วงยักษ์ที่กำลังเสียหลัก แล้วเหนี่ยวไกยิงต่อเนื่องอีกครั้ง

ฟิ้ว ! ฟิ้ว ! ฟิ้ว !

ลูกดอกอีกสามดอกพุ่งออกไป

พั่บ ! พั่บ ! พั่บ !

ท่ามกลางเสียงการต่อสู้ที่ดังสนั่น ลูกดอกทะลุเข้าร่างของมันอย่างจัง

หัวหน้าด้วงยักษ์โดนลูกดอกเจาะลึกจากหัวถึงท้องรวมทั้งหมดหกลูก ก่อนจะร่วงลงกับพื้นอย่างแรง

เมื่อม่านควันจางลง แม้มันจะโดนโจมตีอย่างรุนแรง แต่หัวหน้าด้วงยักษ์ที่แข็งแกร่งระดับนี้จะยังไม่ตายเพราะหน้าไม้โลหะธรรมดา และลูกดอกก็เจาะเข้าไปในร่างของมันได้ไม่ลึกนัก

แม้ว่ามันจะร่วงลงพื้น แต่ร่างมันยังดิ้นไปมา มันพยายามบินขึ้นอีกครั้ง

ในตอนนั้น นักฆ่าโครงกระดูกยกดาบขึ้น แสงสีดำม่วงวูบไหว ก่อนจะฟันลงไปที่หัวของหัวหน้าด้วงยักษ์

ฉับ !

เลือดสีเขียวพุ่งกระจาย ร่างของหัวหน้าด้วงยักษ์ยังคงสั่นสะท้าน แต่แรงที่ดิ้นรนลดลงอย่างรวดเร็ว

ในที่สุด ร่างของมันก็แข็งทื่อ

“โห ! สุดยอดขนาดนี้เลยเหรอ ? !”

หลินเทียนเหอและเสียวหมิงหวังเพิ่งจะจัดการกับด้วงยักษ์ธรรมดาทั้งหกตัวได้สำเร็จ และกำลังจะมาช่วยหานหนิง

แต่พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าหานหนิงจะสามารถจัดการกับหัวหน้าด้วงยักษ์ได้ก่อน และดูเหมือนจะจัดการได้ง่ายดายกว่าที่พวกเขาคิด

ในขณะที่สัมผัสถึงพลังอุ่นๆ ไหลเข้าสู่ร่างหานหนิงพบว่าพลังเวทของตัวเองเพิ่มขึ้นจาก 1 เป็น 2

“รีบไปช่วยคนอื่นต่อกันเถอะ”

ไม่มีเวลามากพอที่จะพูดคุยกันต่อ อีกฝั่งหนึ่งอาจารย์จางและคนอื่น ๆ ยังคงต่อสู้กับฝูงด้วงยักษ์ที่เหลืออย่างดุเดือด

แม้ว่าอาจารย์จางจะสามารถต่อสู้กับศัตรูพร้อมกันได้ถึงสามตัว แต่บาดแผลที่หน้าอกของเขาที่ได้มาจากการโจมตีของหัวหน้าด้วงยักษ์นั้นยังไม่หายดี ทำให้เขาเริ่มหายใจติดขัด และแผลที่เคยห้ามเลือดไว้เริ่มปริจนเลือดไหลออกมาอีกครั้ง การต่อสู้จึงยืดเยื้ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ท่ามกลางการต่อสู้อันดุเดือด

กลุ่มคนที่เหลืออยู่ในสนามรบต่างเผชิญความลำบาก เพราะไม่เคยเจอกับการโจมตีของฝูงด้วงยักษ์มากมายขนาดนี้มาก่อน พวกเขาทำได้เพียงต่อสู้กับด้วงยักษ์ทั้ง 20 ตัว อย่างยากลำบากภายใต้การแนะนำของโจวหยู

ในทีมของหานหนิง มีทั้งหมดห้าคนที่ปลุกพลังพิเศษสำเร็จ นอกจากนี้ยังมีอีก 4 คน แบ่งเป็นผู้ชาย 2 คนและผู้หญิง 2 คน ที่ปลุกพลังพิเศษได้เช่นกัน แต่เนื่องจากพลังของพวกเขายังไม่ได้รับการพัฒนา การต่อสู้กับด้วงยักษ์ธรรมดาก็ยังคงเป็นเรื่องที่เหน็ดเหนื่อยเกินไป

“ฉันมาช่วยแล้ว !”

ในช่วงเวลาวิกฤต เสียงตะโกนดังก้องไปทั่วสนามรบ

นักฆ่าโครงกระดูกของหานหนิงพุ่งเข้าไปในฝูงด้วงยักษ์ราวกับเสือที่เข้าสู่ฝูงแกะ ร่างกายมันเคลื่อนไหวอย่างว่องไว นักฆ่าโครงกระดูกใช้มือวาดผ่านกลางอากาศ ทำให้เลือดสีเขียวของด้วงยักษ์กระจายไปทั่ว

ด้วงยักษ์ธรรมดาแต่ละตัวถูกโจมตีจนร่วงลงกับพื้น

หานหนิงสังเกตเห็นว่า การฆ่าด้วงยักษ์ธรรมดาเหล่านี้ไม่ทำให้เขาได้รับพลังฟื้นฟูอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงสั่งให้นักฆ่าโครงกระดูกโจมตีด้วงยักษ์เหล่านั้นให้บาดเจ็บ และปล่อยให้คนอื่น ๆ เป็นคนจัดการพวกมัน เพื่อให้พวกเขาได้รับการฟื้นฟูพลังแทน

การต่อสู้อันดุเดือดค่อย ๆ เปลี่ยนทิศทาง

ด้วยการเข้าร่วมของทั้งสาม สถานการณ์การต่อสู้ก็พลิกกลับ ฝูงด้วงยักษ์ธรรมดากว่า 20 ตัว ถูกฆ่าลงทั้งหมดในเวลาเพียงไม่กี่นาที โดยฝีมือของเหล่านักศึกษาและผู้โดยสารที่กล้าหาญ

แต่มีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น

แม้คนที่ฆ่าด้วงยักษ์ธรรมดาจะไม่ได้ปลุกพลังพิเศษสำเร็จ แต่ในกลุ่มพวกเขามีผู้รอดชีวิต 9 คน มี 7 คน ที่ปลุกพลังได้สำเร็จ อีก 2 คน อาจารย์หลี่ผู้มีอายุมาก และหญิงสาวเงียบขรึมคนหนึ่ง ยังไม่สามารถปลุกพลังได้

ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้ปลุกพลัง แต่การฆ่าด้วงยักษ์ก็ทำให้พวกเขารู้สึกถึงพละกำลังใหม่ที่เริ่มพัฒนาในร่างกาย

“ถึงจะปลุกพลังไม่ได้ แต่ฉันรู้สึกได้ว่าร่างกายแข็งแรงขึ้น บางทีนี่อาจจะช่วยเสริมสร้างร่างกายของเราได้” อาจารย์หลี่พูดพร้อมน้ำเสียงมั่นใจ

“ฉันก็รู้สึกเหมือนอาจารย์หลี่ค่ะ ร่างกายมันอุ่น ๆ เหมือนมีพลังแฝงอยู่ในตัว” หญิงสาวอีกคนพูดขึ้น

“ถ้าได้ผลแบบนี้ก็ดี อย่างน้อยมันก็ช่วยให้เราอยู่รอดในสถานการณ์อันตรายแบบนี้ได้” อาจารย์จางพยักหน้ารับ

“อาจารย์จาง เราจะไปช่วยพี่หลี่ดีไหม ? ดูเหมือนว่าทางนั้นกำลังลำบาก...”

หลังจากที่พวกเขาจัดการฝูงด้วงได้เรียบร้อยก็มีคนเสนอความคิดเห็นขึ้นมา

ฝั่งของหลี่ป๋อและทีมของเขากำลังเจอกับการต่อสู้อย่างหนัก เนื่องจากขาดนักสู้ที่มีพลังพิเศษที่พัฒนาอย่างหานหนิงและหลินเทียนเหอ การต่อสู้กับหัวหน้าด้วงยักษ์จึงเป็นเรื่องยากมาก

ตอนนี้ มีนักสู้พลังพิเศษไม่ต่ำกว่า 6 คน ที่ได้รับบาดเจ็บหนักมีแผลลึกจนเห็นกระดูก และเหลือเพียงหลี่ป๋อกับหญิงสาวที่คล่องแคล่วคนหนึ่งที่พอจะยืนหยัดต่อสู้ได้

สายตาของพวกเขามองไปรอบ ๆ สนามรบ ก่อนจะเห็นว่ามีบางคนตายไปแล้ว

“เรายังมีแรงเหลือ รีบไปช่วยพวกเขาเถอะ !” อาจารย์จางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น กลุ่มนักศึกษาก็รีบพุ่งไปยังสนามรบอีกฝั่งทันที

“บ้าเอ๊ย ! อาจารย์จางและทีมเขาจัดการพวกมันได้ยังไง ? ทั้งพละกำลังและความเร็ว...มันเหนือกว่าพวกเราเกินไป !”

หลี่ป๋อพึมพำ พลางมองแสงสีแดงที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายที่อ่อนล้าของเขาแทบจะขยับไม่ไหว เขาพยายามรวบรวมพลังครั้งสุดท้าย เตรียมตัวกลิ้งหลบจากการโจมตี

แต่ในตอนนั้น เงาสีเทาที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงพุ่งผ่านสายตา

หัวหน้าด้วงยักษ์ที่กำลังพุ่งโจมตีหลี่ป๋อ ถูกแรงมหาศาลซัดจนกระเด็นไปอีกทาง

“พี่หลี่! ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ?”

เสียงของอาจารย์จางดังขึ้นพร้อมความห่วงใย

หลี่ป๋อมองไปยังต้นเสียงและเห็นแสงพลังพิเศษหลากสีที่ระเบิดออกตรงหน้า

กลุ่มนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหลินแสดงพลังของตนออกมา แต่ละคนใช้อาวุธและพลังพิเศษของตน โจมตีด้วงยักษ์อย่างรวดเร็วในท่าทีที่เหนือกว่า

“พวกคุณ...เก่งมากจริง ๆ ...”