ตอนที่ 18 อัปเดตแผงควบคุม

ตอนที่ 18 อัปเดตแผงควบคุม

ไม่เพียงแค่ฝ่ายตรงข้ามจะรู้สึกหวาดกลัว แม้แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่เล็กน้อย

หานหนิงเดิมทีแค่ต้องการให้นักฆ่าโครงกระดูกสกัดกั้นกลุ่มคนเหล่านั้น และหากเป็นไปได้ให้ก็แค่ทำให้พวกนั้นได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย เพื่อสร้างความหวาดกลัวเท่านั้น

ไม่คาดคิดว่าอาจารย์จางจะเด็ดขาดขนาดนี้ เขาลงมือฆ่าผู้นำกลุ่มนั้นด้วยตัวเองทันที

อย่างไรก็ตาม ในใจเขากลับเห็นด้วยกับการกระทำของอาจารย์จาง เพียงแค่ร่างกายรู้สึกไม่สบายใจเท่านั้นเอง

เพราะคนพวกนั้นต้องการจะปล้นเสบียงอาหารของพวกเขา แถมยังลงมือโจมตีก่อน ซึ่งแทบไม่ต่างจากโจร ดังนั้นพวกเขาแค่ตอบโต้เพื่อป้องกันตัวเอง ฉะนั้นมันก็ไม่ผิดอะไรเลย !

เพื่อช่วยลดความวิตกกังวลในใจของเหล่านักศึกษา อาจารย์จางจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“นี่คือจุดจบของพวกโจร !”

“จำไว้ให้ดี ! ถ้าพวกคุณอยากได้เสบียงอาหาร ก็เอาของที่มีค่าเท่ากันมาแลก หรือไม่ก็ไปหาด้วยตัวเอง แต่หากคิดจะปล้นใคร ก็จะลงเอยเช่นนี้ !”

อาจารย์จางรักษาท่าทีเคร่งขรึมและเด็ดขาดเอาไว้ และพลางพูดด้วยเสียงดังขึ้น

“ไปกันเถอะ !”

กลุ่มนักศึกษาได้ยินเช่นนั้น ก็รีบแบกถุงกระสอบขึ้นบ่า แล้วเดินตามหลังอาจารย์จางไปจนค่อย ๆ ลับหายไปในสายหมอกยามเช้า

ส่วนกลุ่มคนที่ตั้งใจจะมาปล้นต่างก็ยืนอึ้งมองพวกเขาเดินจากไป ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

จนกระทั่งพ้นระยะสายตาของคนพวกนั้นไป อาจารย์จางจึงถอนหายใจยาวออกมาพร้อมแสดงสีหน้าเหนื่อยล้าและพูดขึ้น

“บ้าจริง ครั้งแรกที่ต้องทำตัวโหดขนาดนี้ ฉันทำได้เหมือนหรือเปล่า ?”

กลุ่มนักศึกษากลืนน้ำลายอย่างลำบาก หานหนิงถึงกับยกนิ้วโป้งขึ้นพร้อมกับชื่นชม

“เหมือนมาก เหมือนจนพวกเราเกือบคิดว่านั่นคือด้านที่แท้จริงของอาจารย์แล้วครับ”

หลินเทียนเหอถึงกับเช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้วพูดขึ้นต่อ

“น่ากลัวจริง ๆ ครับ”

“ไอ้ผู้ชายที่สวมแว่นนั่น ดูก็รู้ว่าเป็นพวกเลวตัวจริง แอบซ่อนอยู่ข้างหลัง แล้วคอยยุยงให้คนอื่นไปตายแทนตัวเอง !”

“แล้วก็ไอ้ผู้ชายเสื้อเขียวนั่นกับคนที่ลอบเล่นงานฉัน พวกมันนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุ ถ้าปล่อยพวกมันไป ฉันคงไม่สบายใจแน่ !”

อาจารย์จางขมวดคิ้ว ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เพราะเป็นเช่นนั้น ฉันถึงรวบรวมความกล้าฆ่าพวกมัน !”

หานหนิงหัวเราะเบา ๆ เพื่อผ่อนคลายบรรยากาศที่น่าอึดอัด

“อาจารย์จางครับ ผมว่าที่อาจารย์ทำมันถูกแล้วล่ะครับ แค่พวกเราอาจยังไม่ชินกับด้านนี้ของอาจารย์ก็เท่านั้น”

“ใช่ครับ ! เรารู้ว่าอาจารย์ทำเพื่อพวกเรา” นักศึกษาคนอื่น ๆ พากันสนับสนุน

อาจารย์จางถอนหายใจยาวอีกครั้ง ใบหน้าแสดงท่าทางความสับสน หลังจากเพิ่งฆ่าคนไป ตัวของเขาสั่นเล็กน้อยก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

“บางเรื่องฉันก็จำเป็นต้องทำ พวกเธอเป็นนักศึกษา ส่วนฉันเป็นอาจารย์ งานสกปรกพวกนี้ ฉันคงปล่อยให้พวกเธอทำไม่ได้… ฉันเองก็กลัวเหมือนกัน”

“พวกเราสนับสนุนอาจารย์ครับ !”

“ในโลกที่ล่มสลายนี้ คนเป็นเหมือนผี ขอบคุณอาจารย์มากครับ !”

กลุ่มนักศึกษามองดูอาจารย์จางที่ดูสับสนและหวาดกลัว ก่อนจะยกมือขึ้นโอบไหล่เขาไว้ พร้อมพูดปลอบใจ

หลังจากพูดเปิดใจ ทุกคนก็เริ่มกลับมาเป็นปกติ

“แล้วของอาหารที่เหลือในห้องครัวล่ะ ? เราจะปล่อยให้พวกนั้นไปจริง ๆ เหรอ ?” โจวหยูพูดขึ้นด้วยความเสียดาย

อาจารย์จางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ

“ช่างมันเถอะ ให้พวกเขาไป อนาคตเราอาจต้องเผชิญกับพวกเขาอีก แต่ถ้าเรากวาดอาหารในรถไฟไปทั้งหมด พวกเราจะกลายเป็นเป้าหมายของพวกเขาทั้งหมดทันที”

"ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราเองก็มีอาหารเพียงพออยู่แล้ว เรายังสามารถอยู่ได้อีกนานเลยทีเดียว"

“หึ คนพวกนั้นคงคิดไม่ถึงว่าพวกเราไม่ใช่พวกอ่อนแอ” เสียวหมิงหวังพูดพลางหัวเราะเยาะเย้ย

“จำไว้ให้ดี คนที่ไม่ล้ำเส้นเรา เราก็ไม่ล้ำเส้นพวกเขา !”

...

การต่อสู้ที่ยาวนานและดุเดือดทำให้ทั้งห้าคนรู้สึกอ่อนล้าทั้งกายและใจ เมื่อพวกเขากลับมายังตู้โดยสารหมายเลข 9 เวลายังไม่ถึงเที่ยงวัน

ท้องฟ้าดูมืดครึ้มตลอดเวลา รอบตัวมีเพียงด้วงยักษ์บินอยู่ประปรายตามพุ่มหญ้า

หลังจากที่เห็นสภาพห้องโดยสารด้านหน้า พวกเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าไม่ใช่ด้วงยักษ์หายไปไหน แต่พวกมันเจอ อาหารที่เพียงพอแล้ว และกำลังขยายพันธุ์อย่างบ้าคลั่งบนซากศพเหล่านั้น

ผู้โดยสารที่อยู่ในตู้หมายเลข 9 เมื่อเห็นเสบียงอาหารจำนวนมากที่ทั้งห้าคนนำกลับมา ถึงกับกลืนน้ำลายไม่หยุด

ส่วนพวกนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหลิน ต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ

ผู้ที่เฝ้าอยู่ในตู้โดยสาร นำโดยอาจารย์หลี่ ก็ไม่ได้อยู่ว่าง ๆ เช่นกัน

ในช่วงที่ทั้งห้าคนออกไป พวกเขาได้รวบรวมสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวัน รวมถึงใบไม้แห้งที่สามารถใช้จุดไฟได้ และยังใช้พลาสติกกับแผ่นโลหะที่รื้อจากกระเป๋าเดินทาง มาปิดหน้าต่างบริเวณท้ายตู้โดยสารบางส่วน

หานหนิงและพรรคพวกซ่อนเสบียงทั้งหมดไว้ในที่ลับที่สุดอย่างระมัดระวัง ทุกคนต่างเข้าใจตรงกันและไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นข้างนอกที่ผ่านมานี้

ในขณะที่ให้นักศึกษาชายคนหนึ่งพันแผลบนตัว อาจารย์จางก็พูดขึ้นพร้อมกับเท้าสะเอว

“พวกเธอมีใครทำอาหารเก่งบ้าง ?”

“เอ่อ... ก็พอทำได้ค่ะ แต่จะอร่อยหรือเปล่า นั่นเป็นเรื่องที่รับประกันไม่ได้ค่ะ อาจารย์จาง” นักศึกษาหญิงคนหนึ่งตอบ

“ก็จริงนะ งั้นฉันจะสุ่มเลือกละกัน หลินเซียว ซู่จิงจิง พวกเธอสองคน รวมกับคนอื่น ๆ ช่วยเรียกผู้ชายมาช่วยด้วย ทำอาหารสำหรับ 20 คนด้วยนะ เอาให้กินอิ่มกันไปเลยมื้อนี้”

“ได้เลยค่ะ !”

หานหนิงกลืนน้ำลาย ก่อนพูดขึ้นทันที “ฉันอยากกินมันฝรั่งตุ๋นเนื้อวัว”

หลินเทียนเหอเลียริมฝีปากแล้วพูดต่อ “ฉันอยากกินหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว”

“ทำปลาสักตัวสิ ฉันจำได้ว่าในครัวมีปลาอยู่สิบกว่าตัว ได้ยินว่ากินลูกตาปลาช่วยบำรุงสายตานะ” โจวหยูพูดพร้อมยิ้มบาง ๆ พลางหรี่ตา

“ฉันไม่เรื่องมาก กินได้ทุกอย่าง” เสียวหมิงหวังหัวเราะเบา ๆ

อาจารย์จางไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มปล่อยให้ทุกคนเลือกเมนูตามใจ

ด้วยวัตถุดิบที่มีเพียงพอ นักศึกษาหญิงก็เริ่มเตรียมอาหารกันอย่างขะมักเขม้น

ในช่วงที่คนอื่น ๆ กำลังยุ่งอยู่ หานหนิงเอนตัวพิงมุมห้อง เปิดดูหน้าจอสถานะหลังจากเพิ่งเลื่อนระดับเป็น เลเวล 3 ว่ามีอะไรใหม่บ้าง

หมวดยาและเวทมนตร์ ยังคงว่างเปล่า ไม่มีอะไรเพิ่ม

แต่ในหมวดอุปกรณ์และอื่น ๆ กลับมีตัวเลือกใหม่ปรากฏขึ้นหลายรายการ

ในหมวดอุปกรณ์ มีเพิ่มเข้ามาดังนี้

เกราะด้วงยักษ์ : ใช้ปีกด้วงยักษ์ 4 ชิ้น, โลหะผสม 5 กิโลกรัม, และพลังเวท 1 หน่วย

เกราะที่ประกอบจากปีกหลังของด้วงยักษ์ มีคุณสมบัติในการป้องกันระดับหนึ่ง ทนต่อการฟันและมีต้านทานธาตุเล็กน้อย

ดาบด้วงยักษ์ : ใช้ขาด้วงยักษ์ 4 ชิ้น, โลหะผสม 3 กิโลกรัม, ไม้ 1 กิโลกรัม, และพลังเวท 1 หน่วย

อาวุธที่สร้างจากขาด้วงยักษ์ที่แหลมคม มีคุณสมบัติเจาะเกราะเล็กน้อย โดยความทนทานขึ้นอยู่กับวัสดุของโลหะผสมและไม้

หอกด้วงยักษ์ : ใช้ขาด้วงยักษ์ 3 ชิ้น, โลหะผสม 10 กิโลกรัม, และพลังเวท 1 หน่วย

หน้าไม้โลหะติดตั้งลำกล้อง : ใช้ปากของด้วงยักษ์ระดับหัวหน้า 1 ชิ้น, โลหะผสม 8 กิโลกรัม, และพลังเวทย์ 3 หน่วย

หน้าไม้ที่ใช้ปากของด้วงยักษ์ระดับหัวหน้าเป็นตัวเพิ่มแรงขับเคลื่อน สามารถยิงลูกดอก 8 ดอกในโหมดอัตโนมัติได้อย่างรวดเร็ว เพิ่มทั้งความเร็วและพลังทำลาย