บทที่ 25 ตามหาคนตามเส้นด้ายแห่งเหตุและผล

"ทางสภาบริหารก็มีบริการด้านนี้นะคะ พวกองค์กรภาคประชาชนบางแห่งเองก็มีบริการแบบเดียวกัน แต่ถ้าให้ฉันแนะนำล่ะก็ ไปใช้บริการของสภาบริหารดีกว่าค่ะ"

ไป๋หลิงซิงเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายเหตุผลให้ฟัง

"ก็เพราะว่าสภาบริหารเขาให้บริการฟรีน่ะสิคะ ส่วนพวกองค์กรภาคประชาชน เนื่องจากเรื่องของงบประมาณและทรัพยากรที่จำกัด การใช้บริการของพวกเขาก็เลยมีค่าใช้จ่าย"

"บางองค์กรนี่คิดค่าบริการครั้งละหลายพันเลยนะคะ"

"แต่ก็ใช่ว่าผู้ตื่นรู้ทุกคนจะสามารถเดินเข้าไปขอตรวจวัดค่าเอนโทรปีทางปัญญากับทางสภาบริหารได้ง่ายๆ หรอกนะคะ สงวนสิทธิ์ไว้เฉพาะผู้ตื่นรู้ที่รอดชีวิตกลับมาจากมิติพิศวงเท่านั้นค่ะ ถึงจะมีคุณสมบัติเพียงพอ"

พูดมาถึงตรงนี้ ไป๋หลิงซิงก็หันไปมองหน้าหลินโยว

"ซึ่งคุณสมบัติของคุณก็ตรงตามเงื่อนไขพอดีเลยค่ะ"

"โอเคครับ ผมเข้าใจแล้ว"

หลินโยวพยักหน้ารับอย่างใช้ความคิด เขาตัดสินใจแล้วว่าพรุ่งนี้ซึ่งเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาจะเดินทางไปที่สำนักงานของสภาบริหาร เพื่อโยนเรื่องวุ่นวายปวดหัวที่เขาเจอมาในช่วงสองสามวันนี้ ไปให้พวกนั้นจัดการให้หมด

"อ้อ จริงสิ คุณเห็นตาลุงนักตกปลาบ้างหรือเปล่าครับ"

"ตาลุงนักตกปลาเหรอคะ ใช่เอนทิตีตัวที่ตกฉันมาที่นี่หรือเปล่าคะ"

พอพูดถึงตาลุงนักตกปลา น้ำเสียงของไป๋หลิงซิงก็ฟังดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาทันที

เอาจริงๆ นะ ในการรับรู้ของเธอ ตาลุงนักตกปลาก็คือเอนทิตีที่ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวแบบสุดๆ ต่อให้หมอนั่นจะพยายามทำตัวไร้พิษสงขนาดไหน แต่เนื้อแท้ของมันก็ยังคงเป็นตัวตนลี้ลับอยู่ดี

แล้วขึ้นชื่อว่าเป็นตัวตนลี้ลับ แถมยังเป็นเอนทิตีที่ทรงพลังและมีชื่อเสียงโด่งดังขนาดนั้นด้วยแล้วล่ะก็ ถ้าไม่ติดว่าหนีไปไหนไม่ได้ ป่านนี้ไป๋หลิงซิงคงเผ่นแน่บไปตั้งนานแล้ว

ใครจะมาทนนั่งคุยเล่นเจ๊าะแจ๊ะอยู่กับหลินโยวที่นี่กันล่ะ

สาเหตุที่ไป๋หลิงซิงยังคงนั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ที่นี่ ก็เป็นเพราะความหวาดกลัวต่อพลังอำนาจของตาลุงนักตกปลาล้วนๆ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับ "เสน่ห์ดึงดูดใจ" ของหลินโยวเลยสักนิด

"ฉันไม่เห็นเลยค่ะ ตั้งแต่เดินออกมาจากห้องก็ยังไม่เห็นเขาเลยนะคะ"

ไป๋หลิงซิงส่ายหน้า ทุกครั้งที่มีการเอ่ยถึงตาลุงนักตกปลา สองมือของเธอจะบีบจี้กางเขนที่หน้าอกเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว บางทีการทำแบบนี้อาจจะเป็นวิธีเดียวที่ช่วยให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาได้บ้าง

"โอเคครับ หมอนั่นอาจจะอยู่ข้างล่างตึกนี่แหละ พอดีผมมีเรื่องอยากจะให้เขาช่วยนิดหน่อย คุณอยากลงไปเดินเล่นเป็นเพื่อนผมไหมครับ"

เมื่อรู้ว่าตาลุงนักตกปลาหายตัวไป หลินโยวก็ไม่ได้รู้สึกกังวลอะไร

เพราะจากประสบการณ์สองสามวันที่ผ่านมา ขอแค่เขาเดินไปโผล่ที่น้ำพุเทียมข้างล่างตึก ตาลุงนักตกปลาก็จะโผล่หัวมาที่นั่นด้วยเหมือนกัน

"มะ... ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขอรออยู่ที่นี่ดีกว่า"

ไป๋หลิงซิงรีบปฏิเสธพัลวัน ความประหม่าทำให้เธอพูดตะกุกตะกักไปหมด

"หืม ดูเหมือนคุณจะกลัวตาลุงนักตกปลาเอามากๆ เลยนะเนี่ย"

หลินโยวสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของเด็กสาว เขาจึงพยายามใช้น้ำเสียงสบายๆ เพื่อช่วยให้เธอผ่อนคลายลง

"ไม่ต้องกลัวไปหรอกครับ ตาลุงนั่นนอกจากจะซื่อบื้อไปหน่อยแล้ว อย่างอื่นก็ถือว่าโอเคหมดเลยนะ"

"แต่ถ้าคุณยังรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย พรุ่งนี้ผมจะเอาหมอนั่นไปส่งให้สภาบริหารจัดการเอง ถึงตอนนั้นคุณจะไปเป็นเพื่อนผมเพื่อเป็นพยานด้วยก็ได้นะ"

"ดะ... ได้ค่ะ"

ไป๋หลิงซิงแอบวางแผนไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว ในเมื่อดูเหมือนว่าหลินโยวจะไม่ได้มีเจตนากักขังหน่วงเหนี่ยวเธอไว้ ขอแค่หลินโยวพาตาลุงนักตกปลาไปส่งให้สภาบริหาร และขอแค่สภาบริหารสามารถควบคุมตัวมันเอาไว้ได้ เธอก็จะอาศัยจังหวะชุลมุนหลบหนีออกไปทันที

ถึงแม้ที่ผ่านมา หลินโยวจะทำตัวเหมือน "คนดี" มาตลอด แต่ตั้งแต่ตอนที่เขาป่าวประกาศว่า "ผมเพิ่งจะกลายเป็นผู้ตื่นรู้ได้ไม่นาน" ไป๋หลิงซิงก็จัดให้เขาไปอยู่ในหมวดหมู่ "อมนุษย์" เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

คิดดูสิ จะมีผู้ตื่นรู้มือใหม่หน้าไหนที่สามารถใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเอนทิตีระดับ "นักตกปลา" ได้อย่างสันติบ้างล่ะ

ในจินตนาการของไป๋หลิงซิง หลินโยวไม่น่าจะเป็นตัวตนลี้ลับที่สามารถปรับเปลี่ยนการรับรู้ของตัวเองได้ ก็คงจะเป็นวัตถุกักกันหรือไม่ก็วัตถุวิเศษที่เกิดมีชีวิตจิตใจขึ้นมานั่นแหละ

ซึ่งถ้าเป็นอย่างหลังก็คงจะนับว่าเป็นข่าวดีที่สุดแล้ว

แต่ถึงหลินโยวจะเป็นวัตถุวิเศษที่มีชีวิตจิตใจขึ้นมาจริงๆ ไป๋หลิงซิงก็ไม่อยากจะเข้าไปพัวพันกับเขาอีกต่อไปแล้ว

เหตุผลไม่ใช่แค่เพราะการอยู่ใกล้หลินโยวมีความเสี่ยงสูงเท่านั้น แต่ประเด็นสำคัญที่สุดก็คือ เวลาที่เธออยู่ในบ้านของเขา เธอไม่สามารถสัมผัสถึงตัวตนของพระผู้เป็นเจ้าได้เลย

เรื่องนี้มันน่ากลัวเอามากๆ สำหรับไป๋หลิงซิงแล้ว มันน่าขนลุกยิ่งกว่าการต้องประจันหน้ากับตาลุงนักตกปลาเสียอีก

ในฐานะผู้ศรัทธาที่สามารถรับรู้ถึงพระเจ้าได้ เธอรู้ซึ้งดีว่าพระองค์ทรงเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่เพียงใด

ไม่ได้พูดเกินจริงเลยนะ เรื่องราวในพระคัมภีร์ที่บันทึกเกี่ยวกับพระเจ้าน่ะ ยกเว้นเรื่อง "การสร้างจักรวาลและสรรพสิ่ง" ที่ยังต้องถกเถียงกันอยู่ เรื่องอื่นๆ ที่เหลือล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น ไม่มีแต่งเติมเลยแม้แต่น้อย

ทว่า... แม้แต่พลังอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้าองค์นั้น ก็ยังไม่สามารถทะลวงผ่านกำแพงของห้องพักธรรมดาๆ ห้องนี้เข้ามาได้

แล้วแบบนี้ ไป๋หลิงซิงจะข่มตาหลับลงอย่างสบายใจในบ้านหลังนี้ได้ยังไงกันล่ะ

...

"งั้นผมลงไปคนเดียวนะ คุณก็รออยู่แต่ในบ้านล่ะ อย่าเดินเพ่นพ่านไปไหนเชียว"

คำพูดของหลินโยวเป็นเพียงแค่คำเตือนด้วยความเป็นห่วง เพราะเขาคิดว่าเธอตาบอด อาจจะเดินเหินไม่สะดวก ก็เลยไม่อยากให้เธอเดินไปไหนมาไหนคนเดียว

ทว่า... ด้วยจินตนาการที่บรรเจิดของไป๋หลิงซิง คำเตือนด้วยความหวังดีของเขา กลับถูกตีความไปในทางที่น่าสะพรึงกลัวซะงั้น

"วางใจเถอะค่ะ ฉันจะรอคุณอยู่ที่นี่"

ไป๋หลิงซิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พยายามทำตัวให้ดูว่าง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้

คำตอบของเธอทำให้หลินโยวรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

......

เมื่อเดินลงมาถึงข้างล่าง หลินโยวก็เจอเข้ากับตาลุงนักตกปลาที่กำลังนั่งจุ้มปุ๊กอยู่ริมน้ำพุเทียมตามคาด

เมื่อเห็นว่าหลินโยวเดินลงมาจากตึก ตาลุงนักตกปลาก็มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มรอดพ้นสายตาของเขาลงมาได้ยังไง

"ช่วยฉันหน่อยสิ ตกอะไรให้สักอย่าง"

หลินโยวไม่รอให้ตาลุงนักตกปลาได้อ้าปากถาม เขาก็เป็นฝ่ายชิงพูดธุระของตัวเองออกมาก่อน

"ให้ตกอะไร"

ตาลุงนักตกปลาไม่ได้ปฏิเสธคำขอของหลินโยว

พูดก็พูดเถอะ ขอแค่เป็นเรื่องตกปลา ไม่ว่าใครจะเป็นคนขอ ตาลุงนักตกปลาก็ไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง

"พวกลัทธิคลั่งศาสนา เมื่อกี้มันเพิ่งจะฆ่าฉันตายไปหมาดๆ ตอนนี้ระหว่างฉันกับมันน่าจะมีเส้นสายแห่งเหตุและผลเชื่อมโยงกันอยู่ นายพอลองดูหน่อยได้ไหม ว่าจะสามารถสาวตามเส้นสายนั้นไป แล้วตกตัวมันกลับมาให้ฉันได้หรือเปล่า"

หลินโยวไม่ได้คิดจะปิดบังเรื่องที่เขาเพิ่งจะเฉียดตายมาหมาดๆ ให้ตาลุงนักตกปลาฟังเลยสักนิด

ก่อนหน้านี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลินโยวเคยแอบใช้พลังตรวจสอบคันเบ็ดในมือของตาลุงนักตกปลามาแล้ว และเขาก็เห็นข้อมูลที่เขียนว่า 'เหตุและผล' ปรากฏอยู่บนคันเบ็ดนั้น

นอกจากคันเบ็ดแล้ว ตัวของตาลุงนักตกปลาเองก็มีความสามารถที่เกี่ยวข้องกับ 'เหตุและผล' นี้ด้วยเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ หลินโยวจึงค่อนข้างมั่นใจว่า ตาลุงนักตกปลาจะต้องสามารถสาวตาม "เส้นด้ายแห่งเหตุและผล" เพื่อลากคอไอ้พวกลัทธิคลั่งศาสนาที่บังอาจมาฆ่าเขา กลับมาได้อย่างแน่นอน

และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่หลินโยวคาดการณ์ไว้ พอได้ยินว่าหลินโยวโดนพวกลัทธิคลั่งศาสนาฆ่าตาย และอยากจะลากคอไอ้หมอนั่นกลับมา ตาลุงนักตกปลาก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาเพียงแค่จ้องหน้าหลินโยวเงียบๆ

หลินโยวรู้สึกได้ว่า สายตาของตาลุงนักตกปลาที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ มันไม่ได้เป็นแค่การมองธรรมดาๆ แต่มันแฝงไปด้วยการจ้องมองที่ลึกล้ำกว่านั้น

การจ้องมองนี้ราวกับสามารถทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจได้ แต่ถ้าหลินโยวต้องการ เขาสามารถสร้างเกราะกำบังเพื่อสกัดกั้นการจ้องมองนี้ได้ ทว่าเขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้น

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ตาลุงนักตกปลาก็ละสายตาออกไป

เขาค่อยๆ ขยับปากพูดช้าๆ

"งานหยาบแล้วสิ นายพอจะรู้ไหมว่า ไอ้ตัวที่ฆ่านายน่ะ มันศรัทธาในเงาตนไหนอยู่"

"หืม เงาเหรอ"

หลินโยวขมวดคิ้วด้วยความฉงน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำว่า "เงา" ถูกนำมาใช้ในบริบทแบบนี้

แต่ด้วยความที่หัวไว เขาจึงเข้าใจความหมายที่ตาลุงนักตกปลาต้องการจะสื่อได้ในทันที

"เงามืดในเขตแดนเบื้องลึก หรือที่นายเรียกว่าเทพมารนั่นแหละ"

เมื่อเห็นท่าทีงุนงงของหลินโยว ตาลุงนักตกปลาก็ใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้ฟัง

"อ๋อออ"

หลินโยวพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

"ตัวจริงมันเป็นใครฉันก็ไม่รู้หรอก แต่ฉันรู้ว่าชื่อของมันออกเสียงยังไง"

"ชื่อของมันออกเสียงว่า ซาโทเอะ น่ะ"