HPST ตอนที่ 72:ตรอกไดแอกอนกับร้านหม้อใหญ่รั่ว

HPST ตอนที่ 72:ตรอกไดแอกอนกับร้านหม้อใหญ่รั่ว

เพราะเหตุนี้,อีวานและแฮร์รี่จึงต้องอาศัยอยู่ที่ร้านหม้อใหญ่รั่วสำหรับสองสัปดาห์ที่เหลืออยู่ของวันหยุดฤดูร้อน

อีวานมีเรื่องให้ทำมากขึ้นตั้งแต่ที่แฮร์รี่ตื่นเต้นอย่างมาก

ในไม่กี่วันต่อมา,เขาไปแทบจะทุกร้านค้าวิเศษในตรอกไดแอกอน เขาโน้มน้าวให้ผู้ประกอบการทั้งหลายมาลงโฆษณาในหนังสือพิพม์, ขอบคุณที่หนังสือพิมพ์ฮอกวอตส์เมจิคมียอดขายที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ, หลายธุรกิจต้องการที่จะลงโฆษณา, นี่ทำให้อีวานมีผู้ลงโฆษณาเพิ่มขึ้น

ตอนนี้อีวานมีเงินเก็บเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย, เขาซื้อของมากมายสำหรับตัวเอง เช่นน้ำยาต่างๆ วัตถุดิบที่เกินกว่าพ่อมดรุ่นเยาว์จะมีกัน

ปีที่แล้วตอนที่เขากำลังเตรียมทำน้ำยาสรรพรส, หนังสือที่บันทึกสูตนน้ำยานั้นมีน้ำยาหลายอันที่สามารถนำมาใช้พัฒนาความสามารถในการต่อสู้ของคุณได้ซึ่งนั่นมีประโยชน์อย่างมาก ถ้าหากคุณต้องการผลิตภัณฑ์ที่พร้อมใช้งานแล้วละก็มันจะต้องจ่ายเงินแกลเลียนเป็นจำนวนมาก, มันคุ้มค่ากว่าที่จะทำมันด้วยตัวเอง

นอกจากนี้, เขายังซื้อโมเดลหมู่ดาวจำลองแบบเรียลไทม์

ซึ่งมันทำให้เขาไม่ต้องเข้าเรียนชั้นเรียนดูดาวอีกต่อไป,อีวานรู้สึกเบื่อหน่อยที่จะต้องไปยืนหนาวในทุกคืนวันพุธที่หอดูดาว, มันไม่ได้ช่วยอะไรเขาที่กลัวความสูง

หลังจากนั้นเขากับแฮร์รี่ก็ไปซื้อของสำหรับรายการสิ่งของสำหรับชั้นเรียน

พวกเขาไปที่ร้านเสื้อคลุมสำหรับทุกโอกาสของมาดามมัลกิ้นที่แรกเพื่อซื้อเสื้อคลุมตัวใหม่,ทั้งสองคนพึ่งออกมาจากร้านและพวกเขาเห็นคนมากมายกำลังรุมล้อมร้านค้าร้านหนึ่ง

พวกเขาเดินเข้าดูเพื่อให้รู้ว่าความวุ่นวายทั้งหมดเกิดขึ้นจากอะไร, อีวานสังเกตเห็นว่านั่นเป็นร้านอุปกรณ์ควิดดิชชั้นเยี่ยม, มันมีไม้กวาดที่ทำขึ้นอย่างสวยงามในหน้าต่างของร้าน

“ไม้กวาดไฟร์โบลต์,มันเป็นไม้กวาดที่ดีที่สุดในตลาดในปัจจุบัน!ไม้กวาดทำมาจากไม้มะเกลือ,ก้านของไม้ทำมาจากไม้เบิร์ชหรือไม้ฮาเชล,และมีตัวเลขสีทองแกะสลักอยู่”

อีวานแค่เหลือบไปมองมันอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่แสดงความสนใจให้เห็นแม้แต่น้อยแต่แฮร์รี่กลับเข้าไปใกล้จนหน้าของเขาเกือบจะชนกับกระจกแล้ว

“ไม่เอาน่ะ แฮร์รี่, นายมีไม้กวาดของนายอยู่แล้ว นายไม่ต้องการไม้กวาดด้ามใหม่หรอก” อีวานกล่าว,เขารู้อยู่แล้วว่าซีเรียสจะมอบไม้กวาดให้แฮร์รี่เป็นของขวัญวันคริสต์มาสในปีนี้เนื่องจากไม้กวาดที่เขาใช้ในตอนนี้จะพัง

“แต่นี่มันเป็นไฟร์โบลต์เลยนะ, มันเป็นไม้กวาดที่เร็วที่สุดในโลก”

“แต่มันก็เป็นไม้กวาดที่แพงที่สุดในโลกเหมือนกัน!”

แฮร์รี่พยักหน้าเห็นด้วย, เขาดูที่ป้ายบอกราคาและมันบอกว่ามันไม่สามารถต่อรองราคาได้, เขาไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่ามันจะมีราคาเท่าไร,มีสิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจ, เขาไม่สามารถจะจ่ายได้

มันต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะดึงแฮร์รี่ออกไปได้ ถ้าเขาทิ้งแฮร์รี่ไว้ตรงนี้เขาคงได้ยืนอยู่ตรงนี้ทั้งวันเพื่อมองไม้กวาด

หลังจากออกมาจากร้านอุปกรณ์ควิดดิชชั้นเยี่ยม, พวกเราไปที่ร้านตัวบรรจงและหยดหมึก

เขาต้องการหนังสือวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดเล่มใหม่ขณะที่แฮร์รี่ต้องการหนังสือสำหรับวิชาดูแลสัตว์วิเศษและวิชาพยากรณ์ศาสตร์

ทันทีเขาเข้าไปในร้านตัวบรรจงและหยดหมึก,ทั่วทั้งร้านหนังสือกลายเป็นโกลาหล,ชั้นหนังสือเดิมทุกแทนที่ด้วยลังเหล็กใบใหญ่,ซึ่งน่าจะบรรจุตำราปีศาจว่าด้วยปีศาจประมาณสองร้อยเล่ม

ตำราเหล่านี้ถูกล็อคไว้ด้วยกัน, พวกมันต่อสู้และกัดกันเอง, เศษกระดาษที่ขาดลอยไปทั่วทุกแห่ง

“พวกเธอเป็นนักเรียนจากฮอกวอตส์? พวกเธอมาที่นี่เพื่อซื้อหนังสือเรียนใหม่?” ผู้จัดการร้านต้อนรับอย่างหงุดหงิด แต่พอเข้าได้เห็นอีวาน,เขาก็ฉีดยิ้มออกมา, “โอ้ เป็นคุณนี่เอง,คุณเมสัน, คุณต้องการหนังสือเล่มไหน?”

ตอนปีหนึ่ง,อีวานซื้อหนังสือเวทมนตร์ไปมากกว่าสองร้อยเล่มจากร้านตัวบรรจงและหยดหมึกซึ่งมันทำให้เขาเป็นลูกค้าพวกเขาที่โปรดปรานที่สุด

“หนังสือพวกนั้นมันเกี่ยวกับอะไร?” อีวานกล่าวขณะที่เขาชี้ไปที่ลังเหล็ก

“ลืมพวกมันไปเถอะ,ตำราปีศาจพวกนี้มันเลวร้าย ฉันไม่เคยเห็นหนังสือที่แย่แบบนี้มาก่อนในชีวิต พวกมันแย่ยิ่งกว่าตำราล่องหนว่าด้วยการล่องหนเสียอีก ฉันถูกกัดไปห้ารอบแล้วในตอนเช้า”

เมื่อเขาพูดจบ,ตำราปีศาจสองเล่มก็กระแทกตำราอีกเล่ม, แรงที่เกิดขึ้นทำให้มันแยกออกจากกัน

“ไม่! หยุดนะ,หยุดเดี้ยวนี้!” ผู้จัดการร้านตะโกน, เขายื่นไม้กายสิทธิ์ออกมาแล้วตะโกน “ฉันจะไม่สั่งตำราพวกนี้อีก, ไม่เด็ดขาด! ,มันเป็นฝันร้ายชัดๆ ฉันอยากรู้จริงๆว่าไอ่โง่คนไหนมันเลือกหนังสือนี่เป็นหนังสือเรียน ถ้าฉันรู้ฉันคงจะได้ฆ่าเขาแน่ๆ”

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา,แฮร์รี่ทำท่าทางเหมือนว่าเขาไม่รู้เรื่องอะไร

แฮกริดให้ตำราเล่มนี้กลับเขาเมื่อวันก่อนซึ่งมันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ, เขารู้ว่าแฮกริดเลือกตำรานี่เป็นหนังสือเรียน ไม่มีศาสตราจารย์คนอื่นจะทำแบบนี้ยกเว้นก็แต่แฮกริด

อีวานเห็นว่าผู้จัดการร้านกำลังพยายามดิ้นรน, เขาจึงตัดสินใจที่จะบอกว่าจะทำให้ตำราพวกนี้เชื่องยังไง “จริงๆแล้วมันเป็นเรื่องง่ายมากที่จะจัดการกับหนังสือพวกนี้ เพียงแค่ลูบสันของตำราแล้วพวกมันก็จะสงบลงเอง”

“ว่าไงนะ!?” ผู้จัดการร้านอุทาน

อีวานจับตำราเล่มหนึ่งออกมาจากลังเหล็ก, ตำราเล่มนั้นพยายามที่จะกัด แต่เมื่ออีวานลูบสันหลังของมันอย่างนุ่มนวล ตำราเล่มนั้นก็สั่นและสงบลง

“พระเจ้า,คุณเมสัน,นี่มันน่าทึ่งจริงๆ!” ผู้จัดการร้านอุทาน “คุณช่วยฉันจากปัญหาครั้งใหญ่!”

หลังจากนั้นผู้จัดการร้านก็บอกให้พนักงานหลายคนเอาตำราปีศาจว่าด้วยปีศาจออกมา,ลูบที่สันตำราเหมือนกับที่อีวานแสดงให้เห็นก่อนหน้าและมัดพวกมันด้วยเชือก

ผู้จัดการร้านมอบส่วนลดให้อีวานกับแฮร์รี่เท่าที่เขาจะมอบให้ได้

อีวานอึ้งไปเลย, เขาหยิบหนังสืออกมาสองสามเล่มรวมถึงหนังสือเรียนของปีสาม

หลักสูตรปีที่สองนั้นเหมือนกับปีหนึ่ง, และเนื้อหาส่วนใหญ่อีวานอ่านเข้าใจหมดแล้ว การไปเรียนจะเป็นการเสียเวลา ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะเข้าชั้นเรียนของปีสาม ซึ่งศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็ตกลงเมื่อปลายปีที่แล้ว

แฮร์รี่ซื้อหนังสือวิชาแปลงร่างระดับกลางโดย เอมิริค สวิช, คาถาพื้นฐานสำหรับปีสามโดยมิรันด้า ก็อชฮ็อก,และเผยชะตาอนาคต โดยคาสซานดร้า วาบลัสกี้

แต่เขาไม่ได้อ่านหนังสือเล่มใหม่, เขาจ้องไปที่หนังสืออีกเล่มหนึ่ง ลางมรณะ:จะทำอย่างไรเมื่อคุณรู้ว่าสิ่งที่เลวร้ายที่สุดกำลังจะมา

“โอ้, ถ้าฉันเป็นเธอ, ฉันคงไม่อ่านหนังสือแบบนั้นหรอก” ผู้จัดการร้านหนังสือกล่าวขึ้นเมื่อเห็นแฮร์รี่จ้องไปที่หนังสือเล่มนั้น “เมื่อเธอได้อ่านหนังสือเล่มนั้น, เธอจะเริ่มเห็นสัญลักษณ์แห่งความตายไปทั่ว, หนังสือนั่นจะทำเธอกลัวจนตายเลยล่ะ”

แม้ผู้จัดการจะเตือนแฮร์รี่ แฮร์รี่ก็ยังคงจ้องไปที่หน้าปกของหนังสือ: มันมีสุนัขอยู่บนหน้าปก แต่ตัวของมันก็ใหญ่พอๆกับหมี มีตาสองข้างหน้าใหญ่ สุนัขนี่ดูคุ้นเคยแบบแปลกๆ

แฮร์รี่ดึงอีวานมาและกวักมือให้เขามาดูที่หน้าปก

อีวานเหลือบไปมองที่หน้าปก, สุนัขสีดำดูเหมือนกับซีเรียส แบล็ก, เขาดูเหมือนกับลางแห่งความตาย ไม่น่าแปลกใจที่แฮร์รี่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

“อีวาน ไม่ใช่ว่านายบอกว่าคืนนั้นนาย…...”

“ฉันคิดว่ามันเป็นแค่สุนัขจรจัด!” อีวานนึกถึงเรื่องเมื่อตอนที่เขาถูกไล่ล่าโดยซีเรียส แบล็กและวิ่งผ่านไปหลายถนน, อีวานกล่าวเสริม “ใช่ เป็นสุนัขจนจัดที่น่ารำคาญสุดๆ”