HPST ตอนที่ 70: ซีเรียส แบล็ก

HPST ตอนที่ 70: ซีเรียส แบล็ก

อีวานพยายามทำให้ตัวเองผ่อนคลายลง, เขาเหล่ตาและมองสแตนมอบเดรลี่ พรอเฟ็ตฉบับหนึ่งให้กับแฮร์รี่ บนหน้าแรกมีรูปขนาดใหญ่ของซีเรียส แบล็ก

“เขาดูน่ากลัวใช่มั้ย?” สแตนสังเกตการแสดงออกบนใบหน้าของแฮร์รี่อย่างระมัดระวัง “เมื่อไม่นานมานี่ซีเรียส แบล็กถูกพิจารณาว่าเป็นนักโทษที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดของอัซคาบัน”

“เขาฆ่าคน” แฮร์รี่พูดเบาๆ “ด้วยคำสาปพิฆาต”

“ใช่แล้ว! ต่อหน้าพวกพยาน, ตอนพระอาทิตย์ยังอยู่กลางหัว, เขาสร้างปัญหาอย่างมากเลยล่ะ!” สแตนพูดขึ้นมาและลดเสียงของเขาลงและพูดว่า “แบล็กเป็นผู้สนับสนุนของคนที่คุณก็รู้ว่าใคร, เขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดอย่างมากกับคนที่คุณก็รู้ว่าใคร”

อีวานเห็นแฮร์รี่แสดงท่าทางเป็นกังวลเล็กน้อย

“ผู้สนับสนุนทั้งหมดของคนที่คุณก็รู้ว่าใครถูกตามล่าและคนพวกนี้ก็รู้ว่าถ้าคนที่คุณก็รู้ว่าใครหายตัวไปพวกเขาก็จบสิ้น เขาเคยฆ่าพ่อมดและมักเกิ้ลสิบสองคนในครั้งเดียว, น่ากลัวใช่มั้ยล่ะ, นายรู้มั้ยว่าเขาทำอะไรต่อ?” สแตนกระซิบด้วยน้ำเสียงเกินจริง

“ทำอะไรต่อ?” แฮร์รี่ถามอย่างวิตก

“หัวเราะ!” สแตนกล่าว “เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้นและหัวเราะจนกระทั่งพวกมือปราบมาถึง, เขาตามมือปราบไปเงียบๆพร้อมกับหัวเราะไปตลอดทั้งทาง”

“เขาเป็นบ้า?”

“ถึงเขาจะไม่ได้บ้ามาก่อนที่เขาจะไปอัซคาบัน ตอนนี้เขาก็คงเป็นบ้าไปแล้ว” สแตนกล่าวและกระซิบ “นายก็รู้ ไม่มีใครแหกคุกอัซคาบันมาก่อน แต่เขาก็ทำได้และผู้คุมวิญญาณก็หาตัวเขาไม่เจอ”

แฮร์รี่หยักหน้าอย่างไม่สบายใจ และสแตนก็ดูเหมือนจะหน้าซีดลงจากคำพูดของเขาเอง

อีวานรู้สึกสนุกสนานเล็กน้อย ถ้าหากพวกเขาทั้งสองคนรู้ว่าพวกเขาพึ่งจะสวนกับซีเรียส แบล็ก พวกเขาคงได้สลบเป็นแน่

ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

รถเมล์อัศวินราตรียังคงวิ่งผ่านตู้โทรศัพท์และต้นไม้ขณะที่แฮร์รี่นอนลงบนเตียงของเขา เขาทั้งกระสับกระส่ายและทั้งน่าอนาถ

ท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่างสว่างขึ้นกว่าก่อนหน้านี้และอีวานก็เห็นบาร์เล็กๆ ใกล้เข้ามา, รถเมล์อัศวินราตรีกระโดดและหยุดลง

อีวานกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของแฮร์รี่และพวกเขาก็ออกจากรถเมล์, สแตนวางกระเป๋าสัมภาระของแฮร์รี่และกรงของเฮ็ดวิกลงบนทางเท้า, ไม่นานรถเมล์อัศวินราตรีก็ขับออกไป

“เธออยู่ที่นี่เอง, แฮร์รี่!” กล่าวโดยคนคนหนึ่งที่เดินออกมาจากประตูทางเข้าของร้านหม้อใหญ่รั่ว,เขาคือรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ คอร์นีเลียส ฟัดจ์

แฮร์รี่วิตกกังวล, เขาลากกระเป๋าเดินทางของเขาขณะที่ถูกนำเข้าไปในบาร์โดยฟัดจ์, ชายหัวล้านไม่มีฟันยืนอยู่ที่บาร์ถัดจากตะเกียง

นี่คือทอม,เขาเป็นเจ้าของร้านหม้อใหญ่รั่ว

“คุณเจอเขาแล้ว,ท่านรัฐมนตรี!” ทอมหยุดมือและทักทาย “คุณต้องการจะดื่มอะไร,เบียร์หรือบรั่นดี?”

“ชาหนึ่งแก้ว” ฟัดจ์ดูซีดเซียว, เขาชี้ไปที่ที่นั่งด้านข้างเตาผิงและกล่าว “นั่งลง,แฮร์รี่”

แฮร์รี่นั่งลง, อีวานสามารถรู้สึกได้ว่าร่างกายของแฮร์รี่กำลังสั่นอยู่, เขาดูกังวลเป็นอย่างมาก

ฟัดจ์ถอดเสื้อคลุมลายทางสีเขียวของเขาออกและโยนไว้ด้านข้าง, หลังจากนั้นก็ดึงกางเกงสีเขียวแก่ของเขาขึ้นและนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามของแฮร์รี่

“พวกเราเคยพบกันมาก่อนเมื่อสามเดือนที่แล้ว แฮร์รี่ ฉันคอร์นีเลียส ฟัดจ์ รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์” ฟัดจ์กล่าวอย่างรวดเร็ว เขาจ้องไปที่แมวสีดำที่นอนอยู่บนไหล่ของแฮร์รี่

แฮร์รี่พยักหน้าตอบทื่อๆ, เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาถูกจับโดยรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ด้วยตัวเองเลย, สามเดือนก่อนอีกฝั่งพึ่งให้รางวัลกับตัวเขา,อีวาน,เฮอร์ไมโอนี่และรอน แต่ตอนนี้เขาจะถูกไล่ออกโดยผู้ชายคนนี้

ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกมาอีก เจ้าของร้าน ทอม ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับถาดใส่ชาและขนม

เขาวางถาดลงบนโต๊ะระหว่างแฮร์รี่กับฟัดจ์, หลังจากนั้นเขาก็ปล่อยให้ทั้งสองอยู่กันเพียงลำพัง

“เอาล่ะ,แฮร์รี่!” ฟัดจ์กล่าวขณะที่เขากำลังรินชา, “ฉันแน่ใจว่าเธอรู้ว่าเธอทำให้พวกเราเป็นห่วงเกี่ยวกับเธอ เมื่แตอนที่เธอหนีออกมาจากบ้านของลุงและป้าของเธอ แต่โชคยังดีที่เธอไม่ได้รับอุบัติเหตุอะไร”

ฟัดจ์ปาดเนยลงบนขนมของเขาและผลักจานไปทางแฮร์รี่

“กินเถอะ,แฮร์รี่,เธอดูหน้าซีดไปหมดแล้ว เธอจะดีใจที่พวกเราช่วยแก้ไขสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายชั่วโมงก่อน, พนักงานของกระทรวงหลายคนถูกส่งไปที่ถนนพรีเว็ต, มาจอรี่ถูกแก้ไขและความทรงจำของเธอก็ถูกลบไปแล้ว, ไม่ต้องห่วงมันไม่เจ็บแม้แต่น้อย”

อีวานกระโดดลงมาบนโต๊ะและหยิบขนม

เขาเห็นฟัดจ์ส่งยิ้มให้แฮร์รี่,เหมือนกับคุณลุงกำลังมองหลานรักของเขา แฮร์รี่แทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง, เขาเปิดปากของเขาเพื่อจะพูดแต่เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมา ดังนั้นเขาจึงปิดปากอีกครั้ง

“อ่ะ,เธอกำลังเป็นห่วงเรื่องปฏิกิริยาของป้ากับลุงของเธอหรอ? เอาเถอะ, ฉันคงจะปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพวกเขาโกรธสุดขีดเลยล่ะแฮร์รี่ แต่ตราบใดที่เธออยู่ที่ฮอกวอตส์ในวันคริสต์มาสและวันอีสเตอร์,พวกเขาก็จะพาเธอกลับไปในฤดูร้อนหน้า”

“ผมอยู่ที่ฮอกวอตส์ตลอดในช่วงวันหยุด, ผมไม่อยากกลับไปที่ถนนพรีเวต” แฮร์รี่กล่าว

“ใช้เวลาและใจเย็นลงสักหน่อย, ฉันแน่ใจว่าเธอจะต้องเปลี่ยนความคิดของเธอแน่, ยังไงซะพวกเขาก็เป็นครอบครัว และฉันก็แน่ใจว่าลึกๆเธอก็ยังรักพวกเขาอยู่” ฟัดจ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกลัว

แฮร์รี่ไม่ต้องการที่จะเปลี่ยนมุมมองของฟัดจ์, เขากำลังรออยู่ว่าเขาจะถูกไล่ออกหรือไม่

“ตอนนี้คำถามสุดท้ายของฉันก็คือเธอจะไปอยู่ที่ไหนตลอดทั้งวันหยุดที่ยังเหลืออยู่?”

“ผมคิดว่า,ผมอาจจะไปที่บ้านของเพื่อนรวมชั้นของผม อีวาน, เขาชวนผมให้ไปที่นั้นหลายครั้ง” แฮร์รี่ตอบ,ไม่แน่ใจ

“เธอกำลังพูดถึงอีวาน เมสัน,เขาเป็นเด็กที่ดี,เขาช่วยเราโดยการเขียนบทความเกี่ยวกับห้องแห่งความลับ, เขาช่วยเพิ่มความเชื่อมั่นของประชาชนในกระทรวงเวทมนตร์” ฟัดจ์กล่าวขณะที่เขาทาเนยบนขนมอีกครั้ง

“แต่ฉันเกรงว่าเขาจะไม่ได้รับความช่วยเหลือใดๆ ตั้งแต่ที่ผู้ชายคนนั้น………...ฉันขอแนะนำให้เธอเช่าห้องที่นี่ในร้านหม้อใหญ่รั่ว และอยู่ที่นี่จนกว่าจะสิ้นสุดวันหยุดฤดูร้อน”