บทที่ 27 : มื้อค่ำของครอบครัว

บทที่ 27 : มื้อค่ำของครอบครัว

หลังจากการสนทนาที่ค่อนข้างอึดอัดกับแม่ แดชรู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้ ไม่มีวันดีขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

มันเป็นเรื่องที่ไม่มีวันซ่อมแซมได้และเขาก็ไม่ได้เกลียดพวกเขาที่ทิ้งเขาไว้ในโรงพยาบาลด้วย

ภาระที่เขาอาจเป็นสำหรับพวกเขา อาจทำให้ครอบครัวต้องเจอกับปัญหามากมาย เขาไม่ได้คิดอย่างเห็นแก่ตัวและสามารถเข้าใจเหตุผลที่พ่อหยุดมาเยี่ยมหรือทำไมแม่ถึงมาหาเพียงไม่กี่ครั้งต่อปี

แม้ว่าแดชจะเข้าใจแต่ความรู้สึกน่าสมเพชก็ยังคงอยู่ บางทีนี่อาจเป็นหนทางที่พวกเขาปลอบใจตัวเอง เพื่อให้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในบ้านหลังนี้

โลกภายนอกเต็มไปด้วยความโหดร้ายและเขาก็ยังเป็นแค่เด็ก เขาหนีออกจากบ้านไม่ได้และหากต้องการใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียว เขาต้องมีเงินซึ่งตอนนี้เขายังไม่มี

"คิดอะไรอยู่? กังวลเรื่องการแข่งขันหรือเปล่า?"

เฟรเดอริกจับสังเกตได้ว่าลูกชายของเขาเงียบผิดปกติ จึงหันไปมองเขาอย่างใส่ใจมากขึ้น

แดชยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบว่า "ผมไม่ได้จะอวดหรืออะไรนะครับแต่การแข่งขันอยู่ในความควบคุมของผมแล้ว..."

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเสริม "ผมแค่กังวลเรื่องเพื่อนที่จีน เขาบอกว่าโดนกลั่นแกล้งที่โรงเรียนและเพื่อแก้ปัญหานั้น เขาตัดสินใจเข้าร่วมการแข่งขันกังฟูที่จะจัดขึ้นหลังจากศึกคาราเต้"

"แม่ของเขาไม่รู้เรื่องนี้เลยเหรอ?" เฟรเดอริกเอ่ยถาม

เอลีน่าจิบแก้วน้ำก่อนตอบเสียงเรียบ "มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับเธอ การเลี้ยงลูกและทำงานไปด้วยเป็นอะไรที่จัดการได้ลำบาก"

"อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ทอดทิ้งเขา..."

เมื่อแดชพูดประโยคนั้นออกมา พ่อแม่ของเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะอธิบายเพิ่ม "ผมหมายถึง... เท่าที่ผมรู้ ผู้หญิงหลายคนทิ้งลูกเพื่อสร้างชีวิตใหม่ หลังจากทำพลาดมามากมาย มันไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยเกินไปเหรอ?"

เอลีน่ารู้ว่าแดชต้องการสื่ออะไร เธอจึงกล่าวขึ้นว่า "เธอเป็นแม่ที่ดี... บางทีการทำงานและดูแลลูกอาจเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปได้"

เฟรเดอริกที่ไม่ต้องการให้หัวข้อสนทนายังคงวนเวียนอยู่กับชีวิตของคนอื่น จึงเปลี่ยนเรื่องทันที

"พ่อได้รับรายละเอียดของโดโจที่ลูกจะเปิดแล้วนะ"

เขามองแดชด้วยแววตาสำรวจ ก่อนกล่าวต่อ "ลูกคงรู้อยู่แล้วว่าพ่อจะบริหารมันแค่ผิวเผิน ส่วนความสำเร็จทั้งหมดของมันขึ้นอยู่กับลูก"

"ครับพ่อ" แดชตอบอย่างสงบนิ่งก่อนเสริม " นอกจากนี้กำไรที่เกิดขึ้นจากโดโจในอนาคตจะถูกนำไปชำระคืนสิ่งที่พ่อได้ลงทุนไว้ด้วยครับ"

น้ำเสียงของเขาราบเรียบและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทุกคำพูดของเขาดูสุขุมราวกับได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

เอลีน่าฟังแล้วกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่น "กำไรจากโดโจคงไม่สามารถครอบคลุมค่าใช้จ่ายไปอีกหลายปี แต่เราพอใจที่ลูกเข้าใจว่าตัวเองได้รับอะไรไปบ้าง และหวังว่าลูกจะไม่ทำให้เราผิดหวัง"

เธอเป็นผู้หญิงที่ตรงไปตรงมา คนที่ทิ้งความฝันที่โง่เขลาเพื่อไล่ตามความสำเร็จ และนั่นทำให้เธอเป็นคนที่เธอเป็นอยู่ทุกวันนี้

ในชีวิตของใครหลายคน ความฝันอาจเป็นสิ่งที่มีค่าแต่สุดท้ายพวกเขาก็ต้องใช้ชีวิตอยู่กับความเป็นจริงของโลก

เอลีน่าไม่เคยเสียใจที่แม่ของเธอเป็นคนกำหนดเส้นทางชีวิตให้ จนทำให้เธอสามารถครอบครองความมั่งคั่งที่มีอยู่ทุกวันนี้ได้ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้ต้องการให้แดชต้องเดินเส้นทางเดียวกันกับเธอเพราะเขาดูเหมือนจะหลงใหลในกังฟูอย่างแท้จริง

สำหรับเอลีน่า ความสำเร็จหรือความล้มเหลวของลูกชายเป็นเพียงสิ่งชั่วคราว เพราะเธอได้ทำงานหนักมามากพอแล้วและจะทำต่อไป เพียงเพื่อให้ได้เห็นลูกชายประสบความสำเร็จในแบบที่เธอเองไม่อาจทำได้

"ถ้าลูกสามารถสร้างชื่อเสียงในจีนได้ ธุรกิจเหล้าของครอบครัวเราอาจมีโอกาสขยายเข้าสู่ตลาดที่นั่นและไปได้สวย" เฟรเดอริกเอ่ยขึ้นก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"แต่จำไว้ว่าลูกต้องชนะ... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"

เขาไม่ได้ทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองแต่เพื่ออนาคตของลูกชาย

แดชพยักหน้ารับ "ผมเข้าใจครับ... ถ้าโดโจซากุระบุชิโดสามารถสร้างชื่อเสียงได้จริง มันก็อาจกลายเป็นช่องทางให้เราทำงานร่วมกับแบรนด์ต่าง ๆ โดยเฉพาะธุรกิจของพ่อ เพื่อสร้างผลกำไรที่คาดไม่ถึง"

เอลีน่ามองลูกชายพลางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "น่าประหลาดใจนะ ที่ลูกมีความรู้เรื่องธุรกิจแบบนี้"

เธอมีลูกชายที่ดีไม่ใช่ไอ้ขยะอย่างลูกของน้องสาวที่สร้างแต่ปัญหาให้เธอปวดหัว

"เขาเป็นลูกของเรา... มันคงแปลกถ้าเขาจะโตมาเป็นคนธรรมดา โดยไม่มีการสั่งสอนที่ถูกต้อง" เฟรเดอริกกล่าวขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ

แดชเพียงยิ้มบาง ๆ ในใจเขารู้ดีว่า ทุกความรู้ที่เขามีนั้นล้วนมาจากภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ทั้งนั้น เพราะนั่นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขาสามารถเพลิดเพลินได้ในชีวิตก่อน

ตกดึก แดชฝึกฝนการจดจำท่าทางของกล้ามเนื้อ เพื่อล้างความคิดที่ตึงเครียดให้หมดไป หลังจากปลดปล่อยความเครียดทั้งหมดออกไป เขาก็ล้มตัวลงบนเตียง

หลังจากได้รับผลลัพธ์สุดท้ายของชุดยูนิฟอร์มของโดโจที่ออกมาเป็นสีดำขลิบทอง แดชยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นโลโก้ของโดโจและชื่อของเขาเด่นชัดเป็นประกาย

เมื่อได้ผลออกมา เขาส่งภาพให้เดวอนดู พวกเขาคุยกันจนดึกดื่นก่อนจะหลับไป

การแข่งขันใกล้เข้ามาแล้ว

และแดชก็รู้สึกได้ว่า เขากำลังเตรียมพร้อมสำหรับมัน…

เขาอยากรู้ว่าตัวเองมีพรสวรรค์จริง ๆ หรือชัยชนะทั้งหมดที่ผ่านมาเกิดจากความพยายามล้วน ๆ กันแน่