บทที่ 18 - หยางเจี่ยนโอดครวญ เรื่องวุ่นวายในสามภพตกมาอยู่ที่ข้าคนเดียวเลยหรือไง!

บทที่ 18 - หยางเจี่ยนโอดครวญ เรื่องวุ่นวายในสามภพตกมาอยู่ที่ข้าคนเดียวเลยหรือไง!

"พวกเจ้ามีความสงสัยสินะ?" หลี่จวินหัวเราะหึๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "งั้นเดี๋ยวตาเฒ่าจะอธิบายให้ฟัง"

เหล่าเทพสวรรค์คิดในใจ รอยยิ้มของท่านมันดูน่ากลัวแปลกๆ นะ

"เฉินเซียง มานี่!"

หลี่จวินลากตัวเฉินเซียงมา แล้วเตะเข้าที่ข้อพับเข่าอย่างจัง

ตุ้บ! เฉินเซียงคุกเข่าลงทันที

"คุกเข่าลงไป..."

"ตาเฒ่ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า"

เฉินเซียงทำหน้าตาใสซื่อไร้เดียงสา แต่เขาก็ทำใจยอมรับสภาพแล้วล่ะ

ยังไงซะเหล่าจวินก็ซ้อมเขามาตั้งหลายรอบแล้วนี่นา

"กฎสวรรค์ที่สร้างจากวิถีสวรรค์ ก็คือกฎสวรรค์ที่สร้างจากวิถีสวรรค์! ส่วนกฎเกณฑ์บนสวรรค์ ก็คือกฎเกณฑ์บนสวรรค์!"

"สิ่งที่พวกเจ้าเรียกว่าทำผิดกฎสวรรค์ จริงๆ แล้วก็แค่ทำผิดกฎเกณฑ์บนสวรรค์เท่านั้นแหละ!"

"ส่วนคนที่ทำผิดกฎสวรรค์ที่สร้างจากวิถีสวรรค์อย่างแท้จริง ก็คือเทพเซียนที่มีความรักนั่นไง!"

เสียงของหลี่จวินดังกังวาน "สิ่งที่กฎสวรรค์ผูกมัดเอาไว้ก็คือวิถีสวรรค์!"

"การคงอยู่ของหยางเจี่ยนคือการล้างโลก!"

"เขาถูกวิถีสวรรค์เร่งให้ถือกำเนิดขึ้นมา!"

"การที่เง็กเซียนยึดมั่นในกฎสวรรค์ ก็เพื่อต่อกรกับวิถีสวรรค์นั่นแหละ"

"ที่หยางเจี่ยนจงใจปล่อยเฉินเซียงไปตั้งหลายครั้ง ก็เพื่อต้องการปั้นให้เฉินเซียงแข็งแกร่ง จนมีพลังพอที่จะมาแก้ไขกฎสวรรค์ได้..."

หลี่จวินร่ายยาว อธิบายเรื่องราวทีละฉากทีละตอน...

เหล่าเทพสวรรค์ถึงกับอึ้งกิมกี่

ที่แท้ เหล่าจวินถึงได้ไปผ่าวิถีสวรรค์ทิ้งสินะ?

พระแม่ซานเซิ่งน้ำตาคลอเบ้า

ข้ารู้อยู่แล้ว พี่รองก็ยังคงเป็นพี่รองเสมอ ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

วิถีสวรรค์บังอาจมาวางแผนหลอกใช้พี่รองงั้นรึ!

สมควรตาย!

เหล่าจวิน ท่านฆ่าได้ดีมาก!

"ก่อนที่เจ้าแม่หนี่ว์วาจะจากไป พระองค์ทรงคาดการณ์ถึงวันนี้ไว้แล้ว จึงได้ทิ้งหินห้าสีและกฎสวรรค์ชุดใหม่ไว้ที่เขาฮว๋าซาน"

"ดังคำกล่าวที่ว่า รักยิ่งใหญ่คือไร้ตัวตน มีเพียงความรักอันยิ่งใหญ่เท่านั้น จึงจะทำให้กฎสวรรค์ชุดใหม่ถือกำเนิดขึ้นมาได้"

"แต่แล้วยังไงล่ะ?"

"กฎสวรรค์ก็แค่ผูกมัดวิถีสวรรค์ไว้ได้ชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น!"

"ดังนั้น เพื่อถอนรากถอนโคนปัญหาให้สิ้นซาก การเชือดวิถีสวรรค์ทิ้งไปเลยจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด!"

หลี่จวินยิ้มบางๆ

"ซุนหงอคงถือกำเนิดจากฟ้าดิน เป็นสิ่งที่ฟ้าดินหล่อเลี้ยงมาตั้งแต่ต้น จึงเข้ากับหินห้าสีได้เป็นอย่างดี!"

"เง็กเซียนใช้ร่างจำแลงอาศัยกฎสวรรค์กดทับเขาฮว๋าซาน บีบบังคับให้กฎสวรรค์ชุดใหม่ในหินห้าสีปรากฏออกมา!"

"ท่ามกลางการปะทะกันของกฎสวรรค์เก่าและใหม่ หยางฉานต้องตายแน่!"

"รวมถึงเหยาจีก็ต้องตายด้วย!"

หลี่จวินบิดขี้เกียจ "หวังหมู่จึงใช้อำนาจแห่งฟ้าดิน คุ้มครองครอบครัวของหยางฉานเอาไว้!"

"ตอนที่กฎสวรรค์ปรากฏ หินห้าสีจะแตกสลาย ซุนหงอคงจึงต้องหลอมรวมกับหินห้าสี เพื่อทำให้หินห้าสีคงสภาพไว้!"

"กฎสวรรค์ปรากฏ ผูกมัดวิถีสวรรค์..."

"ตอนที่กฎสวรรค์เก่าเสื่อมสลายลง เป็นช่วงเวลาที่วิถีสวรรค์บ้าคลั่งที่สุด และก็เป็นช่วงที่มันอ่อนแอที่สุดเช่นกัน!"

"ตาเฒ่าอาศัยกระจกวารีฝูซีและกระจกหนี่ว์วา ประทับอดีตและอนาคตของตัวเองลงไปในนั้น!"

"และยืมพลังของเง็กเซียนกับหยวนสือเทียนจุน..."

"ตัดขาดอดีตและอนาคต เพื่อบรรลุจุดสูงสุด"

"หากไม่บรรลุจุดสูงสุด ต่อให้พวกเราร่วมมือกัน ก็ไม่อาจทำลายวิถีสวรรค์ได้ เพราะ... พลังไม่พอไงล่ะ!"

"เมื่อสำเร็จแล้ว จึงใช้โคมเป่าเหลียนชำระล้างบาปกรรมของฟ้าดิน และใช้ขวานเบิกฟ้าผ่าทำลายวิถีสวรรค์ทิ้งซะ!"

หลี่จวินดีดนิ้วดังเป๊าะ "ตาเฒ่าทำสำเร็จแล้ว!"

เหล่าเทพสวรรค์พูดไม่ออก

สำเร็จแล้วสินะ!

สำเร็จก็ดีแล้ว!

สำเร็จก็บรรลุหลุดพ้นแล้วนี่!

แต่ว่านะ...

เหล่าจวิน ท่านใช้ทางลัดไปหน่อยมั้ยเนี่ย?

หลี่จวินปรายตามอง แมวขาวหรือแมวดำ ขอแค่จับหนูได้ก็คือแมวที่ดี

เอาเป็นว่าตาเฒ่าทะลวงขีดจำกัดพลังได้แล้ว รวบรวมเสี้ยวจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่แตกดับ หลุดพ้นจากฟ้าดินไปแล้วก็แล้วกัน

สรุปก็คือ... ตาเฒ่าทำสำเร็จแล้วโว้ย!

"ท่านลุง!"

หยางเจี่ยนหันไปมองเง็กเซียนฮ่องเต้ "ท่านแม่ของข้า..."

เง็กเซียนฮ่องเต้โบกมือ "ก็ยังอยู่ในขวดกักวิญญาณไม่ใช่รึ?"

วันนั้นที่ดวงอาทิตย์ทั้งสิบดวงลอยอยู่เต็มฟ้า ข้าช่วยเหยาจีเอาไว้ได้!

แต่ใครจะไปคิดว่า ข้าดันช่วยเด็กแปดคนนั่นไว้ด้วย...

ทำเอาข้าเกือบจะวิญญาณแตกซ่านซะแล้ว

ส่วนองค์ชายกาดำใหญ่ผู้นั้น กลับใช้เสี้ยววิญญาณไปเกิดใหม่ เข้าสู่ทะเลตงไห่ กลายเป็นอ๋าวชุนไปซะแล้ว

ท้ายที่สุดก็ไม่ใช่ลูกของข้าอยู่ดี!

"เหล่าจวิน!"

เง็กเซียนฮ่องเต้มองหลี่จวิน "รบกวนเหล่าจวินช่วยสร้างกายเนื้อให้เหยาจี หยางเจียว แล้วก็ลูกชายทั้งแปดของข้าหน่อยเถอะ!"

"แล้วท่านพ่อข้าล่ะ?" หยางเจี่ยนถามด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

"อ้อ เกือบลืมไปเลย!" เง็กเซียนฮ่องเต้เบ้ปาก "เหล่าจวิน แค่ปั้นกายเนื้อลวกๆ ให้หยางเทียนโย่วก็พอแล้ว ข้าว่านะ เอาหินมาปั้นก็เข้าท่าดี! ทั้งเหม็นทั้งแข็งเลย"

หยางเจี่ยนหน้ากระตุก

เข้าใจ เข้าใจได้!

อุตส่าห์เลี้ยงน้องสาวที่ทั้งน่ารักและสวยงามมาตั้งหลายพันปี ดันถูกไอ้หนุ่มหัวทองที่ไหนก็ไม่รู้มาคาบไปกิน...

เข้าใจ เข้าใจได้!

แต่ว่า นั่นพ่อข้านะเว้ย!

หลี่จวินสะบัดแขนเสื้อ กายเนื้อหลายร่างก็ปรากฏขึ้น

เห็นชัดเลยว่าเป็นร่างของเหยาจีและคนอื่นๆ

"ปั้นไว้ให้ตั้งนานแล้วโว้ย!" หลี่จวินแค่นหัวเราะ "พวกเจ้าฆ่าคนตาย แล้วก็มาหาตาเฒ่าให้ช่วยสร้างกายเนื้อให้!"

"หยางเจี่ยน เจ้าฆ่าองค์หญิงสี่ แล้วก็อุ้มศพวิ่งแจ้นมาหาตาเฒ่าให้ช่วยคน!"

"ครอบครัวพวกเจ้านี่นะ ดีแต่รังแกตาเฒ่าจริงๆ!"

หลี่จวินปรายตามอง "ตอนนี้ตาเฒ่าเก่งที่สุดแล้วนะ พวกเจ้ากลัวรึเปล่าล่ะ?"

เง็กเซียนฮ่องเต้ยิ้มหยัน "ถ้าแน่จริงก็ตีข้าให้ตายสิ!"

หลี่จวินพูดไม่ออก

เจอเง็กเซียนจอมแถแบบนี้ ตาเฒ่าก็จนปัญญาเหมือนกันแหละ!

"เอาล่ะ!" หลี่จวินโบกมือ "ในเมื่อวิถีสวรรค์พังทลายไปแล้ว พวกเจ้าก็ไปจัดระเบียบฟ้าดิน นำกฎเกณฑ์ของวิถีสวรรค์หลอมรวมเข้ากับฟ้าดินให้หมดซะ!"

"หลังจากนี้ ก็เตรียมตัวหน่อย..."

"ตัดขาดฟ้าดินให้เด็ดขาดซะ!"

หลี่จวินทอดสายตามองไปไกล "เทพเซียนแค่ใส่ใจกับหน้าที่ของตัวเองก็พอแล้ว!"

"ส่วนเรื่องความรัก..."

"หลังจากตัดขาดฟ้าดินแล้ว เทพเซียนองค์ไหนลงไปจุติบนโลกมนุษย์ ก็อย่าหวังจะได้กลับมาอีกเลย!"

"เรื่องพวกนี้ ปล่อยให้พวกเจ้าไปจัดการกันเองก็แล้วกัน" หลี่จวินสะบัดแส้ปัดยุงอย่างสง่างาม "เวลาสามร้อยปี น่าจะพอให้พวกเจ้าจัดการเรื่องทั้งหมดนี้ได้เรียบร้อยนะ"

"เข้าใจแล้ว!" เง็กเซียนฮ่องเต้พยักหน้า "เอ้อร์หลาง เรื่องทั้งหมดนี้ยกให้เจ้าจัดการนะ!"

หยางเจี่ยนหน้าเหวอ "????"

เง็กเซียนฮ่องเต้กระอักไอ "เจ้าดูสิ ข้าใกล้จะตายอยู่แล้ว... เจ้าเป็นถึงเทพตุลาการ เรื่องพวกนี้เจ้าต้องเป็นคนทำสิ!"

หวังหมู่ถอนหายใจยาว

ไหนบอกว่าพอกฎสวรรค์ใหม่ปรากฏ ท่านจะใช้เสี้ยววิญญาณไปเกิดใหม่ไง?

ไหนบอกว่าข้าจะตามท่านลงไปเกิดด้วยกันไง?

ไหนบอกว่าลงไปแล้วจะมีลูกสาวด้วยกันสักสิบแปดคนไงล่ะ?

ทุกอย่างกลายเป็นแค่ภาพฝันสลายไปหมดแล้วสินะ

"ท่านอาจารย์ปู่ โปรดช่วยข้าด้วย!" หยางเจี่ยนทำหน้าอมทุกข์

หยวนสือเทียนจุนกระอักไอ "ข้าบาดเจ็บหนัก... ดูแลได้แค่ทางฝั่งเขาคุนหลุนเท่านั้นแหละ!"

หยางเจี่ยนพูดไม่ออก

สรุปก็คือ เรื่องวุ่นวายในสามภพ สุดท้ายก็ตกมาอยู่ที่หัวข้าคนเดียวเลยใช่มั้ยเนี่ย?

"สามร้อยปีให้หลัง จัดระเบียบเรื่องพวกนี้เสร็จสิ้นแล้ว" หลี่จวินยิ้ม "โลกมนุษย์ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของมนุษย์ไปเถอะ!"

"ถึงเวลานั้น ข้าจะส่งจิตเสี้ยวหนึ่งลงไปจุติ" จู่ๆ เง็กเซียนฮ่องเต้ก็หัวเราะหึๆ "ทำลายชีพจรมังกรทั้งหมดในโลกมนุษย์... ตัดขาดฟ้าดินอย่างแท้จริง!"

หลี่จวินหน้าเหวอ "????"

อะไรของเจ้าเนี่ย จะทำตัวเป็นหลิวปั๋วเวินหรือไงห๊ะ?

"เหล่าจวิน งั้นรบกวนท่าน..." หยางเจี่ยนถามอย่างระมัดระวัง "ข้าคนเดียวทำไม่ไหวหรอกนะ!"

หลี่จวินปรายตามอง "ตาเฒ่าจะทะยานขึ้นสวรรค์แล้วโว้ย!"

หยางเจี่ยนหมดคำพูด

ซุนหงอคงหัวเราะก๊าก "หยางเจี่ยน ให้เล่าซุนช่วยเอามั้ย?"

หยางเจี่ยนหันขวับ "เรื่องพุทธองค์ของเจ้ายังจัดการไม่เสร็จเลยนะ!"

"ถ้าจะจัดการเรื่องพวกนี้ อย่างแรกที่ต้องทำคือไปจัดการกับพวกพุทธองค์ก่อนเลย!" หยางเจี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หลี่จวินพยักหน้าเห็นด้วย

การทำลายวิถีสวรรค์ครั้งนี้ ถ้าพวกพุทธองค์กล้าโผล่หัวมาขัดขวางล่ะก็... ตาเฒ่าจะเอาขวานจามให้เละไปเลย

น่าเสียดายที่พวกมันไม่ได้โผล่มา!

ทำไมพวกมันถึงไม่โผล่มากันนะ?

วิ้ง วิ้ง วิ้ง...

ทันใดนั้น ทั่วทั้งฟ้าดินก็หยุดนิ่ง

หลี่จวินพบว่าตัวเองมาปรากฏอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยแสงสว่างเจิดจ้า

เบื้องหน้ามีชายชราท่าทางใจดีกำลังมองเขาด้วยรอยยิ้มแย้ม

หลี่จวินงงกึก "????"

"ท่านคือเหล่าจวินหรือ?" หลี่จวินถามด้วยความประหลาดใจ

"ติ๊ง ภารกิจรับจ้างปั้นไอดีเสร็จสิ้น อาละวาดพอใจแล้วสินะ!" เสียงระบบดังขึ้นกะทันหัน "ดังนั้น เหล่าจวินตัวจริงจึงกลับมาแล้ว"

ไท่ซ่างเหล่าจวินหัวเราะหึๆ "ขอบใจสหายเต๋ามาก ที่ช่วยให้ตาเฒ่าบรรลุมรรคผล"

หลี่จวินโบกมือ "ไม่เป็นไรหรอก แค่เรื่องเล็กน้อยอย่างวิญญาณแตกซ่านเอง!"

เหล่าจวินยิ้มค้าง

คนที่วิญญาณแตกซ่านไม่ใช่เจ้าสักหน่อย ใช่มั้ยล่ะ?

[จบแล้ว]