บทที่ 17 - จินอูน้อยช็อก พ่อสวรรคตแต่ดันยกบัลลังก์ให้หยางเจี่ยน? ข้าต่างหากที่เป็นลูกแท้ๆ นะโว้ย!

บทที่ 17 - จินอูน้อยช็อก พ่อสวรรคตแต่ดันยกบัลลังก์ให้หยางเจี่ยน? ข้าต่างหากที่เป็นลูกแท้ๆ นะโว้ย!

วินาทีนี้ สวรรค์และโลกสั่นสะเทือน...

เง็กเซียนฮ่องเต้ที่อยู่บนสวรรค์กระอักเลือดแล้วล้มพับไป

เหล่าเทพเซียนพากันทรุดฮวบลงกองกับพื้น

หวังหมู่ที่อยู่บนเขาฮว๋าซานก็ล้มตึงไปเช่นกัน...

กฎสวรรค์ชุดใหม่ถือกำเนิดขึ้นแล้ว... มันลอยเข้าสู่สวรรค์ และเข้าแทนที่กฎสวรรค์ชุดเก่า

หินห้าสีสลายหายไป...

เผยให้เห็นร่างของซุนหงอคง

พลังทุกหยาดหยดหลอมรวมเข้าสู่ร่างกายของซุนหงอคงจนหมดสิ้น

ซุนหงอคงโยนเฉินเซียงทิ้งไปข้างๆ อย่างไม่ไยดี พลางสัมผัสถึงพลังในร่าง...

มันเป็นพลังที่สามารถทะลวงฟ้าดินให้ทะลุได้เลยทีเดียว

ซุนหงอคงคิดในใจ "สำเร็จแล้ว!?"

ฮี่ๆ เล่าซุนแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะแน่ะ

หยางเจี่ยน หยางเจี่ยน...

แอบหนีไปมุดหัวอยู่ที่ไหนแล้วฟะ?

ฟุ่บ! ร่างของซุนหงอคงหายวับไปในพริบตา

ณ สุดขอบฟ้าดิน

หลี่จวินดึงตัวหยางเจี่ยนขึ้นมา

จู่ๆ ซุนหงอคงก็โผล่พรวดเข้ามา "หยางเจี่ยน ไอ้บ้าเอ๊ย!"

"แกยังไม่ตายอีกเหรอเนี่ย!"

"ทำเอาเล่าซุนตกใจแทบแย่!"

ซุนหงอคงซัดหมัดเปรี้ยงเข้าให้

หยางเจี่ยนตาเหลือก

ปึก!

หยางเจี่ยนตาเหลือกค้าง แล้วสลบเหมือดไปทันที

ซุนหงอคงยืนอึ้ง

หลี่จวินกุมขมับ

หยางเจี่ยนรอดตายมาได้ก็ถือว่าปาฏิหาริย์สุดๆ แล้ว... เจ้ายังจะไปต่อยเขาอีกเหรอ?

เสียดายโอสถของผมโว้ย!

"เดี๋ยวสิ เล่าซุนไม่ได้ตั้งใจจะต่อยแกให้ตายนะ!" ซุนหงอคงรีบเข้าไปประคองหยางเจี่ยน "หยางเจี่ยน ตื่นสิ ตื่นเร็วเข้า!"

"แกอย่าเพิ่งตายนะ!"

"ตื่นขึ้นมาสิ ขอแค่แกตื่น ให้ทำอะไรก็ยอมทั้งนั้นแหละ!"

"ให้เล่าซุนเรียกแกว่าศิษย์พี่ก็ยังได้เลย!"

ซุนหงอคงเขย่าตัวหยางเจี่ยนอย่างบ้าคลั่ง "ศิษย์พี่ ศิษย์พี่ อย่าตายนะโว้ย!"

"ถ้าเจ้ายังขืนเขย่าต่อ เขาได้ตายจริงๆ แน่!" หลี่จวินพูดอย่างเอือมระอา

ซุนหงอคงรีบปล่อยมือทันที...

ตุบ! ร่างของหยางเจี่ยนร่วงกระแทกพื้น

หยางเจี่ยนค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า "ข้าได้ยินนะ ที่เจ้าเรียกข้าว่าศิษย์พี่น่ะ!"

"ไสหัวไปเลย! แกหูฝาดไปเองแล้ว!" ซุนหงอคงโวยวาย

หลี่จวินเอามือปิดหน้า

เขาย่อตัวลงอย่างจำใจ ล้วงโอสถออกมาแล้วยัดเข้าปากหยางเจี่ยน

จากนั้นก็หยิบโคมเป่าเหลียนออกมา แล้วดูดร่างของหยางเจี่ยนเข้าไปไว้ข้างใน

เขาส่งโคมเป่าเหลียนให้ซุนหงอคงอย่างลวกๆ "รับไป ไปหาน้ำมันตะเกียงมา โคมเป่าเหลียนจะได้ช่วยรักษาเขาให้หาย"

ซุนหงอคงเกาหัว หัวเราะแหะๆ เหมือนคนโง่ "ได้ๆ!"

หลี่จวินเงยหน้ามองท้องฟ้า คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

มีพลังบางอย่างกำลังพยายามผลักไสเขาออกไป

แต่พลังที่ว่านี่ยังอ่อนแอนัก

หลี่จวินเดินไปหาหยวนสือเทียนจุนและเง็กเซียนฮ่องเต้ แล้วหิ้วคอเสื้อเง็กเซียนขึ้นมา "สหายหยวนสือ ไปสวรรค์กันเถอะ!"

"ได้!"

ฟุ่บ! ร่างของทั้งสองหายวับไป

ซุนหงอคงเกาหัวแกรกๆ

ช่างเถอะ ไปหาจิ้งจอกน้อยก่อนดีกว่า!

ที่เขาฮว๋าซาน หวังหมู่ฟื้นคืนสติ เธอพาเฉินเซียงและพระแม่ซานเซิ่งมุ่งหน้ากลับสวรรค์

ตอนนี้เฉินเซียงอ่อนแอมากจนไม่อาจขัดขืนใดๆ ได้เลย

บนสวรรค์กำลังวุ่นวายโกลาหลสุดๆ

เทพเซียนทั้งหมดไปรวมตัวกันที่สระเหยาฉือ...

จ้องมองเง็กเซียนฮ่องเต้ที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น

ไท่ป๋ายจินซิงใช้นิ้วจิ้มหน้าอกเง็กเซียนฮ่องเต้อย่างกล้าๆ กลัวๆ

แย่แล้ว เง็กเซียนสวรรคตแล้วเหรอเนี่ย?

ไท่ป๋ายจินซิงสูดหายใจลึก แล้วล้วงราชโองการออกมาฉบับหนึ่ง

อืม เป็นราชโองการที่เง็กเซียนให้เขาไว้เมื่อหลายวันก่อน พร้อมสั่งว่าถ้าพระองค์สวรรคตเมื่อไหร่ค่อยเอาออกมา

ไท่ป๋ายจินซิงคิดในใจ ฝ่าบาท ท่านสวรรคตจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?

ดูท่าฝ่าบาทคงตั้งใจจะให้องค์ชายกาดำขึ้นครองราชย์สินะ!

จินอูน้อยผมแดงก็มาถึงที่นี่เช่นกัน

เขาขมวดคิ้วแน่น เสด็จพ่อสวรรคตแล้วงั้นรึ?

จอมเทพแห่งสามภพผู้ยิ่งใหญ่สูงส่ง กลับมาสวรรคตง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะ?

"มีพระราชโองการจากเง็กเซียนฮ่องเต้ หลังจากเราสวรรคต ให้หยางเจี่ยนสืบทอดบัลลังก์ เป็นจอมเทพเสวียนเทียนเกาเชวี่ยไท่อี้เจินกุนฮุ่ยหมินเหรินเซิ่ง!"

ไท่ป๋ายจินซิงถือราชโองการแล้วอ่านประกาศเสียงดังฟังชัด

เหล่าเทพสวรรค์ถึงกับอ้าปากค้าง

ไท่ป๋ายจินซิงก็ยังงงเอง

ฝ่าบาท ราชโองการมอบราชบัลลังก์นี่เขียนถูกจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?

ทำไมถึงเป็นหยางเจี่ยนไปได้ล่ะ?

จินอูน้อยพูดไม่ออก

ข้าต่างหากที่เป็นสายเลือดแท้ๆ ข้าคือสายเลือดแท้ๆ นะโว้ย!

เสด็จพ่อดันยกบัลลังก์ให้ลูกพี่ลูกน้อง แต่ไม่ยกให้ข้าเนี่ยนะ?

หมดรักกันแล้วใช่มั้ย!

ฟึ่บ!

หลี่จวินหิ้วคอเง็กเซียนฮ่องเต้โผล่มาพร้อมกับหยวนสือเทียนจุน

หวังหมู่ที่พาเฉินเซียงและพระแม่ซานเซิ่งมาด้วยก็ปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน

"เหล่าจวิน เหล่าจวิน..."

ซุนหงอคงพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมโคมเป่าเหลียน "จิ้งจอกน้อยหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เล่าซุนหาไม่เจออะ!"

"หนูอยู่นี่!"

เสี่ยวอวี้บินหอบแฮ่กๆ ตามมา "พวกท่านวิ่งกันเร็วเกินไป หนูตามไม่ทันเลย!"

เสี่ยวอวี้แทบจะร้องไห้อยู่แล้ว

ท่านลุงกรีดข้อมือหนูเอาเลือดไป แล้วก็สั่งให้หนูรออยู่ที่ภูเขาหมื่นถ้ำ...

พอหนูเห็นว่าเกิดเรื่องที่เขาฮว๋าซาน หนูก็รีบตามไป...

แต่พอไปถึงเขาฮว๋าซาน... ท่านลุงก็หนีไปอีกแล้ว!

หนูก็ตามท่านลุงไปอีก!

กว่าจะตามไปถึงสุดขอบฟ้าดินได้... พวกท่านก็หนีกันไปอีกแล้ว...

หนูก็เลยต้องถ่อมาถึงสวรรค์นี่ไง

"เร็วเข้า จิ้งจอกน้อย กรีดเลือดเร็ว!" ซุนหงอคงยื่นโคมเป่าเหลียนให้เสี่ยวอวี้ "เหล่าจวิน ขอยาสร้างเลือดหน่อย!"

เสี่ยวอวี้กรีดข้อมือตัวเองทันที แล้วหยดเลือดลงในโคมเป่าเหลียน

"เดี๋ยวก่อน เล่าซุนท่องคาถาโคมเป่าเหลียนไม่เป็นนะ!" ซุนหงอคงเกาหัว

"เฉินเซียง!" หลี่จวินตะโกนเรียกเฉินเซียง "ท่องคาถาสิ ช่วยลุงของเจ้าเดี๋ยวนี้!"

เฉินเซียงเงยหน้าขึ้นมาด้วยความงุนงง "เหล่าจวิน นี่มันเรื่อง..."

เพียะ!

หลี่จวินตบหน้าเฉินเซียงฉาดใหญ่โดยไม่ลังเล

"สั่งให้ท่องก็ท่องไปสิ..."

"จะพูดมากหาหอกอะไร!" หลี่จวินสบถอย่างหัวเสีย เห็นหน้าไอ้ขยะนี่แล้วมันหงุดหงิดจริงๆ

เฉินเซียงกุมแก้มด้วยความน้อยใจ แล้วเริ่มท่องคาถาทั้งน้ำตา

เหล่าเทพสวรรค์ได้แต่มองตาปริบๆ

พระแม่ซานเซิ่งกลืนน้ำลายเอื๊อก ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว

หลี่จวินโยนร่างเง็กเซียนฮ่องเต้ทิ้งไปลวกๆ

เง็กเซียนฮ่องเต้หน้าคว่ำ

เหล่าเทพสวรรค์งงเป็นไก่ตาแตก

ทำไมถึงมีเง็กเซียนสองคนล่ะเนี่ย?

เง็กเซียนสองร่างพุ่งชนกัน... กลายเป็นแสงสีทอง แล้วหลอมรวมกันในที่สุด

เง็กเซียนฮ่องเต้กระอักเลือดออกมา "พอหลอมรวมกันแล้ว อาการบาดเจ็บดันหนักกว่าเดิมอีก"

หลี่จวินโยนลูกท้อเซียนไปให้อย่างไม่แยแส "กินท้อซะ"

เง็กเซียนฮ่องเต้โวย "ท่านเอาของของเรา มาให้เรากินเนี่ยนะ?"

หลี่จวินสวนทันควัน "จะกินก็กิน ไม่กินก็เรื่องของเจ้า ตอนนี้ตาเฒ่าบรรลุหลุดพ้นแล้วโว้ย!"

เง็กเซียนฮ่องเต้พูดไม่ออก

ไม่ใช่เพราะเรากับหยวนสือเทียนจุนช่วยท่านหรอกเรอะ?

จะมาทำเป็นเก่งอะไรตอนนี้นักหนา! ฝีมือสูงขึ้นแล้วนิสัยเสียตามไปด้วยหรือไง!

เง็กเซียนฮ่องเต้ทำหน้าง้ำงอพลางแทะลูกท้ออยู่ข้างๆ

โคมเป่าเหลียนหมุนติ้วอยู่กลางอากาศ...

สักพัก...

หยางเจี่ยนก็บินออกมาจากโคมเป่าเหลียน

"หายดีแล้ว!" หยางเจี่ยนยิ้ม "จบเรื่องสักที!"

"ยังไม่จบหรอก!" หลี่จวินยิ้ม

ทุกคนหันขวับไปมองหลี่จวิน

"เหล่าจวิน ยังมีอะไรไม่จบอีกหรือ?" หยางเจี่ยนถามด้วยความแปลกใจ

"กฎสวรรค์ชุดใหม่ก็ออกมาแทนที่กฎเก่าแล้ว"

"บาปกรรมในฟ้าดินก็ถูกชำระล้างไปแล้ว วิถีสวรรค์ก็ถูกท่านผ่าทิ้งไปแล้ว..."

"ยังมีอะไรไม่จบอีกหรือ?" หยางเจี่ยนสงสัยจริงๆ

เหล่าเทพสวรรค์หน้าเหวอ

อะไรนะ?

วิถีสวรรค์ถูกผ่าทิ้ง?

เดี๋ยวก่อน ขอเวลาพวกเราทำใจแป๊บ...

เหล่าจวินผ่าวิถีสวรรค์ทิ้งไปแล้วเรอะ?

เทพเซียนหลายองค์ลองตั้งจิตสัมผัสดูก็พากันหน้าถอดสี

สัมผัสถึงวิถีสวรรค์ไม่ได้แล้วจริงๆ ด้วย...

วิถีสวรรค์... หายไปแล้ว?

"ตาเฒ่ากำลังจะทะยานขึ้นสวรรค์แล้ว!" หลี่จวินยิ้มกริ่ม

ทุกคนทำหน้างง

ทะยานขึ้นสวรรค์?

หลุดพ้นจากฟ้าดินงั้นรึ?

หยวนสือเทียนจุนและเง็กเซียนฮ่องเต้หันมามองหลี่จวินพร้อมกัน "ปรมาจารย์ หากท่านทะยานขึ้นสวรรค์ไปแล้ว ห้ามลืมพวกเราเด็ดขาดเลยนะ!"

หลี่จวินยิ้ม "ไม่ลืมหรอกน่า!"

"แต่ว่านะ..." หลี่จวินยิ้มบางๆ "เทพตุลาการ เจ้าไปจัดการรวบรวมกฎสวรรค์ชุดใหม่มาซะ... ดูซิว่ามีช่องโหว่อะไรตรงไหนบ้าง จะได้อุดรอยรั่วให้เรียบร้อย"

"วิถีสวรรค์ก็เป็นแค่กฎเกณฑ์การหมุนเวียนของฟ้าดิน ต่อไปจะไม่มีเรื่องบาปกรรมมากัดกินอะไรอีกแล้ว!" หลี่จวินบิดขี้เกียจ "พอจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ นั่นแหละถึงจะเรียกว่าจบเรื่องจริงๆ!"

ทุกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

แต่เหล่าเทพสวรรค์ตอนนี้ยังคงยืนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก สรุปมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ฟะเนี่ย?

เหล่าจวิน ท่านจะไปผ่าวิถีสวรรค์ทิ้งทำไมกัน?

[จบแล้ว]