บทที่ 16 - หยวนสือคืออดีต หลิงเป่าคืออนาคต เหล่าจวินคือปัจจุบัน... ส่วนเง็กเซียนแค่มาสมทบ!
บทที่ 16 - หยวนสือคืออดีต หลิงเป่าคืออนาคต เหล่าจวินคือปัจจุบัน... ส่วนเง็กเซียนแค่มาสมทบ!
บทที่ 16 - หยวนสือคืออดีต หลิงเป่าคืออนาคต เหล่าจวินคือปัจจุบัน... ส่วนเง็กเซียนแค่มาสมทบ!
หลี่จวินสัมผัสได้ถึงความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด
ปราณสีดำแผ่ซ่านครอบคลุม หอบเอาพลังแห่งวิถีสวรรค์กลืนกินเลือดเนื้อของหลี่จวินอย่างบ้าคลั่ง
แรงอาฆาตและบาปกรรมพุ่งเข้ากัดกินเขาอย่างไม่ลดละ
"มรรค!" หลี่จวินเอ่ยขึ้นเรียบๆ แผนผังไท่จี๋ปรากฏขึ้นบนร่างของเขา
ท่ามกลางแสงสว่างของไท่จี๋ที่กะพริบไหว ภาพลวงตานับไม่ถ้วนแผ่ขยายออกไปตรงหน้าเขา บาปกรรมที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่งเวียนว่ายอยู่รอบกายหลี่จวิน
"ตาเฒ่าคือไท่ซ่าง!" หลี่จวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
สิ่งที่เรียกว่าความดีและความชั่วล้วนเป็นเพียงภาพลวงตา หากจิตไม่หวั่นไหว รูปลักษณ์ทั้งปวงย่อมไม่สั่นคลอน
ภาพลวงตากะพริบไหวพร้อมเสียงสะอื้นไห้ มีทั้งทหารที่พ่ายแพ้ ชายชราผมขาว ภรรยาสาวที่ร้องไห้แทบขาดใจ และเด็กน้อยผู้บริสุทธิ์ บาปกรรมที่ไร้จุดเริ่มต้นเชื่อมโยงถึงกัน ก่อเกิดเป็นโศกนาฏกรรมบ้านแตกสาแหรกขาด
ทว่า...
"ทำลาย!"
โคมเป่าเหลียนเปล่งแสงสีเขียว ขวานเบิกฟ้าปะทุพลังแห่งการเบิกฟ้าแยกแผ่นดินออกมา!
ณ สุดขอบฟ้าดิน...
หยวนสือเทียนจุนและเง็กเซียนฮ่องเต้กางมือออก
กระจกหนี่ว์วาในมือหยวนสือเทียนจุนส่องประกาย เป็นตัวแทนของอดีตเฉกเช่นจุดเริ่มต้นของหยวนสือเทียนจุน
กระจกวารีฝูซีในมือเง็กเซียนฮ่องเต้เปล่งแสง เป็นตัวแทนของอนาคต
น่าเสียดายที่โลกใบนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าสามวิสุทธิ์
บนสวรรค์...
เง็กเซียนฮ่องเต้กระอักเลือดอย่างบ้าคลั่ง
ทำเอาเหล่าเทพเซียนตกใจจนตัวสั่นงันงก
เง็กเซียนฮ่องเต้มองหน้าทุกคน
"พวกเจ้าตาบอดกันหรือไง!"
"ไสหัวมานี่ให้หมด แล้วถ่ายทอดพลังเวทเข้ามาในตัวเราเดี๋ยวนี้!" เง็กเซียนฮ่องเต้ตวาดลั่น
เหล่าเทพเซียนเดินตัวสั่นเข้าไปหา พร้อมกับถ่ายทอดพลังเวทของตนเองส่งไปให้ แม้จะไม่รู้ว่าตอนนี้เง็กเซียนฮ่องเต้กับหวังหมู่กำลังทำอะไรอยู่ แต่ดูเหมือนว่า...
มันจะเกี่ยวข้องกับกฎสวรรค์ แถมหยางเจี่ยนก็ยังมีส่วนร่วมด้วย!
หยางเจี่ยนมีส่วนร่วมยังไม่เท่าไหร่ แต่ประเด็นคือซุนหงอคงก็เข้ามาเอี่ยวด้วยนี่สิ
เพราะงั้น... หนี้บุญคุณของมหาเทพผู้สะสางบัญชีองค์นี้ ยังไงก็ต้องชดใช้ให้สินะ!
ณ สุดขอบฟ้าดิน...
ร่างของหยางเจี่ยนปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน
เง็กเซียนฮ่องเต้และหยวนสือเทียนจุนชะงักไป "เจ้ามาทำอะไรที่นี่?"
หยางเจี่ยนยิ้มบางๆ "ท่านลุง ท่านอาจารย์ปู่ หยางเจี่ยนมาที่นี่เพียงเพื่อเสียสละตนเอง!"
"เหลวไหล!" เง็กเซียนฮ่องเต้กระอักเลือดออกมาอีกคำ "เจ้าไสหัวกลับไปเลยนะ สามภพนี้ต้องยกให้เจ้าดูแลแล้ว!"
"ท่านลุง โปรดอภัยในความเอาแต่ใจของหลานด้วย!" หยางเจี่ยนยิ้มอย่างสงบ พลางทอดสายตาไปยังสุดขอบฟ้าดิน "ชั่วชีวิตของหยางเจี่ยน แบกรับบาปกรรมไว้มากมายเหลือเกิน!"
"บุกอาละวาดบนสวรรค์ ทำให้สามภพวุ่นวาย!"
"ศึกสถาปนาเทพ สังหารผู้คนเป็นผักปลา!"
"รับตำแหน่งเทพตุลาการ วางอำนาจบาตรใหญ่ใส่ร้ายผู้อื่น!"
"ในบาปกรรมที่ล่องลอยอยู่เต็มฟ้าเหล่านี้ มีส่วนของข้าหยางเจี่ยนอยู่ด้วย!"
หยางเจี่ยนมีสีหน้าราบเรียบ "เหล่าจวินต้องการฝืนลิขิตฟ้า จำเป็นต้องต่อต้านบาปกรรมและวิถีสวรรค์อันไร้ที่สิ้นสุดนี้!"
"แม้จะมีขวานเบิกฟ้าและโคมเป่าเหลียน..."
"ขวานเบิกฟ้าทำลายวิถีสวรรค์!"
"โคมเป่าเหลียนชำระล้างบาปกรรม!"
"แต่ทว่า... โคมเป่าเหลียนไม่มีไส้ตะเกียงแล้ว น้ำมันก็คงไม่พอหรอก!"
หยางเจี่ยนหัวเราะเบาๆ แล้วพุ่งทะยานลงไปในสุดขอบฟ้าดินทันที
"เอ้อร์หลาง!" เง็กเซียนฮ่องเต้คำรามลั่น "เจ้าเด็กบ้าเอ๊ย!"
"หยางเจี่ยนถือกำเนิดขึ้นจากวิถีสวรรค์ แบกรับบาปกรรมเอาไว้ บาปกรรมที่ไร้ที่สิ้นสุดนี้มีผลกรรมของข้าเป็นต้นเหตุ!"
"เหล่าจวินลำบากมามากพอแล้ว เพื่อครอบครัวของเรา เหล่าจวินต้องแบกรับอะไรไว้มากมายเหลือเกิน!"
"งั้นก็ให้ข้าหยางเจี่ยน ใช้ร่างกายนี้แบกรับบาปกรรมอันไร้ที่สิ้นสุดนี้ก็แล้วกัน..."
"เพื่อเพิ่มพลังให้เหล่าจวินอีกแรง!"
หยางเจี่ยนหัวเราะร่าขณะที่ดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งบาปกรรมอันไร้ก้นบึ้ง
บาปกรรมอาบชโลมไปทั่วร่าง แผ่ซ่านความหนาวเหน็บและความแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
มุมปากของหยางเจี่ยนประดับด้วยรอยยิ้มเย็นชา เลือดเนื้อและวิญญาณเริ่มอ่อนแรงและค่อยๆ เลือนหายไป
แต่เขากลับหัวเราะได้อย่างไร้ความกังวลและปลงตกถึงเพียงนั้น
หลี่จวินถึงกับพูดไม่ออก
"ไอ้บ้าหยางเจี่ยน รนหาที่ตายนักนะแก!"
หลี่จวินคำรามลั่น "อยากตายนักใช่มั้ย!"
"พังไปให้หมดซะ!"
ขวานเบิกฟ้าระเบิดพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมา บาปกรรมถูกหยางเจี่ยนรับไว้ชั่วคราว...
วิถีสวรรค์ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง กฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนแผ่ซ่าน พกพาจิตสังหารที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง พุ่งเข้าโจมตีหลี่จวินอย่างบ้าคลั่ง
บนสวรรค์ เง็กเซียนฮ่องเต้พร้อมเหล่าเทพเซียนพากันกระอักเลือดอย่างหนัก
ที่เขาฮว๋าซาน หวังหมู่จับหินห้าสีไว้แน่น เธอก็กระอักเลือดอย่างหนักเช่นกัน
บนหินห้าสีมีอักขระสีเขียวแผ่ซ่าน กฎสวรรค์ชุดใหม่ถูกบีบบังคับให้ปรากฏขึ้นภายใต้แรงกดดันมหาศาล
หินห้าสีส่งเสียงดังกรอบแกรบ ราวกับกำลังจะแตกสลาย
ร่างจริงของวานรทองคำต้องฝืนรวบรวมหินห้าสีเอาไว้...
เพื่อให้กฎสวรรค์นั้นถือกำเนิดขึ้น เพื่อให้หินห้าสีนั้นคงอยู่โดยไม่แตกสลาย
พระแม่ซานเซิ่งหน้าซีดเผือด ทำได้เพียงมองดูอย่างเหม่อลอย
"เฉินเซียง ไสหัวมาหาเล่าซุนเดี๋ยวนี้!"
เสียงคำรามดังขึ้น ร่างจริงของวานรทองคำคว้าตัวเฉินเซียงเข้ามาอย่างกะทันหัน
"เจ้าใช้ยาเซียนของเหล่าจวินไม่เป็น งั้นเล่าซุนจะใช้เอง!"
"พังไปให้หมดซะ!"
พลังจากโอสถวิเศษมากมายถูกร่างจริงของวานรทองคำดึงดูดออกมา แล้วถ่ายเทเข้าไปในหินห้าสีอย่างบ้าคลั่ง
เฉินเซียงยืนงงเป็นไก่ตาแตก
นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!?
ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์กำลังทำอะไรของท่านอยู่!
...
"มหาเทพ เริ่มตัดขาดอดีตและอนาคตได้!" หยวนสือเทียนจุนตะโกนก้อง พลังอันน่าสะพรึงกลัวในร่างทะลักทะลวงออกมาอย่างบ้าคลั่ง
เง็กเซียนฮ่องเต้พยักหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ เอาแต่ถ่ายทอดพลังเวทอย่างเอาเป็นเอาตาย
กระจกวารีฝูซีและกระจกหนี่ว์วาถูกหลี่จวินหลอมรวม...
เพื่อรองรับอดีตและอนาคต!
อดีตกำหนดไว้แล้ว แต่มนาคตเปลี่ยนแปลงได้เสมอ!
ดังนั้น เง็กเซียนฮ่องเต้และหยวนสือเทียนจุนจึงสามารถใช้กระจกวารีฝูซีและกระจกหนี่ว์วา เพื่อตัดขาดอดีตและอนาคตของหลี่จวินได้!
ครั้งนี้ ต้องทำให้เต๋าของปรมาจารย์สมบูรณ์!
หลี่จวินตะโกนก้อง พลังระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง วินาทีนี้เขารู้สึกได้เลยว่าพลังเวทของตัวเองพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล
รูปลักษณ์เกิดจากใจสร้าง หากใจไม่หมุนตามรูปลักษณ์...
ผมก็คือผม!
ครั้งนี้ก็ถือว่าใช้ทางลัดอีกแล้ว!
อาศัยพลังของหยวนสือเทียนจุนและเง็กเซียนฮ่องเต้!
สามวิสุทธิ์...
หยวนสือเทียนจุนคือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง คืออดีต คือการเบิกฟ้าเปิดปฐพี!
หลิงเป่าเทียนจุนคือจุดสิ้นสุดของสรรพสิ่ง คืออนาคต คือจุดจบ!
ส่วนไท่ซ่างเหล่าจวิน... คือรากฐานของการดำรงอยู่!
ในเมื่อไม่มีหลิงเป่าเทียนจุน งั้นก็เอาเง็กเซียนฮ่องเต้มาเสียบแทนก็แล้วกัน!
"เกิดจากความว่างเปล่า คืนสู่ความว่างเปล่า ความว่างเปล่ามีจุดสิ้นสุด หมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไม่รู้จบ!"
"ผู้อ่อนแอคือการใช้เต๋า ผู้เข้มแข็งคือการเคลื่อนเต๋า สรรพสิ่งเกิดจากมี มีเกิดจากไม่มี!"
"การเกิดล้วนเป็นทุกข์ ความคิดล้วนเป็นความหลง ดับสิ้นไร้สิ่งตกค้าง ไม่เกิดกิเลสตามมาอีก"
"ตัวตาเฒ่าคือมรรค!"
วินาทีนี้หลี่จวินสัมผัสได้แล้ว...
สรรพสิ่งคืนสู่ความเป็นหนึ่ง กลายเป็นความว่างเปล่า ท่ามกลางความว่างเปล่านั้น มีเสี้ยวจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่แตกดับ สรรพสิ่งก่อเกิดใหม่ จุดเริ่มต้นนำไปสู่จุดจบ
แสงสว่างอันไร้ที่สิ้นสุดแผ่ซ่านบนร่างของหลี่จวิน เสียงมรรคดังกึกก้อง!
เขาตวัดขวานฟันออกไป ผ่าโลกใบนี้ออกเป็นเสี่ยงๆ!
บาปกรรมอันไร้ที่สิ้นสุดนั้น วิถีสวรรค์ที่กำลังคำรามลั่น แหลกสลายไปพร้อมกัน กลายเป็นแสงประกายนับหมื่นสาย...
สลายหายไปจนหมดจดในพริบตา...
สุดขอบฟ้าดินที่เคยมืดมิด บัดนี้กลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ดุจน้ำแข็งและหิมะในโถหยก
เงาร่างสองสายยืนตระหง่านอยู่เงียบๆ ท่ามกลางโลกสีขาวบริสุทธิ์นั้น
หลี่จวินพยุงหยางเจี่ยนขึ้นมา ถอนหายใจยาว แล้วล้วงโอสถเม็ดหนึ่งยัดเข้าปากหยางเจี่ยน
"หยางเจี่ยนเอ๋ยหยางเจี่ยน..."
"เจ้านี่มันโง่จริงๆ เลยนะ!"
หลี่จวินหัวเราะพลางจิ้มไปที่กลางหน้าผากของหยางเจี่ยน
หยางเจี่ยนเบิกตาโพลง เลือดสายหนึ่งไหลซึมที่มุมปาก "เหล่าจวิน..."
"ถ้าท่านจิ้มอีก ดวงตาสวรรค์ข้าได้บอดแน่!" หยางเจี่ยนหัวเราะ รอยยิ้มนั้นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิที่ละลายน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ
หยวนสือเทียนจุนและเง็กเซียนฮ่องเต้พากันกระอักเลือด...
ร่างของเง็กเซียนฮ่องเต้ล้มตึงลงกับพื้น
หยวนสือเทียนจุนเดินเซถอยหลัง แต่ก็ยังอุตส่าห์เข้าไปประคองเง็กเซียนฮ่องเต้ไว้ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดสภาพ
หยวนสือเทียนจุนพูดไม่ออก
ทำไมรู้สึกเหมือนเง็กเซียนกำลังจะตายเลยวะ?
"มหาเทพ มหาเทพ?"
"อย่าเพิ่งตายนะ!"
"ปรมาจารย์เต๋าทำสำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว!"
หยวนสือเทียนจุนตะโกนลั่นพลางหยิกจมูกเง็กเซียนฮ่องเต้
เง็กเซียนฮ่องเต้ลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง แล้วปัดมือหยวนสือเทียนจุนออก
มีใครเขาหยิกจมูกปลุกคนแบบนี้บ้างไหมฮะ?
"สำเร็จแล้ว..."
เง็กเซียนฮ่องเต้อ้าปากหัวเราะกว้าง เลือดพุ่งพรวดเป็นสาย ย้อมหน้าอกของหยวนสือเทียนจุนจนแดงฉาน
หยวนสือเทียนจุนคิดในใจ ไอ้บ้าเอ๊ย พ่นไปทางไหนเนี่ย... พ่นใส่หน้าอกข้าเต็มๆ เลย!
[จบแล้ว]