บทที่ 467 : แผนการควบรวมกิจการเมล็ดพันธุ์ในยุโรป | บทที่ 468 : จบทริปยุโรป

บทที่ 467 : แผนการควบรวมกิจการเมล็ดพันธุ์ในยุโรป

กัวหยางเดินทางมาถึงร็อตเตอร์ดัมก่อนฟ้ามืดเพื่อเข้าร่วมงานเฉลิมฉลองนี้

หลังจากการเฉลิมฉลองจบลง ทีมควบรวมกิจการถึงได้เริ่มงานขั้นต่อไป

สำหรับภาพรวมสินทรัพย์ของผู่เล่อเหวยเหม่ย ไอวิกได้จัดการรวบรวมข้อมูลไว้อย่างชัดเจนและครอบคลุมตั้งแต่ก่อนยื่นประมูลแล้ว ตอนนี้จึงสามารถดำเนินการเจรจาเชิงลึกต่อได้ทันที

เริ่มจากลงนามในสัญญาซื้อขายหุ้นกับผู่เล่อเหวยเหม่ย เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องพูดมาก ทุกอย่างถูกกำหนดไว้หมดแล้ว

ในช่วงกลางเดือนกรกฎาคม ฉวนหวางไบโอก็ได้ลงนามในสัญญาอย่างเป็นทางการกับผู่เล่อเหวยเหม่ย

ลำดับถัดมาคือการยื่นเรื่องต่อคณะกรรมาธิการยุโรปตาม 'กฎระเบียบว่าด้วยการควบรวมกิจการของสหภาพยุโรป ปี 2004'

นี่คือขั้นตอนที่สำคัญที่สุด

และเป็นด่านสุดท้ายด้วยเช่นกัน

หลังจากลงนามในสัญญาเสร็จสิ้น ทีมควบรวมกิจการก็ทำการตรวจสอบและแก้ไขเอกสารยื่นเรื่องเป็นครั้งสุดท้าย

หลังจากยื่นเรื่องต่อคณะกรรมาธิการยุโรปแล้ว เคอร์สตันก็มาปรากฏตัวอยู่ข้างกัวหยาง สีหน้าของเขาดูมีความกังวลอยู่บ้าง

การควบรวมกิจการข้ามชาติครั้งนี้มีสเกลที่ใหญ่มาก ราคาซื้อขายสุดท้ายจบลงที่ 2.56 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

ในบรรดาบริษัทอีกสามแห่งที่เหลือ คาร์กิลล์เสนอราคาต่ำสุดที่ 2.14 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนไท่เกาและตี้ซือม่านเสนอราคาอยู่ที่ประมาณ 2.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งต่ำกว่าฉวนหวางเล็กน้อย

อัตราส่วนพรีเมียมพุ่งสูงถึง 40% แต่นั่นเป็นเพราะมูลค่าตลาดของผู่เล่อเหวยเหม่ยหดตัวลง

เมื่อสองปีก่อน ไท่เกาก็เคยเสนอราคาซื้อผู่เล่อเหวยเหม่ยสูงถึง 2.6 พันล้านยูโรมาแล้ว

ดังนั้นอัตราส่วนพรีเมียมในปัจจุบันถือเป็นสิ่งที่ฉวนหวางรับได้

และเมื่อเทียบกับการควบรวมกิจการข้ามชาติอื่นๆ ในประเทศจีน อัตราพรีเมียมนี้ถือว่าต่ำมากแล้ว

เนื่องจากมีเวลาเตรียมตัวล่วงหน้า การทำงานของพวกเคอร์สตันจึงออกมาสมบูรณ์แบบมาก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคณะกรรมาธิการยุโรป พวกเขาก็ไม่กล้ารับประกันเต็มร้อย

"ถึงผมจะพอรู้มาบ้างแล้ว แต่ก็อยากคอนเฟิร์มอีกสักรอบว่าเจียเหอไม่มีรัฐบาลหนุนหลังใช่ไหมครับ กัว?"

"ไม่มีครับ เจียเหอเป็นบริษัทเอกชนล้วนๆ มีแค่เทียนเหอกับบริษัทมู่เหอเท่านั้นที่มีรัฐวิสาหกิจเป็นผู้ถือหุ้นบริษัทละหนึ่งแห่ง แต่สัดส่วนการถือหุ้นก็น้อยมาก"

ช่วงสองปีมานี้ บริษัทจากประเทศจีนได้เริ่มการควบรวมกิจการในยุโรปหลายต่อหลายครั้ง จนทำให้คนบางกลุ่มเริ่มกังวล

คณะกรรมาธิการยุโรปจึงเพิ่มความเข้มงวดในการตรวจสอบและจำกัดการควบรวมกิจการของบริษัทจากประเทศจีน

ในการตรวจสอบผลประกอบการ ไม่เพียงแต่จะคำนวณรายได้ของบริษัทที่ทำการเข้าซื้อเท่านั้น แต่ยังต้องคำนวณรายได้ของบริษัทประเภทเดียวกันอื่นๆ ที่อยู่ภายใต้เครือข่ายของรัฐด้วย

ด้วยเหตุนี้ ความยากในการควบรวมกิจการข้ามชาติของรัฐวิสาหกิจจีนจึงเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลโดยปริยาย

แต่เนื่องจากฉวนหวางและเจียเหอล้วนเป็นบริษัทเอกชน ยอดขายรวมทั่วโลกของฉวนหวางและผู่เล่อเหวยเหม่ยจึงไม่เกิน 5 พันล้านยูโร

ส่วนยอดขายในสหภาพยุโรป ก็มีแค่ผู่เล่อเหวยเหม่ยบริษัทเดียวที่มียอดขายเกิน 250 ล้านยูโร

หากดูตามเงื่อนไขการตรวจสอบ การเข้าซื้อกิจการผู่เล่อเหวยเหม่ยของฉวนหวางไบโอนั้นผ่านเกณฑ์ข้อกำหนดของคณะกรรมาธิการยุโรปครบทุกข้อ

แต่พอถึงเวลาจริงๆ เคอร์สตันกลับเป็นฝ่ายที่รู้สึกตื่นเต้นและประหม่าขึ้นมาเสียเอง

กัวหยางรู้สึกขำเล็กน้อย "ทำใจให้สบายเถอะน่า ขนาดหัวเซี่ยหลานซิงเข้าซื้อกิจการ Elkem ของนอร์เวย์ยังผ่านเลย"

หัวเซี่ยหลานซิงเป็นบริษัทลูกของเคมไชน่า ดีลการควบรวมกิจการนี้เพิ่งผ่านพ้นไปได้แค่สองสามเดือนและกลายเป็นข่าวใหญ่โตในประเทศจีน กัวหยางเองก็ศึกษาเรื่องนี้มาอย่างละเอียดแล้วเช่นกัน

ดังนั้น กัวหยางจึงมองว่าคณะกรรมาธิการยุโรปไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมาขัดขวางฉวนหวาง

"แทนที่จะมากังวลเรื่องนี้ ผมว่าพวกคุณเริ่มทำงานชิ้นต่อไปได้แล้วล่ะ"

"เอ่อ... ยังมีงานอะไรอีกเหรอครับ?"

เคอร์สตันไม่เข้าใจ เขาตั้งใจจะใช้ช่วงเวลาว่างนี้ไปพักร้อนเสียหน่อย... แสงแดด หาดทราย สาวสวย...

กัวหยางหัวเราะเบาๆ "คุณคงไม่ได้คิดว่าแค่ผู่เล่อเหวยเหม่ยบริษัทเดียวจะทำให้ผมอิ่มหรอกนะ?"

"คุณหมายความว่า..."

เคอร์สตันทบทวนความคิดในใจ

ตามสัญญาที่ไอวิกลงนามกับเจียเหอ วาณิชธนกิจไอวิกได้วางแผนกลยุทธ์การควบรวมกิจการแบบครบวงจรให้กับเจียเหอ

แต่ก็ยังไม่ได้นำมาปฏิบัติจริงเสียที

การควบรวมกิจการเชิงกลยุทธ์ไม่ใช่แค่การซื้อกิจการธรรมดา แต่ยังต้องคัดกรองเป้าหมายที่เหมาะสมจากทั่วโลกให้สอดคล้องกับแผนกลยุทธ์ของผู้ว่าจ้างด้วย

วาณิชธนกิจไอวิกได้คัดเลือกเป้าหมายในการควบรวมกิจการไว้ให้เจียเหอมากมาย

กัวหยางพยักหน้า "ผมคิดว่าถึงเวลาต้องเริ่มแล้วล่ะ มูลค่าประเมินของหลายๆ บริษัทตอนนี้ถือว่าถูกมากเลยนะ"

แม้อากาศจะแจ่มใส แต่จู่ๆ เคอร์สตันก็ขนลุกซู่ขึ้นมา "กัว คุณเล็งบริษัทไหนไว้ครับ? ไอวิกจะจัดการคว้ามาให้คุณเอง"

"รุ่ยเค่อซือวั่งดีไหม?"

"..."

"แล้วบริษัทปี้จิ่วล่ะ? หรือจะเป็นบริษัทอันตี้ก็ได้นะ"

"เอ่อ..." เคอร์สตันส่ายหน้าอย่างกระอักกระอ่วน "กัว ผมยอมรับก็ได้ว่าเมื่อกี้ผมขี้โม้ไปหน่อย"

รุ่ยเค่อซือวั่ง บริษัทอันตี้ และบริษัทปี้จิ่ว ล้วนเป็นบริษัทเมล็ดพันธุ์ผักของเนเธอร์แลนด์ที่ติดอันดับท็อปเท็นของโลก

ก็ใช่ว่าจะขายให้ไม่ได้หรอกนะ

แต่บริษัทเมล็ดพันธุ์เหล่านี้มีผลประกอบการที่ยอดเยี่ยมมาก ความยากในการเข้าซื้อกิจการจึงสูงทะลุฟ้าเลยทีเดียว

กัวหยางกล่าวต่อ "ไปรวบรวมข้อมูลอุตสาหกรรมเมล็ดพันธุ์มาใหม่อีกรอบนะ เราต้องการบริษัททั้งสามประเภทเลย ทั้งพืชไร่ เมล็ดพันธุ์ผัก แล้วก็เมล็ดพันธุ์ดอกไม้"

ทั้งสามประเภทนี้ครอบคลุมประเภทเมล็ดพันธุ์พืชเกษตรทั้งหมดที่มีการค้าขายกันทั่วโลก

เคอร์สตันรู้ดีว่านี่เป็นธุรกิจที่ใหญ่มากเช่นกัน หากรวมกันแล้ว สเกลของมันอาจจะไม่เล็กไปกว่าผู่เล่อเหวยเหม่ยเลย

"มีข้อกำหนดอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?"

"อย่างน้อยก็ต้องมีส่วนแบ่งการตลาดในภูมิภาคใดภูมิภาคหนึ่ง หรือในสายงานใดสายงานหนึ่ง โดยเฉพาะเมล็ดพันธุ์พืชไร่และเมล็ดพันธุ์ผัก ต้องพิจารณาด้วยว่าจะเจาะเข้าสู่ตลาดอย่างรวดเร็วได้อย่างไร"

เคอร์สตันครุ่นคิด "ถ้าเป็นบริษัทเมล็ดพันธุ์ผัก เลือกในเนเธอร์แลนด์น่าจะดีที่สุด ส่วนพืชไร่อาจจะดูที่ฝรั่งเศสหรือเยอรมนี..."

กัวหยางเห็นด้วยกับบทวิเคราะห์ของเคอร์สตัน

เนเธอร์แลนด์ ฝรั่งเศส และอเมริกา ทั้งสามประเทศนี้ครองตำแหน่งท็อปทรีของโลกในด้านมูลค่าการส่งออกเมล็ดพันธุ์พืชเกษตรมาโดยตลอด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนเธอร์แลนด์ที่ทิ้งห่างประเทศอื่นๆ แบบไม่เห็นฝุ่นในด้านการส่งออกเมล็ดพันธุ์ผัก ในหลายๆ ปีก็มีมูลค่าสูงกว่าอันดับสองถึงสองเท่า

แต่ในขณะเดียวกัน การนำเข้าเมล็ดพันธุ์ผักของเนเธอร์แลนด์ก็รั้งอันดับหนึ่งเช่นกัน

ดังนั้น สำหรับเมล็ดพันธุ์ผักแล้ว การเข้าซื้อบริษัทท้องถิ่นในเนเธอร์แลนด์เพื่อตั้งเป็นบริษัทสาขาถือเป็นวิธีที่ถูกต้องที่สุด

ส่วนเมล็ดพันธุ์พืชไร่นั้น เอาเข้าจริงกัวหยางก็ยังมืดแปดด้าน เพราะบริษัทที่เขารู้จักมักจะเป็นยักษ์ใหญ่ในวงการ ซึ่งมีโอกาสเข้าซื้อได้น้อยมาก

บรรดายักษ์ใหญ่ในวงการเมล็ดพันธุ์ล้วนเติบโตมาจากการควบรวมกิจการตลอดเส้นทาง

ตัวเลือกที่เหลือให้เทียนเหอเข้าซื้อจึงมีไม่มากนัก ทำได้เพียงปล่อยให้วาณิชธนกิจไปคัดกรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในยุโรป เทียนเหอก็ได้ก่อตั้งสถาบันวิจัยไว้ด้วยเช่นกัน เพียงแต่ยังไม่มีช่องทางการจัดจำหน่าย

และผู้ดูแลสถาบันวิจัยก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนคุ้นเคยของกัวหยาง... เฉินอวิ๋นเผิงนั่นเอง

เพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนป.โทของเขา

เงินก้อนแรกที่เขาหามาได้ในตอนนั้น ก็มาจากการขายสิทธิ์การไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเดวิสให้กับเฉินอวิ๋นเผิง

สถานที่ตั้งของสถาบันวิจัยอยู่ในฮันโนเวอร์ ทางตอนเหนือของเยอรมนี

ภูมิประเทศของเยอรมนีมีลักษณะเหนือต่ำใต้สูง ทางเหนือและตะวันตกเป็นที่ราบ ส่วนทางใต้เป็นเขตภูเขา

ทว่าอินทรียวัตถุในดินบริเวณที่ราบทางตอนเหนือมีไม่เพียงพอ อุณหภูมิสะสมก็ต่ำ ดังนั้นจึงเน้นไปที่การปศุสัตว์และการปลูกชูการ์บีทเป็นหลัก

การเพาะปลูกมีไว้เพื่อรองรับอุตสาหกรรมปศุสัตว์ โดยมีหญ้าเลี้ยงสัตว์และข้าวโพดหมักเป็นหลัก

หลังจากยื่นเรื่องต่อคณะกรรมาธิการยุโรป กัวหยางก็เดินทางมาที่ฮันโนเวอร์อีกครั้งในรอบหลายปี

เมืองทั้งเมืองแทบจะดูไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ในเมืองบวร์คดอร์ฟของฮันโนเวอร์ กัวหยางได้พบกับเฉินอวิ๋นเผิง

"ผอมลงไปเยอะเลยนะเนี่ย วันหลังเปลี่ยนชื่อเป็น 'พยัคฆ์ผอม' ดีไหม"

ทันทีที่เจอกัน กัวหยางก็เป็นฝ่ายชิงแซวขึ้นมาก่อน เขาเกรงว่าเฉินอวิ๋นเผิงจะปรับตัวไม่ทันกับสถานะของพวกเขาในตอนนี้ที่เปลี่ยนไปแล้ว

มุมปากของเฉินอวิ๋นเผิงกระตุกเล็กน้อย เมื่อนึกถึงฉายาที่เพื่อนๆ แอบตั้งให้เขาลับหลังในสมัยก่อน

แอบรู้สึกจุกอกอยู่เหมือนกัน

แต่นั่นก็แสดงว่ากัวหยางยังจำมิตรภาพนี้ได้อยู่ "หลายปีมานี้ฉันชอบเตะบอลน่ะ ก็เลยผอมลง"

"ก็ดีนะ แล้วทำงานที่นี่ชินหรือยังล่ะ?"

"ก็พอไหวอยู่ แค่การทำงานยังไม่มีผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ที่นายมาครั้งนี้คงไม่ได้จะมาไล่ฉันออกหรอกนะ"

"ฮ่าๆๆ นายคิดมากไปแล้ว การเพาะพันธุ์มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ฉันไม่ใช่คนไม่รู้เรื่องรู้ราวสักหน่อย"

"สำหรับเทียนเหอแล้ว มันดูง่ายมากเลยนะ"

"เอ่อ..."

หน้าที่หลักของเขาที่นี่คือการเพาะพันธุ์ข้าวโพดและหญ้าเลี้ยงสัตว์

ปกติแล้ว วงจรการเพาะพันธุ์พืชสายพันธุ์หนึ่งต้องใช้เวลาอย่างน้อย 5 ปีขึ้นไป ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาจึงแทบไม่มีสายพันธุ์ไหนที่พอจะนำไปอวดใครได้เลย

แต่เทียนเหอในประเทศกลับมีผลงานออกมาอย่างต่อเนื่อง เรื่องนี้ทำให้เฉินอวิ๋นเผิงรู้สึกท้อแท้อยู่บ้าง

กัวหยางไม่ได้พูดอะไรต่อ ที่เทียนเหอมองว่ามันง่ายก็เพราะมี 'ร้านค้าเมล็ดพันธุ์' คอยสนับสนุน อีกอย่างสถาบันวิทยาศาสตร์เทียนเหอก็ทุ่มงบในการวิจัยและพัฒนาสูงมาโดยตลอด

"ไปเดินเล่นด้วยกันเถอะ"

ในเมืองบวร์คดอร์ฟ พื้นที่เพาะปลูก ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ และป่าไม้สลับซับซ้อนเกี่ยวร้อยกัน กัวหยางกับเฉินอวิ๋นเผิงเดินเล่นอยู่ใต้ร่มไม้ครู่หนึ่ง

การไม่มีเมล็ดพันธุ์ที่พร้อมสำหรับจำหน่ายคือปัญหาที่ใหญ่ที่สุดที่เทียนเหอต้องเผชิญเมื่อออกสู่ตลาดต่างประเทศ

แม้แต่ในตลาดอเมริกาที่ได้รับความสำคัญมากกว่า ก็ยังมีสายพันธุ์เชิงพาณิชย์เพียงสองสายพันธุ์เท่านั้น แถมยังเป็นสายพันธุ์ที่ถูกเพาะขึ้นโดยมีพื้นฐานมาจากซีรีส์เทียนอวี้อีกต่างหาก

แต่ภูมิศาสตร์ธรรมชาติและสภาพอากาศระหว่างทวีปนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เมล็ดพันธุ์ที่ให้ผลผลิตดีในประเทศ พอออกนอกประเทศแล้วปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมไม่ได้ถือเป็นเรื่องปกติ จึงจำเป็นต้องมีมาตรการทางเทคนิคเพื่อแก้ไขปัญหาเฉพาะจุด

รูปแบบหนึ่งที่เทียนเหอวาดฝันไว้คือ: ทำการวิจัยและพัฒนาในพื้นที่เพาะปลูกต่างประเทศ ผลิตเมล็ดพันธุ์ในประเทศ แล้วค่อยแปรรูปส่งออกไปต่างประเทศ

วิธีนี้จะทำให้เกิดผลประโยชน์สูงสุด ทั้งได้กำไรมหาศาลจากตลาดต่างประเทศ และยังได้ใช้ประโยชน์จากต้นทุนการผลิตเมล็ดพันธุ์ที่ต่ำในประเทศอีกด้วย

แต่เมื่อดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ความยากค่อนข้างจะสูงเกินไปหน่อย เพราะแค่ขั้นแรกอย่างการวิจัยและพัฒนาก็ยังก้าวข้ามไปได้ไม่สุดเลย

แม้จะเป็นบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่ที่เข้ามาทำตลาดในประเทศจีน ส่วนใหญ่ก็ยังตั้งศูนย์วิจัย ผลิต และจัดจำหน่ายภายในประเทศจีนทั้งสิ้น

บริษัทเซียนเฟิงต้องใช้เวลาถึง 18 ปีกว่าจะเพาะพันธุ์เซียนอวี้ 335 ออกมาได้สำเร็จหนึ่งสายพันธุ์

ด้วยวิธีการเพาะพันธุ์แบบปกติ การจะเพาะเมล็ดพันธุ์ระดับสุดยอดออกมาสักตัวนั้นเป็นเรื่องที่ยากมากจริงๆ

แต่เฉินอวิ๋นเผิงกลับรักษาสภาพจิตใจได้ค่อนข้างดี อาจเป็นเพราะเขาผ่านเรื่องราวต่างๆ มามากมาย

เขากลายเป็นคนที่สุขุมเยือกเย็นขึ้นมาก ซึ่งคนในสถานะแบบนี้แหละที่มักจะสร้างผลงานได้ง่ายที่สุด

จนเมื่อคุยกันถึงช่วงท้าย กัวหยางถึงได้เผยจุดประสงค์ออกมา "ตลาดในยุโรปยังขาดคนดูแลอยู่ สนใจไหม?"

"ฉันเนี่ยนะ?"

"ใช่ ในปีนี้กับปีหน้าจะมีการเข้าซื้อกิจการในอุตสาหกรรมเมล็ดพันธุ์อยู่บ้าง เราต้องการคนที่ไว้ใจได้มาช่วยคัดกรอง ฉันว่านายน่าจะเหมาะนะ"

"ขอบใจนะที่เห็นค่าฉันขนาดนี้"

"เอ่อ... ไม่สนใจเหรอ?"

"ไม่ได้หมายความแบบนั้น น่าสนใจมากเลยล่ะ แค่รู้สึกทอดถอนใจนิดหน่อยว่า... ถ้านายไม่ขายโควต้าไปเรียนต่อเมืองนอกให้ฉันตอนนั้น ชีวิตพวกเราจะเป็นยังไงกันนะ?"

"นายเหรอ~ ก็คงเป็นข้าราชการระดับสูง ไม่ก็เป็นลูกคุณหนูลูกนักการเมือง วันๆ เอาแต่สร้างเรื่องวุ่นวาย กินดื่มเที่ยวเตร่ไปวันๆ ล่ะมั้ง~"

"ฮ่าๆๆ... ฉันจะทำธุรกิจบ้างไม่ได้เหรอ? ไม่แน่ว่าอาจจะใหญ่กว่าเจียเหอก็ได้นะ!"

กัวหยางปรายตามองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับจะบอกว่า 'อย่างนายเนี่ยนะ... ไม่ไหวหรอก'

เฉินอวิ๋นเผิงส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ตอนนี้คงไม่มีโอกาสให้พิสูจน์แล้วล่ะ แต่บางทีเราอาจจะสร้างเทียนเหอสาขาสองในยุโรปขึ้นมาใหม่ได้นะ"

กัวหยางถึงได้คลี่ยิ้มออกมา "ไม่ต้องถึงขนาดเทียบเท่าเทียนเหอหรอก ขอแค่ได้ส่วนแบ่งการตลาดในแต่ละประเทศมาบ้าง ก็พอจะเลี้ยงคนให้อิ่มหมีพีมันได้ตั้งเยอะแล้ว"

เขาอยู่ที่บวร์คดอร์ฟเป็นเวลาสองวัน เพื่อมอบหมายเรื่องการเข้าซื้อกิจการเมล็ดพันธุ์ให้กับเฉินอวิ๋นเผิง เดิมทีเรื่องนี้ควรเป็นหน้าที่ของฉวีหยาง แต่พลังงานหลักของเขาไปโฟกัสอยู่ที่ทวีปอเมริกาเสียมากกว่า

ตลาดเมล็ดพันธุ์ในยุโรปนั้นใหญ่มาก เนเธอร์แลนด์ ฝรั่งเศส และเยอรมนี ล้วนเป็นประเทศมหาอำนาจทั้งในด้านการส่งออกและนำเข้า ตลาดเมล็ดพันธุ์มีความคึกคักอย่างมาก ส่วนประเทศอื่นๆ ก็มีศักยภาพทางการตลาดสูงเช่นกัน

จำเป็นต้องมีคนมาคอยควบคุมดูแล

หลังจากที่กัวหยางไตร่ตรองดูแล้ว เฉินอวิ๋นเผิงเป็นหนึ่งในตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด เพราะพวกเขารู้ไส้รู้พุงกันดี ฐานที่มั่นหลักของเขาก็อยู่ที่เมืองหลาน ครอบครัวเป็นยังไงก็รู้ชัดแจ้งไปหมด

ประการที่สองคือเขามีความรู้เฉพาะทาง มีประสบการณ์ในต่างประเทศ และสั่งสมประสบการณ์ในยุโรปมาหลายปี ตอนนี้ก็แค่สร้างเวทีขึ้นมาก่อน รอดูผลงานกันไป ถ้าไม่เวิร์คค่อยเปลี่ยนคนใหม่ก็ยังไม่สาย

บทที่ 468 : จบทริปยุโรป

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา กัวหยางวิ่งวุ่นไปมาระหว่างประเทศต่างๆ ในยุโรป

เยอรมนี, ฝรั่งเศส, สเปน, ฮังการี, เดนมาร์ก, โรมาเนีย, ยูเครน... เขาเดินทางไปทั่วตลาดเกษตรกรรมหลักและพื้นที่ผลิตธัญพืชทั้งหมด

สถานการณ์เกษตรกรรมของแต่ละประเทศนั้นแตกต่างกัน บางประเทศเล็กๆ อย่างฮังการีและเดนมาร์กก็มีบทบาทและเสียงที่ไม่เบาเลยในตลาดเมล็ดพันธุ์ระดับโลก

แต่หลังจากตระเวนดูมาหนึ่งรอบ การแข่งขันในตลาดก็ดุเดือดมากจริงๆ หลังวิกฤตการเงิน บริษัทเล็กๆ ที่ไม่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านหลายแห่งต่างพากันล้มละลาย

อย่างไรก็ตาม ในสายตาของกัวหยาง มันก็เต็มไปด้วยโอกาสเช่นกัน

สภาพแวดล้อมการลงทุนที่ดีที่สุดน่าจะเป็นฮังการี ทำเลที่ตั้งดี แรงงานมีเพียงพอและราคาถูก แถมยังมีรากฐานอุตสาหกรรมการผลิตยานยนต์และเครื่องจักรที่ดี

เฟิงข่ายสามารถมาลงทุนเปิดสาขาที่นี่ได้ และยังสามารถหลบเลี่ยงข้อจำกัดการส่งออกที่อียู (สหภาพยุโรป) มีต่อประเทศจีนล่วงหน้าได้อีกด้วย

ประเทศเพื่อนบ้านอย่างโรมาเนียและยูเครนล้วนเป็นประเทศเกษตรกรรม แถมรากฐานด้านการเกษตรของทั้งสองประเทศก็อ่อนแอมาก พึ่งพาทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่ล้วนๆ

การผลิตทางการเกษตรของยูเครนในตอนนี้เพิ่งก้าวเข้าสู่ช่วงแห่งการพัฒนาที่เจริญรุ่งเรือง ปริมาณผลผลิตธัญพืชและสถานะการส่งออกยังมีช่องว่างที่ห่างกันอย่างมหาศาลกับในอีก 10 ปีข้างหน้า ซึ่งต่างกันอย่างน้อย 3 เท่า

นั่นก็คือมีพื้นที่ให้เติบโตได้ถึง 3 เท่า

นอกจากนี้ เมล็ดพันธุ์ ยาฆ่าแมลง ปุ๋ยเคมี และเครื่องจักรกลการเกษตรของยูเครนล้วนต้องพึ่งพาการนำเข้าทั้งหมด ศักยภาพของตลาดจึงสูงมาก

จากนั้นคือโรมาเนีย สถานการณ์แย่ยิ่งกว่ายูเครนเสียอีก

ปัญหาแรงงานไหลออก โครงสร้างพื้นฐานทางไร่นาที่อ่อนแอ พูดง่ายๆ ก็คือ เกษตรกรรมของโรมาเนียต้องพึ่งพาดินฟ้าอากาศเป็นหลัก ถ้าเกิดภัยแล้งขึ้นมา ผลผลิตธัญพืชก็ต้องลดลงครึ่งหนึ่ง

ข้าวโพดพื้นที่สามสิบล้านกว่าหมู่ ให้ผลผลิตเฉลี่ยต่อหมู่เพียง 640 ชั่ง ต่ำที่สุดในอียู (สหภาพยุโรป) ซึ่งคิดเป็นหนึ่งในสามของผลผลิตข้าวโพดในเนเธอร์แลนด์

ข้าวสาลีไม่ได้ใช้ปุ๋ยเคมีและยาฆ่าแมลง เกษตรกรรายย่อยส่วนใหญ่อาจจะไม่มีปัญญาใช้มัน ผลผลิตเฉลี่ยต่อหมู่มีเพียง 480 ชั่งเท่านั้น

หลังจากการปฏิรูปการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ พื้นที่ส่วนใหญ่ในโรมาเนียกลายเป็นฟาร์มเล็กๆ ขนาดสี่สิบห้าสิบหมู่ ไม่ก็ไม่มีเครื่องจักรกลการเกษตร หรือไม่ก็มีแต่เครื่องจักรกลการเกษตรเก่าๆ ที่ล้าสมัย

ถึงอย่างนั้น โรมาเนียก็ยังเป็น 'อู่ข้าวอู่น้ำของยุโรป' ช่างมีพรสวรรค์ติดตัวมาแต่เกิดจริงๆ

การแปรรูปธัญพืชก็อ่อนแอมากเช่นกัน โดยเน้นการส่งออกธัญพืชดิบเป็นหลัก

บริษัทเจียเหอธัญพืชและน้ำมันได้ลงทุนสร้างโกดังท่าเรือที่คอนสตันซาริมฝั่งทะเลดำ เพื่อใช้เป็นจุดพักและเปลี่ยนถ่ายธัญพืช

แต่หลังจากได้มาลงพื้นที่เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ของโรมาเนียแล้ว กัวหยางก็ตัดสินใจว่าต่อไปจะต้องเพิ่มการลงทุนในโรมาเนียให้มากขึ้น

โรมาเนียต่างจากยูเครน ตรงที่อนุญาตให้ซื้อขายที่ดินส่วนบุคคลได้ ราคาเฉลี่ยของที่ดินเพื่อการเกษตรอยู่ที่ประมาณ 150 ถึง 200 ยูโรต่อหมู่

บริษัทที่อยู่นอกอียู (สหภาพยุโรป) ก็มีวิธีซื้อที่ดินในโรมาเนียได้

อีกทั้งเมื่อสองปีก่อน ประเทศจีนก็ได้ลงนามในข้อตกลงความร่วมมือทางการเกษตรกับโรมาเนียแล้ว และในอนาคตโรมาเนียก็จะเป็นประเทศสำคัญในเส้นทางหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทางอีกด้วย

การลงทุนในโรมาเนียน่าจะปลอดภัยและมั่นคงกว่าในยูเครน

จากการเดินทางตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาได้พูดคุยกับเจ้าหน้าที่จากหลายประเทศและเมืองต่างๆ เพื่อทำความเข้าใจนโยบายการลงทุน และลงพื้นที่สำรวจสภาพแวดล้อมการลงทุน

แม้ร่างกายและจิตใจจะเหนื่อยล้า แต่สิ่งที่ได้รับก็มากกว่าการนั่งอยู่ในออฟฟิศมากมายนัก

ระหว่างนั้นเขาได้กลับไปที่เมืองหลวงครั้งหนึ่ง เพื่อปรึกษาหารือกับพวกผู้นำเรื่องการลงทุนในยุโรปตะวันออก แต่เพิ่งอยู่ได้ไม่ถึงสองวัน คณะกรรมาธิการยุโรปก็อนุมัติคำร้องขอเข้าซื้อกิจการของฉวนหวางไบโอแล้ว

กัวหยางจึงเดินทางกลับไปที่ร็อตเตอร์ดัมอีกครั้ง เพื่อลงนามในข้อตกลงการเข้าซื้อกิจการขั้นสุดท้ายกับผู่เล่อเหวยเหม่ย

นี่เป็นอีกหนึ่งการควบรวมและซื้อกิจการข้ามชาติครั้งใหญ่ในแวดวงเคมีเกษตรนับตั้งแต่ต้นปีที่ผ่านมา

เมื่อข่าวถูกส่งกลับไปในประเทศ ก็สร้างความฮือฮาได้ไม่น้อย เจียเหอได้ก้าวเข้าสู่วงการอาหารสัตว์ที่พวกตนไม่เคยแตะต้องมาก่อน ซึ่งสร้างแรงกดดันอย่างมหาศาลให้กับบริษัทต่างๆ จำนวนมาก

ส่วนกัวหยางและอวี๋ฉินที่อยู่ไกลถึงยุโรปก็ไม่เคยได้ว่างเว้นเลยเช่นกัน

อวี๋ฉินยุ่งอยู่กับการจัดระเบียบผู่เล่อเหวยเหม่ย ระบบการบริหารและพนักงานจะไม่มีการปรับเปลี่ยนอะไรมากนัก สิ่งที่ต้องจัดระเบียบหลักๆ คือระบบวัตถุดิบ

รากฐานการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ของผู่เล่อเหวยเหม่ยนั้นมาจากสารสกัดจากพืชของฉวนหวาง

หลังจากการเข้าซื้อกิจการสำเร็จ ฉวนหวางก็จะเปิดกว้างเรื่องวัตถุดิบต่างๆ ให้กับผู่เล่อเหวยเหม่ยอย่างเต็มที่ แต่จะไม่ให้เทคโนโลยี จะให้เพียงแค่วัตถุดิบเท่านั้น

สารสกัดจากพืชบางชนิดที่มีส่วนประกอบทางโภชนาการเป็นเลิศและมีความพิเศษนั้น มีราคาแพงไม่ใช่น้อย

เรื่องนี้ต้องทำความเข้าใจกับทีมบริหารให้ดี

โดยเฉพาะเรื่องการตั้งราคา ฉวนหวางจะใช้การดำเนินงานผ่านห่วงโซ่อุตสาหกรรม เพื่อโอนกำไรบางส่วนจากผลิตภัณฑ์ปลายทาง เช่น พรีมิกซ์ (สารผสมล่วงหน้า) กลับประเทศ

ตรงกลางนี้จำเป็นต้องรักษาสมดุลให้ดี ไม่เพียงแต่จะต้องถ่ายโอนกำไรเพื่อหลีกเลี่ยงภาษีให้สำเร็จ แต่ยังต้องรับประกันด้วยว่าผู่เล่อเหวยเหม่ยจะยังคงมีศักยภาพในการแข่งขันในตลาดยุโรปและอเมริกา

ยิ่งผู่เล่อเหวยเหม่ยพัฒนาไปอย่างมั่นคงมากเท่าไหร่ ท้ายที่สุดห่วงโซ่อุตสาหกรรมอาหารสัตว์ก็จะยิ่งนำผลกำไรมาให้ได้มากขึ้นเท่านั้น

ส่วนกัวหยางกับเฉินอวิ๋นเผิงก็ออกไปสืบข้อมูลคร่าวๆ ตามรายชื่อที่วาณิชธนกิจไอวิกคัดกรองมาให้

ในตลาดเมล็ดพันธุ์ที่ร็อตเตอร์ดัม หลังจากที่ทั้งสองสำรวจร้านค้าเมล็ดพันธุ์ไปแล้วหลายแห่ง พวกเขาก็มาถึงร้านบะหมี่ดึงมือบนถนนการค้าที่อยู่ห่างจากตลาดไปไม่ไกลนัก

"เสี่ยวเหริน บะหมี่เนื้อดึงมือสองชาม ขอพริกเยอะๆ หน่อย"

"ได้เลยครับ รอสักครู่นะครับ"

กัวหยางหันไปมองพวกของหลัวซิวแล้วเอ่ยปากบอก "พวกนายอยากกินอะไรก็จัดการกันเองเลยนะ"

กัวหยางและเฉินอวิ๋นเผิงหาที่นั่งว่างในห้องด้านในแล้วนั่งลง

ร้านบะหมี่ดึงมือนี้หลานชายของเหรินฝูเป็นคนเปิด กิจการรุ่งเรืองมาก โต๊ะเล็กโต๊ะใหญ่มีคนนั่งอยู่ไม่น้อย ทั้งในและนอกร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม

ห้องครัวก็เป็นแบบเปิดโล่ง นั่งอยู่ในร้านก็สามารถมองเห็นรายละเอียดตอนที่พ่อครัวกำลังทำบะหมี่ดึงมือได้ ดึงดูดผู้คนให้มามุงดูเป็นจำนวนมาก

"คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะได้กินบะหมี่เนื้อหลานโจวที่เนเธอร์แลนด์แบบนี้ อยากกินรสชาตินี้มานานแล้ว"

เฉินอวิ๋นเผิงเป็นคนหลานโจว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอาหารประเภทเส้นจากในประเทศ เขาจึงไม่อาจต้านทานได้เลย แค่ได้กลิ่นก็น้ำลายสอแล้ว

กัวหยางพูดว่า "บอสร้านนี้เป็นหลานชายของผู้รับผิดชอบฉวนหวางประจำเขตยุโรปน่ะ แป้งกับพริกก็ส่งตรงมาจากในประเทศเลย รสชาตินี้ต้นตำรับสุดๆ"

"น่าเสียดายที่ฮันโนเวอร์ไม่มี"

"ถ้าอยากกินรสชาตินี้ ก็แวะมาที่ร็อตเตอร์ดัมบ่อยๆ สิ ต่อไปร็อตเตอร์ดัมก็จะเป็นฐานที่มั่นสำคัญแห่งหนึ่งเหมือนกัน"

"จะทำแบบนั้นแน่นอน" เฉินอวิ๋นเผิงครุ่นคิดแล้วพูดว่า "บริษัทเมล็ดพันธุ์สองสามแห่งที่ไปตรวจสอบมา ถึงจะเป็นบริษัทขนาดกลางและขนาดย่อม แต่ก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวดีนะ"

กัวหยางก็กล่าวชมไปประโยคหนึ่ง "วาณิชธนกิจไอวิกค่อนข้างเป็นมืออาชีพทีเดียว แต่ถ้าเราไม่มาสำรวจเองจริงๆ ครั้งหน้าอาจจะโดนหลอกเอาได้ เพราะงั้นยังไงก็ต้องไปดูให้เห็นกับตา"

"เข้าใจครับ"

ถ้าอยากจะบุกเบิกตลาดยุโรปอย่างเต็มรูปแบบ แต่กลับไม่มีบริษัทเมล็ดพันธุ์ขนาดใหญ่ที่เหมาะสมให้เข้าซื้อกิจการ ก็ทำได้เพียงเหวี่ยงแหจับปลาไปทั่ว ไม่ว่าจะเป็นการเข้าซื้อกิจการ หรือการตั้งสาขาย่อย

สิ่งที่เทียนเหอเล็งเป้าไว้ก็คือพืชไร่ อย่างเช่น ข้าวโพด, ชูการ์บีท, ต้นเรพซีด, ทานตะวัน, ข้าวสาลี และพันธุ์ผักอีกมากมาย

ที่ฮันโนเวอร์ ประเทศเยอรมนี มีรากฐานอยู่แล้ว ก็เลยจะพัฒนาที่นี่ต่อไป

สาขาย่อยด้านเมล็ดพันธุ์ผักได้เลือกเป้าหมายที่เนเธอร์แลนด์ไว้แล้ว ซึ่งมีช่องทางการจัดจำหน่ายอยู่ในหลายประเทศในยุโรป

นอกจากนี้ ยังจะมีการจัดตั้งสถาบันวิจัยที่บอร์กโดซ์ ประเทศฝรั่งเศสด้วย บอร์กโดซ์ไม่ได้ผลิตแค่ไวน์เท่านั้น แต่ยังเป็นฐานการเพาะพันธุ์เมล็ดชูการ์บีทที่สำคัญของยุโรปอีกด้วย

ผลผลิตชูการ์บีทรวมของฝรั่งเศสก็อยู่ในอันดับหนึ่งของโลก บริษัทอันตี้ของเนเธอร์แลนด์ และบริษัท KWS ของเยอรมนีต่างก็มีสาขาในฝรั่งเศส

สุดท้ายก็คือสเปน, ฮังการี, โรมาเนีย และยูเครน

รวมทั้งหมดเจ็ดประเทศ นี่คือเป้าหมายในช่วงไม่กี่ปีมานี้ของเทียนเหอ

คุยกับเฉินอวิ๋นเผิงได้สักพัก บะหมี่ดึงมือก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ชามใหญ่เบ้อเริ่ม ด้านบนมีเนื้อและพริกโปะอยู่เต็มไปหมด ทำเอาความอยากอาหารพุ่งปรี๊ด

ราคาก็ไม่ถูกเลย

ในเวลานี้อุตสาหกรรมของยุโรปยังไม่ได้เสื่อมถอยลงอย่างสิ้นเชิง กำลังซื้อของประชาชนก็ไม่ได้อ่อนแอเลย

ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่ยังเป็นเมืองใหญ่อย่างร็อตเตอร์ดัม พอมาบวกกับรสชาติที่ยอดเยี่ยม กิจการจะดีก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

คนให้เข้ากันสองสามที กัวหยางและเฉินอวิ๋นเผิงก็สูดเส้นกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

ตอนที่คิดเงิน เสี่ยวเหรินที่ยุ่งอยู่ตลอดก็รีบเข้ามาทักทาย "วันหลังแวะมาบ่อยๆ นะครับ ประธานกัว"

กัวหยางยิ้มๆ "อีกสองวันฉันก็จะกลับแล้ว ประธานเฉินคนนี้นี่แหละที่ต่อไปอาจจะแวะมาเป็นระยะๆ เขาต้องวิ่งไปมาทั่วยุโรปน่ะ ฉันว่านะ นายเปิดสาขาเพิ่มอีกสักสองสามแห่งสิ หรือไม่ก็ดึงญาติพี่น้องกับคนบ้านเดียวกันออกมาทำธุรกิจด้วยกันซะเลย"

เฉินอวิ๋นเผิงก็หัวเราะแล้วพูดว่า "สุดท้ายแล้วเจียเหอไปที่ไหน พวกนายก็ไปเปิดร้านที่นั่น รับรองว่าต่อไปไม่มีทางขาดทุนแน่นอน"

เสี่ยวเหรินหัวเราะร่วน "ไอเดียไม่เลวเลยครับ ต่อไปผมจะพยายามเปิดสาขาให้ได้เยอะๆ"

ทักทายปราศรัยกันอีกสองสามประโยค กลุ่มคนก็จากไป

หลังจากนั้น กัวหยางและเฉินอวิ๋นเผิงก็ไปพบกับเคอร์สตันและคนอื่นๆ เพื่อกำหนดขอบเขตการเข้าซื้อกิจการให้ละเอียดยิ่งขึ้น

ที่เหลือก็คือการเข้าไปติดต่อทีละราย รวมถึงการลงพื้นที่หาข้อมูลและทำงานด้านอื่นๆ

อวี๋ฉินเองก็จัดการรวมผู่เล่อเหวยเหม่ยเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในที่สุดทั้งสองคนก็มาสมทบกันและเดินทางกลับประเทศพร้อมกัน

เครื่องบินบินขึ้น ท่าเรือที่พลุกพล่านบนพื้นดินค่อยๆ ลับสายตาไป กัวหยางจึงได้เอ่ยถามอวี๋ฉินถึงสถานการณ์ "เรื่องการจัดหาวัตถุดิบตกลงกันเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"

อวี๋ฉินทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค "ทุกอย่างจัดการเรียบร้อย ราคาและสัญญาถูกกำหนดไว้อย่างค่อนข้างตายตัว มีพื้นที่ทำกำไรทิ้งไว้ให้ผู่เล่อเหวยเหม่ยสูงกว่าตอนนี้อยู่เล็กน้อย ซึ่งในอนาคตก็ยังมีช่องว่างให้ปรับลดลงได้อีก"

ตอนนี้ผู่เล่อเหวยเหม่ยก็อยู่ในภาวะจวนจะขาดทุนอยู่แล้ว สูงกว่านี้อีกหน่อยก็คือกำไรเพียงเล็กน้อย ซึ่งสามารถรับประกันได้ว่าจะยังคงดำเนินกิจการต่อไปได้ตามปกติ

แค่นี้ก็พอแล้ว

เจียเหอไม่ได้มาทำการกุศลสักหน่อย เป้าหมายคือการหาเงิน คือการขุดรากถอนโคนพวกยุโรปเก่าแก่

กัวหยางมองผ่านหน้าต่างเครื่องบิน ทอดสายตามองลงไปยังแผ่นดินยุโรปอีกครั้ง แผ่นดินสีเขียวขจีในสายตาของเขา ราวกับกลายเป็นธนบัตรสีเขียวปึกใหญ่

เมื่อเครื่องบินลงจอดที่จิ่วเฉวียนอีกครั้ง ฉวีหยางที่อยู่ในอเมริกาเหนือก็ส่งข่าวกลับมาว่า เทียนเหอมีความสนใจที่จะเข้าซื้อกิจการของบริษัทเมล็ดพันธุ์อีรุ่ยข่าในรัฐแคลิฟอร์เนีย

นี่คือบริษัทเมล็ดพันธุ์ผัก ซึ่งผลิตเมล็ดพันธุ์ผักกาดหอม แครอท สตรอว์เบอร์รี และมะเขือเทศเป็นหลัก

ท่ามกลางการแข่งขันที่ดุเดือด บริษัทก็ตกอยู่ในสภาวะตกต่ำทางธุรกิจ

ฉวีหยางได้สื่อความหมายมาเพียงอย่างเดียวว่า: มีลุ้น!

หลังจากที่กัวหยางสอบถามสถานการณ์ไปรอบหนึ่ง เขาก็เห็นด้วยที่จะระดมทรัพยากรเพื่อเข้าไปติดต่อกับอีรุ่ยข่า

ในอเมริกา ผักไม่เพียงแต่มีชนิดน้อยเท่านั้น แต่ยังมีราคาแพงอีกด้วย โดยเฉพาะผักใบเขียวอย่างผักกาดหอม ซึ่งแพงกว่าเนื้อสัตว์เสียอีก

และรัฐแคลิฟอร์เนียก็เป็นแหล่งผลิตผักที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกา บริษัทเมล็ดพันธุ์ผักทั่วโลกต่างก็จ้องมองมาที่นี่

แน่นอนว่าเทียนเหอก็ต้องขอเข้าไปมีเอี่ยวด้วยสักหน่อย

นอกจากนี้ ยอดขายเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดของเทียนเหอในอเมริกาปีนี้ก็ยังทำยอดทะลุเป้า เพิ่มขึ้นกว่า 200% ถือได้ว่าสามารถตั้งหลักได้ในขั้นต้นแล้ว

ในตอนนี้ก็เป็นเดือนสิงหาคมแล้ว ฐานปลูกซีบัคธอร์นของจี้เสี่ยวไป๋ที่มีพื้นที่กว่าหนึ่งล้านหมู่ ในส่วนที่อยู่บริเวณชายเมืองได้ทำการปลูกต้นกล้าเสร็จสิ้นแล้ว

ยอดอ่อนฤดูร้อนที่แตกใบออกมาเป็นหย่อมๆ ช่วยแต่งแต้มให้ทะเลทรายโกบีอีกผืนหนึ่งกลายเป็นสีเขียวขจี

ฟาร์มการเกษตรริมแม่น้ำเถ่าไหลก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว แค่มองดูรูปลักษณ์ภายนอกของอาคารก็สามารถดึงดูดสายตาคนได้ การจัดพื้นที่สีเขียวก็เช่นกัน มีหลากหลายชนิดและมีรูปร่างลักษณะที่แตกต่างกันไป

ฟาร์มบนดาดฟ้าก็เปลี่ยนไปปลูกพืชฤดูหนาวแล้ว เห็นได้ชัดว่าทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อยเลย

ด้วยเหตุนี้ ในตอนกลางคืนกัวหยางจึงให้รางวัลหลินเข่อชิงไปหนึ่งยก วันต่อมาเขาก็กลับมาทำงานตามปกติด้วยความกระปรี้กระเปร่า

มีเรื่องให้ทำเยอะแยะไปหมด

ฉีจื่อเหวินอธิบายสถานการณ์ของบริษัทต่างๆ ในช่วงนี้ให้ฟังอย่างละเอียดละออทุกกระเบียดนิ้ว

ไม่ทันไร ก็ใกล้จะถึงฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงของอีกปีหนึ่งแล้ว

การพักหน้าดินไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการผลิตทางการเกษตรภายในประเทศ ในทางกลับกัน มันได้ค่อยๆ เผยให้เห็นถึงจุดเด่นใหม่ๆ บางอย่าง

กลุ่มบริษัทย่าเซิ่งที่ยืนหยัดพักหน้าดินมาถึงสามปี ในปีนี้ก็ได้ต้อนรับความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

ยี่หร่าที่หว่านในฤดูใบไม้ผลิ ได้รับผลผลิตอย่างอุดมสมบูรณ์ในช่วงเดือนหกถึงเดือนเจ็ด ผลผลิตเฉลี่ยต่อหมู่ทำลายสถิติที่เคยมีมา

มะเขือเทศที่กำลังเก็บเกี่ยว รวมถึงทานตะวันและพริกที่กำลังรอการเก็บเกี่ยว ก็ล้วนมีความหวังที่จะสร้างความก้าวหน้าในด้านผลผลิตเฉลี่ยต่อหมู่ด้วยเช่นกัน