บทที่ 6 พลทหารเรือชั้นเอกผู้รุ่งโรจน์

บทที่ 6 พลทหารเรือชั้นเอกผู้รุ่งโรจน์

ทันใดนั้นเอง... เซ็นโงคุ ที่ปกติมักจะเคร่งขรึมก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่งออกมา พลางกล่าวว่า

“โอรอน ยินดีต้อนรับสู่กองทัพเรือ จากนี้ไปขอให้ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อความยุติธรรม สำหรับตอนนี้ เธอจะได้รับยศ นาวาตรี...”

ยังไม่ทันที่เซ็นโงคุจะพูดจบประโยค โอรอน ก็แทรกขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังขึงขัง

“ท่านจอมพลเรือเซ็นโงคุครับ การทำแบบนี้ไม่สอดคล้องกับกฎระเบียบของกองทัพเรือนะครับ”

?

เซ็นโงคุชะงัก

ทันใดนั้น ริมฝีปากของโอรอนก็ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะเล็กน้อย ก่อนจะร่ายยาว

“ตามกฎเกณฑ์การเลื่อนยศล่าสุดที่กองทัพเรือบัญญัติขึ้น บุคลากรของกองทัพเรือทุกคนจะต้องสร้างความดีความชอบให้ถึงเกณฑ์และผ่านการฝึกอบรมพร้อมการประเมินคุณสมบัติที่เกี่ยวข้องจึงจะได้รับการเลื่อนยศ ไม่อนุญาตให้ข้ามขั้นตามใจชอบโดยอ้างอิงจากความแข็งแกร่งส่วนบุคคลเพียงอย่างเดียว”

โอรอนเว้นจังหวะเล็กน้อย แล้วพูดต่อด้วยสีหน้าของเปาบุ้นจิ้นผู้ทรงความยุติธรรม

“ท่านจอมพลเรือเซ็นโงคุ แม้ความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับผมจะไม่ใช่แค่ผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชาธรรมดา แต่ท่านจะใช้อำนาจในทางมิชอบเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน ทุจริต และละเมิดกฎกองทัพเรือไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นมันจะส่งผลกระทบต่อขวัญกำลังใจของทหารเรือนับไม่ถ้วนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

“เมื่อไฟในใจของเหล่าทหารเรือมอดลง ย่อมหนีไม่พ้นที่หลายคนจะเริ่มเฉื่อยชา ละเลยหน้าที่ และผลกระทบลูกโซ่อาจลุกลามจนนำไปสู่ความโกลาหลที่คาดไม่ถึงทั่วทั้งท้องทะเล!”

ชั่วขณะหนึ่ง เซ็นโงคุจ้องมองโอรอนด้วยสีหน้าที่แปลกประหลาดสุดขีด เขาขบกรามแน่นพลางถาม

“มันจำเป็นต้องร้ายแรงขนาดนั้นเลยเรอะ?”

“มดเพียงรังเดียวอาจพังทำนบกั้นน้ำพันลี้ได้ ท่านจอมพลเรือเซ็นโงคุ ท่านต้องไม่มองข้ามอิทธิพลที่ผู้บังคับบัญชามีต่อลูกน้องนะครับ” โอรอนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดเซ็นโงคุก็ตั้งสติได้ เขาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา

“ไอ้ลูกเวร! มิน่าล่ะ... เมื่อไม่กี่ปีก่อน แกถึงกระตือรือร้นช่วยชั้นปรับปรุงระบบเลื่อนยศภายในกองทัพเรือนัก แกวางแผนรอเวลานี้อยู่แล้วสินะ?!”

โอรอนส่ายหน้าโดยไม่ลังเล แสร้งทำท่าทางบริสุทธิ์ใจอย่างถึงที่สุด

“ท่านจอมพลเรือเซ็นโงคุ ท่านจะกินข้าวเยอะแค่ไหนก็ได้ แต่จะพูดพล่อยๆ ไม่ได้นะครับ แม้ความสัมพันธ์เราจะพิเศษ แต่ผมจะฟ้องท่านข้อหาหมิ่น...”

เมื่อเห็นไฟโทสะที่ลุกโชนในดวงตาของเซ็นโงคุ โอรอนก็รีบกลืนคำพูดที่เหลือลงคออย่างรู้งาน แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็น ‘ลูกผู้ว่าง่าย’ ทันที

“ตาแก่ เข้าใจเจตนาชั้นผิดไปใหญ่แล้ว เมื่อก่อนชั้นแค่อยากจะตอบแทนบุญคุณที่ตาแก่เลี้ยงดูมาเท่านั้นเอง คนอย่างชั้นจะไปมีจิตใจชั่วร้ายวางแผนเล่นงานตาแก่ได้ยังไง?”

“เทฟิโม โอรอนคนนี้ แค่อยากดูแลตาแก่ให้ดีที่สุด ความหวังสูงสุดในชีวิตคือการได้ดูแลตาแก่ไปจนวาระสุดท้าย ชั้นถึงกับใฝ่ฝันอยากแต่งเมีย ก็เพื่อให้มีลูกสะใภ้มาช่วยดูแลตาแก่เพิ่มอีกคน แล้วก็จะได้อุ้มหลานเร็วๆ ไม่ใช่หรือไง?”

“และเหตุผลที่ชั้นพูดแย้งเมื่อกี้ ก็เพราะเป็นห่วงกลัวว่าตาแก่จะมาทำลายกฎระเบียบกองทัพเรือเพราะชั้น จนชื่อเสียงต้องมัวหมอง หรือโดนทหารเรือนินทาด่าทลับหลังเอาน่ะสิ”

ณ เวลานั้น รอยยิ้มอ่อนโยนของเซ็นโงคุที่เคยมีตอนโอรอนตกลงเข้ากองทัพเรือ ได้แปรเปลี่ยนเป็นเมฆดำทะมึนก่อนพายุใหญ่จะถล่ม

ถึงกระนั้น โอรอนก็ยังยืนยันที่จะพูดประโยคสำคัญที่สุดออกมา

“ตาแก่ ตามกลไกการเลื่อนยศภายในและกฎการคัดเลือกทหารใหม่ของกองทัพเรือ... เทฟิโม โอรอน ด้วยความแข็งแกร่งอันโดดเด่นและการท้าดวลชนะผู้บังคับบัญชาอย่างเปิดเผย สามารถเลื่อนยศข้ามขั้นแบบเร่งด่วนได้สามขั้น จากระดับ ‘ทหารฝึกหัด’ ขึ้นสู่ตำแหน่ง พลทหารเรือชั้นเอก ผู้รุ่งโรจน์ได้ทันที! พร้อมรับสิทธิพิเศษเพิ่มเติม: ห้องพักเดี่ยว และการยกเว้นการฝึกร่างกายประจำวัน ฯลฯ”

“ฮุฮุฮุ...”

พอพูดมาถึงตรงนี้ โอรอนก็กลั้นขำไม่อยู่และพูดต่อ

“ตาแก่ ชั้นจำไม่ผิดใช่ไหม? ตกลงตาแก่จะประดับยศให้ชั้นเมื่อไหร่ดี? หรือจะให้ นายทหารสัญญาบัตร คนไหนมาจัดการให้ก็ได้นะ”

อาจกล่าวได้ว่า ในเวลานี้ โอรอนสงบนิ่งและมั่นคงดั่งภูผา

การเข้ากองทัพเรือ... ในเมื่อเป็นความปรารถนาของตาแก่เซ็นโงคุ เขาก็จำเป็นต้องทำให้สำเร็จ ขืนตาแก่อกแตกตายขึ้นมาจริงๆ โอรอนคงเสียใจแย่

ทว่า... ภายใต้กฎระเบียบการเลื่อนยศอย่างเป็นระบบในปัจจุบัน โอรอนจะเป็นได้มากสุดก็แค่ พลทหารเรือชั้นเอก ผู้รุ่งโรจน์เท่านั้น

นั่นมันระดับไหนกัน?

ในมารีนฟอร์ด แค่ถ่มน้ำลายทิ้งยังไปโดนหัว นายทหารชั้นประทวน เข้าให้ตั้งหลายคน

ลำพังแค่พลทหารเรือชั้นเอก อาจไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะกวาดพื้นในมารีนฟอร์ดด้วยซ้ำ อย่าได้หวังว่าจะไปสร้างความดีความชอบอะไรให้เลื่อนยศได้ในภายหลังเลย

ด้วยวิธีนี้ โอรอนก็จะสามารถอู้งานอย่างสงบสุขในศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือ มารีนฟอร์ด โดยเป็นแค่พลทหารเรือชั้นเอกที่ตอกบัตรเข้างานตรงเวลาที่ห้องทำงานของเซ็นโงคุทุกวัน

ส่วนภาระหน้าที่ระดับ นาวาตรี อย่างการบัญชาการเรือรบ ลาดตระเวนในน่านน้ำ หรือปราบปรามโจรสลัดน่ะเหรอ... อะไรนะ? กองทัพเรือคนหมดแล้วหรือไง? ถึงต้องให้พลทหารเรือชั้นเอกตัวกระจ้อยร่อยมารับผิดชอบงานสำคัญขนาดนั้น?

เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ชื่อเสียงกองทัพเรือเสียหายร้ายแรงขึ้นมา ต่อให้เซ็นโงคุยอม โอรอนก็ไม่ยอม และต่อให้โอรอนยอม นายทหารนับไม่ถ้วนทั่วทั้งกองทัพเรือก็คงไม่ยอม!

แน่นอนว่า องค์กรขนาดมหึมาอย่างกองทัพเรือย่อมต้องการบุคลากรหลากหลายด้าน ไม่ใช่แค่การลาดตระเวนจับโจรเท่านั้นที่จะนับเป็นความดีความชอบ

ความจริงแล้ว งานทั่วไปอย่าง ‘การทำความสะอาด’ ก็ได้คะแนนความดีความชอบเหมือนกัน

แต่โอรอนรู้ดีอยู่เต็มอกว่า คะแนนอันน้อยนิดจากการทำความสะอาด ต่อให้เขาขัดพื้นจนเซ็นโงคุเกษียณไปแล้ว อย่างมากเขาก็คงเลื่อนยศได้แค่ จ่าตรี หรือ จ่าโท พอให้ได้เป็น ‘หัวหน้าคนงาน’ แผนกทำความสะอาดเท่านั้นแหละ

และต่อให้เซ็นโงคุจะส่งโอรอนไปประจำการที่ สาขาทะเลทั้งสี่ เพื่อสร้างโอกาสให้โอรอนโกยผลงาน

แต่ถ้าไม่มีเซ็นโงคุคอยคุมอยู่ใกล้ๆ โอรอนก็มั่นใจว่าตัวเองจะทำตัว ‘ไร้ประโยชน์’ และปล่อยโอกาสหลุดลอยไปได้อย่างแน่นอน

‘สมบูรณ์แบบ... ตาแก่ โชคดีนะที่ชั้นวางแผนรับมือไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นขืนตาแก่ดันชั้นขึ้นเป็นนาวาตรีที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์กองทัพเรือสำเร็จ มีหวังซวยกันพอดี’

คิดได้ดังนั้น รอยยิ้มของโอรอนก็ยิ่งดู ‘กตัญญู’ ขึ้นไปอีก เขาพร้อมจะยืนรับคำด่าจากเซ็นโงคุแล้ว

ส่วนเรื่องโดนตบ... ตาแก่ไม่ทำหรอก

ไม่อย่างนั้น ด้วยสภาพร่างกายของโอรอน เขาคงล้มพับไปทันทีที่โดนเซ็นโงคุตบ ความรุนแรงของอาการบาดเจ็บคงต้องกลับไปพักฟื้นที่บ้านสักสิบยี่สิบปีกว่าจะหายดี จริงไหมล่ะ?

ต้องบอกว่าตอนนี้เซ็นโงคุโกรธจนหน้าชาทำอะไรไม่ถูก

เพื่อให้โอรอนเข้ากองทัพเรือได้อย่างราบรื่น เขาอุตส่าห์ลงทุนลงแรงไปเกลี้ยกล่อมพลเรือโทซึรุให้ยอมให้กิองมาประลองกับโอรอนด้วยวิธีนี้ หวังจะใช้ชื่อเสียงของกิองปั้นโอรอนให้เป็นผู้นำรุ่นต่อไปของกองทัพเรือ

แต่ไม่นาน เซ็นโงคุก็ตั้งสติได้และหัวเราะออกมา

“ไอ้หนู แกคงลืมเรื่องสำคัญไปเรื่องนึงสินะ? ผลงานการปรับปรุงระบบกองทัพเรือของแก ก็นับเป็นความดีความชอบได้เหมือนกัน”

โอรอนโบกมือปฏิเสธทันควัน

“ตาแก่ ทำแบบนั้นมันไม่เหมาะมั้ง?”

“ระบบพวกนั้นตาแก่เป็นคนปรับปรุงจนสมบูรณ์แบบ ‘เพียงผู้เดียว’ ไม่ใช่เหรอ? แถมตาแก่ยังส่งเครดิตพวกนี้เป็นเอกสารทางการไปให้ ห้าผู้เฒ่า (โกโรเซย์) เรียบร้อยแล้ว เพื่อใช้เป็นหลักฐานสำคัญในการเลื่อนตำแหน่งสู่เก้าอี้จอมพลเรือ”

“ผลก็คือ... ตาแก่ที่เป็นจอมพลเรือยังไม่ทันได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ ก็จะมาแสดงพฤติกรรมเลวร้ายอย่างการปลอมแปลงผลงานและหลอกลวงเบื้องสูงซะแล้ว แบบนี้จะสร้างความประทับใจที่เลวร้ายสุดๆ ให้กับพวกห้าผู้เฒ่านะครับ”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═