ตอนที่ 17 ข่มขวัญ

ตอนที่ 17 ข่มขวัญ

อาจารย์จางมองกลุ่มคนภายนอกผ่านสายตาอย่างระมัดระวัง ก่อนพูดกับนักศึกษาเบา ๆ

“เดี๋ยวพอเราออกไป ท่าทีต้องแข็งกร้าว ห้ามอ่อนข้อเด็ดขาด เราต้องข่มขวัญพวกเขาก่อน แล้วค่อยดูว่าพวกเขาคิดจะทำอะไร”

“แน่นอนว่าไม่ใช่แค่แข็งกร้าวอย่างเดียว หากพบว่าพวกเขาแข็งแกร่งเกินไป อย่าเสี่ยงชีวิตเพื่ออาหารเหล่านี้ จำไว้ว่าเราต้องรักษาชีวิตไว้ก่อน ยังไงเราก็มีโอกาสหาใหม่ได้ เข้าใจไหม ?”

"เข้าใจครับ ! "

“เดี๋ยวฉันจะออกไปเจรจากับพวกเขาเอง”

“อาจารย์จาง ผมว่าให้ 'นักฆ่าโครงกระดูก' ออกไปดูลาดเลาก่อนดีกว่า เผื่อพวกนั้นจะลอบโจมตี”

หานหนิงเสนอความคิดเห็น “อย่าเพิ่งรีบร้อนออกไป เราช่วยกันพรางตัวนักฆ่าโครงกระดูกให้แนบเนียนก่อน”

“ก็ดี !”

ก่อนหน้านี้ 'นักฆ่าโครงกระดูก' ได้ต่อสู้กับหัวหน้าด้วงยักษ์อย่างดุเดือด จนเสื้อผ้าที่มันสวมขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และเมื่อมันวิวัฒนาการ เสื้อผ้าทั้งหมดก็ปลิวหายไป ปัจจุบันมันอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า

เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด พวกเขาทั้งสี่ช่วยกันบังสายตาของคนด้านนอก เพื่อไม่ให้เห็นนักฆ่าโครงกระดูก

หานหนิงหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ในห้องมาสวมให้นักฆ่าโครงกระดูกอย่างลวก ๆ จนกระทั่งมันดูไม่เหมือนโครงกระดูกอีกต่อไป เขาจึงพูดขึ้น “ออกไปได้แล้ว”

“แกร๊ก !”

นักฆ่าโครงกระดูกเดินออกไปตามคำสั่ง

“พวกเขาคงกลัวจนไม่กล้าออกมา พวกเราน่าจะบุกเข้าไปแย่งของจากพวกเขาเลยดีกว่า !”

“อย่าเพิ่ง พวกนายไม่เห็นรอยต่อสู้บนพื้นเหรอ ? คนพวกนี้น่าจะเป็นผู้มีพลังพิเศษ ระวังไว้หน่อยก็ดี”

“กลัวอะไร ! พวกเรามีกันตั้งหลายสิบคน เอาคนที่กล้า ๆ ลุยหน่อย ก็น่าจะเอาชนะพวกเขาได้แล้ว !”

ข้างนอกรถไฟ กลุ่มคนที่ซุ่มอยู่นาน เริ่มทนไม่ไหวและพูดคุยกันอย่างกระวนกระวาย แต่เมื่อพวกเขาเห็นนักฆ่าโครงกระดูก ตัวผอมแห้งที่สูงไม่ถึง 160 เซนติเมตร เดินออกมา เสียงพูดคุยก็เงียบลงทันที

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครลอบโจมตี อาจารย์จางจึงตบมือแล้วแบกสัมภาระตามออกไปเป็นคนที่สอง

ชายคนหนึ่งในกลุ่มที่สวมเสื้อโค้ทสีเขียวเข้มเดินออกมา เขามองกระสอบเสบียงด้านหลังอาจารย์จางด้วยคิ้วที่ขมวดก่อนพูดขึ้น

“พี่ชาย ฉันเป็นพนักงานในขบวนรถไฟนี้ คุณกับพวกเก็บอาหารไปเยอะขนาดนี้ คิดว่าเอาเปรียบกันเกินไปหรือเปล่า ?”

“เอาเปรียบ ? ข้ามมาอีกโลกแล้ว ยังจะมาพูดเรื่องเอาเปรียบอีกเหรอ ?”

ขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น อาจารย์จางถึงกับจ้องตาเขม็ง กล้ามแขนเปื้อนเลือดของเขาโป่งขึ้นมาทันที

“ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ พวกนายอยู่ที่ไหน ? ตอนเรากำลังรวบรวมอาหารพวกนายหายหัวไปไหน ? แล้วตอนนี้พอเรารวบรวมทุกอย่างเสร็จ พวกนายกลับมาพูดเรื่องเอาเปรียบงั้นเหรอ ? ทำไมไม่มาพวกเราช่วยตั้งแต่แรก ?”

ชายคนนั้นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

“เสบียงอาหารบนรถไฟเป็นของทุกคน คุณจะเอาไปทั้งหมดไม่ได้ !”

อาจารย์จางกำลังจะพูดต่อ แต่ชายวัยกลางคนอีกคนที่ใส่แว่นกลับเดินออกมาจากกลุ่มพร้อมกับพูดขึ้น

อย่างดุดัน

“เฮ้ย คุณช่วยคิดถึงประโยชน์ส่วนรวมด้วย ! อย่าเห็นแก่ตัวจนทำลายโอกาสของคนส่วนใหญ่ !”

คำพูดของเขาทำให้นักศึกษาที่ยืนอยู่ข้างหลังอาจารย์จางโกรธจนหน้าแดง แต่พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรตอบโต้อีก

สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดคือ...

แทนที่อาจารย์จางจะโกรธ เขากลับแสดงท่าทีดุดันยิ่งกว่าเดิม

“ประโยชน์ส่วนรวมงั้นเหรอ ? ไอ้คำพูดไร้สาระแบบนี้ ฉันฟังจนชินแล้ว !”

เขาก้าวเท้าออกมา กล้ามเนื้อทั้งร่างระเบิดพลังจนขึ้นเป็นเงาสีน้ำตาลทอง

ฟู่~

กระแสลมแรงพัดผ่าน อาจารย์จางในร่างเหมือนยักษ์ตัวเล็กปรากฏตรงหน้าชายที่สวมแว่น

"คะ...คุณ ! บ้าอำนาจ ! "

ชายสวมแว่นตกใจจนล้มก้นกระแทกพื้นและรีบถอยหลัง

อาจารย์จางยืดอกจ้องมองทุกคนด้วยสายตาเหมือนราชสีห์ พร้อมคำพูดที่ทรงพลัง

“เสบียงอาหารพวกนี้พวกเราพบก่อน มันเป็นของเรา ทุกอย่างต้องยึดหลักใครมาก่อนได้ก่อน !”

คำพูดของเขาทำให้กลุ่มคนที่อยู่ด้านนอกเกิดเรื่องโต้เถียงขึ้นทันที

“ทำไมต้องเป็นพวกนาย ? พวกนายเป็นใครกัน ?”

“คิดว่าพวกนายสู้พวกเราได้เหรอ ?”

"ลุยเลย ! แย่งเสบียงอาหารมา ! " ชายสวมแว่นที่ถอยหลังตะโกนอย่างเดือดดาล

หลินเทียนเหอตะโกนสวนกลับด้วยความโกรธ

“ถ้างั้นทำไมพวกนายไม่มาเก็บก่อน ? รอจนเราหมดแรงแล้วถึงโผล่มาแบบนี้ คิดว่าพวกเราเอาเปรียบได้ง่าย ๆ เหรอ ?”

ชายในกลุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ต้องดูแล้วล่ะว่าหมัดใครใหญ่กว่ากัน !”

ชายในเสื้อโค้ทสีเขียวเข้มที่พูดขึ้นมีสีหน้ามืดครึ้ม เขาโบกมือเบา ๆ ก่อนที่ชายในเสื้อกันหนาวหนา ๆ จะปรากฏตัวขึ้นบนหลังคารถโดยไม่รู้ว่ามาเมื่อไหร่ ทั้งสองมือของเขากางออกและเล็งตรงไปยังอาจารย์จาง

ทันใดนั้น กระแสน้ำสีฟ้าเข้มขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขาอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงไปยังใบหน้าของอาจารย์จาง

สายตาของอาจารย์จางสั่นไหว เขายกแขนสีน้ำตาลอ่อนขึ้นแล้วฟาดแรง ๆ

กระแสน้ำที่พุ่งเข้ามาถูกสกัดกลางอากาศจนแตกกระจาย

ในขณะเดียวกัน แสงหลากสีสันก็สว่างวาบขึ้นรอบ ๆ ผู้คนเหล่านี้ต่างก็ใช้พลังของตัวเอง โจมตีใส่อาจารย์จางและนักศึกษาคนอื่น ๆ อย่างดุเดือด

“นักฆ่าโครงกระดูก ! โจมตี !”

เสียงตะโกนของหานหนิงดังขึ้น นักรบโครกกระดูกที่ดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษยืนอยู่ข้างอาจารย์จาง พลันเคลื่อนไหวกลายเป็นเงาสีเทา กระโจนขึ้นกลางอากาศ แขนแหลมคมสองข้างตัดผ่านท้องฟ้า

เป้าหมายคือโจมตีพลังพิเศษที่พุ่งเข้ามา

คมกระดูกสีขาวนวลสะท้อนแสงเย็นยะเยือกเป็นเส้นสายสีดำบาง ๆ หลุดออกจากกระดูกและกระจายเป็นรูปโค้งออกไปด้านหน้า

เสียงดัง “ปุ ๆ ๆ ๆ !”

พลังพิเศษไหนที่ถูกเส้นสีดำสัมผัส ต่างถูกทำลายจนหมดสิ้น

บริเวณที่เส้นสีดำผ่านไป ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่งในพริบตา

เลือดสาดกระเซ็น

เสียงกรีดร้องดังสะท้อนก้องท้องฟ้าในชั่วพริบตา

เพียงการโจมตีเดียวของนักฆ่าโครงกระดูก ได้สกัดการโจมตีของเหล่าผู้ใช้พลังพิเศษทั้งหมด

ผู้ที่ใช้พลังโจมตีระยะไกลต่างก็ได้รับผลกระทบจากเส้นสีดำนี้และได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

เหล่าผู้คนที่เห็นผู้ใช้พลังพิเศษได้รับบาดเจ็บจนเลือดไหล ต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ปิศาจ...นี่มันปิศาจ !”

“หนีเร็วเข้า ! พวกเราไม่มีทางสู้พวกมันได้ ! นี่มันอะไรกัน !”

“เจิ้งซื่อหรง แกหลอกพวกเราไม่ได้อีกแล้ว ! ฉันจะไม่เชื่อแกอีกแล้ว !”

โดยเฉพาะชายวัยกลางคนใส่แว่นที่ก่อนหน้านี้ยังพูดอย่างมั่นใจว่าจะแย่งชิงอาหารจากหานหนิง และชายที่อ้างว่าเป็นพนักงานบนรถไฟ ทั้งสองคนตอนนี้หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวจนไม่เหลือสติ และถอยหลังออกไปไม่หยุด

“หานหนิง ให้นักฆ่าโครงกระดูกไปจับตัวเจ้านั่นที่ลอบโจมตีฉันมาหน่อย” เสียงอาจารย์จางเยือกเย็น

“ได้เลย !” หานหนิงพยักหน้า

นักฆ่าโครงกระดูกที่อยู่ด้านหน้าพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับสายลม มันเข้าถึงตัวผู้ใช้พลังพิเศษที่ยืนอยู่บนหลังคารถ กระดูกในมือของมันฟาดฟันออกไป ก่อนจะคว้าคอเสื้อแล้วลากชายคนนั้นมาหาอาจารย์จางในไม่กี่ก้าว

“ขอโทษ ! ขอโทษ ! ผมแค่ถูก...”

ยังไม่ทันพูดจบ อาจารย์จางที่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความดุดัน ไม่แม้แต่จะมอง เขาดึงขวานออกจากเอว แล้วฟันลงที่คอของชายคนนั้นในเสี้ยววินาที

เขาหมุนตัวเดินไปยังชายในเสื้อโค้ทสีเขียวเข้มและชายใส่แว่นที่ถอยหนีอย่างตื่นตระหนก หลังจากนั้นก็ยกขวานขึ้น แล้วฟันไปทั้งซ้ายและขวา !

เสียง “ปุ ปุ !”

เลือดพุ่งทะลักขึ้นฟ้า ภายใต้พละกำลังอันมหาศาลของอาจารย์จาง แววตาแห่งชีวิตในดวงตาของทั้งสองเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น อาจารย์จางก็เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม เขาเดินกลับมาอย่างสงบนิ่ง พร้อมจ้องมองฝูงชนที่หวาดกลัวด้วยสายตาอันเย็นชา...