HPST ตอนที่ 71: ตั้งชื่อให้กับแมว

HPST ตอนที่ 71: ตั้งชื่อให้กับแมว

“เดี้ยวก่อนท่านรัฐมนตรี!” แฮร์รี่รีบกล่าว “แล้วเรื่องบทลงโทษของผมล่ะ?”

“บทลงโทษ!?” ฟัดจ์กะพริบตาปริบๆ “ทำไมพวกเราต้องลงโทษเธอด้วยล่ะ?”

“ผมทำผิดกฏหมายที่ว่าผู้เยาว์ไม่สามารถใช้เวทมนตร์นอกโรงเรียนได้!”

“โอ้ พ่อหนุ่มน้อย พวกเราไม่ลงโทษคนด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้หรอก มันเป็นแค่อุบัติเหตุ เราไม่ส่งคนไปอัซคาบันเพราะว่าพวกเขาเป่าลมพวกป้าๆหรอก!”

คำพูดเหล่านี้ทำให้แฮร์รี่สับสน มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเลยเมื่อเทียบกับในอดีตที่เขาเคยโดนจากกระทรวงเวทมนตร์

“ปีที่แล้ว เอลฟ์ประจำบ้านทำให้ลูกพี่ลูกน้องของผม ดัดลีย์ มีหางและผมก็ได้รับคำเตือนที่บอกว่าถ้าผมใช้เวทมนตร์นอกโรงเรียนอีกผมจะถูกไล่ออก”

มันเป็นคำถามที่ยอดเยี่ยม อีวานมีความสุขที่ได้เห็นฟัดจ์มีท่าทางกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

“ของบางอย่างมันก็เปลี่ยนกันได้ แฮร์รี่! ด้วยสถาการณ์ปัจจุบันพวกเราต้องพิจารณา………เอาล่ะ เธอไม่อยากถูกไล่ออกจริงๆใช่มั้ย?”

“แน่นอนว่าไม่ครับ” แฮร์รี่รีบตอบอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาได้ยินคำพูดของแฮร์รี่ ฟัดจ์หัวเราะร่า เขาตะโกนและบอกกับเจ้าของร้านให้มอบห้องให้กับแฮร์รี่และยังย้ำคำสั่งให้แฮร์รี่อยู่ในตรอกไดแอกอนไปอีกสองอาทิตย์และไม่ออกไปเที่ยวเล่นในเมืองมักเกิ้ลลอนดอน

หลังจากนั้นเขาสวมเสื้อคลุมและพร้อมที่จะออกไป

“ท่านรัฐมนตรี คุณเคยได้ยินชื่อซีเรียส แบล็กไหม”

เมื่อเขาได้ยินที่แฮร์รี่พูด นิ้วมือของฟัดจ์ก็พลันกระตุก

“โอ้ เธอก็ได้ยินเกี่ยวกับมันมารึ! มันแค่ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้นก่อนที่พวกเราจะจับตัวเขาได้ ผู้คุมวิญญาณจากอัซคาบันไม่เคยผิดพลาดมาก่อน และตอนนี้พวกเขากำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเลยล่ะ” ฟัดจ์กล่าวขณะที่เสียงของเขาสั่นเครือ

“ลาก่อน แฮร์รี่” ฟัดจ์กล่าวขณะที่เขาโบกมือลา

แฮร์รี่ถามเขาว่าเขาสามารถที่จะเซ็นใบอนุญาตของเขาได้หรือไม่ ฟัดจ์รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เขากล่าวปฏิเสธกับแฮร์รี่ด้วยสีหน้าที่ไม่เป็นธรรมชาติ อีวานเห็นเขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเขาเบาๆขณะที่เขาหันไปทางซ้าย

เมื่ออีวานและแฮร์รี่กินขนมของพวกเขาเสร็จ, พวกเขาตามทอมขึ้นไปบนบันไดที่ทำจากไม้อันสวยงามและไปที่ประตูที่มีป้ายตัวเลขทองเหลืองที่ระบุว่าเป็นห้องที่สิบเอ็ด ทอมเปิดประตู มีเตียงขนาดใหญ่ที่ดูสะดวกสบายอยู่ในห้อง เฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คที่เงางาม เปลวไฟที่คุกรุนอยู่ในเตาผิงและเฮ็ดวิกที่ยืนอยู่บนตู้เสื้อผ้า

“เฮ็ดวิก!” แฮร์รี่อุทาน “เธออยู่นี่เอง เธอได้ส่งจดหมายให้อีวานไหม เขาตอบมาว่ายังไงบ้าง?”

เมื่อตอนที่เขาออกมาจากบ้านเดอสลีย์ เขารีบเขียนจดหมายส่งไปให้อีวาน แต่มันก็ยังอยู่กับเฮ็ดวิก

แฮร์รี่เริ่มวิตกทันที เฮ็ดวิกหาอีวานไม่พบ มีอุบัติเหตุบางอย่างเกิดขึ้นรึเปล่า

ขณะที่เขายืนงุนงงอยู่ตรงนั้น เฮ็ดวิกบินตรงไปหาแมวสีดำที่ตามเขามา

อีวานกระโดดขึ้นไปบนเตียงและเห็นเฮ็ดวิกกำลังมองมาที่เขา ดวงตาสีเหลืองอำพันคู่นั้นเต็มไปด้วยความระมัดระวัง อีวานแสดงท่าทางทักทายและนกฮูกก็ทิ้งแผ่นกระดาษลงข้างหน้าเขา

มันแปลกประหลาดที่แมวสามารถอ่านจดหมายได้

แฮร์รี่นั่งลงบนเตียงขณะที่มองที่อีวานอย่างเหม่อลอย

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาแค่ออกมาจากถนนพรีเวตได้ไม่กี่ชั่วโมง, เขามีเรื่องต้องทำมากมาย, เขาไม่ได้ถูกไล่ออกจากโรงเรียนและเป็นเวลากว่าสองสัปดาห์ที่เขาเป็นอิสระจากพวกดัดสลีย์

แต่ทำไมอีวานถึงไม่เขียนจดหมายกลับมาให้เขา หรือเขาไปต่างประเทศเหมือนเฮอร์ไมโอนี่กับรอน นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเฮ็ดวิกจึงไม่สามารถส่งจดหมายถึงเขาได้

และการปรากฏตัวอย่างฉับหลันของแมวดำที่มีรูปร่างคล้ายกับอีวาน

แฮร์รี่หันกลับมาและยื่นมือไปจับที่ตัวแมว แต่อีวานหลบแล้วมองไปที่แฮร์รี่ด้วยความไม่พอใจ แฮร์รี่ไม่เคยรู้เลยว่าแมวจะมีสีหน้าท่าทางของมนุษย์แบบนี้ มันแปลกมากๆ

ทันใดนั้นเขาก็คิดได้ว่าเขาไม่มีชื่ออะไรเลยที่จะใช้เรียกมัน ถ้าเขาตั้งใจที่จะเลี้ยงมันขึ้นมาเขาควรจะตั้งชื่อให้มันดีไหม?

แฮร์รี่คิดขึ้นมาหลายชื่อขณะมองออกไปที่ข้างนอกหน้าต่างที่ดวงอาทิตย์กำลังทอแสงขึ้นมาจากขอบฟ้า

วันต่อมาเมื่อแฮร์รี่ตื่นขึ้น เขารู้สึกว่ามีอะไรทับเขาอยู่ เขาลืมตาของเขาขึ้นและเห็นว่านั่นคืออีวาน

มันทำให้เขาตกใจ เขากระโดดขึ้นทันที

“อีวาน อีวาน ตื่นสิตื่น!” แฮร์รี่เขย่าอีวานที่กำลังหลับไหล “นายมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ นายเห็นจดหมายที่ฉันเขียนถึงนายได้ยังไง และนายเข้ามาในห้องของฉันได้ยังไงกัน?”

“อรุณสวัสดิ์ แฮร์รี่!”

อีวานขยี้ตาของเขา ตอนนี้เขาได้กลับมายังร่างเดิมของเขาแล้ว มานาของเขาได้รับการฟื้นฟูอย่างเต็มที่ มานาของเขาพัฒนาขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน

เมื่อเห็นแฮร์รี่จ้องมาที่เขา เขาจึงรีบบอกกับเขาว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้เขาเป็นแอนนิเมจัส เขาถูกสุนัขจรจัดสีดำโจมตีเขาได้อย่างไร แต่เขาไม่ได้บอกว่าสุนับสีดำตัวนั้นคือซีเรียส แบล็ก

“นายบอกว่าแมวสีดำนั่นเป็นร่างแอนนิเมจัสของนาย? ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมฉันถึงว่ามันรู้สึกแปลกๆนิดหน่อย” แฮร์รี่กล่าว “แมวปกติไม่กินช็อคโกแลตหรือขนมอบกันใช่มั้ยล่ะ”

“ใช่” อีวานพยักหน้าขณะที่เขาเปลี่ยนเป็นร่างแมวดำและเปลี่ยนกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

“นายควรจะรู้นะ นายเป็นเหมือนกับศาสตราจารย์มักกอนนากัลเลย คาถานั่นเรียกว่าอะไรนะ?” แฮร์รี่กล่าวขณะที่เขามองไปที่อีวานด้วยความอิจฉา

“แอนนิเมจัสและฉันหวังว่านายจะเก็บเรื่องนี้ให้เป็นความลับนะ” อีวานกล่าว

“ไม่มีปัญหา แต่นายทำมันได้ยังไง ศาสตราจารย์มักกอนนากัลบอกว่ามันเป็นคาถาที่ซับซ้อนและอันตรายอย่างมาก”

“ฉันได้ความช่วยเหลือเล็กน้อยมาจากทอมกับซัลลาซาร์ สลิธีริน” อีวานพูดขณะนั่งลง “และถ้านายต้องการที่จะเรียนรู้ฉันสามารถสอนนายได้ แต่ปัญหาคือการสะสมมานา ดังนั้นหากไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นนายน่าจะเรียนคาถานี้ได้ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า”

ต่อมา อีวานและแฮร์รี่พูดคุยกันอีกเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องของแอนนิเมจัส

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ลงมาด้านล่างเพื่อทานอาหารเช้า หลังจากนั้นเขาเรียกเอลฟ์ประจำบ้านด๊อบบี้ออกมา

หลังจากที่ออกตามหาอีวานทั้งคืน ด๊อบบี้ดูหวาดกลัว นิ้วมือของเขาถูกห่อไปด้วยผ้าพันแผลที่เกิดจากการลงโทษตัวเองของเขา เขาร้องไห้อยู่ครู่หนึ่งต่อหน้าคนทั้งสองซึ่งทำให้อีวานรู้สึกแย่อย่างมาก

อีวานปลอบด๊อบบี้อยู่สักพักหนึ่งแล้วให้เขากลับไปเก็บของใส่กระเป๋ามาให้อีวาน

เขาออกไปข้างนอกและโทรศัพท์หาแม่ของเขา บอกกับเธอว่าเขาจะอาศัยอยู่ที่ตรอกไดแอกอนสองสัปดาห์จนกระทั่งโรงเรียนเปิดเรียนดังนั้นแม่ของเขาไม่ต้องเป็นห่วง คุณนายเมสันเถียงกับเขาแต่สุดท้ายเธอก็อนุญาตต่อคำขอของเขาอย่างไม่เต็มใจ