บทที่ 12 ยิงถล่มเรืออพยพ

“พะ... พลังบ้าอะไรกันเนี่ย!”

มุมปากของ โอรอน กระตุกยิกขณะจ้องมองภาพชวนตะลึงเบื้องหน้า เขาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

ต้องรู้ก่อนว่า เรือรบกองทัพเรือที่เป็นดั่ง “อสูรกายเหล็ก” นั้นมีกำลังพลประจำการมาตรฐานถึงหนึ่งพันนาย

ส่วนน้ำหนักของเรือรบจะกี่ตัน โอรอนก็ไม่แน่ใจ แต่ถ้าเทียบขนาดกันแล้ว เรือรบมีขนาดใหญ่กว่าตัว เซาโล หลายเท่า

และเซาโลซึ่งเป็นคนยักษ์ กลับสามารถยกสิ่งประดิษฐ์จากเหล็กกล้าที่ใหญ่กว่าตัวเองหลายเท่าขึ้นมาได้ โครงสร้างทางกายภาพแบบนี้ทำให้โอรอนนึกถึงสัตว์ชนิดหนึ่งขึ้นมาทันที... “มด”

คงต้องบอกว่า สมกับเป็นเผ่าคนยักษ์จริงๆ สินะ?

ความได้เปรียบทางกายภาพที่ติดตัวมาแต่เกิดนี้ ทำให้โอรอนผู้ร่างกายอ่อนแออิจฉาตาร้อนผ่าว

วินาทีต่อมา ภายใต้สายตาเบิกโพลงของโอรอน เซาโลชูเรือรบทั้งลำขึ้นเหนือหัว แล้วทุ่มใส่เรือรบอีกลำที่กำลังระดมยิงใส่เขาอย่างต่อเนื่อง

หากเรือรบสองลำนี้ปะทะกัน ย่อมนำมาซึ่งความตายของทหารเรือจำนวนมหาศาลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เกือบจะเป็นสัญชาตญาณ โอรอนอยากจะเข้าไปขัดขวางการปะทะของเรือรบทั้งสองลำ แต่ในจังหวะสำคัญ เขาก็หักห้ามใจไว้ได้ทัน

เครดิตจากการช่วยชีวิตทหารกว่าสองพันนายและหยุดยั้งการชนกันของเรือรบ... เป็นเรื่องที่เขาไม่อยากเอาตัวไปผูกติดด้วยเลยสักนิด... ความคิดแล่นเร็วปรู๊ด โอรอนรีบเอื้อมมือไปกระตุกแขนเสื้อ คุซัน ที่ยืนอยู่ข้างๆ เพื่อเตือนสติ

“พลเรือโทคุซัน ลงมือเถอะครับ...”

คุซันที่ยืนอึ้งกับการปรากฏตัวของเซาโลได้สติทันที ในพริบตา เขาก็เคลื่อนย้ายไปปรากฏตัวตรงหน้าเรือรบที่กำลังร่วงลงมาราวกับอุกกาบาต

“ไอซ์ ไทม์!”

ไอเย็นยะเยือกเกินจินตนาการแผ่พุ่งออกจากฝ่ามือที่ยื่นออกไปของคุซัน ห่อหุ้มตัวเรือส่วนใหญ่ไว้แทบจะในทันที

ใต้ท้องเรือ ผิวน้ำทะเลแข็งตัวอย่างรวดเร็ว เสาน้ำแข็งหลายต้นผุดขึ้นจากความว่างเปล่า รองรับเรือรบขนาดยักษ์ไว้กลางอากาศ

เหล่าทหารเรือที่กำลังขวัญหนีดีฝ่อ เห็นเรือรบนิ่งสนิทอยู่กลางอากาศ แล้วไม่นานก็สังเกตเห็นคุซันที่ร่างกายครึ่งหนึ่งกลายเป็นน้ำแข็ง ต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ

“ท่านพลเรือโทคุซัน!”

ที่ชายฝั่งโอฮาร่า เซาโลมองดูร่างที่คุ้นเคยและทุ่งน้ำแข็งกว้างใหญ่ไพศาล สีหน้าของเขาเคร่งเครียดถึงขีดสุด พึมพำออกมา

“คุซัน นายก็มาด้วยเรอะ?”

ทันใดนั้น เมื่อได้สติ เซาโลก็หันหลังกลับโดยไม่ลังเล พา โรบิน วิ่งหนีสุดชีวิต!

ในฐานะเพื่อนของคุซัน เซาโลรู้ดีว่าความแข็งแกร่งของคุซันน่ากลัวเพียงใด พลังดิบที่มีไม่อาจเทียบอะไรได้เลยเมื่ออยู่ต่อหน้าชายคนนั้น

ทว่า วินาทีต่อมา ฝีเท้าของเซาโลก็ชะงักกึก เขาจ้องมองร่างที่จู่ๆ ก็มาปรากฏตัวขวางหน้า

เมื่อเทียบกับความเร่าร้อนในอดีต สีหน้าของคุซันในตอนนี้เย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี และในมือของเขาหิ้วคอเสื้อชายหนุ่มหน้าตาดีที่ไม่คุ้นหน้าคนหนึ่งติดมาด้วย

“คุซัน...”

เห็นดังนั้น เซาโลอดไม่ได้ที่จะค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว

“เซาโล ในฐานะอดีตทหารเรือ มันคงจะน่าขายหน้าเกินไปถ้าแกจะมาขัดขวางบัสเตอร์คอล ยอมจำนนซะดีๆ” คุซันเอ่ยเสียงเย็นชา ราวกับไร้เยื่อใยต่อกัน

เล่นเอาโอรอนต้องเหลือบมองคุซันด้วยสายตาแปลกๆ มุมปากกระตุกยิก คิดในใจ

‘เจ้าคุซันนี่... เมื่อกี้ยังทำหน้าเศร้าเรื่องเพื่อนทรยศอยู่หยกๆ นี่มันพวกปากไม่ตรงกับใจ ภายนอกเย็นชาแต่ข้างในเร่าร้อนชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?’

แต่ทว่า เมื่อได้เจอเพื่อนเก่าอีกครั้ง เซาโลก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นและตะโกนถาม

“คุซัน นี่นายภูมิใจกับการโจมตีของบัสเตอร์คอลนักหรือไง? นายกำลังเข้าใจผิดมหันต์! นายควรรู้ไว้ว่ารัฐบาลโลกกำลังเชือดไก่ให้ลิงดู พวกมันยอมสละและกวาดล้างโอฮาร่าทั้งเกาะเพื่อให้บรรลุเป้าหมายเชียวนะ!”

เมื่อเผชิญกับคำถามของเซาโล สีหน้าของคุซันไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อยขณะตอบกลับ

“เพื่อการพัฒนาของโลกและความมั่นคงของท้องทะเล เรื่องนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ อีกอย่าง เหล่านักวิชาการก็ฝ่าฝืนข้อห้ามของรัฐบาลโลกจริงๆ ไม่ใช่หรือไง?”

เขาเว้นวรรค มองดูสีหน้าของเซาโลที่ดูไม่มีความสำนึกเสียใจเลยสักนิด แล้วพูดต่อ

“ความจริงแล้ว... ชั้นเองก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าความยุติธรรมมันเปลี่ยนรูปแบบไปตามจุดยืนของแต่ละคน เพราะงั้น ชั้นไม่ได้จะประณามความยุติธรรมของนาย แต่ถ้านายขัดขวางความยุติธรรมของกองทัพเรือ ชั้นก็คงต้อง...”

ทันใดนั้น โอรอนที่แผ่ ฮาคิสังเกต ไว้อย่างต่อเนื่องเกือบตลอดเวลา ก็สัมผัสได้ถึงลูกกระสุนปืนใหญ่ลูกหนึ่งที่มีวิถีการยิงแตกต่างจากลูกอื่นอย่างสิ้นเชิง เป้าหมายของมันคือ เรืออพยพ ที่เต็มไปด้วยพลเรือนจากเกาะโอฮาร่า

ด้วยอานุภาพของกระสุนปืนใหญ่เรือรบ หากโดนเข้าไปจังๆ เรืออพยพลำนั้นจะกลายเป็นดอกไม้ไฟกลางทะเลในพริบตา และชาวเมืองโอฮาร่าจะถูกฝังอยู่ใต้ก้นมหาสมุทรตลอดกาล

“ซากาซึกิ... นายยังเลือกทางนี้อีกเหรอ?”

เมื่อได้เห็นพฤติกรรมเลือดเย็นแต่เด็ดขาดของ ซากาซึกิ กับตาตัวเอง โอรอนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกต่อต้านอย่างรุนแรง

เห็นได้ชัดว่าเรืออพยพลำนี้จัดเตรียมโดย หน่วย CP9 ของรัฐบาลโลก และคนที่ขึ้นเรือได้ก็ล้วนเป็นพลเรือนที่ผ่านการคัดกรองจาก CP9 แล้วทั้งสิ้น

พูดตรงๆ ซากาซึกิก็เหมือนหมาบ้าดีๆ นี่เอง ขนาดเจ้านายอย่างรัฐบาลโลกยังไม่ได้สั่งให้กัดเรือลำนี้ แต่เขากลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปขย้ำเอง

โดยสัญชาตญาณ โอรอนอยากจะกระตุกแขนคุซันข้างๆ... แต่ทว่า ความเร็วของกระสุนปืนใหญ่นั้นเร็วกว่าเรือรบที่ถูกทุ่มเมื่อครู่เทียบไม่ติด!

ไม่ทันแล้ว... “จงโปรยปราย... เซ็มบงซากุระ!”

ในชั่วพริบตา ลำแสงสีชมพูดูเหมือนจะปรากฏขึ้นเหนือผิวน้ำ และกลีบซากุระจำนวนมหาศาลก็พุ่งผ่านไปราวกับความฝัน เข้าไปขวางกั้นด้านหน้าเรืออพยพ

ตูม!

วินาทีต่อมา กระสุนปืนใหญ่ก็ปะทะเข้ากับกำแพงกลีบซากุระ เกิดการระเบิดรุนแรงจนแรงสั่นสะเทือนแผ่ขยายไปทั่วผิวน้ำ

การปรากฏของกระสุนลูกนี้ทำให้คุซัน พลเรือนบนเรืออพยพ และทหารเรือบนเรือรบลำอื่นๆ ตกตะลึงไปตามๆ กัน

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของพลเรือนที่เพิ่งรอดตายมาหมาดๆ และเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ของทหารเรือบนเรือลำอื่น สีหน้าของคุซันดูเคร่งเครียดเป็นพิเศษ แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

ชัดเจนว่าคุซันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า กองทัพเรือผู้ผดุงความยุติธรรมจะกล้ายิงถล่มเรืออพยพที่เต็มไปด้วยชาวบ้านตาดำๆ ซึ่งผ่านการคัดกรองจาก CP9 แล้ว

เซาโลผู้มีจิตใจเมตตาต่อผู้ที่อ่อนแอกว่า ยิ่งแสดงอาการโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างชัดเจน เขาตะคอกถามคุซัน

“คุซัน นี่หรือสิ่งที่นายเรียกว่าการกระทำแห่งความยุติธรรม? ชาวบ้านพวกนี้มีความผิดอะไร? ถึงขนาดต้องสังหารหมู่ผู้บริสุทธิ์...”

คุซันเผลอโต้กลับไปโดยไม่รู้ตัว “ไม่ ชั้นไม่เคยตั้งใจให้เรื่องมันเลยเถิดขนาดนี้ ไอ้บ้าซากาซึกิมันทำเอง”

บนเรือรบที่อยู่ไกลออกไป สีหน้าอันเปี่ยมด้วยความเด็ดขาดเหี้ยมเกรียมของซากาซึกิไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาเลื่อนจากกลุ่มกลีบซากุระขนาดใหญ่ที่บานสะพรั่งอยู่หน้าเรืออพยพ ไปยังโอรอนที่ยืนอยู่ข้างคุซันบนชายฝั่ง แล้วเอ่ยขึ้น

“ไอ้เด็กนั่นโผล่มาจากไหน กล้าดียังไงมาขัดขวางการยิงถล่มของกองทัพเรือ...”

นายทหารคนสนิท ที่ยืนอยู่ข้างซากาซึกิอดไม่ได้ที่จะถามเสียงเบา “ท่านพลเรือโทซากาซึกิครับ เราควรยิงถล่มเรืออพยพต่อไปไหมครับ?”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═