บทที่ 3 - ติ๊งต่อง! ระบบเลี้ยงดูบุตรรายงานตัว

บทที่ 3 - ติ๊งต่อง! ระบบเลี้ยงดูบุตรรายงานตัว

"เฉียวเลี่ย หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

เมื่อได้ยินเสียงเรียก งูหลามน้อยสีแดงฉานนามว่าเฉียวเลี่ยก็ชะงักการกระทำ หันกลับมามองเฉียวซีซีแวบหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าเป็นเฉียวซีซี นัยน์ตาของเขาก็ยิ่งเย็นเยียบ หันกลับไปหมายจะกัดลงไปอีกครา

"เฉียวเลี่ย!"

เฉียวซีซีพุ่งเข้าไปอุ้มเฉียวเลี่ยขึ้นมา จับหัวของเขาที่ตั้งใจจะโจมตีลูกหมีขาวเอาไว้

เมื่อลูกหมีขาวหลุดพ้นจากการพันธนาการ ก็รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งหนีไปทันที

เมื่อเฉียวเลี่ยเห็นว่าอีกฝ่ายเอาปลาอสูรบนพื้นไปด้วย ก็แลบลิ้นฟ่อๆ ใส่เฉียวซีซีด้วยความเดือดดาล ชั่วพริบตาก็กลายร่างเป็นมนุษย์

เจ้าหนูน้อยมีผมยาวสีแดงฉานสยายปรกบ่าที่ซูบผอมอย่างลวกๆ นัยน์ตาสีแดงคู่หนึ่งจ้องมองเฉียวซีซีอย่างเย็นชา

ใต้หางตาของเขามีรอยสัญลักษณ์รูปเขี้ยวสีแดง ทำให้ใบหน้าเล็กๆ ของเขาดูเย็นชาและหยิ่งยโสยิ่งขึ้น

ทว่ายามที่เขาแยกเขี้ยวเผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ สองซี่ กลับทำให้ใบหน้าเล็กๆ ที่เย็นชาของเขาดูน่ารักขึ้นมาหลายส่วน

เฉียวซีซีลอบทอดถอนใจ ลูกสัตว์ทั้งสามของนางช่างหน้าตางดงามยิ่งนัก

เฉียวเลี่ยเอ่ยปากอย่างเย็นชา น้ำเสียงเล็กแหลมกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิอันหนาวเหน็บเสียอีก

"เพศเมียโง่งม เจ้าทำให้ข้าสูญเสียอาหารไป!"

เฉียวซีซีได้สติกลับมา ขมวดคิ้วมุ่น "ปลาอสูรตัวนั้นเจ้าเป็นคนจับมาหรือ"

นัยน์ตาของเฉียวเลี่ยแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม "เขาเป็นคนจับมา แต่ข้าแย่งมาได้ก็ต้องเป็นของข้า"

ในความเข้าใจของสัตว์อสูรพเนจร สิ่งใดที่ตนเองต้องการก็แค่ไปแย่งชิงมา หากแย่งมาได้สิ่งนั้นก็ตกเป็นของตน นี่คือหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้มนุษย์อสูรตนอื่นรังเกียจพวกเขา

อันที่จริงไม่ใช่แค่เฉียวเลี่ยเท่านั้น แม้แต่ร่างเดิมก็มักจะกระทำเรื่องเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง

เพียงแต่นางเกิดมามีรูปร่างบอบบางเล็กกระจ้อยร่อย ไม่มีทางสู้เพศเมียสัตว์อสูรพเนจรตนอื่นได้ จึงทำได้เพียงเก่งแต่ในรัง แย่งชิงอาหารของพวกลูกสัตว์เท่านั้น

เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉียวซีซีก็มีสีหน้าอ่อนโยนลง

"ต่อไปอย่าไปแย่งอาหารของสัตว์อสูรตนอื่นอีกเลย ท่านแม่จับปลาอสูรมาได้แล้ว กลับไปกินกับท่านแม่เถอะ"

เฉียวซีซีอยากจะจับมือของเฉียวเลี่ย ทว่าเขากลับเบี่ยงตัวหลบอย่างเย็นชา ถอยหลังไปสองสามก้าว นัยน์ตาสีแดงจ้องมองนางอย่างเย็นเยียบ

"เพศเมียโง่งม เจ้าไม่มีทางใจดีให้อาหารข้ากินหรอก เจ้ากำลังวางแผนชั่วร้ายอันใดอยู่อีก!"

เฉียวซีซีอ้าปากค้าง ในหัวพลันมีเสียงกังวานใสอังขึ้น

"ติ๊งต่อง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ผูกมัดกับระบบเลี้ยงดูบุตร ข้าคือระบบเสี่ยวเยา ยินดีให้บริการโฮสต์ขอรับ"

เฉียวซีซี: ??

"เพียงแค่โฮสต์ทำภารกิจที่ระบบมอบหมายให้สำเร็จ ก็จะได้รับรางวัลจากระบบขอรับ"

"โหลดภารกิจระบบเสร็จสิ้น ขอให้โฮสต์สั่งให้ลูกสัตว์เฉียวเลี่ยขอโทษลูกหมีขาว ปลูกฝังค่านิยมที่ถูกต้องให้แก่ลูกสัตว์ ความยากของภารกิจระดับสองดาว"

เฉียวซีซีแทบจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหล มารดามันเถอะ ในที่สุดนางก็มีนิ้วทองคำกับเขาบ้างแล้ว!

ระบบเลี้ยงดูบุตร ก็คือการเลี้ยงลูกสัตว์ตัวน้อยทั้งหลายสินะ

เดิมทีนี่ก็เป็นสิ่งที่นางตั้งใจจะทำอยู่แล้ว ตอนนี้ได้สั่งสอนลูกสัตว์อย่างถูกต้องเพื่อไม่ให้พวกเขากลายเป็นตัวร้าย แถมยังได้รางวัลอีก มีเหตุผลอันใดที่นางจะไม่ทำเล่า!

"แล้วถ้าข้าทำภารกิจไม่สำเร็จล่ะ"

"โฮสต์จะถูกลงโทษด้วยการช็อตไฟฟ้าขอรับ"

เฉียวซีซี: "..."

เฉียวซีซีมองเฉียวเลี่ยที่กำลังจ้องมองนางอย่างเย็นชา นางย่อตัวลง พยายามทำสีหน้าให้ดูเหมือนมารดาผู้ใจดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เฉียวเลี่ย เมื่อครู่นี้เจ้าทำร้ายลูกหมีขาว ประเดี๋ยวบิดาและมารดาของเขาต้องมาหาเรื่องเจ้าแน่ เจ้ากลับไปกับข้าก่อนเถิด จะได้ไม่ถูกพวกเขาจับตัวไป"

คิ้วเรียวงามของเฉียวเลี่ยขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากเล็กเม้มแน่น

แม้จะไม่รู้ว่าเพศเมียโง่งมผู้นี้ต้องการทำสิ่งใด แต่นางกล่าวไม่ผิด มารดาของหมีขาวตัวนั้นชอบตีดุด่าสัตว์อสูรจริงๆ

เฉียวเลี่ยเหลือบมองเฉียวซีซีแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินนำหน้าไป

เฉียวซีซีไม่ถือสา ตามเขากลับไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน

พอเฉียวซีซีเดินเข้าไปในถ้ำน้ำแข็ง ก็เห็นเฉียวอ๋างกับเฉียวเฉี่ยวสองพี่น้องกำลังกอดปลาอสูรแทะกินอยู่

เมื่อเห็นนางกลับมา ทั้งสองก็กอดปลาอสูรด้วยความระแวดระวัง หมายจะหาโอกาสหลบหนี

เฉียวซีซีไม่ได้ตำหนิพวกเขา

"วันนี้พวกเจ้าทุกคนจะได้กินปลาอสูรคนละหนึ่งตัว ส่วนที่เหลือเอาไว้กินพรุ่งนี้"

เดิมทีนางกะจะให้กินได้สองวัน แต่เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือการทำให้ลูกสัตว์วางใจนางเสียก่อน

เฉียวเลี่ยจ้องมองเฉียวซีซีอย่างระแวดระวัง ทว่าท้ายที่สุดก็ทนต่อความเย้ายวนของอาหารไม่ไหว คว้าปลาอสูรบนพื้นขึ้นมากัดกินคำโต

เมื่อเห็นลูกสัตว์ทั้งสามกินเนื้ออย่างเอร็ดอร่อย แววตาของเฉียวซีซีก็อ่อนโยนลง

นางเองก็หิวจนไส้กิ่วแล้วเช่นกัน ขณะที่หยิบปลาอสูรขึ้นมาตัวหนึ่งเตรียมจะกิน ด้านนอกก็มีเสียงคำรามดังกึกก้อง

ใบหน้าของนางตึงเครียดขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบผุดลุกขึ้นยืน

"เฉียวเลี่ย กลิ้งออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้นะ"

เฉียวซีซีหันกลับไปมองเฉียวเลี่ยแวบหนึ่ง

ใบหน้าเล็กของเฉียวเลี่ยยิ่งเย็นชา นัยน์ตาสีแดงเบิกกว้างขึ้นมาทันที

"อย่ากลัวไปเลย ท่านแม่จะออกไปดูเสียก่อน พวกเจ้ากินให้อิ่มเถิด"

กล่าวจบ เฉียวซีซีก็เดินออกไป

เพิ่งเดินออกไปนอกถ้ำน้ำแข็ง เฉียวซีซีก็เห็นมนุษย์อสูรหมีขาวรูปร่างกำยำใหญ่โตสองตน เพศผู้ตนหนึ่ง เพศเมียตนหนึ่ง

มนุษย์อสูรหมีขาวเพศเมียสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์สีขาวหนาเตอะ ห่อหุ้มร่างกายราวกับบ๊ะจ่าง ดูบึกบึนแข็งแรง หูแหลมสองข้างบนศีรษะตั้งชันขึ้นทันทีที่เห็นเฉียวซีซี

มนุษย์อสูรหมีขาวเพศผู้ตัวใหญ่กว่าเพศเมีย ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองเฉียวซีซีด้วยความเดือดดาล พอยืนอยู่ตรงหน้านางก็สร้างแรงกดดันมหาศาล

เบื้องหน้ามนุษย์อสูรหมีตัวโตเต็มวัยทั้งสอง คือลูกหมีขาวตัวหนึ่งที่ดูสูงใหญ่กว่าพวกเฉียวเลี่ยพอสมควร

ใบหน้าของเขากลมเกลี้ยง เนื้อหนังบนร่างกายก็อวบอัด บนมือทั้งสองข้างมีขนสีขาวอ่อนนุ่มปกคลุมเป็นวงกลม ยามนี้ขนเหล่านั้นกำลังลุกชันด้วยความโกรธ

เมื่อมนุษย์อสูรหมีเพศเมียเห็นเฉียวซีซีเดินออกมา นางก็เบิกตาโพลง

"เฉียวซีซี ลูกงูของเจ้าทำร้ายลูกของข้าบาดเจ็บ เจ้ารีบส่งลูกงูจิตใจอำมหิตของเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้นะ"

เฉียวเลี่ยเป็นฝ่ายผิดก่อน แม้เฉียวซีซีจะไม่พอใจที่นางกล่าวถึงลูกของตนเช่นนั้น ทว่านางก็ยังคงน้ำเสียงอ่อนโยนเอาไว้

"ข้าทราบเรื่องราวทั้งหมดแล้ว เป็นเฉียวเลี่ยบ้านข้าที่ทำผิดจริง และเป็นความบกพร่องของข้าในฐานะมารดา ข้าขออภัยพวกท่านด้วย"

ท่าทีของเฉียวซีซีทำให้ครอบครัวหมีขาวทั้งสามตัวถึงกับชะงักไป

ในอดีตเรื่องเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น ทุกครั้งเฉียวซีซีจะโยนลูกสัตว์ที่พวกเขาต้องการออกมาปล่อยให้พวกเขาจัดการตามใจชอบ

พวกเขาก็จะให้ลูกสัตว์ของตนทุบตีลูกสัตว์ของนางเสียยกหนึ่ง เรื่องราวก็เป็นอันยุติ

แต่วันนี้เฉียวซีซีกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอโทษก่อน

ภายในถ้ำน้ำแข็ง เมื่อเฉียวเลี่ยได้ยินคำพูดของเฉียวซีซี เขาก็กินเนื้อคำสุดท้ายด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืน

เมื่อเฉียวเฉี่ยวเห็นเฉียวเลี่ยลุกขึ้น นางก็กะพริบตากลมโตสุกใส เอียงคอเล็กๆ ของนาง

"น้องสาม รีบหาโอกาสหนีไปสิ มิเช่นนั้นเพศเมียโง่งมผู้นั้นต้องส่งเจ้าให้ครอบครัวหมีขาวโง่เง่านั่นแน่"

เฉียวอ๋างก็พยักหน้าเห็นด้วย

"คราวก่อนเจ้าถูกซ้อมจนหางงูแทบขาด เพศเมียโง่งมรังเกียจโยนเจ้าทิ้งไว้นอกถ้ำน้ำแข็ง หากข้าไม่ไปพบเจ้าเข้าทันเวลา เจ้าคงหนาวตายไปแล้ว หากคราวนี้เจ้าหนีไม่รอด อาจจะถึงตายได้เลยนะ"

สีหน้าของเฉียวเลี่ยยิ่งมืดครึ้ม เขาลุกขึ้นยืน มองดูสถานการณ์ด้านนอก หมายจะฉวยโอกาสตอนที่เฉียวซีซีเผลอหลบหนีไป

ทว่าพอเขาวิ่งออกไปได้เพียงก้าวเดียว ก็ถูกเฉียวซีซีคว้าตัวเอาไว้หมับอย่างว่องไว

เฉียวเลี่ยตกใจจนตัวแข็งทื่อ "เพศเมียโง่งม ปล่อยข้านะ!"

เฉียวซีซีตบก้นของเขาเบาๆ พร้อมกับลดเสียงลง

"อย่าหนีเลย เชื่อข้าเถอะ ข้ารับรองว่าพวกเขาจะไม่ทำร้ายเจ้า"

เฉียวเลี่ยไม่เชื่อแม้แต่น้อย พยายามดิ้นรนหมายจะลงจากตัวนาง

"เฉียวเลี่ย เจ้าเชื่อท่านแม่สักครั้งเถิด พรุ่งนี้ข้าจะจับปลาอสูรให้เจ้ากินอีก"

ริมฝีปากเล็กของเฉียวเลี่ยเม้มแน่น นัยน์ตาสีเลือดแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม

(จบแล้ว)