บทที่ 35 : การเข้าร่วมของเซี่ยงเทียนซาน | บทที่ 36 : ดึงตัวคนและเข้าซื้อกิจการ

บทที่ 35 : การเข้าร่วมของเซี่ยงเทียนซาน

เมื่อได้ยินคำถามของกัวหยาง เซี่ยงเทียนซานก็ยังคงเงียบไม่พูดอะไร

จางเหว่ยที่กำลังขับรถนึกถึงความตื่นตะลึงตอนที่เขาเห็นที่ดินเค็มเป็นครั้งแรก ภาพของพืชที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างยากลำบากนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในใจเขาอย่างไม่มีวันลืม

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกสับสนกับอนาคตเช่นกัน

"พี่หยาง พวกเราจะปลูกหญ้าเลี้ยงสัตว์บนดินเค็มได้จริงๆ หรือครับ?"

มุมปากของกัวหยางยังคงประดับด้วยรอยยิ้ม "เหล่าเซี่ยง คุณว่ายังไงล่ะ? แผนการทางเทคนิคของคุณพอจะมีทิศทางบ้างหรือยัง?"

เซี่ยงเทียนซานถอนหายใจอย่างจนปัญญา "เฮ้อ คุณไม่ได้จ้างทีมออกแบบและวางแผนของกระทรวงเกษตรมาแล้วเหรอ?"

"ดร.โจวและทีมงานของเขาเป็นหน่วยงานของรัฐ จุดสนใจนอกจากเรื่องการจัดการดินเค็มแล้ว พวกเขาก็ต้องพิจารณาเรื่องการปกป้องระบบนิเวศในปัจจุบันเพื่อป้องกันไม่ให้แย่ลงไปอีก มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องทำงานแบบถูกมัดมือมัดเท้า"

กัวหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริงออกมาทั้งหมด

"อีกอย่าง ประโยชน์สูงสุดของพวกเขาก็คือการขออนุมัติการใช้ที่ดินและการวางแผนในภายหลัง การยื่นเสนอโครงการ รวมถึงการหลีกเลี่ยงความเสี่ยงแฝงในบางพื้นที่ การมีชื่อกระทรวงเกษตรหนุนหลังจะทำให้ทำอะไรๆ สะดวกขึ้นมาก"

"จ่ายค่าออกแบบไปเท่าไหร่ล่ะ?" เซี่ยงเทียนซานถามด้วยความอยากรู้

"ในสัญญาเซ็นไว้ที่ 10 ล้าน ตอนนี้จ่ายล่วงหน้าไปแล้ว 2 ล้าน"

เมื่อเห็นว่ากัวหยางไม่ได้ดูเหมือนกำลังล้อเล่น เซี่ยงเทียนซานก็ทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

"คุณไม่กลัวว่าสายป่านทางการเงินจะตึงมือในภายหลังเหรอ คุณอาจจะยังไม่ทันได้กำไร บริษัทก็ชิงล้มไปซะก่อน เงิน 10 ล้านนี้ในเวลาคับขันมันช่วยชีวิตได้จริงๆ นะ"

เซี่ยงเทียนซานอดไม่ได้ที่จะนึกถึงสถานการณ์ที่ยากลำบากของบริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวง ตอนเริ่มโครงการก็ทุ่มทุนสร้างโครงสร้างพื้นฐานขนานใหญ่ ส่งผลให้ตอนนี้ขาดสภาพคล่องและเผชิญกับความยากลำบากในการดำเนินงาน

"ผมมีความมั่นใจใน 'มู่เหอหมายเลข 1' ขอแค่ประคองตัวผ่านสองปีแรกไปได้ มู่เหอหมายเลข 1 ก็จะทำการผลิตและขยายพันธุ์เสร็จสิ้น ถึงตอนนั้นมันก็จะสามารถปกคลุมพื้นที่รกร้าง 2 แสนหมู่นี้ได้ทั้งหมด"

"งั้นอย่างน้อยสองปีแรกคุณก็มีแต่ลงทุนล้วนๆ เลยสิ"

กัวหยางยิ้มอย่างไม่ใส่ใจและพูดว่า "ผมเตรียมใจไว้ตั้งแต่แรกแล้ว"

"ที่ดินเค็ม 2 แสนหมู่นี้วางแผนจะลงทุนเท่าไหร่?"

กัวหยางงงเล็กน้อย "คุณไม่รู้เหรอ? คนที่ติดต่อไปไม่ได้บอกคุณหรือไง?"

"ไม่ได้บอก เขาแค่บอกผมว่ามีเถ้าแก่คนหนึ่งอยากปรับปรุงดินเค็มเพื่อปลูกหญ้าเลี้ยงสัตว์ กำลังต้องการคนด่วนและให้เงินเดือนสูง ผมก็เลยตกลงมาทำความรู้จักดูก่อน"

เกรงว่า 'เงินเดือนสูง' คงจะเป็นปัจจัยหลักที่ดึงดูดคุณมาล่ะสิ กัวหยางคิดในใจ

"ตอนนี้งบลงทุนรวมสำหรับปรับปรุงดินเค็ม การปลูกและแปรรูปหญ้าเลี้ยงสัตว์ในภายหลังอยู่ที่ 500 ล้าน นอกจากนี้ยังเตรียมไว้อีก 500 ล้านเพื่อบุกเบิกอุตสาหกรรมเมล็ดพันธุ์"

เซี่ยงเทียนซานมองกัวหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ "500 ล้าน?"

เมื่อเห็นสายตาที่แน่วแน่ของกัวหยาง เซี่ยงเทียนซานก็พูดขึ้นลอยๆ ว่า "ที่คุณบอกว่าจะให้ผมเสนอเงินเดือนเองนั่นยังนับอยู่ไหม?"

กัวหยางหัวเราะร่วน เมื่อเห็นท่าทางไม่ปิดบังความหน้าเงินของเซี่ยงเทียนซาน เขาก็รู้สึกว่าชายแก่คนนี้น่ารักดีเหมือนกัน

"คุณลองเล่าแผนการของคุณมาก่อนสิ"

เซี่ยงเทียนซานเริ่มครุ่นคิด แต่ท่าทางของกัวหยางตอนที่พูดถึงเงิน 500 ล้านอย่างราบเรียบนั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาเป็นระยะ

เถ้าแก่คนนี้รวยมาก แถมยังดูเหมือนจะไม่กระตือรือร้นที่จะทำกำไรในระยะสั้นอีก หรือว่าเขาแค่กำลังโม้กันนะ...

ควรจะเรียกเงินเดือนเท่าไหร่ดีล่ะ?

กัวหยางก็ไม่ได้รบกวนเซี่ยงเทียนซานอีก

แต่เขากลับมองออกไปนอกหน้าต่างรถไปยังที่ดินเค็มอันกว้างใหญ่ไพศาล พลางคิดว่าหากสามารถเปลี่ยนดินแดนที่รกร้างว่างเปล่าเหล่านี้ให้กลายเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวขจีได้

ถึงตอนนั้นจะได้พลังงานธรรมชาติมามากแค่ไหน และจะสามารถวิเคราะห์หาชิ้นส่วนเครื่องจักรกลการเกษตรได้อีกเท่าไหร่กันนะ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เซี่ยงเทียนซานก็ถามกัวหยางว่า "ประธานกัว คุณมีงบประมาณสำหรับการปรับปรุงดินเค็มอยู่ที่เท่าไหร่ต่อหมู่?"

กัวหยางคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง "ตัวเลขที่รายงานรัฐบาลจะสูงกว่าหน่อย แต่งบประมาณในใจผมคือไม่เกิน 1,500 หยวนต่อหมู่ และยิ่งต่ำก็ยิ่งดี"

"แล้วช่วงสองปีแรกก็ไม่ได้มีข้อกำหนดเรื่องผลผลิตของอัลฟัลฟ่าเลยเหรอ?"

'มู่เหอหมายเลข 1' มีเมล็ดพันธุ์ดั้งเดิมเพียง 100 ชั่ง และยังขยายพันธุ์เพื่อการผลิตไม่เสร็จ ดังนั้นที่ดินเค็ม 2 แสนหมู่ที่ปรับปรุงแล้วนี้จึงปลูกได้เพียงอัลฟัลฟ่าธรรมดา ซึ่งอัตราการงอกและการเจริญเติบโตจะต้องไม่ออกมาดีนักอย่างแน่นอน

กัวหยางก็ไม่ได้ตั้งความหวังกับเรื่องนี้มากนัก เขาจึงยิ้มและพูดว่า "ผมแค่มีข้อกำหนดเรื่องผลลัพธ์ของการปรับปรุงดินเค็มเท่านั้น ระดับความเค็มจะต้องลดลง และระบบนิเวศก็จะต้องมีการปรับปรุงไปในทางที่ดีขึ้นอย่างชัดเจน"

ขอเพียงระบบนิเวศได้รับการฟื้นฟู เป้าหมายในการสะสมพลังงานธรรมชาติของเขาก็จะบรรลุผลเอง

เซี่ยงเทียนซานประเมินในใจเงียบๆ "ประธานกัว ถ้าเป็นไปตามข้อกำหนดของคุณ หากที่ดินเค็มผืนนี้ให้ผมเป็นคนรับผิดชอบ ต้นทุนอย่างน้อยก็จะสามารถควบคุมให้อยู่ต่ำกว่า 800 หยวนต่อหมู่ได้"

กัวหยางรู้สึกประหลาดใจวูบหนึ่ง เขาอยากรู้มากว่าเซี่ยงเทียนซานคำนวณอย่างไร

"แผนการจัดการดินเค็มก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการนำดินที่อื่นมาถมแทนที่ การกวาดชั้นเกลือที่ผิวดิน การปูทรายเพื่อกดทับความเค็ม และการขุดหลุมเพื่อกำจัดความเค็ม ในขณะเดียวกันก็ต้องเสริมสร้างการก่อสร้างระบบคูคลองในแปลงนา ลดการรั่วซึมของคูคลอง ขุดร่องน้ำทิ้งเพื่อระบายความเค็ม และทำให้ดินลดความเค็มลงผ่านการระบายน้ำ"

"ค่าใช้จ่ายหลักๆ ก็คือการสร้างคูคลอง โครงการปรับหน้าดิน ค่าเครื่องจักรและค่าแรง เมื่อรวมทั้งหมดนี้แล้วจะไม่เกิน 700 หยวนต่อหมู่ ถ้ารวมต้นทุนการจัดการไปด้วยก็ไม่มีทางเกิน 800 หยวนแน่นอน"

"ถ้าต้องการผลลัพธ์การงอกของต้นกล้าและความยั่งยืนที่ดีกว่านี้ ก็อาจจะพิจารณาการใส่ปุ๋ยคอกหมัก การคลุมดินด้วยพลาสติก และระบบน้ำหยด เป็นต้น"

"และในกระบวนการช่วงสองปีนี้ อัลฟัลฟ่าที่ไม่ได้วางแผนจะเก็บเกี่ยวสามารถไถกลบอย่างน้อย 2-3 ครั้งเพื่อใช้เป็นปุ๋ยพืชสดคืนสู่ไร่นา เพื่อปรับปรุงความอุดมสมบูรณ์ของดิน เพิ่มความสามารถในการกักเก็บความชื้นและปุ๋ยของดิน ในขณะเดียวกันก็สามารถลดระดับความเค็มของดินได้อย่างมีประสิทธิภาพ"

กัวหยางแปลงตัวเลขในใจอย่างรวดเร็ว ต้นทุน 800 หยวนต่อหมู่ แต่เขาเตรียมที่จะจ้างเหมาโครงการออกไปภายนอก จึงคิดไว้ที่ 900 หยวนต่อหมู่

ค่าใช้จ่ายในโครงการจัดการดินเค็มก็คือ 180 ล้าน

เมื่อประเมินค่าใช้จ่ายในการจัดการปลูกอัลฟัลฟ่าอีกสองปี โดยคิดเป็น 200 หยวนต่อหมู่ต่อปี สองปีก็คือ 80 ล้าน

เมื่อคำนวณอย่างเต็มที่แล้ว ต้นทุนในการปรับปรุงที่ดินเค็ม 2 แสนหมู่ในช่วงสองปีนี้ก็จะไม่มีทางเกิน 300 ล้าน

เงินที่เหลือ นอกจากการสร้างโรงงานแปรรูปอาหารสัตว์หมักแล้ว เขายังมีกำลังเหลือเฟือที่จะสร้างฟาร์มโคนมอีกแห่ง

ในร้านค้าเมล็ดพันธุ์ยังมีพันธุกรรมโคนมคุณภาพสูงอยู่อีกส่วนที่ยังไม่ได้ใช้เลย

รอให้ฟาร์มโคนมสร้างเสร็จ ก็จะเกิดเป็นห่วงโซ่อุตสาหกรรมตั้งแต่การขยายพันธุ์และการผลิตเมล็ดพันธุ์หญ้าเลี้ยงสัตว์ การปลูกและการแปรรูปอาหารสัตว์ ไปจนถึงการเลี้ยงโคนม

สิ่งเดียวที่ขาดหายไปก็คือการแปรรูปนมและการขายเท่านั้น

โดยรวมแล้ว เขารู้สึกพึงพอใจกับเซี่ยงเทียนซานค่อนข้างมาก และตอนนี้เขาก็กำลังต้องการคนเข้ามาจัดการเรื่องการจัดการดินเค็มอย่างเร่งด่วน

แม้องค์กรของรัฐจะแนะนำคนมาให้เขาไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นพนักงานสายงานเอกสาร เขาจึงอยากจะรอดูอีกสักพัก

โครงการในช่วงแรกยังไม่ต้องการคนจำนวนมากขนาดนั้น พวกงานจุกจิกบางอย่างให้จางเหว่ยควบตำแหน่งไปพลางๆ ก่อนก็เพียงพอแล้ว

กัวหยางพูดติดตลก "ประธานเซี่ยง เตรียมเรียกเงินเดือนให้ตัวเองเท่าไหร่ล่ะครับ?"

จางเหว่ยก็เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

ตรงกันข้าม ตอนนี้เซี่ยงเทียนซานกลับรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เขาอึกอัก คิดแล้วคิดอีก กว่าจะบีบตัวเลขออกมาจากปากได้ "แปด...8,000 หยวน?"

กัวหยางมองท่าทางกระมิดกระเมี้ยนของเขาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาจริงๆ

เมื่อเห็นท่าทางของเขา เซี่ยงเทียนซานก็ลุกลี้ลุกลน และรีบพูดว่า "หรือจะ 5,000 ก็ได้ แต่ต้องจ่ายเงินเดือนให้ตรงเวลาทุกเดือนนะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของกัวหยางกลับจริงจังขึ้นมา เขานึกถึงเพื่อนร่วมชั้นสองคนในชาติที่แล้ว

ห้องเรียนเกษตรศาสตร์ที่มีนักเรียนทั้งหมด 42 คน แต่สุดท้ายกลับมีเพียง 3 คนเท่านั้นที่เลือกทำงานด้านการเกษตร

คนหนึ่งคือเขา ที่เลือกจะลุยทำธุรกิจด้วยตัวเอง

เพื่อนอีกสองคนเข้าไปทำงานในบริษัทเพาะปลูก ซึ่งนอกจากงานจะเหนื่อย สภาพแวดล้อมแย่ สวัสดิการก็ไม่สูงแล้ว พวกเขายังมักจะเผชิญกับปัญหาการค้างจ่ายเงินเดือน โครงการถูกทิ้งร้าง และเถ้าแก่เชิดเงินหนี...

หนึ่งในนั้นเปลี่ยนงานไป 5 บริษัทภายในเวลา 6 ปี เจอโครงการถูกทิ้งร้างไป 3 โครงการ โชคดีที่ในท้ายที่สุดก็สอบเข้ารับราชการได้อย่างราบรื่น...

เพื่อนอีกคนถูกบริษัทที่ถูกเพิกถอนออกจากตลาดหุ้น A-share ค้างจ่ายเงินเดือนนานถึง 14 เดือน ในที่สุดก็ลาออกได้อย่างพอดิบพอดีก่อนที่โครงการจะถูกทิ้งร้างและได้รับเงินคืนมา

แต่พอหันกลับมาทำงานที่ใหม่ก็ถูกค้างจ่ายเงินเดือนอีก 1 ปี ซึ่งคราวนี้กลับไม่ได้โชคดีขนาดนั้นแล้ว...

สวัสดิการเฉลี่ยของอุตสาหกรรมการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมงในเว็บไซต์หางานหลักๆ นั้นรั้งท้ายมาโดยตลอดอย่างมั่นคง ไม่มีสายงานไหนสู้อาชีพอื่นได้เลย

ท่าทางของเซี่ยงเทียนซานทำให้เขานึกถึงความยากลำบากในสายอาชีพนี้ แม้ทุกๆ ปีจะมีประกาศเอกสารหมายเลขหนึ่ง แต่ก็แทบจะไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นเลย

"เหล่าเซี่ยง เรื่องเงินเดือนตกลงกันแล้วว่าคุณเป็นคนกำหนด ก็คือคุณกำหนดนั่นแหละ 8,000 ไม่ขาดแม้แต่แดงเดียว แถมยังจะจ่ายตรงเวลาแน่นอน นอกจากนี้ค่ากิน ค่าอยู่ และค่าเดินทางผมเหมาให้หมด"

"โครงการปรับปรุงที่ดินเค็มนี้ ผมขอฝากไว้ให้คุณจัดการนะ"

เซี่ยงเทียนซานจับมือที่กัวหยางยื่นออกมาด้วยความตื่นเต้น

กัวหยางมองท่าทางของเขาแล้วถามด้วยความอยากรู้ "บริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวงค้างจ่ายเงินเดือนพวกคุณมากี่เดือนแล้ว?"

"ห้าเดือนแล้ว"

"งั้นบริษัทนี้ก็ไม่ไหวเลยนะ"

"ตัวบริษัทยังพอใช้ได้ โครงการก็เป็นโครงการที่ดี เพียงแต่ช่วงแรกควบคุมต้นทุนไม่ดี ผู้ลงทุนเองก็ยังไม่เห็นผลกำไรสักที เลยไม่ค่อยเต็มใจจะอัดฉีดเงินทุนต่อแล้ว" เซี่ยงเทียนซานอดไม่ได้ที่จะแก้ต่างให้

"คุณว่า การจะดึงตัวคนของฮุยฮวงมานี่จะง่ายไหม?"

ขอบคุณยอดโดเนทจากลูกพี่ทุกท่าน!!!

บทที่ 36 : ดึงตัวคนและเข้าซื้อกิจการ

พอได้ยินว่ากัวหยางอยากจะดึงตัวคนของบริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวง เซี่ยงเทียนซานก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที เขายังจำได้ดีว่าผู้จัดการทั่วไปของฮุยฮวงเคยว่าเขาเป็นพวกหัวโบราณคร่ำครึพลิกแพลงไม่เป็น

ถ้าเขาพาคนไปดึงตัวพนักงานฝ่ายเทคนิคของฮุยฮวงมาให้หมด...

ความรู้สึกนั้น แค่คิดก็สะใจแล้ว

เซี่ยงเทียนซานพูดอย่างมั่นใจ "ค้างเงินเดือนมาตั้งห้าเดือนแล้ว จังหวะนี้ถ้าไปทาบทามยังไงก็สำเร็จแน่ โดยเฉพาะช่างเทคนิคสามคนนั่น ตอนที่พวกเขาเพิ่งเริ่มทำงาน ผมก็เป็นคนดูแลเอง"

"งั้นคุณก็ติดต่อไปหาพวกเขา ให้พวกเขามาทำงานที่บริษัทมู่เหอ ส่วนเงินเดือนก็เพิ่มให้สัก... 30% ดีไหม?"

"จริงสิ ฐานเงินเดือนของฮุยฮวงเป็นยังไงบ้างล่ะ?" กัวหยางรีบถามขึ้นมา

"ช่างเทคนิคที่เพิ่งเรียนจบแบบพวกเขา เงินเดือนเริ่มต้นอยู่ที่ 1,200 หยวนต่อเดือน พอทำงานมาได้สองปีครึ่ง ก็ขึ้นให้อีก 300 หยวน" น้ำเสียงของเซี่ยงเทียนซานดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไหร่

ให้ตายเถอะ ฐานเงินเดือนต่ำขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!

มิน่าล่ะ ตอนที่เซี่ยงเทียนซานคุยเรื่องเงินเดือนของตัวเอง ถึงยอมลดจากเดือนละ 8,000 หยวนลงมาเหลือเดือนละ 5,000 หยวนรวดเดียวเลย

ที่แท้ตาเฒ่าคนนี้ก็แค่เรียกราคาเผื่อต่อเอาไว้ก่อนนี่เอง แต่เขาไม่ได้ใส่ใจหรอก

ตอนนี้กำลังขาดแคลนคนอยู่พอดี ถ้าไม่ยอมควักเงินก้อนโต แล้วจะสร้างทีมขึ้นมาอย่างรวดเร็วได้ยังไงล่ะ

"พวกเขาเรียนจบสาขาอะไรมาครับ?"

"สาขาวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมเมล็ดพันธุ์ครับ เพียงแต่จบจากวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ระดับอนุปริญญาเท่านั้น" เซี่ยงเทียนซานพูดต่อ

กัวหยางพยักหน้า สาขาวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมเมล็ดพันธุ์ถือว่าตรงสายงานแบบเป๊ะๆ วิชาที่เรียนส่วนใหญ่ก็เกี่ยวกับการผลิตเมล็ดพันธุ์ การแปรรูปและเก็บรักษา อายุรเวทเมล็ดพันธุ์ พันธุศาสตร์และการปรับปรุงพันธุ์ เป็นต้น

ไม่เหมือนเหล่าเซี่ยงที่ข้ามสายงานมาจากสาขาการอนุรักษ์ดินและน้ำ และการป้องกันการแปรสภาพเป็นทะเลทราย

ช่างเทคนิคสามคนที่เหล่าเซี่ยงดูแลอยู่ ความรู้ภาคทฤษฎีไม่มีปัญหา แถมยังมีประสบการณ์การทำงานตั้งสองปีครึ่งอีกด้วย

กัวหยางกำลังคิดอยู่ว่าควรจะให้เงินเดือนพวกเขาเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสมดี

กรณีเงินเดือนของเหล่าเซี่ยงนับว่าเป็นเรื่องผิดคาด และเงินเดือนระดับนี้ที่ให้กับเหล่าเซี่ยงไป ถึงแม้จะค่อนข้างสูง แต่ก็ไม่ได้เกินเหตุจนรับไม่ได้

ส่วนช่างเทคนิคคนอื่นๆ หลังจากนี้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้เงินเดือนเริ่มต้นที่สูงเกินไปนัก หลักๆ คืออยากเหลือพื้นที่ให้พวกเขาได้ขยับขยายฐานเงินเดือนเพิ่มขึ้นในอนาคตด้วย

แต่พอคิดดูอีกทีว่าที่นี่คือจิ่วเฉวียน ฐานการผลิตเมล็ดพันธุ์ที่สำคัญระดับประเทศ เมื่อมีบริษัทยักษ์ใหญ่ทั้งในและต่างประเทศเข้ามาตั้งฐานอยู่ที่นี่ ช่างเทคนิคด้านการผลิตเมล็ดพันธุ์ก็อาจจะเกิดภาวะขาดแคลนไปสักระยะหนึ่ง

ครู่ต่อมา กัวหยางก็ตัดสินใจได้

"ผมจะให้เงินเดือนพวกเขาสองพันสองร้อยหยวนต่อเดือน เหล่าเซี่ยงเดี๋ยวคุณลองไปถามพวกเขาดูนะว่าอยากมาไหม แต่พวกเขาต้องมาทำงานในโครงการปรับปรุงดินเค็มก่อนนะ"

แม้ว่าเงินเดือน 2,200 หยวนจะยังเทียบไม่ได้กับเงินเดือนเฉลี่ยของเมืองแถบชายฝั่งหลายๆ แห่ง แต่สำหรับมณฑลกานซู่ในปี 2002 ถือว่าเป็นเงินเดือนที่สูงเอามากๆ เลยทีเดียว

อีกอย่าง เงินเดือนระดับนี้ก็น้อยกว่าที่กัวหยางให้จางเหว่ยอยู่นิดหน่อย ทำให้จางเหว่ยที่คอยสังเกตบทสนทนาของทั้งสองคนอยู่ตลอดลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เซี่ยงเทียนซานหัวเราะพร้อมกับพูดว่า "ไม่มีปัญหาครับ ผมมั่นใจว่าดึงตัวพวกเขาสามคนมาได้แน่ พวกเขาเป็นเด็กหนุ่มที่เก่งกันทุกคนเลย"

พอแก้ปัญหาเรื่องช่างเทคนิคได้แล้ว กัวหยางก็คิดขึ้นมาได้ว่าตอนนี้บริษัทมู่เหอยังเป็นแค่โครงเปล่าๆ ประจวบเหมาะกับที่บริษัทฮุยฮวงกำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤตทางธุรกิจพอดี

จังหวะนี้ถ้าไม่รีบฉวยโอกาสปล้นตอนไฟไหม้ แล้วจะรออะไรอีกล่ะ?

"เหล่าเซี่ยง บริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวงยังมีใครที่มีความสามารถด้านการบริหารจัดการเก่งๆ อีกไหม มีใครแนะนำหรือเปล่า?"

เซี่ยงเทียนซานเอนศีรษะพิงเบาะหลังรถ ลังเลอยู่นานก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าพูดถึงคนที่บริหารจัดการเก่งที่สุดในฮุยฮวง คงต้องเป็นอู๋เฟิง ผู้จัดการทั่วไปคนปัจจุบัน รองลงมาก็คือต้วนไห่เทา ผู้จัดการฝ่ายผลิต แล้วก็ยังมีหัวหน้าฝ่ายเทคนิคที่มีประสบการณ์สูงๆ อีกหลายคนเลยครับ"

"นอกจากนี้ คนที่ผมพอจะคุ้นเคยอยู่บ้างก็คือผู้จัดการฝ่ายการเงิน แต่คนนี้คุณเลิกคิดไปได้เลย เพราะเขาถูกส่งมาจากบริษัทแม่ครับ"

เห็นสีหน้าของเขา กัวหยางก็ถามด้วยความอยากรู้ "ไม่ถูกกับคนพวกนั้นบางคนเหรอครับ?"

"พวกเขามักจะหาว่าผมเป็นพวกหัวโบราณคร่ำครึ ผมก็แค่ดื่มเหล้าไม่เป็น ผมผิดตรงไหนเหรอ?"

"แถมถ้าคุณอยากจะดึงตัวพวกเขามาทั้งหมดล่ะก็ งั้นคุณสู้ไปเข้าซื้อกิจการของฮุยฮวงโดยตรงเลยไม่ดีกว่าเหรอ"

พอได้ยินประโยคนี้ กัวหยางก็รู้สึกเหมือนมีไอเดียพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในหัวทันที

เข้าซื้อกิจการเหรอ?

ยักษ์ใหญ่ด้านการเกษตรข้ามชาติในยุคหลัง ล้วนอาศัยการเข้าซื้อกิจการทีละก้าวๆ เพื่อขยายธุรกิจให้เติบโตทั้งนั้น

ไม่ต้องพูดถึงเคสไกลตัวอย่างบริษัทเคมีภัณฑ์ประเทศจีนที่เข้าซื้อกิจการซินเจนทาของสวิตเซอร์แลนด์ อย่างช่วงนี้บริษัทคลาสของเยอรมันก็กำลังยุ่งอยู่กับการเข้าซื้อกิจการของเรโนลต์ในฝรั่งเศส เพื่อบุกตลาดรถแทรกเตอร์เหมือนกัน

เมื่อไม่นานมานี้ตอนที่เขาอยู่เยอรมันก็เพิ่งได้ยินอวี๋หงไห่พูดถึงเรื่องนี้ แล้วทำไมเขาถึงนึกไม่ถึงเรื่องการเข้าซื้อกิจการเลยนะ?

อีกอย่าง การบุกตลาดเครื่องจักรกลการเกษตรในอนาคต ก็สามารถใช้วิธีการเข้าซื้อกิจการได้เหมือนกัน เขากำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าเงินมันใช้ช้าเกินไป

"ตอนนี้บริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวงมีทรัพย์สินหลักอะไรบ้างครับ?" กัวหยางถามอย่างร้อนรนทนไม่ไหว

เซี่ยงเทียนซานชะงักไป เขาแค่พูดเล่นๆ ไปอย่างนั้นเอง ทำไมถึงรู้สึกว่ากัวหยางจะเอาจริงขึ้นมาซะแล้วล่ะ

แต่ถ้าเข้าซื้อกิจการได้สำเร็จจริงๆ ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเสียกับบริษัทมู่เหอใช่ไหมนะ?

เพียงแค่อาจจะไม่ค่อยดีสำหรับตัวเขาสักเท่าไหร่

เซี่ยงเทียนซานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มอธิบายข้อมูลของบริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวง

บริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวงก่อตั้งขึ้นในปี 2000 ผู้ลงทุนที่อยู่เบื้องหลังคือกลุ่มบริษัทการลงทุนต้าตี้จากหรงเฉิง มณฑลเสฉวน ซึ่งเป็นบริษัทที่มีภูมิหลังด้านอสังหาริมทรัพย์

ลงทุนในจิ่วเฉวียนไปทั้งหมด 20 ล้านหยวน สร้างแปลงเพาะเมล็ดพันธุ์กว่า 20,000 หมู่ ผลิตเมล็ดพันธุ์หญ้าสนามและหญ้าเลี้ยงสัตว์ได้ปีละ 1,000 ตัน

สร้างโรงงานคัดแยกและแปรรูปเมล็ดพันธุ์หญ้าเลี้ยงสัตว์และหญ้าสนามขึ้นมาหนึ่งแห่ง แถมยังนำเข้าชุดอุปกรณ์คัดแยกและแปรรูปเมล็ดพันธุ์หญ้าจากแคนาดาแบบครบชุด มีกำลังการคัดแยกและแปรรูปสูงถึง 5,000 ตันต่อปี

นอกจากนี้ บริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวงยังมีความร่วมมือกับหน่วยงานวิจัยหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ประเทศจีน สถาบันวิจัยการเกษตร เป็นต้น และยังรับผิดชอบโครงการสำคัญๆ ระดับชาติอีกมากมาย

สาเหตุที่เซี่ยงเทียนซานได้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิค นอกจากจะเป็นเพราะเขาเก่งเรื่องเทคนิคแล้ว เหตุผลหลักๆ ก็คือเขาเขียนเอกสารโครงการเป็น และสามารถยื่นขอทุนสนับสนุนโครงการจากภาครัฐในระดับต่างๆ ได้

แต่ติดตรงที่เขาดันดื่มเหล้าไม่เป็นเนี่ยสิ

คนที่ต้องทำงานยื่นเรื่องขออนุมัติโครงการจากรัฐบาล แต่กลับดื่มเหล้าไม่เป็น หรือพูดง่ายๆ ว่าไม่อยากจะดื่ม ก็ไม่แปลกใจเลยที่ผู้บริหารระดับสูงของฮุยฮวงจะว่าเขาหัวโบราณคร่ำครึ และพลิกแพลงไม่เป็น

พอฟังคำอธิบายของเซี่ยงเทียนซานจบ กัวหยางก็อดสงสัยไม่ได้

"หนี้สินของฮุยฮวงสูงมากเลยใช่ไหมครับ?"

"หนี้สินสูงมากจริงๆ ครับ ส่วนตัวเลขที่แน่ชัดผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน และก่อนหน้านี้บริษัทแม่ก็น่าจะลงทุนเพิ่มไปอีกก้อนหนึ่งแล้ว แต่ตอนนี้เงินทุนที่ยื่นขอไปกลับค้างเติ่งมาหลายเดือนแล้ว คิดว่ากลุ่มบริษัทต้าตี้ก็คงจะมีปัญหาอะไรบางอย่างเหมือนกัน"

กัวหยางเริ่มมีความเข้าใจเกี่ยวกับบริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวงคร่าวๆ แล้ว และนั่นทำให้ความต้องการที่จะเข้าซื้อกิจการของเขามีมากขึ้นไปอีก

บริษัทเมล็ดพันธุ์หญ้าที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน บุคลากรเพียบพร้อม และมีความสัมพันธ์อันดีกับภาครัฐแบบนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนถูกจัดเตรียมเอาไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะเลย

แต่การเข้าซื้อกิจการไม่ใช่เรื่องที่จะคุยกันจบได้ในระยะเวลาสั้นๆ อีกอย่าง กลุ่มบริษัทต้าตี้ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปตั้งเยอะในการสร้างบริษัทเพื่อเข้าสู่วงการเมล็ดพันธุ์หญ้า เกรงว่าคงไม่ยอมถอนตัวออกไปง่ายๆ แน่

เพราะงั้น คนที่สมควรดึงตัวมาก็ยังคงต้องดึงมาอยู่ดี

ถ้าเป็นแบบนี้ ถึงแม้จะเข้าซื้อกิจการของฮุยฮวงไม่ได้ บริษัทมู่เหอก็ยังสามารถสร้างทีมเทคนิคของตัวเองขึ้นมาทีละนิดได้

ส่วนตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญด้านการปรับปรุงพันธุ์หัวหน้าของบริษัทมู่เหอ กัวหยางตัดสินใจว่าจะควบตำแหน่งนี้ไปก่อน

ยังไงซะร่างเดิมก็เป็นถึงนักศึกษาปริญญาโทสาขาพันธุศาสตร์และการปรับปรุงพันธุ์ แถมเขายังมี 'ร้านค้าเมล็ดพันธุ์' คอยช่วยเหลืออีกต่างหาก

ตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญด้านการปรับปรุงพันธุ์แค่นี้ ยังไงเขาก็รับมือไหวอยู่แล้ว

……

ช่วงพลบค่ำ หมู่บ้านซวงเฉียว

แสงแดดยามเย็นที่เหลืออยู่สาดส่องผ่านช่องว่างระหว่างต้นไม้ ลงมาบนลานกว้าง

ผู้ใหญ่บ้านสวีจงกังได้เรียกประชุมชาวบ้านทั้งหมู่บ้านที่นี่

"วันนี้ มีเถ้าแก่จากข้างนอกหลายคนมาลงพื้นที่สำรวจที่ดินในหมู่บ้านเราเพื่อขอเช่าเหมา คิดว่าทุกคนคงจะเห็นหรือได้ยินกันมาบ้างแล้ว"

"เมื่อกี้ทางตำบลก็ส่งข่าวมา ยืนยันแล้วว่าเรื่องนี้เป็นความจริง"

ขอหน้าด้านขอตั๋วโหวตแนะนำหน่อยนะครับ