HPST ตอนที่ 69: รถเมล์อัศวินราตรี

HPST ตอนที่ 69: รถเมล์อัศวินราตรี

แฮร์รี่ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว, เขารีบวิ่งไปหยิบกระเป๋าเดินทางของเขาทันทีและสะดุดล้ม

เขามีลูกแมวอยู่ในแขนข้างหนึ่ง,เขาพยายามที่ทรงตัวของเขากับแมวอีกตัว

แต่มันก็ไร้ประโยชน์, เขาล้มลงไปกับพื้น

เขาลุกขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว, แมวสีดำกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเขา, แมวนี้มีรอยยิ้มที่ประหลาดซึ่งมันทำให้เขานึกถึงอีวาน

เขาส่ายศีรษะของเขา, เขาต้องบ้าไปแล้ว, แมวจะไปมีท่าทางเหมือนกับอีวานได้ยังไง แต่มันดูเหมือนกับรอยยิ้มของเขา, แต่ก่อนที่เขาจะได้คิดถึงเรื่องนี้อีกเขาก็เห็นเงาขนาดใหญ่ในระยะไกลด้วยดวงตาที่มืดสลัว

มันมีขนาดใหญ่เหมือนกับสุนัข, แฮร์รี่ยื่นไม้กายสิทธิ์ออกมา

ทันทีที่เขายกไม้กายสิทธิ์ขึ้น, เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้นและเขาก็ต้องหลับตาเพราะแสงสว่างจ้า

แฮร์รี่ตะโกนและกระโดดถอยหนีขณะที่จับอีวานที่อยู่บนไหล่ของแฮร์รี่

มันเป็นเวลาที่เหมาะสมมาก, ล้อและไฟหน้าคู่ใหญ่ปรากฏขึ้นตรงที่ที่แฮร์รี่พึ่งจะยืน

อีวานแหงนมองและเห็นรถเมล์ขนาดสามชั้นที่มีตัวหนังสือสีทองเขียนไว้: รถเมล์อัศวินราตรี

“ยินดีต้อนรับสู่รถเมล์อัศวินราตรี, นี่คือรถเมล์ที่จะช่วยเหลือผู้คนที่อยู่ในชุมชนพ่อมดแม่มดที่ตกค้างอยู่ ผ่านระบบขนส่งสาธารณะ, เพียงยื่นไม้กายสิทธิ์ของคุณเพื่อเรียกรถเมล์ของเรา, พวกเราจะพาคุณไปทุกที่ที่คุณต้องการ ฉันชื่อสแตน ชันไพก์, ฉันจะเป็นผู้แนะนำของนายเองในคืนนี้”

ชันไพก์นั้นอายุอย่างมากก็สิบแปดหรือสิบเก้าปี, เขามีสิวบนใบหน้าของเขา, พร้อมกับหูขนาดใหญ่ที่ยืนออกมา

“ผู้โดยสารประหลาดกับลูกแมวสีดำ, นายอยากจะไปที่ไหนกันล่ะ?”

“มีบางอย่างสีดำขนาดใหญ่อยู่ตรงนั้น คุณได้เห็นมันไหม?” แฮร์รี่ถามแต่เมื่อเขาหันกลับไปบอก เขากลับเห็นแต่เพียงความว่างเปล่า

“ไม่นะ, อะไรอยู่บนหน้าผากของนายน่ะ?” ดูเหมือนว่าสแตนจะเห็นแผลเป็นที่อยู่บนหน้าผากของแฮร์รี่

“มันไม่มีอะไร!” แฮร์รี่กล่าวขณะซ่อนแผลเป็นที่อยู่บนหน้าผากของเขา, ถ้าหากกระทรวงกำลังตามหาเขา, เขาก็ไม่อยากที่จะถูกพบโดยง่าย

“ว่าแต่นายชื่ออะไร?” สแตนถาม

“ลองบัตท่อม!” แฮร์รี่พูดเบาๆ, สายตาของเขาเปลี่ยนไปมองที่รถเมล์, “รถเมล์คันนี้สามารถไปที่ไหนก็ได้ใช่ไหม?”

“ใช่, ทุกที่ที่เธอต้องการ แต่เธอไปใต้น้ำไม่ได้” สแตนมองไปที่แฮร์รี่ด้วยความสงสัย “นี่นายไม่ได้ส่งสัญญาณเพื่อเรียกให้พวกเราหยุดหรอกหรอ? นายยื่นไม้กายสิทธิ์ออกมาใช่มั้ย?”

“ใช่ครับ!” แฮร์รี่รีบตอบ, “ผมต้องจ่ายเท่าไหร่เพื่อจะไปที่ตรอกไดแอกอน?”

“สิบเอ็ดซิกเกิ้ลแต่ถ้านำสัตว์เลี้ยงมาด้วยก็จะคิดเพิ่มอีกห้าซิกเกิ้ล ถ้านายจ่ายเพิ่มอีกสาม, นายจะได้ช็อคโกแลตและจ่ายเพิ่มอีกหนึ่งจะได้กระติกน้ำร้อนพร้อมกับแปรงสีฟัน, นายเลือกสีของมันได้ด้วยนะ”

“เดี้ยวก่อน, นี่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของผม!” แฮร์รี่พึ่งจะจำได้ว่ามีแมวดำอยู่บนไหล่ของเขา, “วินาทีก่อนที่คุณจะมา มันก็กระโดดขึ้นมาบนตัวผมแล้ว”

“โอเค,มันก็แล้วแต่นายน่ะนะถ้านายอยากจะเอามันไปด้วย, แต่ฉันจะบอกนายไว้ก่อนเลยว่ามันเป็นสายพันธุ์ที่หายยากมาก”

แฮร์รี่คิดอยู่ครู่หนึ่งและหลังจากนั้นก็รีบล้วงลงไปในกระเป๋าของเขาอย่างรวดเร็วและคว้าเอาเงินซิกเกิ้ลจำนวนหนึ่งออกมาและมอบให้กับสแตน

หลังจากนั้นเขากับสแตนก็นำกระเป๋าเดินทางของเขาและกรงของเฮ็ดวิกเข้าไปในรถเมล์อัศวินราตรี

“นายนอนที่เตียงอันนี้!” สแตนแนะนำแฮร์รี่กับคนขับรถและหลังจากนั้นพาเขาไปที่เตียงที่ที่อีวานกำลังนั่งอยู่, สแตนนำช๊อคโกแลตกองใหญ่ออกมาจากระเป๋าของเขาและยื่นมาให้ “นี่, ฉันจะไปเอาอาหารแมวมาให้สัตว์เลี้ยงของนาย”

เขาค้นหาบางอยู่ใต้เตียงและหยิบชามข้าวออกมาและวางมันไว้ตรงหน้าอีวาน

อีวานปฏิเสธที่จะกินอาหารแมว

ถ้าหากว่าซีเรียส แบล็กไม่ได้อยู่ด้านนอกนั่น, อีวานคงไม่มีทางมาติดสอยห้อยตามกับแฮร์รี่แบบนี้หรอก

ที่บ้านยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่เขาต้องทำ, เขาไม่รู้ว่าจะกังวลเรื่องไหนก่อน

อีวานไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรอให้เขาฟื้นมานาเสียก่อน, เขาคาดไว้ว่ากว่าเขาน่าจะฟื้นมานาได้ก็คงเป็นตอนเช้า

ถ้าเขาไม่อยากจะถูกซีเรียส แบล็กกระชากเป็นชิ้นๆ, เขาจำเป็นที่จะต้องอยู่กับแฮร์รี่เนื่องจากอีกฝ่ายไม่ต้องการที่จะเข้าใกล้แฮร์รี่ในเวลานี้

รถเมล์เริ่มเคลื่อนที่และเสียงดังปัง, แฮร์รี่หล่นลงมาจากเตียง, รถเมล์อัศวินราตรีทำเขากระเด็นไปด้านหลัง, เขากดอีวานลงไปกับเตียง

อีวานพยายามที่จะผลักตัวออกมา, เขาเห็นว่าแฮร์รี่ไม่สนใจที่จะกินช็อคโกแลตดังนั้นเขาจึงค่อยๆย่องเบาๆและนำช็อคโกแลตใส่ปากของเขา สแตนและแฮร์รี่จ้องมองด้วยความประหลาดใจ, พวกเขาประหลาดใจที่แมวสามารถฉีกห่อช็อคโกแลตอย่างชำนาญและกินมันได้ สำหรับอาหารแมว,แมวทั่วไปจะกินอะไรแบบนี้หรอ?

อีวานนั้นเหนื่อยล้า, เขาทั้งไล่ล่าและถูกไล่ล่าโดยซีเรียส แบล็ก, เขาใช้พลังงานมากเกินไป, เขากลืนช็อคโกแลตทั้งชิ่้นอย่างรวดเร็ว

“แมวของนายนี่เจ๋งชะมัด!, พี่สาวของฉันก็มีแมวนะ แต่มันรู้เพียงแค่วิธีข่วนเฟอนิเจอร์เท่านั้น”, สแตนกล่าววขณะมองไปที่อีวานด้วยความสนใจ

“ใช่ครับ!” ได้เห็นแมวดำกินช็อคโกแลตทำให้แฮร์รี่ยิ่งคิดว่ามันเหมือนอีวานมากขึ้นเรื่อยๆ

แฮร์รี่นอนลงบนเตียง, เขาชูแมวสีดำขึ้นสูงกว่าหน้าอกของเขาและสังเกตมันอย่างระมัดระวัง

อีวานกวักอุ้งมืออย่างแรง

แมวตัวนี้มันช่างประหลาดจริง แฮร์รี่คิด

เกิดการชนอย่างแรง, แฮร์รี่คลายมือของเขาโดยที่ไม่รู้ตัว

อีวานกระโจนลงไปที่หมอนและนั่งลง, เขามองออกไปข้างนอกหน้าต่าง,รถเมล์อัศวินราตรีชนกับฟุตบาทอยู่เสมอแต่มันก็หลบตู้ไปรษณีย์,ตู้จดหมาย,และถังขยะได้ตลอด เมื่อรถยนต์เข้ามาใกล้, มันก็จะกลับไปที่ตำแหน่งเดิมของมัน

ตอนนี้แฮร์รี่ทิ้งให้อีวานอยู่คนเดียว

มันเป็นค่ำคืนที่แปลกประหลาด, รถเมล์แปลกๆ, สุนัขตัวใหญ่, และแมวดำ, เขาไม่รู้ว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป

จากนั้นขณะที่เขาลูบท้อง, เขาก็สงสัยว่าคนในบ้านเดอสลีย์จะจัดการเอามาจอร์รี่ลงมาจากเพดานได้ไหม