บทที่ 2 เทฟิโม โอรอน

บทที่ 2 เทฟิโม โอรอน

“เทฟิโม โอรอน!”

เซ็นโงคุ ประสานมือวางคาง จ้องมอง โอรอน ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและทรงอำนาจ พลางเอ่ยถาม

“แกเตรียมใจที่จะเข้าร่วมกองทัพเรือและอุทิศชีวิตเพื่อความยุติธรรมแล้วหรือยัง?”

โอรอนสบตาเซ็นโงคุ ก่อนจะหันไปปิดประตูห้องทำงานอย่างใจเย็นเพื่อเก็บเสียง ช่วยรักษาหน้าเซ็นโงคุไม่ให้ขายขี้หน้าต่อหน้านาวาเอกฮ็อป จากนั้นเขาก็ตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“ไม่”

หน้ากากเคร่งขรึมของเซ็นโงคุแตกร้าวในพริบตา เขาตบฝ่ามือลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น จนเอกสาร ปากกา และถ้วยชากระเด้งกระดอน ก่อนจะคำรามลั่น

“ไอ้ลูกบ้า! ไม่ว่าจะยังไง วันนี้แกก็ต้องเข้ากองทัพเรือให้ได้”

โอรอนแสร้งทำสีหน้าหวาดกลัวทันที เขาหดคอถอยหลังพลางโอดครวญ

“ตาแก่ นี่คิดจะส่งชั้นไปตายหรือไง? รู้อยู่ว่าร่างกายชั้นเป็นยังไง แรงก็น้อยกว่าพี่ โคราซอน ตั้งครึ่ง แถม ‘วิชาหกรูปแบบ’ ก็ยังฝึกไม่สำเร็จสักท่า ชั้นไม่เหมาะกับเรื่องต่อตีฆ่าฟันพวกนี้จริงๆ นะ”

“น้ำทะเลก็หนาว ลมทะเลก็แรง โจรสลัดก็โหดเหี้ยมป่าเถื่อน การสละชีวิตอันจำกัดเพื่อความยุติธรรมอันไร้ขอบเขตมันก็ดีอยู่หรอก แต่ชั้นกลัวว่าตาแก่จะต้องมานั่งฝังศพลูกตัวเองน่ะสิ!”

“อุตส่าห์ตกชั้นขึ้นมาจากทะเลแล้วเลี้ยงดูจนโต ชั้นก็อยากจะอยู่แสดงความกตัญญูข้างๆ คอยดูใจตอนตาแก่แก่ตายนะ”

เมื่อเห็นท่าทางบีบน้ำตาของโอรอน แม้เซ็นโงคุจะรู้ทั้งรู้ว่าน่าจะเป็นการแสดง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว แววตาที่เคยดุดันเปลี่ยนเป็นความอ่อนใจ

“ชั้นรู้ว่าร่างกายของแกเสียศูนย์เพราะแช่น้ำทะเลมาตั้งแต่เด็ก และยังคงอ่อนแอแม้จะฝึกหนักมาหลายปี... แต่ลูกผู้ชายมันต้องแข็งแกร่งขึ้นทีละก้าวผ่านประสบการณ์ กำปั้นเหล็กและร่างกายจะทะลุขีดจำกัดได้ก็ท่ามกลางเลือดและไฟเท่านั้น”

โอรอนเบะปากอย่างจนใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจ

“แต่ตาแก่ นั่นมันไม่ใช่ความฝันของชั้นนี่นา เมื่อก่อนตาแก่ไม่ได้สอนเหรอว่าลูกผู้ชายต้องไล่ตามความฝันของตัวเอง?”

พอได้ยินคำนี้ เส้นเลือดบนหน้าผากของเซ็นโงคุก็ปูดโปนขึ้นมาทันที ราวกับถูกสะกิดโดนเรื่องที่ทนไม่ได้ เขาเปลี่ยนโหมดจากความอ่อนใจเป็นความเกรี้ยวกราด ด่าทอด้วยความผิดหวัง

“ความฝันพรรค์นั้นมันอะไรกัน! ร้องป่าวๆ ว่าจะหาเมียที่เก่งกว่าตัวเองเนี่ยนะ...แกเรียกสิ่งนี้ว่าความฝันเรอะ?! ใครมันเอาความคิดบ้าๆ แบบนี้ยัดใส่หัวแก? ชั้นจะซัดมันให้กระเด็น!”

โอรอนถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วตอบกลับ

“ตาแก่ มันช่วยไม่ได้นี่นา ก็รู้อยู่ว่าชั้น ‘กระเพาะไม่ดี’ มาตั้งแต่เด็ก กินข้าวได้ทีละนิด ร่างกายเลยอ่อนแอขี้โรคแบบนี้”

“ในทะเลที่อันตรายรอบด้าน ความหวังเดียวของชั้นคือการมีเมียเก่งๆ คอยอยู่ข้างกายเพื่อปกป้อง ชั้นก็แค่อยากจะมีชีวิตรอดในทะเลผืนนี้... มันผิดตรงไหน ตาแก่?”

ชั่วขณะหนึ่ง เซ็นโงคุที่กำลังเดือดดาลถึงกับพูดไม่ออก

เมื่อเทียบกับโคราซอนแล้ว โอรอนกินอาหารได้น้อยมากมาตั้งแต่เด็ก มื้อหนึ่งแทบจะกินข้าวไม่หมดถ้วยเล็ก หรือกินเนื้อได้แค่ชิ้นนิดเดียว

เพราะเหตุนี้ เซ็นโงคุเคยกลัวว่าโอรอนจะเป็นโรคเบื่ออาหาร ถึงขั้นพาไปหาหมอมาสารพัดที่ แต่ข้อสรุปสุดท้ายคือ... โครงสร้างร่างกายของโอรอน ‘แตกต่าง’ จากคนทั่วไป

ทว่า คำว่า ‘แตกต่างจากคนทั่วไป’ ในที่นี้หมายถึง: ร่างกายอ่อนแอแต่กำเนิด มวลกระดูกต่ำ ระบบย่อยอาหารไม่พัฒนา และอื่นๆ อีกมากมาย

ความจริงแล้ว โอรอนอยากจะเถียงใจจะขาดว่า ตัวเขาต่างหากที่เป็น ‘คนปกติ’ เขาแค่หลงเข้ามาในโลกที่ ‘ไม่ปกติ’ เท่านั้นเอง

ยอดฝีมือในโลกนี้กินอาหารมื้อละหลายสิบกิโลกรัม ระบบย่อยอาหารทำงานระดับปีศาจ แถมร่างกายยังแข็งแกร่งขนาดเอาภูเขามาซ้อมต่อยได้ พวกนี้มันสัตว์ประหลาดชัดๆ

และถึงแม้โอรอนจะพยายามฝึกฝนร่างกายในฐานะ ‘คนจากดาวสีฟ้า’ จนถึงขีดสุด หรือกระทั่งก้าวข้ามขีดจำกัดไปแล้ว...

แต่เมื่อเทียบกับร่างกายระดับสัตว์ประหลาดของคนในโลกนี้ โอรอนก็ยังจัดว่าเป็นคนอ่อนแอขี้โรคอยู่ดี

ดังนั้น ต่อให้โอรอนจะมีพลังทำลายล้างสูงและมีความอันตรายด้วยความช่วยเหลือจาก ‘สูตรโกง’ แต่เขาก็ไม่กล้าประมาท เพราะร่างกายของเขานั้นเปราะบางเหลือเกิน

ตอนนี้ โอรอนจึงได้แต่หวังว่าจะหาคู่ชีวิตที่แข็งแกร่งสุดยอดมาคอยปกป้องเขาได้ตลอดเวลา

แบบที่อยู่ติดตัวทั้งวันทั้งคืน!

ยังไงซะ ในฐานะลูกผู้ชาย โอรอนก็ไม่อยากนอนตายบนเตียงด้วยสาเหตุประหลาดๆ หรอกนะ

อะแฮ่ม... โอรอนหมายถึงพวกสายลับอย่าง ‘หน่วย CP’ ที่ชอบลอบกัดตอนกลางคืนแบบไร้จรรยาบรรณน่ะ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความฝันอัน (อ้างว่า) ยิ่งใหญ่ของโอรอน เซ็นโงคุโกรธจนแทบบ้า เขาอยากจะตบหน้าโอรอนสักฉาด แต่ก็กลัวว่าแรงตบจะเผลอฆ่าโอรอนที่ร่างกายอ่อนแอตายคาที่

“ไอ้ลูกบ้า... สรุปคือแกตั้งใจแน่วแน่ว่าจะหาเมียเก่งๆ ให้ได้ใช่ไหม?”

“มันไม่มีทางอื่นแล้วนี่ ตาแก่” โอรอนยักไหล่ วางมาดของคนที่หวังจะ ‘เกาะผู้หญิงกิน’ เต็มที่

“ได้! ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ชั้นจะสนองให้!”

แต่สิ่งที่ทำให้โอรอนประหลาดใจคือ จู่ๆ น้ำเสียงของเซ็นโงคุก็เปลี่ยนไป และเขากลับตอบตกลงดื้อๆ

ชั่ววูบหนึ่ง โอรอนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกระแวงเซ็นโงคุ เพราะจากที่รู้จักกันมา เซ็นโงคุไม่ใช่คนที่คุยด้วยง่ายขนาดนี้

ทันใดนั้น เซ็นโงคุก็เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาคว้าไหล่โอรอน แล้วลากตัวเขาออกจากห้องทำงานทันที

“ตาแก่ จะทำอะไรเนี่ย?” โอรอนร้องถาม

“ในฐานะพ่อ... ชั้นก็กำลังจะทำให้ความปรารถนาของแกเป็นจริงไง”

เซ็นโงคุเหลือบมองโอรอนแวบหนึ่งแล้วไม่พูดอะไรอีก ลากโอรอนตรงดิ่งไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง

ไม่นาน เซ็นโงคุก็พาโอรอนมาถึงลานกว้างที่ดูเหมือนลานฝึกซ้อม

“โอสึรุ ขอโทษที่ให้รอนาน”

ณ เวลานั้น มีคนสองคนยืนรออยู่ที่ลานฝึกอยู่แล้ว คนหนึ่งคือ พลเรือโทซึรุ หญิงชราผู้ปราดเปรื่องที่โอรอนเคยเห็นบ่อยๆ ในรูปถ่ายสุดหวงของเซ็นโงคุ ส่วนอีกคนเป็นหญิงสาวรูปร่างหน้าตางดงามที่ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา

พลเรือโทซึรุพยักหน้าให้เซ็นโงคุ ก่อนที่ดวงตาอันชาญฉลาดและอ่อนโยนของเธอจะหันมาจับจ้องที่โอรอน

“นี่น่ะหรือ ‘เจ้าหนูโอรอน’ ที่เธอพูดถึงบ่อยๆ? หน้าตาไม่เลวเลยนี่ ดูเป็นผู้ดีทีเดียว”

พอได้ยินดังนั้น มุมปากของโอรอนก็กระตุกยิก ก่อนที่เซ็นโงคุจะทันได้พูดอะไร เขาก็ชิงหันไปถามเซ็นโงคุหน้าตาเฉย

“ตาแก่ นี่ใช่เจ้าของรูปถ่ายกองเบ้อเริ่มเทึ่ตาแก่ซ่อนไว้ที่บ้านหรือเปล่า... คุณพลเรือโทซึรุ?”

??!!

เซ็นโงคุสะดุ้งโหยง

“ไอ้ลูกบ้า! แกพูดจาเพ้อเจ้ออะไรของแก?!” เซ็นโงคุถามโอรอนด้วยท่าทีตื่นตระหนก

“ฮุฮุ~”

พลเรือโทซึรุหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดู “เซ็นโงคุ ไว้เชิญชั้นไปดื่มชาที่บ้านหน่อยนะ อยากจะเห็นเหมือนกันว่าเธอเก็บรูปอะไรไว้บ้าง”

เซ็นโงคุหัวเราะแห้งๆ แก้ตัวอย่างกระอักกระอ่วน “เอ่อ... โอสึรุ นี่มันเรื่องเข้าใจผิด เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว เจ้าเด็กนี่มันกุเรื่องขึ้นมาเอง ก็แค่รูปถ่ายธรรมดาสมัยพวกเราหนุ่มๆ สาวๆ ไม่กี่ใบเท่านั้นแหละ”

“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ...”

พลเรือโทซึรุหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะตัดบท “แต่เดี๋ยวมีงานราชการต้องไปจัดการต่อ มาจัดการธุระของเจ้าหนูโอรอนก่อนดีกว่า”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═