ตอนที่ 16 เสบียง

ตอนที่ 16 เสบียง

“เทียนเหอ หมิงหวัง ไปช่วยพยุงอาจารย์จางกับโจวหยูมานี่ !”

หานหนิงสั่งการ พร้อมทั้งชี้นิ้วให้นักฆ่าโครงกระดูกทำงาน มันเริ่มตัดชิ้นส่วนที่เป็นอาวุธของหัวหน้าด้วงยักษ์ออกอย่างรวดเร็ว ทั้งขา ปีก และปากที่แหลมคม

ไม่นานนัก ทั้งห้าคนก็ยืนล้อมรอบร่างของหัวหน้าด้วงยักษ์ไว้ตรงกลาง ทุกคนมีอาวุธที่คมกริบในมือ

“เจ้าด้วงยักษ์ตัวนี้ เป็นสัตว์ประหลาดที่พวกเราทั้งห้าคนร่วมแรงร่วมใจกันปราบมันลงได้ ถ้าจะฆ่ามัน ก็ต้องฆ่าด้วยกัน และแบ่งปันผลประโยชน์ร่วมกัน !”

หานหนิงพูดขึ้นด้วยเสียงหนักแน่น พร้อมยกมีดสั้นในมือขึ้น จากนั้นพูดต่อว่า

ฉันจะเริ่ม นับสาม สอง หนึ่ง แล้วเราทุกคนแทงอาวุธใส่มันพร้อมกัน จบชีวิตมัน ! ”

“ตกลง !” คนที่เหลือตอบรับโดยไม่ลังเล เพราะการต่อสู้กับมันนั้นหนักหนาสาหัสจริง ๆ

โดยเฉพาะโจวหยู ดวงตาแทบจะมองไม่เห็นแล้ว และไม่แน่ใจว่าจะฟื้นกลับมาได้หรือไม่

“สาม” “สอง” “หนึ่ง” “ฆ่า !”

ฟึบ !

แสงคมของอาวุธทั้งห้ากะพริบพุ่งทะลวงเข้าไปในร่างของหัวหน้าด้วงยักษ์

"ซี้ด ! ! "

มันส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง ร่างกายแดงฉานของมันสั่นสะท้าน ก่อนที่เลือดจะพุ่งออกมาเป็นสาย

หลังจากกระตุกครั้งสุดท้าย ร่างของมันแข็งค้างและแน่นิ่งไปในที่สุด

พร้อมกับช่วงเวลานั้นเอง แสงสีแดงสดห้าสายก็พุ่งออกจากร่างของมันและกระจายเข้าสู่ร่างของทั้งห้าคน

หานหนิงรู้สึกถึงกระแสความร้อนที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกาย ความอ่อนล้าของเขาลดลงเล็กน้อย แม้ว่าจะยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาเลื่อนเลเวลจาก 3 ไป 4 ได้

แต่สำหรับคนอื่น ๆ ผลลัพธ์ดูจะชัดเจนกว่า ร่างกายของอาจารย์จางเปื้อนเลือดเต็มไปหมด หลังได้รับแสงสีแดง บาดแผลที่เลือดไหลไม่หยุด ก็หยุดลงในที่สุด

โจวหยูที่หลับตาสนิท ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แม้ว่าเขาจะยังมองเห็นได้ไม่ชัด และต้องเพ่งมองใกล้ ๆ แต่ก็นับว่าเป็นสัญญาณที่ดี

“เฮ้อ… โชคดี ดูเหมือนดวงตาของคุณจะค่อย ๆ ฟื้นตัวได้”

เมื่อโจวหยูเริ่มมองเห็น ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะต่างรู้กันดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ โจวหยูมีบทบาทสำคัญอย่างมาก

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะพักหายใจ เสียงของอาจารย์จางก็ดังขึ้น

“รีบหน่อย จัดการเก็บเสบียงให้เร็วที่สุด !”

แม้ว่าการต่อสู้จะดุเดือดมาก แต่ความจริงแล้วมันกินเวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น

พวกเขาเก็บความรู้สึกที่หลงเหลือ แล้วเริ่มรวบรวมซากของด้วงยักษ์ใส่ถุงใบใหญ่ จากนั้น พวกเขามุ่งหน้าเข้าไปในตู้โดยสาร เพื่อค้นหาเสบียงเพิ่มเติม

นักฆ่าโครงกระดูกช่วยเปิดประตูอะลูมิเนียมขนาดเล็กที่ติดขัดระหว่างตู้โดยสารที่ 4 และ 5 มันดึงกระเป๋าสัมภาระที่ขวางทางออก ส่งต่อให้หานหนิงและหานหนิงก็ส่งต่อให้หลินเทียนเหอต่อ

ทุกคนช่วยกันขนย้ายสิ่งกีดขวางไปไว้ในพื้นที่ว่างในตู้ผู้โดยสารที่ 4

ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที ทางเดินสู่ห้องครัวในตู้โดยสารที่ 5 ก็ถูกเคลียร์เรียบร้อย

ในระหว่างการเคลียร์ พวกเขาก็พบอาหารไม่น้อย ทั้งขนม อาหารสำเร็จรูปแบบสูญญากาศ และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่แตกเป็นชิ้นเล็ก ๆ

ทุกอย่างที่กินได้ พวกเขาล้วนเก็บใส่ถุงอย่างไม่ลังเล

“แกร๊ง”

นักฆ่าโครงกระดูกยกเพดานห้องครัวที่เกือบจะถล่มลงมาไว้ เปิดพื้นที่ให้พอมีช่องสำหรับคนมุดเข้าไป

เมื่อหานหนิงเข้าไปในห้องครัว ภาพที่เห็นทำให้ดวงตาของเขาเปล่งประกายทันที

ห้องครัวขนาดไม่เกิน 10 ตารางเมตร เต็มไปด้วยข้าวของที่ถล่มทับกันทั้งเตา ตู้เย็น โต๊ะเตรียมอาหาร และหม้อหุงข้าว กระจัดกระจายไปหมด

ศพพ่อครัวผู้โชคร้ายถูกกดทับจนร่างแหลก แต่ที่น่าดีใจก็คือ พื้นที่ใต้โต๊ะเตรียมอาหารกลับเต็มไปด้วยวัตถุดิบ ทั้งผักสด เนื้อสัตว์ และข้าวสาร ซึ่งกองรวมกันจนแทบจะเป็นภูเขาเล็ก ๆ

“อาหารเยอะขนาดนี้ พวกเรา 20 คน กินได้ทั้งเดือนเลยทีเดียว !”

การที่ห้องครัวของรถไฟมักจะเก็บอาหารจำนวนมากไว้ เพื่อรองรับการเดินทางระยะไกล เป็นความโชคดีของพวกเขาในครั้งนี้

รถไฟขบวนสีเขียวที่พวกเขานั่งมาไม่ใช่รถไฟระยะทางไกลมาก แต่จัดเป็นระยะทางปานกลางถึงสั้น ถึงแม้จะมีตู้นอนเพียงไม่กี่ตู้ แต่กลับมีเสบียงอาหารจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

“เยี่ยมไปเลย !” หานหนิงร้องออกมาด้วยความดีใจ มือทั้งสองข้างของเขารวดเร็วดุจสายฟ้า ฟาดตะครุบอาหารและโยนใส่ถุงกระสอบ

เขาเริ่มแยกของออกเป็นหมวดหมู่ โดยเอามะเขือเทศ ขึ้นฉ่าย ผักกาดขาว ผักกวางตุ้ง มันฝรั่ง และผักใบเขียวอื่น ๆ รวมไว้ในกระสอบเดียวกัน

ส่วนเนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้อหมู และเนื้อไก่ ก็ถูกแยกใส่ในกระสอบอีกใบหนึ่ง

ที่เหลือคืออาหารแห้งจำนวนมาก เช่น ข้าวสาร หมั่นโถวแข็ง ฟองเต้าหู้ สาหร่าย และเห็ดหูหนู

แต่น่าเสียดายที่ไข่ส่วนใหญ่แตกออกเพราะแรงกระแทกและการกดทับ ทำให้ไข่แดงไหลนองเต็มพื้น ผสมปนเปกับเครื่องปรุงหลากหลายชนิดและเลือดสดของพ่อครัวจนกลายเป็นของเหลวที่น่าขยะแขยง

แม้ว่ารถไฟจะตกรางมาได้ไม่ถึงวัน แต่เสบียงเหล่านี้ยังคงสดใหม่ แถมอากาศหนาวเย็นจึงยังไม่บูดเสีย

ยิ่งหานหนิงขนย้ายเสบียงไปมากเท่าไร จู่ ๆ ในหัวของเขาก็นึกภาพอาหารร้อน ๆ ที่เขาสามารถทำออกมาได้

มะเขือเทศตุ๋นเนื้อวัว มันฝรั่งอบเนื้อแกะ หมูตุ๋นวุ้นเส้น … แล้วตามด้วยข้าวสวยร้อน ๆ หอมกรุ่นสักหม้อ !

“โครก…”

หานหนิงกลืนน้ำลายลงคออย่างแรง ความหิวกระตุ้นพลังให้เขาขนของได้เร็วกว่าเดิม

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง

ทั้งห้าคนช่วยกันบรรจุของจนถุงกระสอบทุกใบเต็มแน่น

จนกระทั่งในครัวที่แออัด ไม่มีเสบียงหลงเหลือให้หาอีก พวกเขาจึงหยุดมือ

การประมาณคร่าว ๆ

กระสอบแต่ละใบบรรจุข้าวสารกว่า 200 กิโลกรัม

เนื้อหลากชนิดราว 80 กิโลกรัม

หมั่นโถวกว่า 100 ลูก

ไข่ที่ยังไม่แตก 30 ฟอง

ผักสด 100 กิโลกรัม

ของแห้ง 20 กิโลกรัม

และมันฝรั่ง หัวหอม แครอท รวมกว่า 100 กิโลกรัม

ทั้งหมดรวมแล้วไม่ต่ำกว่า 700 กิโลกรัม !

แถมยังมีกระสอบที่บรรจุซากด้วงยักษ์อีกหนึ่งใบ นั่นหมายความว่า แต่ละคนจะต้องแบกน้ำหนักประมาณ 150 กิโลกรัม

โชคดีที่พวกเขากลายเป็นผู้มีพลังพิเศษ การขนของหนักร้อยกว่ากิโลกรัมจึงไม่ใช่เรื่องยากเลย !

แต่นี่ไม่ใช่อาหารทั้งหมด ยังมีตู้เก็บของในห้องครัวที่เต็มไปด้วยขนมอีกหลายอย่าง

“ฉันยังไหว ! ฉันยังมีกำลัง ! ฉันน่าจะแบกของได้อีกสัก 400 กิโลกรัม !”

อาจารย์จางมองไปห้องครัวที่เต็มไปด้วยเสบียงอย่างน่าเสียดาย ก่อนกัดฟันพูดขึ้น

“ฉันว่าพวกเรายังไม่ควรออกไป ถ้าออกไปแล้วกลับมาใหม่ ที่นี่อาจไม่มีอะไรเหลือเลยก็ได้”

ขณะที่เขาพูด หานหนิงก็แบกกระสอบใบสุดท้ายออกจากห้องครัว

เมื่อวางกระสอบลงที่พื้นที่ว่าง สายตาของเขากวาดมองออกไปนอกตัวรถไฟโดยไม่ตั้งใจ

แต่ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

คนอื่น ๆ สังเกตเห็นความผิดปกติจึงหันมองตาม

“...อาจารย์จาง ลองดูข้างนอกสิ...”

“อะไรนะ ?”

อาจารย์จางอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมอง

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร บริเวณด้านนอกระหว่างตู้ 4 และ 5 มีผู้โดยสารจำนวนมากยืนจับอาวุธประดิษฐ์เองอยู่เต็มไปหมด สีหน้าของแต่ละคนแตกต่างกันไป

พวกเขามองกระสอบอาหารที่อยู่ข้าง ๆ พวกนักศึกษาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหิวโหยและความโลภ

“อย่างน้อยก็มี 50 คน” หลินเทียนเหอพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและในมือยังกำกระสอบไว้แน่น

“ตั๊กแตนจับจักจั่น นกกระจิบซุ่มอยู่ข้างหลัง พวกมันอยากเป็นนกกระจิบ ก็คงต้องดูว่ามีฝีมือพอหรือเปล่า”

หานหนิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา