บทที่ 14 เซียนตกปลา : ไม่บอก

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หลินโยวหยุดนิ้วที่กำลังไถคลิปวิดีโอสั้นลง

เขาหันไปมองเซียนตกปลาที่อยู่ข้างกายด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไร นอกจากเอาแต่จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของเขาตาไม่กะพริบ หลินโยวจึงตัดสินใจยื่นโทรศัพท์ส่งให้เซียนตกปลาไปเลยเสียดื้อๆ ส่วนตัวเขาก็นิ่งเงียบเพื่อเรียบเรียงข้อมูลที่แอบดักฟังมาจากพวกหวังอู่ทั้งสามคน

ถึงแม้คนพวกนั้นจะคุยกันไม่กี่ประโยค แต่ข้อมูลที่หลินโยวได้รับมากลับมีค่ามหาศาล

แม้คำศัพท์อย่างระดับมลพิษระดับยุบตัว หรือระดับจุดจบอะไรนั่น หลินโยวจะยังฟังไม่ค่อยเข้าใจเพราะข้อมูลไม่เพียงพอ แต่ข้อมูลส่วนอื่นๆ กลับมีประโยชน์ต่อเขาไม่น้อยเลยทีเดียว

ยกตัวอย่างเช่น ‘สภาบริหาร’ ที่พวกเขาพูดถึง หลินโยวเดาว่านั่นน่าจะเป็นองค์กรของรัฐในโลกใบนี้ และพวกหวังอู่ทั้งสามคนก็คือสมาชิกขององค์กรที่ว่านั่นเอง

นอกจากเรื่องพวกนี้แล้ว สิ่งที่ทำให้หลินโยวตกตะลึงที่สุดก็คือตัวตนของเซียนตกปลา

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าในสายตาของสภาบริหาร เซียนตกปลาจะเป็นตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนั้น

แค่คำพูดหยอกล้อเพียงประโยคเดียว ก็ทำให้พวกหวังอู่ขวัญหนีดีฝ่อราวกับนกต้องเกาทัณฑ์ จนถึงตอนนี้ยังนั่งตัวแข็งทื่อกันอยู่ตรงนั้นเลย

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินโยวก็เหลือบมองไปยังโต๊ะที่พวกหวังอู่นั่งอยู่อีกครั้ง

ทว่าคราวนี้พวกหวังอู่กลับหายไปแล้ว

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทั้งสามคนกินข้าวเสร็จและเดินออกจากร้านอาหารไป

หลินโยวละสายตากลับมาโดยไม่ได้ติดใจอะไรนัก

ผ่านไปไม่นาน อาหารที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟ

หลินโยวและเซียนตกปลามีข้าวสวยคนละชาม เซียนตกปลาเอาแต่จ้องมองหลินโยว พอหลินโยวคีบกับข้าวอย่างไหน อีกฝ่ายก็คีบตามอย่างนั้นเป๊ะๆ

พอกินกับข้าวไปได้ประมาณสองในสาม ข้าวสวยในชามของหลินโยวก็หมดเกลี้ยง เขาจึงวางตะเกียบลง

เมื่อไม่มีข้าวสวยแล้ว กับข้าวที่เหลืออยู่ในจานเขาก็ไม่อยากกินต่อเท่าไหร่ แต่จะให้ลุกไปตักข้าวเพิ่มก็รู้สึกว่าตัวเองกินไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

พอเห็นหลินโยววางตะเกียบลง เซียนตกปลาก็เลียนแบบท่าทาง วางตะเกียบลงตามมาติดๆ

หลินโยวปรายตามองข้าวสวยในชามของเซียนตกปลา

ยังเหลืออยู่อีกครึ่งชามแฮะ

"กินข้าวให้หมดเถอะ อย่ากินทิ้งกินขว้างเลย"

หลินโยวเอ่ยปาก พยายามเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ก็แหม เพิ่งจะได้ยินมาจากปากพวกหวังอู่เมื่อกี้เองว่าเซียนตกปลาตรงหน้านี้สยองขนาดไหน หลินโยวเลยไม่ค่อยกล้าตะคอกใส่เหมือนก่อนหน้านี้เท่าไหร่

ถึงแม้มลพิษของเซียนตกปลาจะทำอะไรเขาไม่ได้ แต่ถ้าสู้กันด้วยกำลังกายเพียวๆ เขาก็ไม่มีทางเอาชนะอีกฝ่ายได้อยู่ดี

ดูท่าว่าต้องรีบส่งตัวเซียนตกปลาไปให้สภาบริหารจัดการให้เร็วที่สุดเสียแล้ว

วันหลังพอเริ่มสนิทกับพวกหวังอู่มากขึ้นค่อยลองเปรยๆ กับพวกเขาดูแล้วกัน

ในใจคิดไปอย่างนั้น แต่ปากของหลินโยวก็ยังคงทำหน้าที่เกลี้ยกล่อมเซียนตกปลาต่อไป

"คุณเลี้ยงปลาผม ผมก็เลี้ยงข้าวคุณ"

"ในเมื่อผมรับปลาของคุณมาแล้ว เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน คุณก็ต้องกินข้าวของผมให้หมดสิ"

พอหลินโยวพูดแบบนั้น ชามข้าวที่เซียนตกปลาเพิ่งหยิบขึ้นมาก็ถูกวางลงที่เดิมทันที

เขาจ้องมองหลินโยวด้วยสายตาเรียบเฉย พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"แต่คุณก็โยนปลาที่ฉันให้ไปตั้งครึ่งหนึ่งเหมือนกันนะ"

หลินโยว: “...”

เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเซียนตกปลาตรงๆ เลยทำได้เพียงแกล้งไถโทรศัพท์มือถือแก้เก้อ พลางพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ดูปกติที่สุด

"เอ่อ... นั่นมันเป็นเพราะส่วนพวกนั้นกินไม่ได้ ผมก็เลยต้องทิ้งไปน่ะ"

"แต่ข้าวพวกนี้ไม่เหมือนกันนะ มันกินได้ทุกอย่างเลย"

"เหลือทิ้งไว้เยอะขนาดนี้ มันน่าเสียดายจะตายไป"

"คุณรู้ไหมว่าบนโลกนี้มีคนต้องอดตายตั้งมากมายในแต่ละวัน กับข้าวที่คุณทิ้งไปเนี่ย ถ้าเอาไปให้ที่อื่น มันช่วยชีวิตคนได้ตั้งหลายคนเลยนะ"

หลินโยวพยายามยกแม่น้ำทั้งห้ามาอ้างเหตุผลสารพัดเพื่อหวังให้เซียนตกปลากินข้าวให้หมด

ทว่าเซียนตกปลากลับไม่ได้แยแสกับเหตุผลพวกนั้นเลยสักนิด เขาเพียงปรายตามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา

"สิ่งมีชีวิตที่อดตายน่ะฉันเห็นมานับไม่ถ้วนแล้ว แม้แต่อารยธรรมที่ล่มสลายเพราะความหิวโหยฉันก็เคยเจอมากับตา เรื่องพวกนี้ไม่เห็นจะเกี่ยวกับฉันตรงไหนเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดที่แสนจะเย็นชาและไร้ความรู้สึกของเซียนตกปลา หลินโยวก็ถึงกับอึ้งไปเลย

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า การยกเหตุผลจริยธรรมพวกนี้มาอ้าง คงไม่มีทางใช้เกลี้ยกล่อมเซียนตกปลาได้หรอก

อย่างที่อีกฝ่ายว่านั่นแหละ ความเป็นความตายของสิ่งมีชีวิตไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิด

แม้กระทั่งการล่มสลายของอารยธรรมทั้งอารยธรรม ก็ยังไม่อาจทำให้ใจของเขาสั่นคลอนได้เลยแม้แต่น้อย

หืม?

จู่ๆ หลินโยวก็เอะใจถึงปัญหาบางอย่างขึ้นมาได้

"คุณบอกว่า... คุณเคยเห็นอารยธรรมล่มสลายมาแล้วเหรอ"

"อืม"

เซียนตกปลาพยักหน้ารับ

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ เขาก็หยิบชามข้าวขึ้นมาอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ตักกินอย่างเนิบนาบ

"เมื่อไหร่ล่ะ ที่ไหน แล้วอารยธรรมนั้นมันเป็นแบบไหนกัน"

คำถามของหลินโยวพรั่งพรูออกมาเป็นชุดราวกับปืนกล

จะโทษเขาก็ไม่ได้หรอก เพราะคำพูดของเซียนตกปลากำลังสั่นคลอนสามัญสำนึกของเขาอย่างรุนแรง แถมยังเป็นการขยายขอบเขตโลกทัศน์ไปในตัวด้วย

ถ้าอารยธรรมที่ล่มสลายเพราะความหิวโหยในปากของเซียนตกปลาเคยอยู่บนโลกมนุษย์ นั่นก็หมายความว่าโลกใบนี้เคยมีอารยธรรมอื่นที่มนุษย์ยังค้นไม่พบดำรงอยู่มาก่อน และนั่นยังหมายความว่าเซียนตกปลาคนนี้มีอายุยืนยาวจนน่าเหลือเชื่อ

แต่ถ้าอารยธรรมนั้นอยู่บนดาวดวงอื่น นั่นก็หมายความว่าเขามีความสามารถในการเดินทางข้ามดวงดาวได้เลยทีเดียว

และถ้าการล่มสลายนั้นเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน แถมไม่ได้เกิดขึ้นบนโลกมนุษย์อีกล่ะก็ เซียนตกปลาคนนี้ก็น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้หลายเท่าตัวนัก

ตอนแรกหลินโยวคิดว่าเซียนตกปลาเป็นแค่เอนทิตีที่มีระดับความสยองพุ่งปรี๊ด แต่ด้านอื่นๆ ก็น่าจะอยู่ในระดับพื้นๆ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะเดาผิดถนัด

อีกฝ่ายไม่เพียงแต่มีความสยองในระดับสูงสุดเท่านั้น แต่ด้านอื่นๆ อย่างอายุขัย ประสบการณ์ หรือวิสัยทัศน์ ก็น่าจะอยู่ในระดับสูงสุดด้วยเช่นกัน

ดูเหมือนเขาแค่จะเป็นคนไม่ชอบพูดเท่านั้น ไม่ได้เป็นเอนทิตีที่ดูบื้อๆ อย่างที่หลินโยวแอบทึกทักเอาเองในตอนแรก

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามเป็นชุดของหลินโยว เซียนตกปลาก็ไม่ได้หยุดปาก เขายังคงเคี้ยวข้าวต่อไปเรื่อยๆ ทว่าน้ำเสียงกลับดังแว่วขึ้นมาในหูของหลินโยวอย่างเป็นปริศนา

"ไม่บอก"

หลินโยว: “...”

ในตอนนี้สีหน้าของเขาดูแย่ราวกับคนท้องผูก มันช่างอึดอัดคับข้องใจจนบอกไม่ถูกจริงๆ

เขาว่ากันว่ากงเกวียนกำเกวียนมีจริง ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่ใช้เรื่องอุปกรณ์ตกปลามาล่อให้เซียนตกปลาอยากรู้ ตอนนี้กลับกลายเป็นฝ่ายเซียนตกปลาที่เอาข้อมูลมาล่อให้เขาอยากรู้แทนเสียอย่างนั้น

ถึงในใจจะรู้สึกอึดอัดแค่ไหน แต่ก็ยังดีที่อีกฝ่ายยอมกินกับข้าวที่เหลือจนเกลี้ยงจาน

แม้แต่พวกเครื่องเทศอย่างโป๊ยกั๊ก ฮวาเจียว หรืออบเชย ที่ใส่มาในกับข้าว เซียนตกปลาก็ไม่ได้เว้นไว้เลยสักชิ้น

ภาพที่เห็นทำให้หลินโยวรู้สึกเสียวฟันแทนจนบอกไม่ถูก

แค่ลองจินตนาการถึงความรู้สึกตอนที่ฟันกำลังบดเคี้ยวเครื่องเทศพวกนั้นในปาก เขาก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที