บทที่ 213 : ความราบรื่นหลังการปฏิรูป | บทที่ 214 : คนละหนึ่งห้องชุด

บทที่ 213 : ความราบรื่นหลังการปฏิรูป

ใกล้จะถึงช่วงสิ้นปีแล้ว

แต่ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เจียเหอกรุ๊ปกลับเกิดความสั่นคลอนอย่างรุนแรง ผู้บริหารระดับสูงทยอยลาออกกันบ่อยครั้ง บางคนถึงขั้นหันกลับมากล่าวหาว่าบริษัทกำลังวุ่นวาย

ดึงดูดสายตาจากคนภายนอกที่จ้องมองมา

กลุ่มบริษัทเกษตรและปศุสัตว์ที่เพิ่งสร้างผลงานทะลุเป้าอย่างมหาศาลในปีนี้ ดูเหมือนว่าพนักงานจะไม่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเสียแล้ว

ทว่าความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น

กัวหยางได้จัดให้มีการพูดคุยกับทีมงานระดับกลางและระดับสูงทีละคน เขาพูดคุยเรื่องสัพเพเหระทั่วไป เล่าถึงแผนงานที่บริษัทมีต่อพนักงาน และพูดถึงแผนการจ่ายเงินปันผลสำหรับพนักงานที่ยังดำรงตำแหน่งในปีหน้า

การปันผลนี้ครอบคลุมถึงผู้บริหารระดับกลาง ระดับสูง และพนักงานแกนหลักของบริษัท

พวกเขามีเพียงสิทธิในการรับเงินปันผลแต่ไม่ต้องร่วมลงทุน และยังถูกกำหนดตามตำแหน่งหน้าที่ ไม่ได้กำหนดตามตัวบุคคล

เพื่อให้ง่ายต่อการจัดการ ระยะเวลาของการจูงใจนี้จึงถูกกำหนดไว้ชั่วคราวที่หนึ่งปี

เงื่อนไขในการจ่ายเงินปันผลคือบริษัทต้องบรรลุเป้าหมายกำไรที่คาดหวัง หากไม่บรรลุเป้าหมายในช่วงเวลาดังกล่าว ก็จะไม่มีการจ่ายเงินปันผลเพื่อเป็นแรงจูงใจในช่วงเวลานั้น

การพูดคุยของกัวหยางในครั้งนี้ ถือเป็นการให้ยาหอมช่วยให้ทีมระดับกลางและระดับสูงสบายใจขึ้น

แผนเป้าหมายกำไรของแต่ละบริษัทก็เริ่มถูกนำมาคำนวณแล้วเช่นกัน

ที่จางเย่ ภายในโรงงานสาขาของบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอ

อิ่นเสี่ยวปิงไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมีวันที่รุ่งโรจน์แบบนี้

ปลายปี 2002 เนื่องจากทนระบบข้าราชการของรัฐวิสาหกิจไม่ไหว ภายในก็มีการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายเต็มไปหมด ประกอบกับหมดหวังที่จะก้าวหน้า และยังต้องถูกย้ายไปโรงงานใหม่ที่จางเย่

อิ่นเสี่ยวปิงจึงได้ตัดสินใจลาออกจากบริษัทเมล็ดพันธุ์ซาโจวที่เขาทุ่มเททำงานมานานนับสิบปี

แม้ว่าเขาจะเปลี่ยนจากผู้จัดการฝ่ายผลิตของโรงงานแปรรูปเมล็ดพันธุ์ในรัฐวิสาหกิจ มาเป็นผู้จัดการฝ่ายผลิตของบริษัทเอกชนที่เพิ่งก่อตั้ง หน้าที่ก็ยังคงบริหารจัดการเรื่องการแปรรูปและคัดแยกเมล็ดพันธุ์ผักจำพวกพริกหวานและพริกเผ็ด

แต่อิ่นเสี่ยวปิงกลับรู้สึกพอใจมาก

ก็เทียนเหอให้เงินเดือนสูงนี่นา!

ในช่วงสามปีต่อมา เขาก็ได้สัมผัสกับความรู้สึกที่รายได้พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ อีกครั้ง

ไม่เหมือนกับบริษัทเมล็ดพันธุ์ซาโจวที่ทำได้แค่วางอำนาจบาตรใหญ่ในมณฑล สวัสดิการพนักงานก็ย่ำอยู่กับที่ทุกปี

บริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอเริ่มต้นจากการทำเมล็ดพันธุ์พริก เพียงแค่ปีแรก เมล็ดพันธุ์เทียนเจียวหมายเลข 1 และชือหงหมายเลข 1 ก็ผลิตออกมากว่า 2.75 แสนชั่งแล้ว

ดูจะทุ่มเทหนักไปสักหน่อย

แต่ตลาดของสินค้ากลับกระจายไปทั่วประเทศ ในปีนั้นปล่อยของออกไปได้เกือบครึ่ง แค่ยอดขายเมล็ดพันธุ์พริกก็สูงถึงเกือบ 40 ล้านหยวนแล้ว

ความเร็วในการขยายตัวในช่วงสองปีถัดมายิ่งก้าวไปอีกขั้น เมล็ดพันธุ์พริกของเทียนเหอสร้างชื่อเสียงในแหล่งปลูกผักมากมาย

ในปี 2004 เมล็ดพันธุ์ในสต็อกถูกขายออกไปจนหมดเกลี้ยง เนื่องจากเปิดตลาดได้สำเร็จ เมล็ดพันธุ์พริกจึงมีการปรับราคาขึ้น ยอดขายเพิ่มสูงถึง 70 ล้านหยวน

ในขณะเดียวกัน เทียนอวี้หมายเลข 1 ก็ผงาดขึ้นมากลายเป็นสินค้าหลักของเทียนเหอ

ปีนี้ยิ่งเป็นปีที่เก็บเกี่ยวผลผลิตได้อย่างอุดมสมบูรณ์ รากฐานเดิมของเมล็ดพันธุ์พริกมีความมั่นคงและเติบโตขึ้น เทียนอวี้หมายเลข 1 ฮิตทะลุเพดาน เมล็ดพันธุ์ใหม่ๆ สองสามตัวก็สร้างมูลค่าการผลิตเพิ่มขึ้นด้วย

ยอดขายของเทียนเหอพุ่งไปถึงจุดที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผลกำไรที่งดงามสุดๆ

อิ่นเสี่ยวปิงรับรู้ได้ถึงรายได้ของบริษัทจากเงินเดือนของตัวเองที่ปรับขึ้นทุกปี

เมื่อเข้าสู่ช่วงปลายปี ขณะที่เขายังคงตั้งตารอโบนัสปลายปีสุดอู้ฟู่ กลุ่มบริษัทกลับเริ่มการจัดระเบียบภายใน

ทำให้ผู้คนหวาดผวา

โชคดีที่ตลอดสามปีที่ผ่านมาเขาปฏิบัติหน้าที่ของตนอย่างเคร่งครัดมาตลอด ทั้งปีก็วิ่งวุ่นอยู่แค่สายการผลิตในโรงงานกับบ้าน นานๆ ทีถึงจะออกไปตกปลาบ้าง

ช่วงนี้เป็นช่วงฤดูเก็บเกี่ยวเพื่อแปรรูปเมล็ดพันธุ์ ทุกสายการผลิตดูเร่งรีบ เขาจึงต้องคอยจับตาดูให้เข้มงวดขึ้น

ไม่มีกะจิตกะใจไปสนใจเรื่องอื่น

การจัดระเบียบมาไวไปไว ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งในความเด็ดขาดของบอส

การตัดสินใจนี้ช่างเด็ดขาดและรวดเร็วเหลือเกิน!

หลังจากนั้นก็ตามมาด้วยการปรับเปลี่ยนบุคลากรอีกระลอก อิ่นเสี่ยวปิงคาดไม่ถึงเลยว่าเรื่องดีๆ จะตกมาถึงตัวเขาด้วย

ในห้องทำงานของประธานกรรมการ หยานฉวินซึ่งเป็นเจ้านายสายตรงของเขาได้ทุ่มเทสุดกำลังเพื่อแนะนำเขาให้กับบอส

หลังจากบอสได้คุยกับเขาแล้ว ก็ตัดสินใจแต่งตั้งเขาให้เป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอสาขาจางเย่

นี่มันหมายความว่ายังไงน่ะหรือ?

กำลังการผลิตกว่าครึ่งของเทียนอวี้หมายเลข 1 กระจุกตัวอยู่ที่จางเย่ เมล็ดพันธุ์ 200 ล้านชั่งในปีนี้ อย่างน้อย 150 ล้านชั่งมาจากสาขาจางเย่

ถ้าคำนวณตามมูลค่าการผลิตก็ปาเข้าไปสามพันกว่าล้านแล้ว!

เงินเดือนสวัสดิการก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ที่ทำให้เขาตื่นเต้นที่สุดก็คือแผนการจ่ายเงินปันผล ศักยภาพของเทียนอวี้หมายเลข 1 มันมากมายขนาดไหนล่ะ?

เขาทำงานแปรรูปเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดมาสิบกว่าปี ย่อมรู้ดีถึงวงจรชีวิตของสายพันธุ์ที่ยอดเยี่ยม

ยิ่งไปกว่านั้น การปราบปรามพวกสวมรอยของเทียนเหอก็เรียกได้ว่าเข้มงวดที่สุดในประเทศแล้ว

ตอนนี้ได้กลับมาอยู่ในสายงานที่คุ้นเคยอีกครั้ง อิ่นเสี่ยวปิงเรียกได้ว่ามีไฟในการทำงานเต็มเปี่ยม อาศัยช่วงเวลาที่ยังเหลืออีกไม่กี่วันก่อนสิ้นปี รีบเข้ามาประจำการในตำแหน่ง

เขาเดินตรวจตราสายการผลิตอันทันสมัยที่เดินเครื่องเต็มกำลังในโรงงานอย่างกระตือรือร้น เสียงเมล็ดพันธุ์แต่ละถุงถูกนำเข้าคลังคือเสียงกระดิ่งที่ไพเราะที่สุดสำหรับเขา

ในระดับปฏิบัติการของเจียเหอ พลังความกระตือรือร้นที่ปะทุออกมาก็เป็นอีกภาพหนึ่ง

ที่อวี้เหมิน

เสี่ยวหลินเป็นช่างเทคนิคหญิงเพียงคนเดียวในฐานการผลิตของเทียนเหอที่อวี้เหมิน แถมยังจบจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อต้นปีเธอยังเคยถูกชาวบ้านที่รับจ้างผลิตเมล็ดพันธุ์ยั่วโมโหจนร้องไห้

แต่วันนี้เธอกลับสวมชุดทำงานเสื้อขนเป็ดสีฟ้า เดินอาดๆ ออกมาจากสถานีตำรวจอย่างผ่าเผย

ด้านหลังเธอ มีผู้ชายอีกสองสามคนกำลังโวยวาย

"ผู้กองเกา ทำเกินไปแล้วนะ 'ก้นห้อยตะกร้าขี้ แมงกุดจี่นั่งรถดูดส้วม' ด่าแบบนี้มันจะน่าเกลียดเกินไปแล้ว!"

"เขาด่าพวกเราตำรวจ ไม่ได้ด่าแก แกจะร้อนตัวทำไม?"

"แล้วจะปล่อยไปแบบนี้เหรอ? เทียนเหอปั่นราคาฐานการผลิตเมล็ดพันธุ์มั่วซั่ว ทำให้ตลาดปั่นป่วน ตอนนี้เกษตรกรก็กำลังก่อเรื่องอีก"

"งั้นพวกแกก็ต้องไปหาคนของตำบลนู่น พวกเราจัดการให้ไม่ได้ ฉันรู้แค่ว่าถ้าพวกแกยังไม่ยอมจ่ายเงินค่าจ้างผลิตเมล็ดพันธุ์งวดสุดท้ายให้เกษตรกร เรื่องมันบานปลายเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นพวกฉันถึงจะเข้าไปจัดการ"

ระหว่างที่พูด ผู้กองเกาก็มองไปที่วัยรุ่นสองสามคนที่เดินออกไปจากประตู

เขาแอบถอนหายใจในใจ แม่งเอ๊ย ฝีปากกล้าชะมัด ไม่รู้ว่าเทียนเหอไปสรรหานักศึกษาพวกนี้มาจากไหน เรื่องทะเลาะเบาะแว้งโต้เถียงนี่เก่งกาจกันทุกอย่าง

"ปักดอกไม้บนกระสอบป่าน พื้นฐานมันไม่ดีหรอก"

เชี่ยเอ๊ย ขาดแค่อีกนิดเดียวก็จะชี้หน้าด่าเขาตรงๆ แล้วว่า แกน่ะนิสัยไม่ดี เรื่องฐานการผลิตเมล็ดพันธุ์ แกก็เอาแต่ลำเอียงเข้าข้างคนอื่น

เมื่อเสี่ยวหลินขับรถกระบะพานักศึกษาฝึกงานสามคนกลับมาถึงที่พัก

คนอื่นๆ ก็เข้ามารุมล้อม

"โหดว่ะเสี่ยวหลิน เมื่อกี้ผู้กองเกาโทรมาฟ้อง บอกว่าวันนี้เธอไปอาละวาดที่โรงพัก โต้คารมซัดซ้ายขวาเลยนี่"

"ถ้าเป็นสมัยโบราณ เธอก็คงเป็นถึงแม่ทัพหญิงเชียวนะ"

"แม่งเอ๊ย ช่วงนี้ฉันก็ต้องมานั่งเถียงกับคนทุกวันเหมือนกัน โชคดีที่เซ็นสัญญาจ้างผลิตเมล็ดพันธุ์ไปแล้ว ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้วล่ะ ทีนี้ก็รอดูว่าพวกมันจะป่วนยังไง!"

"พอคนเราได้เลื่อนขั้น มันก็ไม่เหมือนเดิมแล้วนะเนี่ย!"

"ฮ่าๆๆๆ..."

สยงซิงและคนอื่นๆ ต่างพากันหัวเราะฮ่าๆ หลายคนได้เลื่อนขั้น แต่ละคนถูกแบ่งเขตรับผิดชอบชัดเจน

ไม่เพียงแต่เงินเดือนจะขึ้น อนาคตปริมาณผลผลิตเมล็ดพันธุ์จะผูกติดกับรายได้โดยตรง หากผลผลิตเกินเป้าก็จะมีเงินโบนัสให้

ถ้าเจอภัยพิบัติจนผลผลิตลดลง ตราบใดที่ไม่ใช่ฝีมือมนุษย์ ก็จะไม่มีการหักเงินเดือนและรายได้

เท่ากับเป็นการเพิ่มรายได้ขึ้นอีกก้อนใหญ่แบบเนียนๆ

เสี่ยวหลินยิ้มอย่างเขินอาย รูปร่างของเธอเล็กนิดเดียว อยู่ท่ามกลางผู้คนก็ไม่ได้สะดุดตาอะไรเลย

ในเวลาครึ่งปี ไม่เพียงแต่เธอจะใช้หนี้กู้ยืมเพื่อการศึกษาจนหมด มีเงินเก็บ แถมยังได้รับผิดชอบพื้นที่เล็กๆ ด้วยตัวเอง โอกาสในชีวิตคนเรานี่ไม่มีใครคาดเดาได้จริงๆ

พวกเด็กฝึกงานก็กำลังสังเกตการณ์อยู่เช่นกัน ฝึกงานมาได้สองสามเดือน สภาพแวดล้อมในการทำงานไม่ค่อยดีเท่าไหร่จริงๆ

แต่สวัสดิการกลับดึงดูดใจมาก ศักยภาพในอนาคตของบริษัทก็สูงลิ่ว

รถกระบะอีกคันมาจอดที่หน้าประตูฐานการผลิต กวนต้าหยวนลงจากรถแล้วเดินตรงมาหาพวกเด็กฝึกงาน

"เตรียมตัวกันหน่อยนะ ก่อนที่พวกเธอเด็กฝึกงานจะหยุดยาว บริษัทจะจัดให้พวกเธอมาประชุมรวมกัน ขอแนะนำว่าใครที่อยากอยู่ต่อก็ลองไปฟังกันดูนะ"

...

ที่จิ่วเฉวียน

เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วันก็จะถึงช่วงหยุดยาวเทศกาลตรุษจีน ในที่สุดกัวหยางก็จัดการโครงสร้างของบริษัทให้เข้ารูปเข้ารอยได้บ้างแล้ว

แต่งานก็ยังคงเป็นจังหวะหลักของชีวิต

การให้ของขวัญในช่วงเทศกาลก่อนสิ้นปีได้ช่วยกระตุ้นยอดขายของบริษัทผลิตภัณฑ์นมเหอซีให้พุ่งขึ้นอีกระลอก

ข้อมูลของเดือนมกราคมแทบจะถูกเก็บสถิติอยู่ตลอดเวลา รายรับในช่วงครึ่งเดือนแรกทะลุ 150 ล้านหยวนไปแล้ว แถมแนวโน้มก็ดีมากด้วย

การที่นมเหอซีมีราคาแพงกลับกลายเป็นข้อได้เปรียบในช่วงเวลานี้ ผู้คนยิ่งเต็มใจที่จะเชื่อว่าของยิ่งแพงก็ยิ่งดี

ทว่ารูปแบบการตั้งราคาที่สูงลิ่วของบริษัทผลิตภัณฑ์นมเหอซีจะไม่ถูกรักษาไว้เป็นบรรทัดฐานปกติ

วัวนมในแหล่งผลิตน้ำนมดิบที่ลงทุนไปในปีนี้ เนื่องจากที่ผ่านมาไม่ได้กินอัลฟัลฟ่า ปริมาณและคุณภาพของน้ำนมจึงยังห่างจากมาตรฐานของเหอซีอยู่บ้าง

หลังจากได้รับการบำรุงดูแลมาหลายเดือน ทั้งปริมาณและคุณภาพก็ดีขึ้น สินค้าบางส่วนของเหอซีก็สามารถลดราคาลงเพื่อแย่งชิงส่วนแบ่งการตลาดได้

ช่วงนี้กัวหยางทุ่มเทความสนใจให้กับการแปรรูปเมล็ดพันธุ์มากขึ้น เขาผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปตรวจตราโรงงานร่วมกับฉวีหยาง, เซี่ยสือเจี๋ย, หยานฉวิน, หยูเสี่ยวชวน และคนอื่นๆ

ข้อแรกคือเพื่อเร่งรัดความคืบหน้าด้านคุณภาพ ข้อสองคือเพื่อความปลอดภัย พร้อมกันนั้นก็ให้กำลังใจพนักงาน และดูว่ามีกี่คนที่ยินดีอยู่ทำโอที

เทศกาลตรุษจีนเป็นช่วงเวลาพิเศษสำหรับคนในประเทศ ต่อให้ได้ค่าแรงสามเท่า ก็มีคนยินดีอยู่ต่อไม่มากนัก

แต่ความคืบหน้าระลอกก่อนสิ้นปีนี้ก็ถือว่านิ่งแล้ว

เมล็ดพันธุ์เทียนอวี้หมายเลข 1 และมู่เหอหมายเลข 1 ก็อาศัยจังหวะที่ช่วงพีกของการเดินทางกลับบ้านเกิดช่วงตรุษจีนยังมาไม่ถึง รีบส่งสินค้าออกไปอีกรอบ

ภารกิจการผลิตรถแทรกเตอร์ล้อยางของบริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่ายได้เสร็จสมบูรณ์ล่วงหน้าไปตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนแล้ว สายการผลิตใหม่ที่เพิ่มให้กับเทียนเหอและมู่เหอบริษัทละหนึ่งสาย ก็ทดสอบระบบเสร็จสิ้นและเปิดใช้งานจริงไปเมื่อสองวันที่ผ่านมา

ในขณะเดียวกัน ฐานการผลิตขนาดใหญ่ที่ขยายเพิ่มก็น่าจะสร้างเสร็จล่วงหน้าภายในเดือนกุมภาพันธ์ แผนเดิมคือเดือนมีนาคม เท่ากับว่าเสร็จก่อนกำหนดหนึ่งเดือน

แม้งานจะยังรัดตัวอยู่มาก แต่ก็ไม่ถึงกับไฟลนก้น

กัวหยางจึงพอจะถอนหายใจโล่งอกได้บ้าง

แต่ในขณะเดียวกันก็กลับเป็นโรคกลัวไฟไม่พออย่างรุนแรง ในแผนงานปีหน้าของเฟิงข่าย จึงมีเนื้อหาเพิ่มมาอีกข้อ นั่นคือ: ก่อตั้งบริษัทสาขาแยกออกมาเฉพาะเพื่อทำเครื่องจักรเพาะเมล็ดพันธุ์

นอกจากนี้ โปรเจกต์โดรนและเว็บไซต์ฮุ่ยหนงก็มีความคืบหน้าใหม่ๆ แล้ว

ก่อนงานเลี้ยงประจำปี อวี๋หงไห่และหยางเฉิงจะกลับมาที่สำนักงานใหญ่เพื่อชี้แจงรายละเอียดให้ฟัง

หลังจากจัดการเอกสารเสร็จไปอีกฉบับ กัวหยางถึงลุกขึ้นเดินยืดเส้นยืดสายและจิบชา

ปี้เฉียงที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ "ต้องทำตัวเองให้เหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอ?"

กัวหยางยิ้มแล้วตอบ "ก็โอเคนะ เหมือนกับที่นายชอบบุกป่าฝ่าดงไปรวบรวมพันธุกรรมพืชนั่นแหละ ฉันก็สนุกกับความรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน"

"เห็นนายทำงานมาหลายวัน ฉันรู้สึกว่านายไม่เคยหยุดพักเลยนะ"

"ก็ไม่ถึงขนาดนั้น ช่วงนี้ก็เริ่มออกกำลังกายบ้างแล้ว นายกลัวฉันเหนื่อยตายนักหรือไง งั้นสนใจจะกลับมาช่วยแบ่งเบาภาระให้ฉันหน่อยไหมล่ะ? พันธุกรรมพืชที่รวบรวมมาได้ช่วงสองปีนี้ก็น่าจะเยอะพอแล้วมั้ง"

ปี้เฉียงหัวเราะ "มีเงินทุนของนายซัปพอร์ต แค่กว้านซื้อเอาก็ได้มาไม่น้อยแล้ว แต่พวกที่ซื้อมามันมีความคล้ายคลึงกันเกินไป หลายตัวก็พัฒนามาจากสายพันธุ์เดียวกัน ยังไงก็ต้องไปเสาะหาพันธุกรรมพืชป่ามาอยู่ดีแหละ"

กัวหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในเวลาสามปี ปี้เฉียงบุกป่าฝ่าดงเดินทางไปแล้วกว่าหนึ่งแสนกิโลเมตร รวบรวมเมล็ดพันธุ์ได้มากกว่า 10 ล้านเมล็ด

ทั้งป่าเขา นาข้าว พื้นที่รกร้าง ทะเลทรายโกบี หรือทะเลทราย ล้วนมีรอยเท้าของเขาทิ้งไว้

กัวหยางพูดขึ้น "นายกลับมาดูแลแพลตฟอร์มการเพาะพันธุ์ก่อนดีกว่า ตอนนี้รับนักศึกษาเพิ่งจบมาตั้งเยอะ ผลงานที่พวกนั้นทำได้ก็ยังมีจำกัด"

"พันธุกรรมพืชที่มีก็พอให้วิจัยไปได้อีกนานเลยล่ะ"

บ่อยครั้งที่การเพาะพันธุ์ในบริษัทเมล็ดพันธุ์คือแพลตฟอร์มการเพาะพันธุ์เชิงพาณิชย์ ซึ่งวัดกันที่ความสามารถในการบริหารจัดการกระบวนการเพาะพันธุ์มากกว่า

ถ้าปี้เฉียงกลับมาดูแลห้องแล็บ เขาก็จะได้เบาใจและสามารถทุ่มทรัพยากรไปใช้ยกระดับขีดความสามารถในการเพาะพันธุ์ของกลุ่มบริษัทได้มากขึ้น

ปี้เฉียงไม่ได้ปฏิเสธอีก เอาตรงๆ เขาก็เริ่มจะตามรูมเมตสมัยเรียนป.โทคนนี้ไม่ค่อยทันแล้วเหมือนกัน

สิ่งที่เขาอยากทำตลอดสามปีนี้เขาก็ทำไปหมดแล้ว เขตพื้นที่ส่านซี กานซู และหนิงเซี่ยก็ไปตระเวนมาจนทั่วแล้ว ความฝันก็ถือว่าสำเร็จไปเกือบครึ่ง

แต่พอคิดว่ายังไม่ได้ไปสำรวจที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตให้ครบ ปี้เฉียงก็เลยเสนอแนะขึ้นมา

"พันธุกรรมพืชมีเยอะแค่ไหนก็ไม่เคยพอหรอก การทำวิจัยพื้นฐาน ในใจก็คิดแค่ว่าคนรุ่นก่อนปลูกต้นไม้ คนรุ่นหลังก็ได้อาศัยร่มเงา"

"สายพันธุ์พืชป่าบนที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตเติบโตในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย ทั้งในระดับความสูงที่สูงมากและมีออกซิเจนเบาบาง ทำให้มีพันธุกรรมที่ต้านทานโรคได้อย่างยอดเยี่ยมตามธรรมชาติ แต่กลับขาดการอนุรักษ์"

"ฉันเคยเจอศาสตราจารย์จงหยางจากมหาวิทยาลัยฟู่ตั้นกับทีมงานของเขา พวกเขาก็กำลังรวบรวมเมล็ดพันธุ์ในแถบชิงไห่-ทิเบตเหมือนกัน..."

กัวหยางตั้งใจฟัง ที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตมีพืชพันธุ์เฉพาะถิ่นมากกว่า 2,000 ชนิด ในนั้นจะต้องมียีนทางพันธุกรรมพืชที่ยังไม่ถูกค้นพบอยู่อย่างแน่นอน

มันจำเป็นต่อการเติมเต็มธนาคารพันธุกรรมพืชของเจียเหอให้สมบูรณ์มากจริงๆ

กัวหยางพูดขึ้น "นายว่าถ้าพวกเราออกประกาศตั้งรางวัลนำจับ มันจะดูเป็นการดูถูกคนไปหน่อยไหม?"

ปี้เฉียงหัวเราะเย้าแหย่ "ก็นิดนึงนะ มหาวิทยาลัยฟู่ตั้นไม่ได้ขัดสนเงินแค่นี้ของนายหรอก สู้ไปคุยเรื่องความร่วมมือกันตรงๆ เลยดีกว่า"

"งั้นนายไปคุยไหมล่ะ?"

บทที่ 214 : คนละหนึ่งห้องชุด

“เรื่องนี้ไม่มีปัญหา” ปี้เฉียงรับปาก “ทีมของศาสตราจารย์จงคนก็ยังถือว่าใช้ได้เลยนะ”

ทั้งสองคนคุยเล่นกันอีกพักหนึ่ง ปี้เฉียงกลับมาได้หลายวันแล้ว

เนื่องจากเขายังไม่มีโต๊ะทำงานประจำ ก็เลยมาสิงอยู่ที่ห้องกัวหยางเป็นเวลานานจนคุ้นเคยกับสภาพการทำงานของกัวหยางดีแล้ว

บอกได้คำเดียวว่าเข้มข้นมาก

แถมยังดูมีมาดนักธุรกิจมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วย

หนิงเสี่ยวจิ้งเดินเข้ามาอีกครั้ง ในมือถือเอกสาร ปี้เฉียงรู้หน้าที่จึงหยิบฝักข้าวโพดสองฝักของกัวหยางขึ้นมา แล้วไปนั่งเล่นบนโซฟา

หนิงเสี่ยวจิ้งพูด “บอสคะ เอกสารสำหรับการประชุมเด็กฝึกงานพรุ่งนี้ แล้วก็เอกสารงานประจำปีเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ”

กัวหยางยื่นมือไปรับเอกสาร จากนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า “พองานประจำปีจบ เธอก็หยุดพักกลับบ้านไปเถอะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้พักผ่อนเลยนี่”

เจียเหอใช้ระบบหยุดสุดสัปดาห์สองวันมาตลอด แต่การทำงานล่วงเวลาก็หนักมากเช่นกัน

แถมยังไม่มีค่าล่วงเวลาอีกต่างหาก

มีแค่การให้หยุดชดเชย

แต่สถานการณ์ปีนี้ค่อนข้างพิเศษ หลายคนมีวันหยุดชดเชยที่ยังไม่ได้ใช้อีกกว่าครึ่ง

หนิงเสี่ยวจิ้งก็เช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นเพราะช่วงนี้กัวหยางมีการโยกย้ายบุคลากรบ่อยครั้ง ปริมาณงานของเธอจึงเพิ่มขึ้นไม่น้อย การอยู่ดึกทำงานล่วงเวลาจึงกลายเป็นเรื่องปกติ

หนิงเสี่ยวจิ้งเผยรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก “บอสลองดูก่อนนะคะ ถ้ามีอะไรต้องแก้ก็เรียกฉันได้ตลอดเลยค่ะ”

“ที่เหลือฉันจัดการเอง การประชุมเด็กฝึกงานกับงานประจำปีเธอช่วยจับตาดูหน่อยนะ อีกอย่าง ไปดูว่าฉวีหยางกับเซี่ยสือเจี๋ยเตรียมตัวกันถึงไหนแล้ว ให้พวกเขาทำกระชับหน่อย อย่ามัวแต่ยืดเยื้อ”

“ค่ะ”

รอจนหนิงเสี่ยวจิ้งเดินออกไป ปี้เฉียงก็บ่นอุบ “งานมาอีกแล้ว คนเรานะ มันก็ต้องมีกิจกรรมพักผ่อนหย่อนใจบ้างสิ”

“ก็ต้องมีงานอดิเรกบ้างแหละ... อืม... ความจริงฉันอยากไปตกปลานะ”

“หน้าหนาวแบบนี้จะไปตกปลาที่ไหนล่ะ?”

“แล้วก็ไม่มีเวลาด้วย”

กัวหยางนั่งลง เมื่อชาติก่อนเขามีงานอดิเรกอะไรนะ? ดูเหมือนว่านอกจากการวุ่นวายอยู่ในฟาร์มแล้ว สิ่งที่ชอบที่สุดคือการตกปลา แต่เพราะยุ่ง ก็เลยได้ไปแค่เป็นบางครั้งบางคราว

ดังนั้นกิจกรรมบันเทิงที่เขาทำบ่อยที่สุดในชาติก่อนก็คือการอ่านนิยายออนไลน์ แนวเซียนกำลังภายใน แฟนตาซี ชีวิตเมือง ฯลฯ เขาอ่านหมด

แถมยังชอบอ่านแนวฆ่าล้างผลาญที่สุด ยิ่งเนื้อเรื่องเดินไปตรงๆ ก็ยิ่งอ่านสนุก

ดังนั้นตอนที่การโปรโมตของเมิ่งหนิวจงใจเล่นคำพาดพิงถึงโอลิมปิกอย่างไม่เกรงใจใคร ความจริงแล้วในยามดึกตอนที่กัวหยางหลับฝัน เขาก็เคยคิดอยากจะทำลายล้างเป้าหมายทางกายภาพไปเลยด้วยซ้ำ

อย่างเช่นจ้างรถบรรทุกดินมาชนอะไรทำนองนั้น

เมื่อดึงสติกลับมาได้ กัวหยางก็พูดกับปี้เฉียงว่า “ช่วงนี้นายก็ว่างนี่ จะลองไปหาดูไหมว่ามีที่ไหนตกปลาน้ำแข็งได้บ้าง ตอนปีใหม่จะได้ไปตกปลากัน?”

“อย่าเลย ฉันต้องกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ ไม่มีเวลาขนาดนั้นหรอก”

ปี้เฉียงส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ

กัวหยางก็แค่พูดไปอย่างนั้น เขาตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่เฝ้าที่จิ่วเฉวียนในช่วงปีใหม่ คุยกับพี่ใหญ่และพี่สะใภ้ไว้แล้วว่าหลังปีใหม่พวกเขาก็จะมาเยี่ยมที่จิ่วเฉวียนเหมือนกัน

กัวหยางหยิบเอกสารที่หนิงเสี่ยวจิ้งเตรียมไว้ขึ้นมา กวาดสายตามองคร่าวๆ ก่อนจะเริ่มแก้ไข

การจัดประชุมสำหรับเด็กฝึกงาน ความจริงแล้วจุดประสงค์หลักก็คือเพื่อสร้างช่องทางการสื่อสารที่ดี

เด็กฝึกงานจะสามารถใช้โอกาสนี้สื่อสารแบบเผชิญหน้ากับผู้นำของบริษัทสาขาต่างๆ ได้โดยตรง

เพื่อให้เด็กฝึกงานเข้าใจสถานการณ์การเติบโตของบริษัทได้ดีขึ้น และได้รับคำแนะนำเกี่ยวกับการวางแผนอาชีพ

อีกอย่าง ก็คือการซื้อใจคนนั่นแหละ

วันที่สองของการประชุมเด็กฝึกงาน ซึ่งก็คือวันมะรืน จะเป็นงานประจำปี

งานประจำปีกัวหยางก็ไม่ได้เตรียมจัดใหญ่โตอะไร เน้นไปที่การสรุปงานและการอธิบายแผนในอนาคตมากกว่า โดยยึดหลักความเป็นจริงและมีประสิทธิภาพ

โรงงานต่างๆ ก็จะยังคงดำเนินการตามปกติ แต่พนักงานในศูนย์ปฏิบัติการบางแห่งที่อยู่ในช่วงพักหน้าหนาว ไม่ว่าจะเป็นคนต่างถิ่นหรือคนในพื้นที่ ก็สามารถลงทะเบียนเข้าร่วมได้

ทางกลุ่มบริษัทจะรับผิดชอบค่าที่พักและอาหารให้

เช่นเดียวกัน เด็กฝึกงานที่ยินดีเข้าร่วมก็สามารถอยู่ต่อได้

ในช่วงเวลาหนึ่งวันนั้น พวกเขาสามารถไปเยี่ยมชมธุรกิจของบริษัทสาขาต่างๆ ในจิ่วเฉวียน พูดคุยกับบุคลากรหลักแบบเผชิญหน้า หรือจะไปเที่ยวเล่นเองก็ได้

เจียเหอจะจัดหาที่พักและอาหารให้หนึ่งวันหนึ่งคืน รวมถึงค่าเดินทางกลับโรงเรียนหรือกลับบ้านให้ด้วย

ซึ่งก็เทียบเท่ากับเป็นสวัสดิการอย่างหนึ่ง

เด็กฝึกงานกลุ่มนี้ยังเหลืออีกครึ่งปีกว่าจะเรียนจบ เป็นไปได้มากที่จะดึงดูดเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังลังเลอยู่ให้ตามมา

ในกระบวนการที่เจียเหอกำลังเร่งพัฒนา จำเป็นต้องอัดฉีดเลือดใหม่เข้าไปเรื่อยๆ การต้องจ่ายต้นทุนทางการเงินสักหน่อย กัวหยางสามารถรับได้สบายๆ

วุ่นอยู่เกือบชั่วโมง การแก้ไขร่างเอกสารก็เสร็จไปเยอะแล้ว กัวหยางเตรียมตัวจะพักสักหน่อย

แต่จู่ๆ ก็เหมือนผีผลัก เขาพิมพ์คำว่านิยายออนไลน์ลงในไป่ตู้

[จูเซียน]

[ตำนานทหารเลว]

[วายร้ายสร้างได้อย่างไร]

...

กัวหยางกลับรู้สึกคิดถึงอย่างบอกไม่ถูก ไว้ว่างๆ ลองอ่านดูก็คงจะดี ขณะที่กำลังจะคลิกเข้าไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก

เขาปิดหน้าเว็บลงอย่างแนบเนียน พอเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นเซี่ยงเทียนซานกับจางเหว่ยที่กลับมาแล้ว

เมื่อลองคำนวณเวลาดูก็ใกล้เคียงพอดี

“บอส”

“บอส”

ปี้เฉียงหายตัวไปตอนไหนก็ไม่รู้ กัวหยางส่งสัญญาณให้ทั้งสองคนนั่งลง และบอกให้หนิงเสี่ยวจิ้งชงชามาให้สองถ้วย

จากนั้นถึงค่อยมีอารมณ์มาสังเกตทั้งสองคนอย่างละเอียดครู่หนึ่ง

“ดูจากหน้าตาแล้วสดใสดีนี่ ดูเหมือนว่าดินน้ำของอำเภอชิงเหอจะบำรุงคนได้ดีทีเดียว!”

จางเหว่ยเบ้ปากตอบ “พวกเราอยู่บนทะเลทรายโกบีอาเว่ย ในรัศมีหลายสิบกิโลเมตรนอกจากพวกเราแล้วก็ไม่มีคนอื่นเลย ตอนนี้ก็แค่ดำแบบไม่สนิทแล้วเท่านั้นแหละ”

หลังจากการพูดคุยกันพักหนึ่ง กัวหยางกลับรู้สึกค่อนข้างพอใจกับความคืบหน้าของทะเลทรายโกบีอาเว่ย

คลองผันน้ำของแม่น้ำชิงเก๋อหลี่ส่วนต้นเสร็จสมบูรณ์หมดแล้ว คลองผันน้ำที่เจาะลอดภูเขาก็ทำเสร็จไปกว่าครึ่ง

บนทะเลทรายโกบีอาเว่ยอีกด้านของภูเขาคาต้านซวิ่นเท่า หลังจากที่เครื่องจักรหลายร้อยคันทำงานอย่างต่อเนื่อง พื้นที่โกบีก็กลายเป็นรูปแบบของแปลงนาและคลองน้ำอย่างเป็นสัดส่วน

นี่ก็หมายความว่าหลังปีใหม่ พื้นที่สองล้านหมู่ส่วนใหญ่จะสามารถทำการไถพรวนได้โดยตรง และคลองผันน้ำลอดภูเขาก็น่าจะสร้างเสร็จพอดีในตอนที่อุณหภูมิถึงเกณฑ์สำหรับการเพาะปลูก

แต่ก็ยังมีส่วนหนึ่งของโกบีที่รับมือได้ยาก เซี่ยงเทียนซานกังวลว่าแม้แต่ซีบัคธอร์นและหั่นไห่หงหม่าก็ยากที่จะอยู่รอดได้ ภายหลังอาจจะต้องทำการเปลี่ยนหน้าดิน

แต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไรนัก ถ้าสามารถปลูกต้นกล้าลงไปได้หลังจากเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว

หลังกินมื้อเที่ยงเสร็จ เซี่ยงเทียนซานก็อยากไปดูสถานการณ์การเจริญเติบโตของซีบัคธอร์นกับหั่นไห่หงหม่าในเรือนกระจกบนทะเลทรายโกบีเจียเหอ

บนพื้นที่โกบีสองล้านหมู่ ตอนนี้มีแผนว่าจะปลูกมู่เหอหมายเลข 1 และหญ้าพันธุ์อื่นๆ อีก 6 สายพันธุ์ แต่ซีบัคธอร์นและหงหม่าก็อาจจะสร้างผลลัพธ์ที่น่าทึ่งบนทะเลทรายโกบีได้เช่นกัน

กัวหยางจึงให้หลัวซิวพาไปทันที

เซี่ยงเทียนซานถือเป็นบุคลากรสายเทคนิคคนแรกที่กัวหยางดึงตัวมา นอกจากเทคนิคที่ยอดเยี่ยมแล้ว ในเรื่องการทำงานเขาก็มักจะทุ่มเทโดยไม่บ่นสักคำ

รายชื่อการเลื่อนตำแหน่งในครั้งนี้ของกัวหยางไม่มีชื่อเซี่ยงเทียนซานอยู่ด้วยซ้ำ ขนาดเซี่ยสือเจี๋ยยังแซงหน้าขึ้นมาเป็นหัวหน้าของเซี่ยงเทียนซานได้เลย

แต่จากคำพูดของจางเหว่ย กัวหยางได้รับรู้ว่าเขาไม่ได้บ่นอะไรเลย

มีเพียงประโยคเดียวที่มักจะติดปากเขาคือ “ฉันชื่อเซี่ยงเทียนซาน แต่ตอนนี้กลับต้องมาวิ่งอยู่ที่เชิงเทือกเขาอัลไต เมื่อไหร่ถึงจะได้ไปเทือกเขาเทียนซานของจริงสักที”

กัวหยางได้ยินแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าจะมีคำขอนี้ด้วย

รอบเทือกเขาเทียนซานถูกล้อมรอบไปด้วยทะเลทรายทั้งหมด จะหาที่ดินสักผืนมันจะไปยากอะไร?

ประจวบเหมาะกับที่จวงอี๋ฮุยแห่งศูนย์คุ้มครองพื้นที่เพาะปลูกแนะนำโปรเจ็กต์เปลี่ยนทรายเป็นดิน ซึ่งก็เป็นการร่วมมือกับสถาบันวิทยาศาสตร์การเกษตรมณฑลซินเจียง และหลิวถิงเอิน เพื่อนสนิทของเซี่ยงเทียนซานก็เป็นผู้เชี่ยวชาญจากสถาบันวิจัยดินทรายชีวภาพมณฑลซินเจียงพอดี

พอดีกันเป๊ะเลย

โปรเจ็กต์เปลี่ยนทรายเป็นดินในอนาคตก็สามารถให้เหล่าเซี่ยงรับหน้าที่ไปได้ เพียงแต่อายุปาเข้าไปห้าสิบกว่าแล้ว ไม่รู้ว่ายังอยากจะไปทนลำบากอีกหรือเปล่า

หลังจากพักผ่อนสักครู่ กัวหยางก็สื่อสารกับทีมผู้บริหารระดับสูงต่อตลอดช่วงบ่าย เพื่อปรับปรุงข้อมูลสำหรับงานประจำปีให้สมบูรณ์

อวี๋หงไห่ ลู่ฮั่นปิน อวี๋ฉิน เปาซินอวี่ หยางเฉิง จี้จั๋วเหวิน และผู้รับผิดชอบหลักของบริษัทต่างๆ ก็ทยอยเดินทางมาถึงจิ่วเฉวียนในตอนบ่าย

กัวหยางก็ใช้เวลาพูดคุยกับทุกคนคร่าวๆ

แต่ละบริษัทก็ได้รับผลงานในระดับหนึ่ง

มู่เหอ เทียนเหอ เฟิงข่าย เวยกวง ต่างก็สร้างรายได้และผลกำไร ส่วนบริษัทผลิตภัณฑ์นมเหอซีก็มีศักยภาพในการเติบโตสูง

ส่วนบริษัทซาไห่หนงมู่และบริษัทการเกษตรเลี่ยอิงในตอนนี้ก็ถือเป็นกำลังหลักในการฟาร์มพลังงานธรรมชาติ กัวหยางมองดูในร้านค้าเมล็ดพันธุ์ พลังงานธรรมชาติสะสมได้ถึง 256 แต้มแล้ว

การเพาะพันธุ์ครั้งล่าสุดคือช่วงปลายเดือนสิงหาคม ตอนนั้นเหลือเพียงแค่ 1 แต้ม เวลาผ่านไป 5 เดือน ได้มา 255 แต้ม เฉลี่ยเดือนละ 41 แต้ม

ความเร็วเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลย

ตอนเย็นไปกินข้าวเย็นด้วยกัน กัวหยางดึงตัวเปาซินอวี่และจี้จั๋วเหวินมาด้วยกัน

ทั้งสองคนเพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรก ต่างฝ่ายต่างยังรู้สึกแปลกหน้า และมองกันด้วยความสงสัย

กัวหยางหัวเราะพลางพูด “ไม่ได้มีอะไรหรอก บริษัทการเกษตรเลี่ยอิงมีทุ่งหญ้าเสื่อมโทรมหกแสนหมู่ในทุ่งหญ้าอูลาเท่อ หลังจากผ่านการฟื้นฟูมาหนึ่งปี ปีหน้าก็สามารถให้ปศุสัตว์แทะเล็มหญ้าในทุ่งหญ้าได้อย่างเหมาะสมแล้ว”

“แค่ปีเดียวเอง ทุ่งหญ้าจะกลับมาเสื่อมโทรมอีกหรือเปล่า?”

เปาซินอวี่คือผู้จัดการทั่วไปของบริษัทการเกษตรเลี่ยอิง และในขณะเดียวกันก็ทำงานในวงการปศุสัตว์มานานหลายปี

“ไม่หรอก ตอนนี้พวกเรากำลังกลุ้มใจที่ดินมันแห้งแล้งเกินไป ถึงจะเติมเมล็ดหญ้าลงไปแล้ว แต่ใบหญ้าที่งอกออกมาก็ยังเหลืองอยู่ดี การเลี้ยงวัวพอดีสามารถใช้มูลวัวเป็นปุ๋ยบำรุงดินได้เลย”

ฟาร์มปศุสัตว์ของเจียเหอก็มีกระบวนการจัดการมูลวัวเหมือนกัน โดยทั่วไปหลังจากจัดการแบบง่ายๆ แล้ว ฟาร์มก็จะนำไปใช้ประโยชน์ในพื้นที่เลย

จี้จั๋วเหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อูลาเท่อมีระยะทางขนส่งห่างจากตลาดเกินไปหน่อย สร้างได้แค่โรงงานนมเหลวเท่านั้นแหละ”

“สร้างเลย!” กัวหยางตอบ ตอนนี้เขาเลือกที่จะผลิตเกินความจุดีกว่าให้ผลิตไม่พอ

เวลากลางคืน

กัวหยางนอนอยู่บนเตียง เรียกใช้ร้านค้าเมล็ดพันธุ์ เขาเก็บเมล็ดพันธุ์ส่วนหนึ่งไว้ในคลังของร้านค้าเมล็ดพันธุ์แล้ว

ตอนกลางวันที่เห็นพลังงานธรรมชาติ 256 แต้มนั่น เขาก็เตรียมจะใช้มันให้เร็วหน่อย

ด้วยรายได้ที่คาดการณ์ของเทียนเหอในปี 06 ก็สามารถเรียกได้ว่าเป็นองค์กรเมล็ดพันธุ์อันดับหนึ่งของประเทศอย่างสมศักดิ์ศรีแล้ว

ประจวบกับที่สมาคมเมล็ดพันธุ์หัวเซี่ยกำลังจะมีการจัดอันดับ 50 ธุรกิจเมล็ดพันธุ์ยอดเยี่ยมประจำปี 2006 ซึ่งในปี 2002 และ 2004 ก็เป็นกลุ่มบริษัทเมล็ดพันธุ์หัวเซี่ยที่ครองอันดับหนึ่งตลอด

รายได้เป็นเพียงหนึ่งใน 5 เกณฑ์การประเมินเท่านั้น

แต่ในปี 2006 เทียนเหอสามารถครองความได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัดในสองตัวชี้วัด ได้แก่ ความสามารถในการทำกำไรและระบบการประกันคุณภาพเมล็ดพันธุ์

ส่วนด้านอื่นๆ ก็ไม่ได้น้อยหน้าเช่นกัน

มีเพียงแค่จุดอ่อนในด้านการวิจัยและพัฒนาเมล็ดพันธุ์ชนิดใหม่เท่านั้นที่ยังบกพร่องอยู่ จำนวนสายพันธุ์ที่สำรองไว้นั้นมีน้อยเกินไป และในแต่ละประเภทก็มีเพียงแค่สายพันธุ์ตัวแทนเพียงชนิดเดียว

นี่นับเป็นความผิดปกติอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์การพัฒนาอุตสาหกรรมเมล็ดพันธุ์

ดังนั้น การเพิ่มคลังเมล็ดพันธุ์ให้หลากหลาย และเพาะพันธุ์สายพันธุ์ทดแทนระดับภูมิภาคก็คือความคิดของกัวหยาง

ตัวอย่างเช่น ข้าวโพดเหมือนกัน เทียนอวี้หมายเลข 1 ต้องใช้การจัดการน้ำและปุ๋ยอย่างแม่นยำ

ดังนั้น การเพาะพันธุ์สายพันธุ์ที่สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมแห้งแล้งและดินที่แห้งแล้งยากจนได้ ก็ย่อมมีศักยภาพทางการตลาดสูงมาก

จากมุมมองของความมั่นคงทางอาหารและการแข่งขันระดับนานาชาติ ความต้องการด้านอาหารและอาหารสัตว์ของประเทศจีนในอนาคตจำเป็นต้องพึ่งพาตนเองได้ ดังนั้นจึงต้องการพื้นที่เพาะปลูกอย่างน้อย 2,400 ล้านหมู่

ซึ่งยังขาดแคลนอยู่อย่างน้อย 600 ล้านหมู่

มู่เหอหมายเลข 1 กับเทียนโต้วหมายเลข 1 สามารถแก้ปัญหาได้ส่วนหนึ่ง แต่ทางตะวันตกเฉียงเหนือขาดน้ำ คาดว่ายังขาดแคลนอยู่อีกกว่า 300 ล้านหมู่

หลังจากไตร่ตรองแล้ว เป้าหมายในการเพาะพันธุ์ก็ชัดเจนมาก: ต้องเป็นสายพันธุ์ที่ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมดินเค็มและแห้งแล้งทางตะวันตกเฉียงเหนือได้ และในขณะเดียวกันก็ต้องมีคุณค่าทางโภชนาการสำหรับสัตว์สูงมาก

ระหว่างที่กำลังทดสอบไปเรื่อยๆ กัวหยางก็ค่อยๆ ผล็อยหลับไป

วันอังคารที่ 24 มกราคม 2006

ในห้องประชุมของโรงแรม เด็กฝึกงาน 108 คนจากบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอและบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอมาถึงสถานที่จัดงาน มี 11 คนที่ไม่ได้มา

แค่นี้กัวหยางก็พอใจมากแล้ว

“วัยรุ่นเป็นวัยที่มีชีวิตชีวาและกระตือรือร้นที่สุด ตอนที่ฉันมานั่งอยู่ตรงนี้ ก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้ย้อนกลับไปในวัยเรียนเลย...”

คุยเรื่องอุดมการณ์กับวัยรุ่น คุยเรื่องผลประโยชน์กับคนวัยกลางคน

แต่กัวหยางกลับไม่ทำแบบนั้น ไม่ว่าจะเป็นอุดมการณ์หรือผลประโยชน์ เขาต้องการทั้งสองอย่าง

ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่นาที เขาไม่เพียงแค่พูดคุยเรื่องอุดมการณ์ คุณค่า และสายอาชีพกับเหล่าเด็กฝึกงาน... แต่ยังให้คำมั่นสัญญาเรื่องสวัสดิการโดยตรงด้วย

“เจียเหอไม่ได้ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ แต่จะรับประกันว่าพนักงานทุกคนจะมีที่พักอาศัยที่มั่นคง หนึ่งคนต่อหนึ่งห้อง หรือแม้แต่คนละหนึ่งห้องชุด”