บทที่ 47 กลิ่นอายมหาจักรพรรดิ

อู๋หนิงจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา เศษเสี้ยวของกลิ่นอายมหาจักรพรรดิกดทับลงบนร่างของชายชราจนแผ่นหลังไม่อาจตั้งตรงได้ และเขาก็คุกเข่าลงข้าง ๆ ฉู่เซิ่งคุนดัง ตับ

"เจ้า... เจ้า..."

ดวงตาของชายชราหัวโล้นเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด จนแทบจะถล่นออกมาจากเบ้าตา

นั่นคือกลิ่นอายระดับมหาจักรพรรดิ!!

เขาไม่ได้โง่เขลาเบาปัญญาเหมือนอย่างฉู่เซิ่งคุนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งกลิ่นอายมหาจักรพรรดิ

ชายชราหัวโล้นตื่นตระหนกจนแทบเสียสติ ในใจนึกอยากจะฉีกทึ้งเนื้อหนังของฉู่เซิ่งคุนแล้วกลืนกินมันลงไปทั้งเป็นเสียเหลือเกิน

ไอ้สารเลวเอ๊ย เจ้าจะอวดดีหยิ่งยโสอย่างไรก็ช่างเถอะ แต่เจ้ากลับกล้าไปล่วงเกินตัวตนระดับมหาจักรพรรดิเนี่ยนะ!

เจ้ามันสมควรตายร้อยครั้งพันครั้ง!

ในเวลานี้ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดราวกับป่าช้า ทุกคนต่างพากันยืนเซ่อทำอะไรไม่ถูก

ตัวตนระดับผู้สูงสุด!

กลับต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนราวกับสุนัขจนตรอกเบื้องหน้าของคนผู้นี้!

โลกใบนี้มันบ้าคลั่งเกินไปแล้ว พวกเขารู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังติดอยู่ในความฝันก็ไม่ปาน

ซ่งหยวนเฉินที่เพิ่งถูกตบหน้าจนเสียโฉมและผู้คุ้มกันถูกสังหารไป พลันรู้สึกโกรธแค้นจนแทบกระอักเลือด ทว่าเมื่อได้เห็นภาพเบื้องหน้า เขากลับไม่กล้าปริปากเอ่ยคำใดออกมาแม้แต่คำเดียว รีบเบือนสายตาหนีไปทางอื่นด้วยความหวาดกลัว เพราะเกรงว่าจะดึงดูดความสนใจของอู๋หนิง

และแน่นอนว่า คนที่ตกตะลึงและสับสนที่สุดย่อมหนีไม่พ้นฉู่เซิ่งคุน

"แม้กระทั่งท่านอาจารย์..."

"นี่... นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน?!"

"ไม่มีทาง ข้าไม่เชื่อเด็ดขาด!"

"นี่ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ ๆ ทำลายมันซะ!"

อู๋หนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "เจ้าหมอนี่หวาดกลัวจนเสียสติไปแล้วรึ?"

เขาเบือนหน้าหนีพลางสะบัดมือตบอีกฝ่าย หมายจะปลิดชีพให้สิ้นซาก

"ท่านผู้เจริญ โปรดเมตตาด้วย!"

ชายในชุดคลุมสีทมิฬท่าทางองอาจผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นกลางห้วงมิติอย่างไร้ร่องรอย

ทว่าท่วงท่าของอู๋หนิงกลับรวดเร็วและเด็ดขาดอย่างยิ่ง เขาสะบัดมือบดขยี้ร่างของฉู่เซิ่งคุนจนกลายเป็นละอองโลหิตในพริบตา แม้กระทั่งจิตวิญญาณก็ถูกทำลายจนมลายสิ้น ไม่เหลือหนทางให้เวียนว่ายตายเกิดอีกต่อไป

หลังจากนั้นเขาจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองชายในชุดคลุมทมิฬที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น... เป็นเพียงยอดฝีมือขอบเขตระดับกึ่งจักรพรรดิขั้นสูงสุดเท่านั้น ไม่คู่ควรให้เขาต้องปรายตามองเป็นครั้งที่สองเลยด้วยซ้ำ

"ทำไม เจ้าคิดจะแก้แค้นให้มันรึ?"

"หามิได้ขอรับ" ชายในชุดคลุมทมิฬส่ายศีรษะ จากนั้นจึงรีบประสานมือคารวะอู๋หนิงอย่างนอบน้อม "เรียนท่านผู้เจริญ ฉู่เซิ่งคุนทำตัวเองย่อมสมควรตายแล้ว ทว่าข้าหวังว่าท่านจะยอมไว้ชีวิตผู้สูงสุดว่านเฟิงสักครั้งได้หรือไม่ขอรับ?"

ตูม!

ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยจบประโยค ร่างของชายชราหัวโล้นก็ถูกบดขยี้กลายเป็นละอองโลหิตไปในพริบตา

"เจ้า!" ชายในชุดคลุมทมิฬเดือดดาลขึ้นมาทันที

อู๋หนิงมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยพลางเอ่ยว่า "กล้าลงมือโจมตีข้า? มันก็สมควรตายแล้ว!"

"หากเจ้าคิดจะแก้แค้น ก็ลงมือได้เลย"

"ข้ามิกล้าขอรับ!" ชายในชุดคลุมทมิฬรีบประสานมือคารวะ ท่วงท่าท่าทางเปลี่ยนเป็นอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างถึงที่สุด

แม้ว่าตำหนักอู๋จี๋ของพวกเขาจะมีมหาจักรพรรดิคอยหนุนหลังอยู่หนึ่งท่าน ทว่ามหาจักรพรรดิท่านนั้นได้ออกเดินทางท่องเที่ยวข้ามผ่านห้วงดาราจักรไปตั้งแต่เมื่อหลายพันปีก่อนและยังไม่ได้เดินทางกลับมา

ไม่มีทางที่ท่านจะกลับมาได้ในระยะเวลาอันสั้นนี้ ดังนั้นในยามนี้ เขาจึงไม่กล้าที่จะเปิดศึกปะทะกับมหาจักรพรรดิโดยเด็ดขาด

"เรียนท่านผู้เจริญ ในเมื่อยามนี้ทั้งฉู่เซิ่งคุนและผู้สูงสุดว่านเฟิงต่างก็ตกตายไปแล้ว ข้าหวังว่าเรื่องราวในครั้งนี้จะจบลงแต่เพียงเท่านี้ และโปรดอย่าได้ดึงเอาผู้บริสุทธิ์คนอื่น ๆ เข้ามาเกี่ยวข้องเลยนะขอรับ"

"ผู้บริสุทธิ์รึ?"

อู๋หนิงแค่นเสียงหยัน เจ้าแก่หนังเหนียวผู้นี้มีชีวิตอยู่มานานนับหมื่นปีและเข่นฆ่าผู้คนมานับไม่ถ้วน ยังกล้ามาเอ่ยคำว่าบริสุทธิ์ต่อหน้าเขาอีกหรือ?

"คิดจะให้เรื่องจบลงง่าย ๆ เช่นนี้คงเป็นไปไม่ได้ ศิษย์ของตำหนักอู๋จี๋เป็นฝ่ายมาล่วงเกินข้าก่อน หากยอมปล่อยไปง่าย ๆ เช่นนี้ แล้วเกียรติยศของข้าจะไปอยู่ที่ใด?"

"หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ผู้คนไม่พากันคิดว่าข้าเป็นคนที่จะมาข่มเหงรังแกอย่างไรก็ได้หรอกรึ?"

ชายในชุดคลุมทมิฬรีบเอ่ยตอบอย่างรวดเร็ว "ท่านผู้เจริญเอ่ยได้ถูกต้องแล้วขอรับ เรื่องในครั้งนี้เป็นความผิดของตำหนักอู๋จี๋ก่อนจริง ๆ"

"ข้าในนามของตำหนักอู๋จี๋ ขออภัยต่อท่านผู้เจริญไว้ ณ ที่นี่ด้วยขอรับ หวังว่าท่านผู้เจริญจะเมตตาอุเบกขา และโปรดอย่าได้ถือสาหาความกับพวกเราอีกเลย"

"เจ้าช่างเป็นคนที่รู้จักกาลเทศะดีแท้!" สีหน้าของอู๋หนิงดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย "เอาเถอะ ข้าไม่ใช่คนกระหายเลือด และไม่อยากจะสร้างความแค้นเคืองไปมากกว่านี้ จงนำผลึกปราณจิตวิญญาณจำนวนหนึ่งหมื่นล้านก้อนมามอบให้ข้าเพื่อเป็นค่าชดเชย แล้วพวกเราจะถือว่าเรื่องราวในครั้งนี้สิ้นสุดลง"

"ผลึกปราณหนึ่งหมื่นล้านก้อน?!" ใบหน้าของชายในชุดคลุมทมิฬถึงกับกระตุกอย่างรุนแรง เขาจะไปหาผลึกปราณมากมายปานนั้นมาจากที่ใด?

นั่นไม่ใช่ศิลาปราณทั่วไป ทว่ามันคือผลึกปราณจิตวิญญาณ!

ตั้งหนึ่งหมื่นล้านก้อน! ต่อให้ทุบตำหนักอู๋จี๋จนแหลกเป็นจุณ พวกเขาก็ไม่มีปัญญาหามาจ่ายได้ครบแน่นอน

"ทำไม หรือว่ามันยากเย็นเกินไป?" น้ำเสียงของอู๋หนิงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาเล็กน้อย

ชายในชุดคลุมทมิฬกัดฟันกรอดพลางเอ่ยว่า "เรียนท่านผู้เจริญ พวกเราไม่อาจหาผลึกปราณหนึ่งหมื่นล้านก้อนมามอบให้ท่านได้ในตอนนี้ ทว่าข้ายินดีที่จะนำศาสตราวุธระดับกึ่งจักรพรรดิชิ้นหนึ่งมามอบให้เพื่อเป็นการชดเชยขอรับ"

"มูลค่าของมันย่อมไม่ได้ด้อยไปกว่าผลึกปราณหนึ่งหมื่นล้านก้อนแน่นอน ท่านคิดเห็นเช่นไรขอรับ?"

"เช่นนั้นก็ได้" อู๋หนิงพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจ ดูเหมือนว่าขุมกำลังใหญ่โตเหล่านี้จะไม่ได้ร่ำรวยมั่งคั่งอย่างที่คิด ขนาดผลึกปราณหนึ่งหมื่นล้านก้อนยังไม่มีปัญญาหามาได้

ชายในชุดคลุมทมิฬนำระฆังม่วงทองใบหนึ่งออกมาและส่งมอบให้อู๋หนิง ในใจของเขารู้สึกเจ็บปวดราวกับโลหิตกำลังหลั่งริน

ในฐานะยอดฝีมือขอบเขตระดับกึ่งจักรพรรดิขั้นสูงสุด ทั่วทั้งร่างของเขามีศาสตราวุธระดับกึ่งจักรพรรดิเพียงสองชิ้นเท่านั้น ทว่ายามนี้กลับต้องจำใจมอบมันให้ผู้อื่นไปชิ้นหนึ่ง

มันราวกับกำลังถูกกรีดเฉือนเนื้อหัวใจออกไปก็ไม่ปาน!

อู๋หนิงรับระฆังมาพินิจพิจารณาดู มันคือศาสตราวุธระดับกึ่งจักรพรรดิประเภทโจมตีจิตวิญญาณ ก็นับว่าไม่เลวทีเดียว ทว่ามันกลับไม่มีประโยชน์อันใดสำหรับตัวเขาเลย

“ข้าจะให้โอกาสเจ้าสักครั้ง หากภายในเวลาหนึ่งปีเจ้ารวบรวมผลึกปราณหนึ่งหมื่นล้านก้อนมามอบให้ข้าได้ เจ้าก็สามารถนำมันมาแลกเอาศาสตราวุธระดับกึ่งจักรพรรดิชิ้นนี้กลับคืนไปได้”

ดวงตาของชายในชุดคลุมทมิฬทอประกายวาบด้วยความยินดี “ขอบพระคุณท่านผู้เจริญยิ่งนักขอรับ!”

อู๋หนิงสะบัดมือแวบหนึ่ง พลางปรายสายตามองไปยังเงาร่างที่ซ่อนตัวอยู่กลางห้วงอากาศรอบ ๆ ก่อนจะพาร่างของหลี่หยวนเป่าและคนอื่น ๆ ทะยานจากไป

ใบหน้าของชายในชุดคลุมทมิฬแปรเปลี่ยนเป็นมืดมนลงทันที และร่างของเขาก็เลือนหายไปในพริบตาเช่นกัน

เวลาช่างกระชั้นชิดยิ่งนัก เขาจำเป็นต้องรีบหาหนทางเพื่อรวบรวมผลึกปราณมาไถ่ถอนศาสตราวุธระดับกึ่งจักรพรรดิของตนกลับคืนมาให้ได้

หลังจากที่พวกเขาทั้งหมดจากไปแล้ว ผู้คนในบริเวณนั้นต่างพากันลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

พวกเขามิกล้าที่จะเอ่ยปากพูดคุย หรือรั้งอยู่ ณ ที่แห่งนี้อีกต่อไป เพราะเกรงว่าจะถูกตำหนักอู๋จี๋ลงมือฆ่าปิดปาก จึงรีบพากันบังคับเรือเหาะทะยานหนีไปอย่างสุดชีวิตราวกับกำลังวิ่งหนีความตาย

หลายคนยังคงรู้สึกขวัญหนีดีฝ่อไม่หาย

สิ่งที่ได้พบเห็นและรับรู้ในวันนี้ช่างน่าตื่นตาตื่นใจและระทึกขวัญยิ่งนัก!

เรื่องราวในวันนี้คงเพียงพอให้พวกเขานำกลับไปคุยโวโอ้อวดได้ยาวนานนับร้อยปีเลยทีเดียว

"องค์ชาย..." ด้านหลังของซ่งหยวนเฉิน ชายหนุ่มหญิงสาวหลายคนต่างพากันมองดูเขาด้วยสายตาระมัดระวัง

"ไปกันเถอะ รีบออกไปจากที่นี่ก่อน" ใบหน้าของซ่งหยวนเฉินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว แววตาแฝงไว้ด้วยเจตนาฆ่าอันเข้มข้น

คนพวกนี้ได้เห็นสภาพอันน่าอนาถและอัปยศที่สุดของเขาแล้ว เขาไม่มีทางปล่อยให้พวกมันมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างแน่นอน!

เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ความโกรธแค้นอันไร้ขอบเขตก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจอีกครั้ง ส่งผลให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวดูน่าเกลียดน่ากลัว นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย แก้มครึ่งซีกที่กลายเป็นเนื้อบดชุ่มโชกไปด้วยโลหิต ยิ่งขับเน้นให้เขาดูราวกับอสูรกายที่กำลังทวงแค้น

เรือรบสีทองทะยานร่างอันตรธานหายไปที่เส้นขอบฟ้าอย่างรวดเร็ว

ณ บริเวณภายนอกตำหนักอู๋จี๋ เงาร่างหลายสายปรากฏขึ้น

พวกเขาลล้วนเป็นยอดฝีมือผู้ทรงพลังจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยหลอมและสำนักศักดิ์สิทธิ์โลกีย์ ทว่าในยามนี้พวกเขากลับตกอยู่ในความเงียบงันอย่างถึงที่สุด

"ต่อจากนี้ พวกเราควรจะทำอย่างไรดี?" ชายชราเคราขาวผู้หนึ่งเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา

"จะทำอย่างไรได้อีกเล่า? ขนาดตำหนักอู๋จี๋ยังต้องยอมก้มหัวศิโรราบ ตัวตนระดับนั้นย่อมไม่ใช่สิ่งที่เราจะไปล่วงเกินได้ พวกรีบเตรียมตัวเดินทางไปเข้าพบเพื่อขอขมาด้วยตนเองเถอะ"

"เฮ้อ คงทำได้เพียงเท่านี้แล้ว"

...

ในอีกด้านหนึ่ง

"ลูกพี่ เมื่อครู่นี้ท่านช่างองอาจและไร้เทียมทานยิ่งนัก!" หลี่หยวนเป่าเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้นและเลื่อมใส แววตาเต็มไปด้วยความนับถือและโหยหา

"ข้าหวังว่าสักวันหนึ่ง ข้าจะสามารถองอาจได้สักครึ่งหนึ่งของท่านนะลูกพี่"

"ไม่ขอมากหรอก แค่ได้เศษเสี้ยวหนึ่งในหมื่นของท่าน ข้าก็พึงพอใจมากแล้ว"

อู๋หนิงคลี่รอยยิ้มบาง ๆ "เรื่องนั้นง่ายมาก เพียงแค่เจ้าขยันฝึกฝนจนก้าวเข้าสู่ขอบเขตนามมหาจักรพรรดิ เจ้าก็สามารถทำเช่นเดียวกับข้าเมื่อครู่นี้ได้แล้ว"

ใบหน้าของหลี่หยวนเป่าพลันเหี่ยวแห้งลงทันที

เขารู้สึกว่าตนเองเพิ่งจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจำแลงธรรมลักษณ์ได้ไม่นาน ด้วยพรสวรรค์อันน้อยนิดของเขา การจะก้าวไปถึงขอบเขตนามมหาจักรพรรดิ คงต้องใช้เวลาอีกสักกี่ชาติภพกันเชียว?

สวี่จื่อเชียนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจออกมา "พี่อู๋ ท่านอายุยังไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ คาดว่าท่านคงเป็นมหาจักรพรรดิที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์แล้วกระมัง?"

"บางทีนะ"

อู๋หนิงแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ พลางเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ ว่า "ทว่าพวกเจ้าต้องจำเอาไว้ เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือผู้คนยังมีผู้คน ตัวตนระดับมหาจักรพรรดิเป็นเพียงจุดสูงสุดของมวลมนุษย์เท่านั้น ทว่าในเบื้องบนนั้น... ยังมีโลกที่กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่านี้ซุกซ่อนู่อยู่อีกมากมายนัก"