ตอนที่ 27 สมาคมดวงตาอสูร

ตอนที่ 27 สมาคมดวงตาอสูร

สมาคมซานาธาร์ เป็นองค์กรอาชญากรรมที่ก่อตั้งโดยดวงตาอสูร (Beholder) นามว่า "ซานาธาร์" ซึ่งหยั่งรากในท่าเรือลิเบลมานานหลายปี และเป็นหนึ่งในองค์กรอาชญากรรมที่ฉาวโฉ่ที่สุดในเมือง

สัญลักษณ์ระดับหัวหน้าของพวกเขาคือรอยสักรูปดวงตาขนาดใหญ่ตามร่างกาย

เมื่อเห็นศัตรูที่คุ้นหน้าคุ้นตาจากในเกม ฮอว์ธอร์นก็เริ่มกังวลขึ้นมาทันที เขารู้ว่าพวกนี้ดุร้ายและยโสมาก เรื่องเล็กน้อยก็พร้อมจะปะทะกับคนนอก แถมยังลงมือเหี้ยมโหดฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา

ใช่แล้ว... ฆ่าคนแบบไม่กะพริบตาจริงๆ

ในถนนสองสายที่เป็นที่ตั้งของสำนักงานเขตท่าเรือใต้ ยามที่เข้าเวรอาจจะคอยดูแลชาวบ้าน แต่ในช่วงเวลาปฏิบัติหน้าที่ พวกเขาจะไม่ย่างกรายเข้ามาในเขตสลัมแม้แต่ก้าวเดียว

ดังนั้นที่นี่จึงมีการนองเลือดเกิดขึ้นเกือบทุกวัน การตายเป็นเรื่องปกติที่ยามจะไม่เข้ามาวุ่นวาย

ถึงแม้ครอบครัวผู้ตายจะไปแจ้งความ ถ้าไม่มีหลักฐานมัดตัวชัดเจนหรือครอบครัวนั้นร่ำรวยพอ พวกยามก็ขี้เกียจจะสืบสวน และเลือกที่จะดูแลแค่คนที่จ่ายเงินเดือนให้พวกเขาเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ การปะทะกันของแก๊งต่างๆ จึงโหดเหี้ยมและไร้กฎหมายมากขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะกลุ่มอย่าง "สมาคมซานาธาร์" ที่รับสมาชิกโดยเน้นความเหี้ยมและกล้าฆ่าคน ใครที่มือไม่เคยเปื้อนเลือดจะถูกดูแคลนเสียด้วยซ้ำ

จากจุดนี้จึงรู้ได้เลยว่าคนคนนั้นอันตรายแค่ไหน

"เชี่ย... หมอนี่เป็นระดับหัวหน้า งั้นพวกที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็คงเป็นลูกน้องทั้งหมดเลยสินะ?"

"ซวยชะมัด ทำไมต้องมาเจอพวกนี้ด้วย..."

"ช่างเถอะ มาทำกิจกรรมในสลัมก็ต้องเป็นแบบนี้ ถ้าไม่เจอแก๊งนี้ก็ต้องเจอองค์กรอื่นอยู่ดี"

"ระวังตัวไว้หน่อยแล้วกัน!"

เขาตัดสินใจอยู่ห่างจากพวกสมาชิกแก๊งให้มากที่สุด จึงเหลือเพียงโต๊ะยาวตรงกลางที่พอนั่งได้

เพื่อหนีจากพวกขี้เมา ในที่สุดเขาจึงถือจานถั่วไปนั่งลงตรงข้ามกับหญิงครึ่งออร์คคนนั้น

ตอนมองไกลๆ ไม่ได้สังเกต แต่พอนั่งลงใกล้ๆ เขาถึงพบว่าหน้าตาของหญิงครึ่งออร์คคนนี้ดูใช้ได้เลยทีเดียว

แม้ครึ่งออร์คจะเป็นลูกครึ่งระหว่างออร์คกับมนุษย์ แต่โดยรวมแล้วพวกเขาไม่ได้ดูน่าเกลียด อย่างน้อยก็ไม่มีเขี้ยวใหญ่โตน่ากลัวเหมือนออร์ค และกรามก็ไม่ยื่นออกมาเหมือนลิงชิมแปนซี

หญิงครึ่งออร์คตรงหน้าเป็นตัวอย่างที่ชัดเจน ใบหน้าของเธอมีโครงร่างใกล้เคียงกับมนุษย์ เขี้ยวสั้นๆ ไม่ได้ทำให้โครงกระดูกเสียรูป ผิวของเธอก็ไม่ได้ดำสนิทเหมือนออร์คทั่วไป แต่เป็นผิวสีน้ำตาลที่มีความมันวาวเล็กน้อย ทำให้พอมองดูแล้วก็จัดว่าดูดีใช้ได้

ส่วนรูปร่างของเธอนั้นเห็นได้ชัดว่าสืบทอดข้อดีของหญิงออร์คมา โดยเฉพาะ "ภูเขาสองลูก" ตรงหน้าอกนั้นมัน... ใหญ่มาก!

ถึงแม้จะถูกห่อหุ้มด้วยเกราะหนังชุดใหญ่ แต่มันก็ยังดูอัดแน่นจนฮอว์ธอร์นมั่นใจว่าขนาดของหญิงครึ่งออร์คคนนี้ใหญ่กว่าไฮดี้มากนัก

ช่าง... น่าประทับใจจริงๆ!

แต่อย่างไรก็ตาม ตรงหัวคิ้วของเธอมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่เอวเหน็บกระบองหัวเหล็ก ข้อนิ้วใหญ่โต แววตาดุดัน และเห็นเส้นกล้ามเนื้อชัดเจน ดูแล้วไม่ใช่คนที่ควรไปหาเรื่องด้วยเลย

แต่โชคดีที่ตัวเธอไม่มีกลิ่นตัวแรงเหมือนออร์คทั่วไป จึงไม่ทำให้ฮอว์ธอร์นเสียอรรถรสในการกิน

ฮอว์ธอร์นนั่งลงตรงหน้าเธอ หญิงครึ่งออร์คเงยหน้ามองเขาโดยสัญชาตญาณ แววตาของเธอเป็นประกายวาบเหมือนจะประหลาดใจในรูปลักษณ์ของเขา ก่อนจะขมวดคิ้วสงสัยว่าเขามีจุดประสงค์อะไรแอบแฝงหรือไม่

แต่หลังจากนั้นเธอก็ละสายตาไป คงเป็นเพราะเห็นว่าร่างกายผอมๆ ของเขาไม่มีอันตรายต่อเธอ แล้วจึงก้มหน้ากินเนื้อแห้งในจานต่อ

ทว่าสายตาเมื่อครู่ก็ทำให้ฮอว์ธอร์นต้องแอบระวังตัว

"อืม... รู้สึกว่าบรรยากาศมันแหม่งๆ แฮะ..."

โรงเหล้า "ชาวประมงพ่นหมอก" อาจจะบอกว่าปลอดภัย แต่นั่นก็แค่ดีที่สุดเท่าที่มีในย่านนี้ ในสภาพแวดล้อมแบบสลัม ความรุนแรงจะเลี่ยงได้พ้นทั้งหมดได้ยังไงล่ะ?

"เอาเถอะ ระวังตัวไว้ก่อนไม่เสียหาย!"

เพื่อความปลอดภัย ฮอว์ธอร์นจึงแอบใช้คาถาพื้นฐานเพื่อสร้างตราเวทมนตร์ "คุ้มครองจากคมดาบ" ให้ตัวเอง

ส่วนเวทมนตร์ "เกราะจอมเวท" นั้น เขาได้ร่ายใส่ตัวเองตั้งแต่ตอนตื่นนอนตอนเช้าแล้ว

การร่ายเวทระดับหนึ่งต้องใช้พลังเวท 2 หน่วย และการฟื้นฟูพลังนี้ต้องพักผ่อนหนึ่งชั่วโมง แต่เกราะจอมเวทอยู่ได้นานถึงแปดชั่วโมง...

ดังนั้นขอเพียงร่ายล่วงหน้า เขาก็จะได้ทั้งการป้องกันและยังมีพลังเวทเต็มเปี่ยมสำหรับร่ายเวทระดับหนึ่งได้อีกสองครั้ง

เมื่อลงตราคุ้มครองจากคมดาบเสร็จเขายังไม่ค่อยวางใจ จึงหยิบหนังสือเวทมนตร์ "ตำราเบื้องต้นแห่งความงาม" ออกมา และแอบร่ายเวทป้องกัน "เกราะแห่งอากาธีส" ให้ตัวเองอีกชั้น

เวทระดับหนึ่งบทนี้ช่วยป้องกันความเสียหายต่อร่างกายและจะสะท้อนความเสียหายจากน้ำแข็งกลับไปหาศัตรูที่โจมตีระยะประชิดด้วย

ในเลเวลสูงๆ มันอาจจะใช้ยาก แต่สำหรับการสู้กับพวกนักเลงข้างถนน นี่คือเวทมนตร์ที่คุ้มค่าสุดๆ เพราะปกป้องและโจมตีไปในตัว

ข้อเสียอย่างเดียวคือมันมีผลแค่หนึ่งชั่วโมง จึงไม่สามารถร่ายทิ้งไว้ตั้งแต่เช้าเหมือนเกราะจอมเวทได้

สรุปคือ หลังจากร่ายเวทป้องกันจนเต็มพิกัดแล้ว ฮอว์ธอร์นถึงเริ่มรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง และได้แต่ภาวนาในใจว่าขออย่าให้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก่อนที่ไฮดี้จะมาเลย

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้เขาจะไม่อยากหาเรื่องใคร แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเรื่องยุ่งๆ จะไม่มาหาเขาเอง

โดยเฉพาะการที่เขาเลือกนั่งตรงข้ามกับหญิงครึ่งออร์คคนนั้น

หัวหน้าแก๊งซานาธาร์หัวโล้นที่เดิมทีนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ ก็ลืมตาขึ้นทันที สายตาของเขามองสำรวจฮอว์ธอร์นอย่างเงียบๆ

สมาชิกแก๊งคนอื่นๆ ก็เริ่มมีท่าทีลังเล สายตามองสลับไปมาระหว่างฮอว์ธอร์นกับหญิงครึ่งออร์คด้วยความสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่

นักเลงตัวเล็กที่ดูท่าทางฉลาดหน่อยกะซิบที่ข้างหูของชายหัวโล้น "ลูกพี่ ดูเหมือนสถานการณ์จะเปลี่ยนไปนะ คนนั้น... เหมือนจะเป็นพวกเดียวกับยาโกร่าหรือเปล่า?"

ชายหัวโล้นหรี่ตาลงเล็กน้อย "แกคิดว่าเขาเป็นใคร?"

เจ้าผอมเพ่งมองฮอว์ธอร์นอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบอย่างลังเล "ดูจากราศีแล้ว ไม่เหมือนคนที่จะมาเดินในสลัมได้เลย เหมือนพวกขุนนางมากกว่า ผมเคยเห็นพวกเรียนจบมหาวิทยาลัยมาบ้าง ราศีเขาสูสีกับคนพวกนั้นเลย..."

"ใช่ ราศีโดดเด่นมาก" ชายหัวโล้นพยักหน้าเห็นด้วย "แต่เสื้อผ้าที่เขาใส่น่ะ ตัดเย็บในท้องถิ่นนี้เอง แม้แต่ร้านไหนฉันยังบอกได้เลย"

นั่นคือเรื่องจริง แม้ไฮดี้จะรักเขามาก แต่ตามคำขอของฮอว์ธอร์น เธอจึงไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าราคาแพงให้เขา เพราะเงินที่มีต้องใช้ในเรื่องที่จำเป็นจริงๆ เท่านั้น

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงใส่เพียงเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดที่ใส่สบายระบายอากาศดี แต่ไม่ใช่ของหรูหราราคาแพงอะไรเลย

และในเขตท่าเรือใต้ก็มีร้านตัดเสื้ออยู่ไม่กี่แห่ง พวกนักเลงที่คุ้นเคยกับพื้นที่ย่อมจำได้ทันที

………..