บทที่ 177 - ตลาดบลูโอเชียนในอนาคต

บทที่ 177 - ตลาดบลูโอเชียนในอนาคต

"ไม่ใช่แค่ซูเปอร์มาร์เก็ตนะ"

จางหมิงหย่วนไม่ปล่อยให้ทั้งสองคนได้พักหายใจ เขาชิงจังหวะทิ้งไพ่ตายใบที่สองลงมาทันที

"ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ 'จี๋ซู่' ของผม ก็กำลังจะเปิดตัวในอีกครึ่งเดือนนี้แล้ว"

ซุนจื้อขยับแว่นตา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ค่อยเห็นด้วยกับธุรกิจระดับล่างอย่าง "ร้านเน็ต" เท่าไหร่นัก

"คุณจางครับ ร้านเน็ตสมัยนี้มีเปิดกันเกลื่อนเมือง ถึงกระแสเงินสดจะดี แต่ภาพลักษณ์มันดูแย่มาก แถมกำไรก็มาจากแค่ค่าชั่วโมงเล่นคอมชั่วโมงละสองสามหยวน เพดานกำไรมันต่ำเกินไป..."

"นั่นมันคือร้านเน็ตแบบเก่า"

จางหมิงหย่วนพูดขัดจังหวะ ใบหน้าประดับรอยยิ้มแฝงความนัย

"ถ้าผมจะบอกคุณว่า ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ของผม เล่นเน็ตฟรีล่ะ?"

"อะไรนะ?!"

คราวนี้แม้แต่เฉินอวี้ฮวนยังตกตะลึง ลูกวอลนัทในมือเกือบจะหล่นตุบลงบนโต๊ะ

"เล่นเน็ตฟรี? แล้วจะเอาอะไรกินล่ะ ดื่มลมดื่มแล้งหรือไง?"

"คุณชายเฉิน นี่แหละคือหลุมพรางทางความคิด"

จางหมิงหย่วนโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาเฉียบคม เริ่มอธิบายโมเดลธุรกิจที่ในยุคหลังคนรู้กันเกร่อแล้ว แต่สำหรับปี 2003 มันคือคัมภีร์สวรรค์ชัดๆ

"เถ้าแก่ร้านเน็ตแบบเดิมๆ เขาจะจ้องแต่คอมพิวเตอร์ ทำเงินแค่จากค่าชั่วโมงอันน้อยนิด พอจะแย่งลูกค้า ก็ต้องหั่นราคาสู้กันจนเลือดสาด"

"แต่สิ่งที่ผมจ้องน่ะ คือคนที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น"

เขาชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"ผมให้เล่นเน็ตฟรี หรือเก็บในราคาที่ถูกแสนถูก นั่นก็เท่ากับว่าผมสามารถ 'กวาด' เอาวัยรุ่นทั้งอำเภอเข้ามาไว้ในกำมือผมได้หมด นี่คือช่องทางดึงดูดทราฟฟิก (Traffic) ขนาดมโหฬารเลยนะ"

"แล้วจะหาเงินจากไหนล่ะ?" ซุนจื้ออดรนทนไม่ไหว ต้องถามแทรก

"พึ่งปากนี่ไง"

จางหมิงหย่วนใช้นิ้วชี้ไปที่ปากของตัวเอง

"ชามะนาวชงสดหนึ่งแก้ว ต้นทุนไม่ถึงสามเหมา ผมขายสามหยวน ชานมหนึ่งแก้ว ต้นทุนห้าเหมา ผมขายห้าหยวน อาหารกล่องเวฟหนึ่งกล่อง ต้นทุนสองหยวน ผมขายแปดหยวน"

"นี่คือกำไรมหาศาล"

เขาจ้องมองเฉินอวี้ฮวน น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน

"คุณชายเฉิน คุณลองคิดดูสิ วัยรุ่นพวกนั้น พอได้เล่นเกมเมื่อไหร่ ก็นั่งติดเก้าอี้ไปครึ่งค่อนวัน หิวน้ำก็ต้องกิน หิวข้าวก็ต้องกิน นี่มันก็เหมือนกับคุณเปิดร้านอาหารที่ลูกค้าไม่ต้องลุกไปไหน นั่งแช่กันเป็นชั่วโมงๆ"

"คอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่องมันก็แค่ตัวล่อ"

"กำไรที่แท้จริงน่ะ มันไปกองรวมกันอยู่บนเมนูเครื่องดื่มหน้าเคาน์เตอร์ต่างหาก กำไรขั้นต้นของพวกของกินของดื่มมันสูงปรี๊ดตั้งหลายร้อยเปอร์เซ็นต์ แบบนี้มันไม่ดีกว่ามัวมานั่งเก็บค่าชั่วโมงเล่นคอมชั่วโมงละสองหยวนตั้งสิบเท่าเลยเหรอ?"

ซุนจื้อฟังจนอ้าปากค้าง

เขาเป็นพวกหัวก้าวหน้า เรียนจบสายตรงมา จะเคยได้ยินวิธีแหวกแนวแบบนี้มาจากไหน? แต่พอลองคิดตามตรรกะนี้ดู มันไร้ช่องโหว่จริงๆ!

"ยังมีอีกนะ"

จางหมิงหย่วนไม่ยอมหยุด ทิ้งไพ่เด็ดกว่าเดิมลงมาอีก

"ระบบสมาชิก"

"เติมร้อยแถมห้าสิบ เติมสองร้อยแถมร้อยยี่สิบ ฟังดูเหมือนผมขาดทุนใช่ไหม? เปล่าเลย"

"นี่แหละที่เรียกว่า 'เงินทุนหมุนเวียนแฝง'"

"สมาชิกหลายพันคน แต่ละคนเติมเงินเข้ามาคนละหลายร้อยหยวน นี่ก็คือกระแสเงินสดปลอดดอกเบี้ยหลักแสนหรือหลักล้านเลยนะ! เงินก้อนนี้นอนนิ่งๆ อยู่ในบัญชี ผมสามารถเอามันไปขยายสาขา เอาไปลงทุนซื้อของ หรือเอาไปทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!"

"ขนแกะย่อมมาจากตัวแกะ แต่ให้สุนัขเป็นคนจ่ายเงินแทน"

จางหมิงหย่วนเอนหลังพิงเก้าอี้ มองดูชายสองคนที่กำลังอึ้งกิมกี่ แล้วสรุปสั้นๆ อย่างเยือกเย็น

"นี่คือวิธีการเล่นของร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ มองเผินๆ เหมือนร้านเน็ต แต่จริงๆ แล้วคือร้านอาหาร และยิ่งไปกว่านั้นคือธุรกิจการเงิน"

บรรยากาศในห้องเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ลูกวอลนัทในมือของเฉินอวี้ฮวนหยุดหมุน เขามองจางหมิงหย่วนราวกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาด

โมเดลธุรกิจแบบนี้ มันก็คือการปล้นเงินกันชัดๆ!

แถมยังเป็นรูปแบบการปล้น ที่ลูกค้าต้องมาต่อคิวให้ปล้นด้วยรอยยิ้มซะด้วย!

"สุดยอดไปเลย..."

ซุนจื้อพึมพำกับตัวเอง เขาหันไปมองเฉินอวี้ฮวน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"คุณชายฮวน โมเดลธุรกิจนี้มันน่ากลัวมากครับ! ถ้าเปิดตัวเมื่อไหร่ ร้านเน็ตแบบเดิมๆ ได้ตายเรียบแน่! แถมภาพลักษณ์ของอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ระดับไฮเอนด์แบบนี้ ก็เข้ากับสไตล์ของจัตุรัสผิงอันของเราได้พอดีเป๊ะเลยครับ!"

เฉินอวี้ฮวนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารู้สึกได้เลยว่าหัวใจตัวเองกำลังเต้นรัว

ถ้าซูเปอร์มาร์เก็ตเมื่อกี้คือสิ่งอำนวยความสะดวก แต่โมเดลร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่นี้ ตัวมันเองก็คือบ่อทองคำขนาดใหญ่เลยทีเดียว!

"น้องจาง"

เฉินอวี้ฮวนมองจางหมิงหย่วน น้ำเสียงจริงจัง หรืออาจจะเรียกได้ว่าร้อนรนเลยทีเดียว

"เมื่อกี้ที่น้องบอกว่า ขาดเงินทุน ขาดหุ้นส่วนใช่ไหม?"

"ใช่ครับ"

จางหมิงหย่วนพยักหน้า ยื่นกิ่งมะกอกออกไปในจังหวะที่เหมาะสม

"ผมรู้ดีว่าคุณชายฮวนคือผู้กว้างขวางในแวดวงธุรกิจของเมืองเอก แต่ที่ผมมาหาคุณ ไม่ใช่แค่เพราะคุณมีเงิน แต่เพราะผมเชื่อใจคุณ ตอนคดีเฒ่าสามติง คุณยอมควักเงินก้อนโตเพื่อรักษาหน้าพนักงานเก่าแก่ ดีกว่าจะใช้กำลังบังคับขู่เข็ญ แค่น้ำใจตรงนี้ ก็พิสูจน์แล้วว่าคุณคือพันธมิตรที่ยอดเยี่ยมที่สุด"

การประจบสอพลอแบบแนบเนียนนี้ ทำให้เฉินอวี้ฮวนรู้สึกคันยุบยิบในใจอย่างบอกไม่ถูก

"เยี่ยม!"

เฉินอวี้ฮวนตบโต๊ะปัง ท่าทีใจป้ำสุดๆ

"เงินก้อนนี้ ฉันลงทุนเอง!"

"จะซูเปอร์มาร์เก็ตก็ดี จะร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ก็ช่าง ในเมื่อน้องจางจะลงมือทำ ฉัน เฉินอวี้ฮวนคนนี้ ก็ต้องขอแจมด้วย!"

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศสุกงอมเต็มที่แล้ว จางหมิงหย่วนจึงงัดเอาแผนการขั้นสุดท้ายออกมาโชว์

"คุณชายเฉินลงเงินสด รับหุ้นลม นอนรอรับปันผลสบายๆ ส่วนเรื่องบริหารจัดการปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมกับอาอวี่"

"ขอแค่โมเดลธุรกิจที่อำเภอชิงสุ่ยประสบความสำเร็จปุ๊บ เราก็จะนำโมเดลนี้มาก๊อปปี้ลงที่จัตุรัสผิงอันของคุณทันที"

"และต่อไปในอนาคต ไม่ว่าโครงการอสังหาริมทรัพย์ของคุณจะขยายไปที่ไหน ธุรกิจอำนวยความสะดวกของเราก็จะตามไปที่นั่น"

"นี่คือตลาดบลูโอเชียนขนานแท้ ขอแค่เราร่วมมือกัน ก่อนที่พวกจระเข้ตัวใหญ่จะรู้ตัว เราก็จะสามารถเบ่งบานไปได้ทั่วทั้งมณฑล หรือแม้แต่ทั่วประเทศ!"

(จบแล้ว)