บทที่ 11 - ระเบิดภูเขา

บทที่ 11 - ระเบิดภูเขา

หิมะในป่าตกทับถมไม่หนานัก เพียงแต่พื้นดินค่อนข้างเปียกลื่น จุดหมายปลายทางของลวีต้าเป่าอยู่ห่างจากหมู่บ้านออกไปสิบห้ากิโลเมตร ที่นั่นมีจุดพักพิง ซึ่งเป็นจุดแวะพักชั่วคราวของเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า

ปัง!

ลวีต้าเป่าขมวดคิ้วแน่น หันไปมองตามทิศทางของเสียง มันคือเสียงปืน เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นพวกลักลอบล่าสัตว์ ในป่าลึกแบบนี้ เสียงปืนสามารถดังกังวานไปได้ไกลมาก

"ไอ้พวกลูกเต่าเอ๊ย หาเรื่องไม่หยุดหย่อนจริงๆ"

ลวีต้าเป่าสบถด่าเสียงเบา ก่อนจะวิ่งสุดฝีเท้าไปตามทิศทางของเสียง

ณ พื้นที่อันตรายใกล้กับหน้าผาสูงชัน มีเต็นท์กางอยู่สองสามหลัง มีคนมาตั้งค่ายอยู่ที่นี่

"ใครสั่งให้พวกนายยิงปืน"

อันเหยียนหน้าตาเย็นชา ตะคอกถามผู้ชายที่หิ้วเหยื่อกลับมาด้วยความโกรธ

"ยิงปืนแล้วมันทำไมล่ะ ที่รกร้างว่างเปล่าแบบนี้ไม่มีแม้แต่เงาคน จะกลัวคนได้ยินไปทำไม วางใจเถอะ พวกเรามันมือเก๋า มีประสบการณ์มากกว่าเธอเยอะ"

ชายคนนั้นแสยะยิ้มพูดจายียวน ไม่ได้เห็นผู้หญิงคนนี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด เขายังคงหิ้วกระต่ายป่าในมือเดินตรงไปยังกองไฟของค่าย

"เถ้าแก่ ปล่อยให้พวกมันทำอะไรตามอำเภอใจแบบนี้ไม่ได้นะคะ เสียงปืนจะดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าเอาได้"

อันเหยียนเลิกเต็นท์เดินเข้าไปข้างใน แล้วเอ่ยกับชายวัยกลางคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาศึกษาแผนที่บริเวณรอบๆ อยู่

ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมแซ่หวัง ชื่อหวังเหว่ยจ้าว ในนามเขาคือนักธุรกิจ แต่เบื้องหลังกลับลักลอบค้าโบราณวัตถุอย่างผิดกฎหมาย คนพวกนั้นที่อยู่ข้างนอกล้วนเป็นทหารรับจ้าง เป็นพวกเดนตายที่ถูกจ้างวานมาจากต่างประเทศด้วยราคาสูงลิ่ว

อันเหยียนคือเด็กกำพร้าที่หวังเหว่ยจ้าวรับเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก และยังเป็นนักฆ่าเดนตายที่เขาฝึกฝนขึ้นมาเอง รับหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวคอยคุ้มครองความปลอดภัยให้เขา

หวังเหว่ยจ้าวมุ่งความสนใจไปที่แผนที่ตรงหน้า ทำหูทวนลมกับคำพูดของอันเหยียน จู่ๆ เขาก็ยกมือขึ้นเคาะลงบนแผนที่แรงๆ สองที เอ่ยด้วยท่าทีตื่นเต้น "ถูกเผง อยู่ตรงนี้แหละ"

เขาเงยหน้าขึ้นมา สั่งอันเหยียน "ไป ไปเรียกแอนดรูว์เข้ามาหาฉันหน่อย"

อันเหยียนหันหลังเดินออกไปข้างนอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่นานนัก ชายชาวต่างชาติรูปร่างสูงใหญ่กำยำก็เลิกเต็นท์เดินเข้ามา

"เถ้าแก่หวัง สภาพแวดล้อมที่นี่ไม่ค่อยดีเลย หิมะเริ่มตกแล้วด้วย ถ้าหิมะตกหนักกว่านี้ พวกเราอาจจะติดอยู่บนเขาก็ได้นะ"

พอแอนดรูว์เจอหน้าหวังเหว่ยจ้าว เขาก็พูดถึงความกังวลของตัวเองอย่างตรงไปตรงมาทันที สถานที่บัดซบนี่ ลูกน้องของเขาหลายคนเริ่มบ่นกันแล้ว ไม่อยากจะอยู่ต่อให้เสียเวลา

พวกเขาเข้ามาในภูเขานี้เกือบครึ่งเดือนแล้ว เสบียงที่ติดตัวมาก็ร่อยหรอลงไปมาก ปากคอจืดชืดไปหมดแล้ว

หวังเหว่ยจ้าวไม่ได้สนใจคำบ่นของแอนดรูว์ เขาเพียงแต่ชี้ไปที่ตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่แล้วถามว่า "สามารถเอาดินระเบิดไปวางไว้ตรงตำแหน่งนี้ แล้วระเบิดมันให้ฉันได้ไหม"

แอนดรูว์เดินเข้าไปหาหวังเหว่ยจ้าว มองดูจุดที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดว่า "ได้ แต่เถ้าแก่หวัง ผมต้องเตือนคุณไว้ก่อนนะ ว่าทำแบบนี้มันจะเกิดเสียงดังสนั่น อาจจะไปปลุกให้หมู่บ้านตีนเขาตื่นตัวเอาก็ได้"

หวังเหว่ยจ้าวตอบ "ไม่เป็นไร ระเบิดที่นี่ซะ ข้างล่างนั่นแหละคือที่ที่เราตามหา"

พูดจบเขาก็เดินออกจากเต็นท์ไป

เขายืนอยู่ข้างนอก ชี้ไปที่หน้าผาชันแห่งหนึ่งพลางพูดอย่างตื่นเต้น "ตรงนั้นแหละ ระเบิดมันซะ!"

"โอเค ผมจะไปจัดการให้!"

แอนดรูว์ไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังเดินจากไป พวกเขาคือทหารรับจ้าง ขอแค่เงินถึง จะให้ทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น

ลวีต้าเป่าขมวดคิ้ว เขาเห็นร่องรอยการทำกิจกรรมของมนุษย์ ดูจากกิ่งไม้ที่หักและพงหญ้าที่ถูกเหยียบย่ำ จำนวนคนไม่ใช่น้อยๆ เลย

"ทำไมถึงมีคนเข้ามาเยอะขนาดนี้เนี่ย"

ในใจเขาก็สงสัยหนักมาก ลวีต้าเป่าเดินตามร่องรอยขึ้นเขาไป

"หยุด ห้ามขยับ เอามือออกจากปืนแก๊ปเดี๋ยวนี้!"

คนอย่างน้อยหกคนยืนขวางหน้าขวางหลังปิดทางของลวีต้าเป่าเอาไว้ ในมือของพวกเขาถือปืน M16 ครบมือ อาวุธยุทโธปกรณ์ทันสมัยและครบครัน

แววตาของลวีต้าเป่าเย็นเยียบ เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น "พวกนายเป็นใครกัน"

"อย่าพูดมาก ตามพวกเรามา!"

ลวีต้าเป่าถูกคุมตัวเดินขึ้นไปยังค่ายบนเขา

"เถ้าแก่หวัง จับตัวคนมาได้คนนึง"

ไม่นานนัก ลวีต้าเป่าก็ถูกนำตัวมาอยู่ตรงหน้าหวังเหว่ยจ้าว

หวังเหว่ยจ้าวหรี่ตาพินิจพิจารณาลวีต้าเป่า เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มท่าทางใจดี "น้องชาย เป็นคนที่ไหนล่ะ"

'ปืนแก๊ปโบราณ' สองกระบอกบนตัวของลวีต้าเป่าถูกยึดไปหมดแล้ว แม้แต่มีดตัดฟืนก็ไม่เว้น ดังนั้นในสายตาของคนพวกนี้ ลวีต้าเป่าจึงดูไร้พิษสงใดๆ

"หมู่บ้านหลวี่เถาที่ตีนเขาครับ!"

หวังเหว่ยจ้าวยิ้มกว้าง "อ้อ หมู่บ้านนั้นน่ะเหรอ ฉันรู้จัก ก่อนขึ้นมายังแวะซื้อของที่หมู่บ้านอยู่เลย"

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มพูดต่อ "ไม่ต้องกลัวไปหรอก พวกเราไม่ใช่คนร้ายอะไร ฉันแซ่หวัง เป็นเถ้าแก่บริษัททำเหมืองแร่ ส่วนพวกเขาก็เป็นรปภ. ของฉันน่ะ"

ลวีต้าเป่าพยักหน้า "สวัสดีครับเถ้าแก่หวัง ผมเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าของตำบลชิงซง อำเภอเถาหยวน ชื่อลวีต้าเป่าครับ ได้ยินเสียงปืนในป่าก็เลยตามมาดู"

หวังเหว่ยจ้าวหัวเราะร่วน "ยังหนุ่มยังแน่นอนาคตไกล ในเมื่อมาแล้ว งั้นก็อยู่บนเขากับพวกเราสักสองวันก่อนแล้วกัน ถึงเวลาค่อยลงเขาไปพร้อมกัน!"

พูดจบเขาก็โบกมือให้คนของแอนดรูว์ "เอาอุปกรณ์คืนให้เขาไปเถอะ!"

ปืนแก๊ปสองกระบอก กับมีดพร้าที่ไม่ได้รู้ว่าผ่านการใช้งานมาแล้วกี่ปี หวังเหว่ยจ้าวไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยสักนิด เหตุผลที่คืนอุปกรณ์ให้ ลวีต้าเป่าเดาว่า คงอยากจะให้เขาตายใจ จะได้ไม่สร้างเรื่องวุ่นวาย

ถ้าหวังเหว่ยจ้าวเป็นเถ้าแก่บริษัทเหมืองแร่จริงๆ การเข้าป่ามาในครั้งนี้ก็ถือเป็นการสำรวจแร่อย่างผิดกฎหมาย

"เถ้าแก่หวัง พวกคุณทำอะไรกันอยู่หรือครับ"

ลวีต้าเป่าสะพายปืนขึ้นบ่า สายตาอดไม่ได้ที่จะลอบมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายชายวัยกลางคนแซ่หวัง ผู้หญิงคนนี้รูปร่างดีมาก ขาเรียวยาวสองข้าง ส่วนสูงอย่างน้อยร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตร กางเกงยีนส์รัดรูปเน้นสัดส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบ ใบหน้าเย็นชา แววตาแฝงความดุร้าย

หวังเหว่ยจ้าวหรี่ตายิ้ม "ในภูเขาต้าชิงมีสายแร่ เรื่องนี้เขาลือกันให้แซ่ดไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันก็เลยพาคนมาดูก่อนล่วงหน้า จะได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรไงล่ะ"

มาเพื่อสายแร่บนเขาจริงๆ งั้นเหรอ ลวีต้าเป่าไม่ได้เชื่อคำพูดของตาหวังหมดใจนัก

แอนดรูว์เดินเข้ามาหาหวังเหว่ยจ้าวพอดี เอ่ยเสียงขรึม "เถ้าแก่หวัง เตรียมการเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ!"

"อืม เริ่มได้เลย!" ความตื่นเต้นวาบผ่านดวงตาของหวังเหว่ยจ้าว

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังกึกก้อง สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งภูเขา ลวีต้าเป่ายืนอยู่ด้านหลังหวังเหว่ยจ้าว มองดูจุดที่เกิดเสียงดังสนั่นบริเวณหน้าผาด้วยความตกตะลึง

"ระเบิดภูเขาเหรอเนี่ย"

นี่มันดูเหมือนจะเกินขอบเขตของการสำรวจแร่อย่างผิดกฎหมายไปแล้วนะ แค่สำรวจแร่ ต้องทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้เลยเหรอ

หลังจากหน้าผาที่ถูกระเบิดพังทลายลงมา ก็เผยให้เห็นปากถ้ำขนาดใหญ่ที่มืดมิด

"เถ้าแก่หวัง เจอทางเข้าอย่างที่คุณบอกแล้วครับ!"

หวังเหว่ยจ้าวดีใจสุดขีด "ฉันบอกแล้วไงว่าต้องอยู่ที่นี่ ดี ไป พวกเราเข้าไปกันเถอะ"

เดิมทีลวีต้าเป่าไม่อยากไปหรอก แต่มีคนเอาปืนจ่อหลังเขาอยู่ เห็นชัดๆ ว่าไม่ไปไม่ได้แล้ว

ปากถ้ำที่เกิดจากการระเบิดหน้าผา สูงถึงเจ็ดแปดเมตร กว้างสี่ห้าเมตร ภายในมีลมพัดอู้ๆ ออกมา

"ลมร้อนเหรอ" ลวีต้าเป่าชะงักไป

หวังเหว่ยจ้าวยิ้มกว้างอธิบาย "ใช่ ลมร้อน แสดงว่าใต้ถ้ำนี้มีน้ำพุร้อน แถมยังมีช่องระบายลมด้วย"

(จบแล้ว)