ตอนที่ 9 ลูกธนูเลือด

ตอนที่ 9 ลูกธนูเลือด

บางคนเหมือนหนูที่ตื่นตระหนก พยายามปีนขึ้นไปบนที่นั่งและหลบซ่อนในช่องเก็บสัมภาระด้านบน

บางคนยึดครองห้องน้ำไว้เป็นที่หลบภัยและรีบปิดประตูอย่างแรงโดยไม่สนใจผู้อื่น

ความวุ่นวายจากฝูงชนที่วิ่งพล่านสร้างความลำบากในการโจมตีของด้วงยักษ์เป็นอย่างมาก

"อาจารย์จาง…เราควรทำยังไงดี ? "

ใบหน้าของหานหนิงดูซีดเผือก แม้พวกเขาจะสามารถต้านทานพวกมอนสเตอร์ได้ แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งความวุ่นวายของผู้คนที่พากันหนีตายได้

เขาทำได้แค่เหยียบพนักพิงเก้าอี้ งอตัวหลบอยู่บนที่นั่ง และใช้มือจับช่องเก็บสัมภาระด้านบนไว้เพื่อทรงตัว

“นักศึกษามหาวิทยาลัยหลิน อย่าตื่นตระหนก ! ทุกคนต้องทำเหมือนพวกเรา ยืนบนที่นั่งหรือขดตัวอยู่ในที่นั่งของตัวเอง !”

อาจารย์จางพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล พลางมองไปรอบ ๆ เห็นนักศึกษาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวไม่ต่างกัน

หลังจากได้ยินคำถามของหานหนิง เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกัดฟันพูดขึ้น

“ที่นี่แคบ และมีคนเยอะเกินไป เราทำอะไรมันได้ไม่เต็มที่ รอ ! รอจนคนแยกย้ายกันก่อนแล้วเราค่อยลงมือ !”

“เข้าใจแล้ว !”

นักศึกษาบอกต่อ ๆ กันส่งต่อข้อความ รีบควบคุมตัวเองและคอยป้องกันรอบ ๆ

เมื่อเวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ

ในที่สุดฝูงชนที่ตื่นตระหนกก็เริ่มกระจายตัวออกไป

ราวหนึ่งในสามของคนทั้งหมดกระโดดออกทางหน้าต่าง หายลับไปในความมืดของคืนนั้น

เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องเบา ๆ จากนอกหน้าต่าง บอกได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขาคงไม่รอดกลับมา

บางส่วนวิ่งหนีไปยังหัวขบวนของรถไฟ รวมตัวกันโดยมีชายวัยกลางคนที่ควบคุมด้วงยักษ์เป็นผู้นำ

พวกเขาสร้างกำแพงป้องกันขึ้นมาจากด้วงยักษ์และคนหนุ่มสาวที่ยังพอมีแรง

ขณะที่ผู้คนทางด้านท้ายขบวนรถไฟถอยมายังหลังกลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยหลินที่แออัดกันอยู่ในพื้นที่จำกัด

บริเวณเชื่อมต่อระหว่างหัวขบวนและท้ายขบวนมีแค่หน้าต่างสองบาน โชคดีที่ยังไม่แตก

ส่งผลให้พื้นที่กลางขบวนจึงเริ่มว่างลงทีละน้อย

กระเป๋าสัมภาระถูกทิ้งกระจัดกระจาย มีรอยเลือดสด ๆ เปื้อนอยู่

ชิ้นส่วนของอวัยวะภายในยังคงกระจายเต็มพื้น

ที่กลางขบวน มีแสงระยิบระยับส่องให้เห็นเงาทมิฬของสัตว์ประหลาดโครงกระดูกทั้ง 8 ตัว มันใช้กรงเล็บกระดูกของมันจับร่างมนุษย์ที่เพิ่งตาย

ใบหน้าของเหยื่อแต่ละคนบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองไปยังจุดเดียวกัน

หน้าท้อง ต้นขา และศีรษะของพวกเขาถูกสัตว์ประหลาดโครงกระดูกกัด

สัตว์ประหลาดทั้ง 8 ตัว หยุดโจมตีชั่วคราว มันรวมตัวกันรอบศพเหล่านั้น ก้มศีรษะที่เปื้อนเลือดฝังเข้าไปในช่องท้องและสมองของมนุษย์ ทั้งฉีกทิ้งและกินเลือดเนื้ออย่างหิวโหย

“อ้วก…”

“นี่มันนรก…นรกชัด ๆ ! ใครก็ได้ช่วยพวกเราที !”

“ฮือ…”

คนรอดชีวิตที่ได้เห็นภาพนี้บางคนถึงกับอาเจียนออกมาในทันที

“อาจารย์จาง เราต้องตั้งแนวป้องกันทั้งสองฝั่ง แล้วพยายามกำจัดพวกมันให้หมด !”

“ทุกคนผ่านเหตุการณ์มามากคงรู้กันดีว่าถ้าฆ่าพวกสัตว์ประหลาดเหล่านี้ได้ จะได้รับพลังพิเศษ”

"ความหวังเดียวที่เรามีเพื่อเอาชีวิตรอดคือ การพยายามฆ่าพวกมัน เพื่อให้ผู้คนได้รับพลังพิเศษมากขึ้น ! "

ชายวัยกลางคนที่อยู่หัวขบวนตะโกนออกมาดังลั่น

แต่สัตว์ประหลาดไม่เปิดโอกาสให้มนุษย์วางแผนนานนัก

กร๊อบ…กร๊อบ…

เสียงที่น่าขนลุกดังขึ้นจากหน้าต่างด้านนอก

หัวกระโหลกที่เปล่งแสงสีแดงอีกหลายหัวพยายามลอดหน้าต่างเข้ามา

เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายวัยกลางคนก็ไม่มีเวลาที่จะคิดและตะโกนอย่างโกรธเคืองขึ้นมา “ฆ่า ! อย่างน้อยต้องไล่มันออกไป !”

เขารีบควบคุมด้วงยักษ์ของตัวเองและพุ่งไปยังสัตว์ประหลาดโครงกระดูกตัวที่ใกล้ที่สุด

คนที่อยู่รอบข้างรีบตามไปทันที

“เทียนเหอ นายควบคุมเถาวัลย์ได้ดีที่สุด เดี๋ยวพยายามล็อกมันไว้หนึ่งตัว พวกเราจะรุมฆ่ามันให้ได้”

“คนอื่น ๆ เตรียมอาวุธให้พร้อม ใครมีถังดับเพลิงขนาดเล็กให้ถือไว้ เตรียมรับมือกับพวกสัตว์ประหลาดโครงกระดูก !” อาจารย์จางแนะนำ

“ห๊ะ ? ได้ครับ !”

“โจมตีตัวนั้นเลย !”

หลินเทียนเหอที่ไม่คาดคิดว่าจะถูกเลือกให้เป็นศูนย์กลางของแผนการ เขายืนอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนชี้ไปที่สัตว์ประหลาดโครงกระดูก ตัวที่เล็กที่สุดซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด พร้อมทำท่าทางให้สัญญาณโจมตีอย่างต่อเนื่อง

ในขณะที่หานหนิงซึ่งยืนอยู่ในกลุ่มฝูงชนไม่ได้พูดอะไร

เขามองไปยังสัตว์ประหลาดโครงกระดูกที่ปกคลุมด้วยหมอกสีเทา พร้อมกับความคิดที่ผุดขึ้นมาในใจ

“นี่อาจจะเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดก็ได้… ในอนิเมะหรือในนิยายโครงกระดูกมักจะเกี่ยวข้องกับสายพลังแห่งความมืด หรือไม่ก็พลังวิญญาณ…”

เขาจำได้ว่าในระบบสร้างพลังของเขา มีบางอย่างที่เรียกว่า "รูนแห่งเลือด" ซึ่งสามารถสร้างความเสียหายเพิ่มเติมต่อสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดได้

“ลองดูหน่อยละกัน ต่อให้ไม่มีความเสียหายเพิ่มเติม ก็ยังทำความเสียหายได้อยู่ดี !”

เมื่อคิดได้เช่นนั้น หานหนิงจึงไม่เข้าร่วมการโจมตีทันทีเหมือนคนอื่น ๆ แต่เขาหยิบลูกธนูโลหะออกมาแล้วพึมพำว่า “รูนแห่งเลือด !”

เลือกเป้าหมายเพื่อดูดซับพลังชีวิต: ‘ตนเอง’ หรือ ‘สิ่งมีชีวิตเวทย์มนต์ที่อยู่ในรัศมี 2 เมตร’

เมื่อข้อความคำแนะนำปรากฏขึ้น แผงควบคุมอาชีพของเขาก็แสดงวงกลมสีขาวลอยอยู่ในอากาศเพื่อบอกเป้าหมายที่เหมาะสม

หานหนิงสังเกตเห็นว่า คนที่ตายไปแล้วไม่ได้อยู่ในวงกลมเป้าหมายเลย !

แต่สำหรับคนที่มีพลังพิเศษนั้น เขาไม่สามารถดูดซับพลังชีวิตของพวกเขาในขณะที่พวกเขายังมีสติอยู่ได้

เขากัดฟันแน่นก่อนจะพูดขึ้น “ใช้เลือดของฉันเอง !”

ยืนยันที่จะเพิ่มพลังมนตราให้กับ ‘ลูกธนูโลหะ’ หรือไม่ ?

“ยืนยัน !”

ฟุ่บ !

ทันใดนั้น แสงสีขาวนวลก็ปกคลุมด้วยลูกธนูห้าดอก

ละอองเลือดเริ่มซึมออกจากผิวหนังของเขา ถูกพลังลึกลับดูดเข้าไปยังลูกธนูทั้งห้า

ลูกธนูแต่ละลูกถูกล้อมรอบด้วยลวดลายสีแดงสดที่เปล่งแสงเรืองรองจาง ๆ ปรากฏขึ้นในมือของหานหนิง ราวกับอาวุธต้องคำสาปที่เต็มไปด้วยพลังลึกลับและอันตราย

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่อาจารย์จางและคนอื่น ๆ เพิ่งเริ่มโจมตีสัตว์ประหลาดโครงกระดูกตัวแรก

แม้หลินเทียนเหอจะใช้พลังเถาวัลย์บาง ๆ ควบคุมสัตว์ประหลาดโครงกระดูกได้ แต่มันกลับไม่ได้รับความเสียหายที่รุนแรง

สัตว์ประหลาดโครงกระดูกถูกโจมตีด้วยพลังพิเศษหลากสีสันอย่างต่อเนื่อง แต่กระดูกสีขาวซีดของมันกลับมีเพียงรอยร้าวเล็กน้อยเท่านั้น ตัวมันยังคงดูแข็งแรงและเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนเดิม

ที่แย่กว่านั้น การโจมตีของกลุ่มคนกลับกระตุ้นให้สัตว์ประหลาดโครงกระดูกตัวอื่น ๆ หยุดกินซากมนุษย์ แล้วหันเป้าหมายมาโจมตีคนในช่วงท้ายขบวนแทน

“การโจมตีของเราไม่ได้ผลเลย ! กระดูกมันทำมาจากเหล็กหรือยังไงกัน…” อาจารย์จางกัดฟันแน่น ขณะที่หมัดของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวเทาเร่งโจมตีใส่สัตว์ประหลาดโครงกระดูกที่เคลื่อนไหวช้า ๆ อยู่ตรงหน้า

“อาจารย์จาง หลบไป !”

ในขณะที่ทุกคนกำลังสับสน ไม่รู้จะจัดการกับสัตว์ประหลาดโครงกระดูกอย่างไร...

จู่ ๆ เสียงของหานหนิงก็ดังขึ้นมา

อาจารย์จางรีบหลบออกด้านข้างทันที

วินาทีต่อมา ลูกธนูสีแดงเลือดพุ่งผ่านบรรยากาศอันสลัวในห้องโดยสารบนรถไฟ

ฉึก !

ทันทีที่ลูกธนูมนตราเจาะเข้ากระดูกซี่โครงของสัตว์ประหลาดโครงกระดูก ลวดลายสีแดงบนลูกธนูก็ส่องแสงวาบ

ลูกธนูมนตราทะลุผ่านหน้าอกของมันอย่างง่ายดาย ราวกับมีดร้อนที่ตัดผ่านเนย

ปัง !

ลูกธนูที่ฝังลึกในกระดูกระเบิดเป็นแสงสีเลือดจ้า ราวกับระเบิดขนาดเล็ก

รอยแตกร้าวสีเลือดกระจายไปทั่วทั้งร่างของสัตว์ประหลาดโครงกระดูกจากจุดที่ลูกธนูปักอยู่

มีเสียงกระแทกเบา ๆ

แกร๊บ !

มาพร้อมกับเสียงกรีดร้องแปลก ๆ

สัตว์ประหลาดที่ประกอบขึ้นมาจากโครงกระดูกก็พังทลาย กลายเป็นผงทรายสีเทา ร่วงโรยกระจัดกระจายลงสู่พื้น