บทที่ 25 - รนหาที่ตายเองนะ

บทที่ 25 - รนหาที่ตายเองนะ

ยามเช้าในป่าเขาเต็มไปด้วยหมอกหนา น้ำค้างเกาะอยู่บนยอดหญ้าแห้งและใบไม้ที่ร่วงหล่นจนเปียกชุ่ม

ฉินเทียนเดินลัดเลาะไปตามหมู่มวลต้นไม้อย่างเงียบเชียบราวกับพรานป่าผู้ช่ำชอง

เขาไม่ได้มุ่งหน้าตรงไปยังพื้นที่อันตรายที่เล็งไว้ให้จ้าวต้าหู่เมื่อคืน แต่เลือกที่จะสำรวจพื้นที่รอบนอกอย่างละเอียดก่อน

ประสาทสัมผัสที่ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งจากน้ำพุวิญญาณทำให้ฉินเทียนสามารถแยกแยะร่องรอยที่สัตว์ทิ้งไว้ได้อย่างง่ายดาย...

ทั้งรอยเท้าหมูป่าที่เพิ่งประทับใหม่ๆ มูลหมาป่า รอยแทะเปลือกไม้ของกวางฟาน หรือแม้แต่ขนนกที่ร่วงหล่นตอนไก่ป่าบินหนี

ภายในใจของฉินเทียนวาดภาพขอบเขตและเส้นทางการหากินของสัตว์ในบริเวณนี้ได้อย่างรวดเร็ว

ฉินเทียนจัดการวางกับดักบ่วงลวดง่ายๆ ไว้ตามทางเดินเล็กๆ ที่สัตว์น่าจะเดินผ่านสองสามจุดด้วยความชำนาญ

ตำแหน่งและความสูงของบ่วงถูกคำนวณมาอย่างดี เพื่อให้สามารถดักจับสัตว์ขนาดเล็กถึงขนาดกลางได้ และไม่หลุดรอดไปได้ง่ายๆ

กับดักเหล่านี้คือผลงานชิ้นโบแดงที่เขาตั้งใจให้ทุกคนเห็น และยังเป็นเครื่องมือพรางตาชั้นเยี่ยมอีกด้วย

หลังจากจัดการเรียบร้อย ฉินเทียนก็มุ่งหน้าไปยังป่าทึบและสูงชันทางทิศตะวันตก

ที่นั่นต้นไม้ขึ้นหนาแน่น โขดหินเรียงรายสลับซับซ้อน ภูมิประเทศสลับซับซ้อน เคยได้ยินหวังฝูกุ้ยบอกว่าชาวบ้านเรียกที่นี่ว่า 'หุบเขาผีสาง'

เมื่อก่อนเคยมีคนเก็บสมุนไพรและพรานป่าหายตัวไปในนี้ ปกติแล้วแทบไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าไปใกล้

เหมาะเหม็งที่จะเป็นจุดจบของจ้าวต้าหู่เลยทีเดียว

ส่วนจะรอดชีวิตออกมาได้หรือไม่ ก็คงต้องแล้วแต่บุญแต่กรรมของจ้าวต้าหู่เอง

ฉินเทียนไม่ได้เข้าไปยังจุดที่อันตรายที่สุดของหุบเขาผีสาง แต่เลือกที่จะหยุดพักตรงบริเวณชายป่าที่ค่อนข้างลับตาคน แต่เป็นทางผ่านบังคับไปยังจุดอันตราย

บริเวณนี้มีแอ่งดินราบเรียบเล็กๆ ถัดไปเป็นเนินลาดชัน ด้านล่างของเนินเต็มไปด้วยโขดหินระเกะระกะ

ฉินเทียนสังเกตภูมิประเทศอย่างละเอียด จากนั้นก็หยิบขวดเล็กๆ ที่บรรจุน้ำคั้นจากสมุนไพรที่มีกลิ่นฉุนผสมกับน้ำพุวิญญาณ ซึ่งเขาเตรียมไว้เมื่อคืนออกมาจากมิติ

น้ำคั้นนี้ส่งกลิ่นคาวอมหวานจางๆ ซึ่งมนุษย์อาจไม่ค่อยรู้สึก แต่สำหรับสัตว์กินเนื้อแล้ว มันคือกลิ่นที่ยั่วยวนใจเป็นที่สุด

ฉินเทียนค่อยๆ หยดน้ำคั้นลงบนใบหญ้าและก้อนหินที่สังเกตเห็นได้ง่ายๆ บริเวณขอบแอ่งดินสองสามหยด

แล้วใช้เศษเนื้อชิ้นเล็กๆ ที่ชุบน้ำคั้น ไปวางซ่อนไว้หลังกอหนามที่อยู่ตรงทางไปสู่เนินลาดชัน ให้พอมองเห็นวับๆ แวมๆ

จากนั้น ฉินเทียนก็เดินไปที่ขอบเนินลาดชัน ตรงนี้มีเศษหินที่หลวมๆ อยู่แล้ว

เขาใช้มีดตัดฟืนและมือเท้าจัดการงัดแงะก้อนหินที่เป็นฐานรองรับที่สำคัญสองสามก้อนให้หลวมขึ้นไปอีก

แล้วเอาหญ้าแห้งกับดินร่วนๆ มากลบเกลื่อนร่องรอยบนเนินลาดชัน ทำให้ดูเหมือนกับบริเวณรอบๆ ไม่ผิดเพี้ยน

แค่มีคนเหยียบลงไป หรือมีแรงกระแทกจากภายนอก ก็จะทำให้เกิดดินถล่มย่อมๆ ได้อย่างง่ายดาย

เมื่อจัดการเสร็จสิ้น ฉินเทียนก็ถอยไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป สังเกตการณ์อย่างระมัดระวัง

ทางเดินเล็กๆ ที่มาจากทางหมู่บ้าน มุ่งตรงมายังแอ่งดินนี้พอดี

ร่องรอยเหยื่อล่อในแอ่งดินสามารถมองเห็นได้ในมุมที่เหมาะสม ส่วนอันตรายที่ซ่อนอยู่บนเนินลาดชันก็ถูกพรางตาไว้อย่างแนบเนียนด้านหลัง

ถ้ามีใครถูกเหยื่อล่อดึงดูด เดินเข้ามาในแอ่งดิน และพยายามจะเข้าไปดูหลังกอหนาม ก็จะเข้าใกล้ขอบเนินลาดชันอย่างง่ายดาย...

สมบูรณ์แบบ

มุมปากของฉินเทียนโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ

กับดักวางไว้แล้ว เหยื่อล่อก็โยนออกไปแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่รอให้เหยื่อโง่ๆ ตัวนั้นเดินมาติดกับเอง

ฉินเทียนไม่ได้รีบไปไหน เขาปีนขึ้นไปบนโขดหินก้อนหนึ่งที่ค่อนข้างสูง ซ่อนตัวอย่างมิดชิด แล้วเฝ้ารออย่างเงียบๆ

สายตาที่เหนือมนุษย์ทำให้ฉินเทียนมองเห็นสถานการณ์ทางฝั่งแอ่งดินและทางเดินเล็กๆ ได้อย่างชัดเจน

ผ่านไปราวๆ ชั่วโมงกว่าๆ ก็มีเสียงฝีเท้าโซซัดโซเซดังมาแต่ไกล พร้อมกับเสียงหอบหายใจและเสียงสบถด่าเบาๆ

"แม่งเอ๊ย... ทางบ้าอะไรวะเนี่ย... เจ็บชะมัด... ไอ้เวรฉินเทียนมันหายหัวไปไหนของมันวะ..."

คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น จ้าวต้าหู่นั่นเอง

มันตามมาจริงๆ ด้วย

อาการบาดเจ็บที่เท้าทำให้จ้าวต้าหู่เดินลำบาก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและความโลภ สายตาล่อกแล่กมองไปรอบๆ

ดูเหมือนกำลังมองหาร่องรอยของฉินเทียน และกำลังมองหาสถานที่ที่มีสัตว์ป่าด้วย

จ้าวต้าหู่เดินตามรอยเท้าเลือนรางที่ฉินเทียนจงใจทิ้งไว้ซึ่งมุ่งหน้าไปยังแอ่งดิน

เมื่อจ้าวต้าหู่เห็นแอ่งดินที่ค่อนข้างโล่งกว้างนั้น ตาของเขาก็เป็นประกาย รีบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ ชะเง้อคอมองไปรอบๆ

ในแอ่งดินเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านกอหญ้า

จ้าวต้าหู่รออยู่พักหนึ่ง เมื่อไม่เห็นวี่แววของฉินเทียน ก็เริ่มใจกล้าขึ้นมา

เขาเดินย่องๆ เข้าไปในแอ่งดิน ไม่นานก็พบหยดน้ำค้างน่าสงสัยสองสามหยดบนใบหญ้า

จ้าวต้าหู่ขยับเข้าไปใกล้ๆ ดมดู ก็ไม่ได้กลิ่นอะไรแปลกประหลาด แต่ในใจกลับยิ่งมั่นใจว่าที่นี่ต้องมีอะไรแน่ๆ ...

กลิ่นที่สัตว์ป่าทิ้งไว้งั้นเหรอ?

สายตาของจ้าวต้าหู่ก็ไปสะดุดเข้ากับวัตถุสีแดงคล้ำชิ้นเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่หลังกอหนาม มองเห็นวับๆ แวมๆ

เนื้อเหรอ?

หรือว่า...

ความโลภเข้าครอบงำความกลัวต่อป่าเขาที่ยังไม่รู้จักในพริบตา

จ้าวต้าหู่ลืมความเจ็บที่เท้า ลืมความกลัวจากเสียงหมาป่าหอนเมื่อคืนนี้ อยากจะรู้ให้แน่ชัดว่ามันคืออะไรกันแน่

เขาค่อยๆ แหวกกอหนาม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เนื้อชิ้นนั้น

ในวินาทีที่ร่างของจ้าวต้าหู่โน้มไปข้างหน้า จนแทบจะเอื้อมมือไปถึงของสิ่งนั้น จู่ๆ เท้าของเขาก็ลื่น... เหยียบลงบนเศษหินที่ฉินเทียนทำหลวมไว้...

"อ๊ากก..." จ้าวต้าหู่ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ร่างกายเสียสมดุล

ตามสัญชาตญาณ เขาพยายามคว้ากอหนามข้างๆ เพื่อพยุงตัว แต่กอหนามก็ทิ่มแทงมือ เขาเจ็บจนต้องปล่อยมือ ร่างของเขาโซเซหงายหลังลงไป สองเท้าตะเกียกตะกายสะเปะสะปะ...

"ครืดดด..."

จ้าวต้าหู่เหยียบลงไปตรงบริเวณขอบเนินลาดชันที่ถูกดัดแปลงไว้พอดี

ก้อนหินและดินร่วนๆ ที่หลวมอยู่แล้ว ถล่มลงมาในพริบตา

จ้าวต้าหู่รู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหายไป ร่างของเขากลิ้งหลุนๆ ลงไปตามทางลาดชันราวกับลูกน้ำเต้าที่กลิ้งไปตามพื้น กระแทกเข้ากับก้อนหินและกิ่งไม้แห้ง พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน...

"ช่วยด้วย... อ๊ากก... ขาฉัน... แขนฉัน..."

เสียงร้องโหยหวนและเสียงกลิ้งตกลงมาดังก้องไปทั่วหุบเขา ทำเอานกในป่าแตกตื่นบินว่อน

ฉินเทียนมองดูเหตุการณ์บนโขดหินด้วยสายตาเย็นชา

จ้าวต้าหู่กลิ้งตกลงไป ชนกิ่งไม้หักไปอย่างน้อยหนึ่งถึงสองกิ่ง ก่อนจะตกลงไปกระแทกกับกองหินที่ยื่นออกมาตรงตีนเนินลาดชันเสียงดังตุ้บ

เขานอนนิ่งไม่ไหวติง มีเพียงเสียงครางแผ่วๆ ดังมาเป็นระยะ

สำเร็จ

ฉินเทียนไม่ได้รีบลงไปดู

เขารออยู่ครู่หนึ่ง เพื่อให้แน่ใจว่าจ้าวต้าหู่ไม่มีแรงขยับตัวได้อีก และไม่มีใครถูกดึงดูดด้วยเสียงร้องโหยหวนนี้ จึงค่อยๆ ไต่ลงมาจากโขดหินอย่างเงียบเชียบราวกับลิงลม และมาถึงตีนเนินลาดชันอย่างไร้สุ้มเสียง

สภาพอันน่าสังเวชของจ้าวต้าหู่ดูแย่กว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

ใบหน้าและร่างกายเต็มไปด้วยรอยถลอกและคราบเลือด ขาซ้ายบิดเบี้ยวผิดรูปอย่างเห็นได้ชัด กระดูกหักแน่นอน

แขนขวาก็ห้อยต่องแต่งไร้เรี่ยวแรง อาจจะกระดูกหลุดหรือร้าว

สลบเหมือดไปแล้ว แต่หน้าอกยังกระเพื่อมขึ้นลงแผ่วๆ

ฉินเทียนตรวจสอบดูแล้ว ไม่ตายหรอก

แต่อาการบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ในหมู่บ้านลึกที่ขาดแคลนหมอและยา ต่อให้ช่วยกลับไปได้ ก็ต้องกลายเป็นคนพิการแน่นอน และจะทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดไปตลอดชีวิต

ต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะกลับมาเดินได้ นับประสาอะไรกับการมาหาเรื่องเขา

ฉินเทียนจัดการลบร่องรอยที่ตัวเองทิ้งไว้อย่างระมัดระวัง โดยเฉพาะน้ำคั้นสมุนไพรและเศษเนื้อสองสามหยดนั้น เก็บเข้ามิติไปทั้งหมด

จากนั้นก็จัดแจงบริเวณที่ดินถล่มเล็กน้อย ทำให้ดูเหมือนเป็นการถล่มตามธรรมชาติ หรือจ้าวต้าหู่เผลอเหยียบจนถล่มลงมาเอง

สุดท้าย ฉินเทียนก็ปรายตามองจ้าวต้าหู่ที่สลบไสลไม่ได้สติในสภาพน่าเวทนา แววตาเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

"รนหาที่ตายเองนะ..." ฉินเทียนพึมพำเบาๆ แล้วรีบออกจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ของตัวเองไว้เลย

ฉินเทียนไม่ได้กลับทางเดิม แต่เดินอ้อมไปไกล ระหว่างทางก็ใช้หนังสติ๊กยิงไก่ป่าอ้วนท้วนตัวหนึ่งที่กำลังหากินอยู่ในพุ่มไม้ได้มาด้วย

ไก่ป่ากระพือปีกดิ้นรนอยู่ในมือฉินเทียน กลายเป็นผลงานการเข้าป่าของเขาในวันนี้...