บทที่ 22 สวี่ชิงอันสายเปย์

บทที่ 22 สวี่ชิงอันสายเปย์

“งั้นเอาครีมเซี่ยงไฮ้ให้ฉันสิบกระปุกเลยค่ะ!”

สวี่ชิงอันตั้งใจจะหักหน้าหยางอวี้หลิงโดยเฉพาะ เพราะดูเหมือนว่าถ้าพนักงานขายของได้เยอะก็น่าจะได้ค่าคอมมิชชั่นเพิ่มด้วย ตอนแรกกะจะซื้อแค่ห้ากระปุก แต่ในเมื่อพี่สาวคนนี้ไม่ขาดแคลนเงิน ก็จัดไปสิบเลยแล้วกัน!

“จริงด้วยพี่ต้าจวิน พี่ไม่อยากซื้อไปฝากป้าสะใภ้กับพี่สะใภ้สักกระปุกเหรอคะ?”

หลี่ต้าจวินถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“กระปุกละเท่าไหร่ครับเนี่ย?”

หวังกั๋วอันตอบด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร ไม่กล้าล่วงเกินสวี่ชิงอันอีกแล้ว

“สหายครับ ครีมเซี่ยงไฮ้นี่เป็นสินค้าแบรนด์ดังหรูหราที่สุดในห้างเรา ขายราคากระปุกละ 5 หยวนครับ”

หลี่ต้าจวินกัดฟันตัดสินใจ “ตกลงครับ ผมเอาหนึ่งกระปุก”

“มีคูปองสินค้าไหมครับ?”

หลี่ต้าจวินหันไปมองสวี่ชิงอันแล้วส่ายหัว หรือว่าน้องสะใภ้จะพกคูปองสินค้ามาด้วย?

“พวกเราไม่ได้พกคูปองมาค่ะ ต้องจ่ายเพิ่มเท่าไหร่ก็ว่ามาเลย”

หวังกั๋วอันเองก็ตกตะลึงกับการใช้จ่ายมือเติบของสวี่ชิงอัน เพราะนี่ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เลย!

“คุณสวี่แน่ใจนะครับ? ถ้าไม่สะดวกไว้วันหลังพกคูปองมาซื้อก็ได้ เพราะถ้าไม่มีคูปอง ราคาจะบวกเพิ่มกระปุกละ 20 เฟิน...”

“ไม่เป็นไรค่ะ รวมกับของพี่ชายฉันเมื่อกี้ด้วย ทั้งหมด 12 กระปุก เขียนบิลมาเลยค่ะ!”

สวี่ชิงอันจ่ายเงินไปทั้งหมด 62.40 หยวน

นี่มันรายได้ของครอบครัวธรรมดาๆ กว่าสองเดือนเลยนะนั่น แม่คุณเอ๋ยช่างใช้เงินเก่งจริงๆ

หยางอวี้หลิงตอนนี้เสียใจจนอยากจะตบหน้าตัวเองสักหลายๆ ที ของมูลค่าตั้ง 60 กว่าหยวน ถ้าสะสมยอดไปถึงสิ้นเดือนเธอจะได้เงินรางวัลตั้ง 2 หยวนเชียวนะ! ส่วนพนักงานเคาน์เตอร์ข้างๆ ตอนนี้ขาพาลจะสั่นพั่บๆ ถ้าลูกค้าคนอ้วนเอาเรื่องขึ้นมา เธอคงหนีไม่พ้นแน่ๆ

หวังกั๋วอันเปิดบิลใบใหญ่เสร็จ ท่าทางที่มีต่อสวี่ชิงอันก็ยิ่งประจบสอพลอมากขึ้นไปอีก ถ้าแม่เจ้าประคุณคนนี้มาห้างบ่อยๆ ยอดขายแต่ละเดือนของพวกเขาคงพุ่งกระฉูด

สวี่ชิงอันบอกกับหลี่ต้าจวินว่า เมียพี่มีได้ แม่พี่ก็ต้องมีด้วย จะลำเอียงไม่ได้ เธอรับเงินจากหลี่ต้าจวินมาแค่ 5 หยวน แต่ยัดครีมเซี่ยงไฮ้ใส่มือเขาไป 2 กระปุก

เพื่อเป็นการบริการให้ดีที่สุด ครีมสองกระปุกน้อยๆ ของหลี่ต้าจวินจึงถูกหวังกั๋วอันถือไว้ในมือด้วยตัวเอง และยืนกรานว่าจะคืนให้ก็ต่อเมื่อพวกเขากำลังจะเดินออกจากห้างเท่านั้น

สวี่ชิงอันคิดว่าการทดแทนบุญคุณจะขี้เหนียวเกินไปไม่ได้ เธอจึงถามหวังกั๋วอันต่อ

“ที่นี่มีเสื้อผ้าที่เหมาะสำหรับใส่ทำงานไร่ไหมคะ? ของเด็กผู้ชาย ของผู้หญิงวัยกลางคน แล้วก็อยากได้ชุดเด็กผู้หญิงน่ารักๆ สักชุดค่ะ”

ไม่นึกเลยว่าสวี่ชิงอันจะซื้อต่ออีก

หวังกั๋วอันนำทางสวี่ชิงอันเดินชมด้วยตัวเอง จนพนักงานคนอื่นๆ ในห้างต่างพากันสงสัยในฐานะของสวี่ชิงอัน ว่าเธอเป็นใครกันแน่ถึงขนาดทำให้ผู้จัดการใหญ่เดินตามรับใช้ขนาดนี้

ตามคำแนะนำของหวังกั๋วอัน สวี่ชิงอันซื้อชุดเสื้อคอตั้งคู่กับกางเกงเอี๊ยมผ้าเต๋อเค่อเหลียง ให้สองพี่น้องจวินอู๋คุนและจวินอู๋เสียคนละชุด ชุดใหญ่สีดำ ชุดเล็กสีเทา สวี่ชิงอันนึกถึงขนาดเท้าของทั้งคู่ แล้วหยิบรองเท้าผ้าใบเบอร์ 18 ให้พี่ชาย และรองเท้าผ้าใบเบอร์ 13 ให้คนเล็ก

จากนั้นเธอก็ซื้อเสื้อคลุมตัวสั้นสีฟ้าลายดอกสีขาวและกางเกงขนสัตว์สีดำให้หลี่ซื่อซวง แม่สามีพร้อมรองเท้าทหารเบอร์ 35 อีกหนึ่งคู่ แน่นอนว่าเธอไม่ลืมจวินอู๋เหมียน น้องเล็กของสามี โดยเลือกชุดกระโปรงสีม่วงให้หนึ่งชุด

“มีของเล่นเสริมพัฒนาการเด็กบ้างไหมคะ?”

ทั้งสามคนขึ้นไปที่ชั้นสี่

สวี่ชิงอันซื้อชุดตัวต่อไม้ บล็อกไม้ ให้เด็กหญิงตัวน้อยเอาไว้เล่นฆ่าเวลา

ถ้าหลี่ต้าจวินไม่ช่วยรั้งไว้ สวี่ชิงอันก็ยังไม่อยากกลับหรอก! เพียงแค่บ่ายเดียวเธอใช้เงินไปเกือบ 200 หยวน พูดตรงๆ หลี่ต้าจวินใจหายวูบแทน เงินจำนวนนี้ซื้อปุ๋ยเคมีได้ตั้งเยอะ...

“คุณสวี่ครับ ยินดีต้อนรับในโอกาสหน้านะครับ คราวหน้ามาหาผมได้เลย ผมจะมีส่วนลดภายในให้คุณ!”

สวี่ชิงอัน: “...ฉันจ่ายเงินเสร็จแล้วคุณเพิ่งจะมาพูดเนี่ยนะ”

เหมือนจะดูออกว่าสวี่ชิงอันอยากได้ส่วนลดตั้งแต่วันนี้ หวังกั๋วอันจึงรีบแก้ตัว

“เพราะวันนี้ทำให้คุณไม่สะดวกใจ ผมรู้สึกผิดจริงๆ ครับ การทำเรื่องส่วนลดต้องขออนุมัติจากบริษัทก่อน เพราะฉะนั้นคราวหน้าคุณมา ผมจะลดให้แน่นอนครับ”

หลี่ต้าจวินขนลุกซู่แบบบอกไม่ถูก รีบชวนสวี่ชิงอันกลับทันที

“น้องสะใภ้ อย่าไปฟังคำหลอกล่อของพ่อค้าหน้าเลือดคนนี้เลย เขาจ้องจะกินเงินเธอครั้งหน้าต่างหาก”

“ฮ่าๆๆ พี่ต้าจวินฉลาดจริงๆ ค่ะ ก็ถือว่าประจวบเหมาะพอดี ฉันอยากซื้อเสื้อผ้าให้คนในบ้านคนละชุด คราวหน้าคงไม่ซื้อเยอะขนาดนี้แล้วล่ะค่ะ”

สวี่ชิงอันยื่นครีมเซี่ยงไฮ้สองกระปุกนั้นให้เขา “แล้วพี่จะซื้ออะไรฝากลุงหัวหน้าหมู่บ้านล่ะคะ?”

หลี่ต้าจวินนึกครู่หนึ่ง “เดี๋ยวเราต้องไปซื้อเนื้อที่สหกรณ์กันไม่ใช่เหรอ! เดี๋ยวพี่จะดูเหล้าให้แกสักไหน แล้วก็หาของแกล้มเหล้าสักหน่อย”

“ก็ได้ค่ะ! งั้นพวกเราไปกันเถอะ”

จวินอู๋เสียมองทั้งคู่หอบข้าวของพะรุงพะรัง กลับมาที่รถม้าเหมือนจะขนห้างสรรพสินค้ากลับมาด้วย

“ทำไมซื้อของเยอะขนาดนี้ล่ะครับ?”

หลี่ต้าจวินเองก็รู้สึกว่ามันเด่นเกินไป เขาจึงดึงผ้าห่มที่คลุมตัวจวินอู๋เสียลงมาคลุมทับข้าวของเหล่านั้นไว้

“ก็พี่สะใภ้เธอเขาสงสารพวกเธอน่ะสิ ยอมควักเงินสินเดิมซื้อเสื้อผ้าให้พวกเธอหมดเลย ตัวเธอเองยังไม่ได้ซื้ออะไรให้ตัวเองสักอย่าง ต่อไปพวกเธอต้องกตัญญูต่อพี่สะใภ้ให้มากๆ รู้ไหม?”

จวินอู๋เสียรู้สึกจุกในอก พี่น้องของเขาไม่เคยมีชีวิตที่ดีเลย เสื้อผ้าที่ใส่ก็มักจะเป็นของที่พวกพี่ลูกพี่ลูกน้องบ้านลุงใหญ่ไม่ใช้แล้ว เขาไม่นึกเลยว่าสวี่ชิงอันจะซื้อเสื้อผ้าให้พวกเขา ทั้งที่ที่บ้านแทบจะไม่มีข้าวกิน...

ช่างเถอะ รอให้แผลหายดีก่อน เขาจะทำงานให้หนักขึ้นเพื่อเลี้ยงดูครอบครัวให้ได้

วันนี้ที่สหกรณ์คนไม่ค่อยเยอะ โชคดีที่พวกเขายังมีซี่โครงหมูและกระดูกหมูเหลืออยู่! หลี่ต้าจวินซื้อเนื้อขาหลังหนึ่งชิ้น ส่วนสวี่ชิงอันเหมาขาหลังหมูทั้งขา ซื้อซี่โครงที่เหลือทั้ง 3 ชั่ง และเหมากระดูกหมูชิ้นใหญ่กลับไปบำรุงร่างกายให้จวินอู๋เสียด้วย

หลี่ต้าจวินขนของขึ้นลงรถม้าจนเกือบจะเต็มคันรถ เขานึกได้ว่ายังมีเงินเหลืออีกไม่กี่หยวน นานๆ จะเข้าเมืองที จึงแอบแวบเข้าไปซื้อของเพิ่มโดยไม่ได้นัดแนะกับสวี่ชิงอัน

หลี่ต้าจวินซื้อผ้าพันคอให้เมีย ซื้อเหล้าให้พ่อ ซื้อเนื้อหัวหมูพะโล้อีกครึ่งชั่ง และเงินที่เหลือเขาก็ซื้อขนมเค้กไข่มาอีกสองชั่งจนเงินหมดเกลี้ยง

ส่วนสวี่ชิงอันนั้นซื้อหนักกว่า ส่วนใหญ่เป็นของกินทั้งนั้น

หลี่ต้าจวินเห็นแล้วถึงกับอ้าปากค้าง “พอเถอะน้องสะใภ้ ซื้อน้อยหน่อย ซื้อเยอะกินไม่หมดเดี๋ยวจะเสียเอา วันหลังอยากมาอำเภออีกก็มาหาพี่ พี่จะพามาเอง จริงๆ นะ วันนี้ซื้อของเยอะจนรถจะบรรทุกไม่ไหวแล้ว”

สวี่ชิงอันยุติการช้อปปิ้งอย่างอาลัยอาวรณ์

ทั้งสามคนกลับถึงหมู่บ้านตอนเกือบสามทุ่ม คนข้างนอกเริ่มบางตา คนที่เจอก็จะบอกแค่ว่าไปรับจวินอู๋เสียออกจากโรงพยาบาล เพราะกลัวคนอื่นจะเห็นของกินมากมาย จวินอู๋เสียจึงแทบจะยอมทนหนาวเข้าหมู่บ้าน เพราะต้องเอาผ้าห่มไปใช้ซ่อนของทั้งหมด

“แม่ครับ เปิดประตูหน่อย! พวกเรากลับมาแล้ว”

จวินอู๋คุนยังไม่นอน พอได้ยินเสียงก็รีบลุกขึ้นมาทันที

“มาแล้วครับ พี่สะใภ้ พวกพี่กลับมาแล้ว”

'เฉินเหม่ยเซียง' บ้านข้างๆ เป็นคนชอบเผือก เธอแอบแง้มประตูบ้านแอบดูแอบฟังอยู่เงียบๆ แต่สวี่ชิงอันสังเกตเห็นเป็นคนแรก

เธอส่งสายตาให้หลี่ต้าจวินกับจวินอู๋คุน ทั้งสามคนจึงไม่ได้คุยเสียงดัง และรีบควบรถม้าเข้าลานบ้านไปทันที จวินอู๋คุนยังฉลาดพอที่จะลงกลอนประตูรั้วอย่างแน่นหนา

หลี่ซื่อซวงกับจวินอู๋คุนเห็นของที่สวี่ชิงอันซื้อมามากมาย จนลูกตาแทบจะถลนออกมา หลี่ต้าจวินช่วยขนของอยู่สองเที่ยว เมื่อนึกถึงนิสัยของเฉินเหม่ยเซียงที่อาจจะตามมาเซ้าซี้ถาม

“ป้าครับ ผมขอยืมผ้าห่มผืนนี้คลุมของกลับบ้านหน่อยนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมเอามาคืน!”

(จบบท)