บทที่ 12 ตัดสินใจแน่วแน่

หลินจิ่นเหยียนสงบสติอารมณ์และครุ่นคิด หากนางวิญญาณหวนคืนร่างกลับมาเกิดใหม่จริงๆ คนในครอบครัวย่อมไม่ล่วงรู้เรื่องราวในอนาคต เรื่องวิญญาณหวนคืนร่างก็ดูเหลือเชื่อเกินไป พวกเขาอาจจะไม่เชื่อ

อสรพิษร้ายอย่างโจวเย่ว์เสวี่ยยังคงอยู่ในจวน ทุกคนไม่เคยระแวดระวังนางเลย ท่านย่ายิ่งรักใคร่เอ็นดูหลานสาวผู้นี้มาก หากนางบุ่มบ่ามพูดออกไป พวกเขาย่อมไม่มีทางเชื่ออย่างเด็ดขาด ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องราวเหล่านั้นโจวเย่ว์เสวี่ยยังไม่ได้ลงมือทำเลย จึงไม่มีหลักฐานแม้แต่น้อย

โจวเย่ว์เสวี่ยผู้นี้จิตใจอำมหิตและมีแผนการล้ำลึก มักจะแสร้งทำเป็นอ่อนแอและรู้ความเพื่อให้ผู้คนเห็นใจ

ชาติก่อนนางก็ถูกความหลอกลวงที่แสร้งทำเป็นดีงามและอ่อนแอของอีกฝ่ายตบตา ถูกคนชั่วช้าสองคนอย่างนางและฉู่เฉิงเย่าหลอกลวงจนบ้านแตกสาแหรกขาด

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินจิ่นเหยียนก็รู้สึกเดือดดาลในใจขึ้นมาทันที นางกำหมัดแน่นแล้วทุบลงบนผ้าห่มอย่างแรง

หลินจิ่นเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ เมื่อใจเย็นลงแล้วนางก็เริ่มครุ่นคิดต่อ

ชาติก่อนก่อนตาย โจวเย่ว์เสวี่ยบอกว่านางหยิ่งยโสและไร้เดียงสา

ก็จริง ด้วยชาติตระกูลที่คอยปกป้องคุ้มครอง นางจึงเติบโตมาด้วยความรักใคร่เอ็นดู ไม่เคยต้องเผชิญกับความยากลำบากใดๆ ฝีมือทั้งดีดพิณ หมากรุก เขียนพู่กัน และวาดภาพ ล้วนเป็นเลิศ ทั้งยังเคยทะนงตัวกับชื่อเสียงจอมปลอมในฐานะหญิงงามผู้มากความสามารถแห่งเมืองไท่อัน

คิดเสมอว่าตนเองเป็นบุตรสาวของตระกูลหลินผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง มีสติปัญญาแต่กลับรังเกียจการใช้เล่ห์เหลี่ยมแผนการ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการยอมลดตัวเพื่อขอร้องใคร ผลสุดท้ายกลับทำให้ครอบครัวต้องพบกับจุดจบเช่นนั้น

หลินจิ่นเหยียนหลับตาลงแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของนางก็เต็มไปด้วยความแน่วแน่

ความแค้นและเคราะห์กรรมมากมายคิดไปก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อนางได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง นางก็จะต้องปกป้องตระกูลหลินและตระกูลกู้ให้ปลอดภัยให้ได้ และจะสับร่างพวกคนชั่วช้าให้แหลกเป็นผุยผง

ความหยิ่งยโสทะนงตนที่ไร้ประโยชน์เหล่านั้นต้องรีบโยนทิ้งไปให้เร็วที่สุด นางจะต้องรู้จักวางแผนให้ล้ำลึกกว่า มีเล่ห์เหลี่ยมมากกว่า และมีชั้นเชิงมากกว่าโจวเย่ว์เสวี่ยและฉู่เฉิงเย่า ถึงจะมีโอกาสชนะ

ตอนนี้นางต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น หาวิธีทำให้คนในครอบครัวรังเกียจโจวเย่ว์เสวี่ย ทำให้ฉู่เฉิงเย่าไม่สามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้ และยังต้องเตรียมแผนสำรองเพื่อปกป้องตระกูลหลินและตระกูลกู้เอาไว้ด้วย

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ความตื่นตระหนกในใจก็สงบลงบ้าง หลินจิ่นเหยียนฝืนบังคับตัวเองให้นอนหลับพักผ่อน

เมื่อตื่นขึ้นมาก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก เพิ่งจะพลิกตัวลุกขึ้นนั่งก็ได้ยินเสียงอ่อนโยนของสตรีดังขึ้น

ตื่นแล้วหรือ ยังมีตรงไหนเจ็บอีกหรือไม่

หลินจิ่นเหยียนมองไปที่ไป๋อี๋หรานซึ่งมีรอยคล้ำจางๆ ใต้ดวงตา แต่กลับมีรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน นางก็อดไม่ได้ที่จะจมูกตื้อขึ้นมา

ท่านป้าสะใภ้

ไป๋อี๋หรานนั่งลงที่ขอบเตียง

โธ่เอ๊ย เจ้าเพิ่งจะหายดี อย่าร้องไห้อีกเชียวนะ นี่เจ้าฝันอะไรของเจ้าเนี่ย วันนั้นเจ้าร้องไห้อย่างน่าสงสาร ทำเอาพวกเราตกใจกันไปหมด

หลินจิ่นเหยียนสูดน้ำมูก กลั้นน้ำตาเอาไว้ แล้วคลี่ยิ้มออกมา

ข้าฝันร้ายน่ากลัวมากเลยเจ้าค่ะ ฝันว่าท่านป้าสะใภ้ป้อนยาขมๆ ให้ข้าตั้งหลายชาม

ไป๋อี๋หรานใช้นิ้วจิ้มจมูกหลินจิ่นเหยียนเบาๆ

ยัยเด็กเนรคุณ พวกเราเป็นห่วงเจ้าแทบแย่ เจ้ากลับมาบ่นว่ายาของข้าขมเสียได้

หลินจิ่นเหยียนควงแขนไป๋อี๋หรานเอาไว้

ไม่รังเกียจเลยเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้าสะใภ้ที่คอยเฝ้าดูแลข้ามาหลายวัน ต่อให้ท่านป้าสะใภ้จะให้ข้าดื่มยาขมไปตลอดชีวิต ข้าก็ยินดีเจ้าค่ะ

ถุยๆๆ พูดจาเหลวไหลอะไรกัน ยาจะไปดื่มตลอดชีวิตได้อย่างไร เจ้าต้องแข็งแรงปลอดภัย ไม่ต้องดื่มยาไปตลอดชีวิตถึงจะถูก

ใช่แล้วเจ้าค่ะ พวกเราทุกคนจะแข็งแรงปลอดภัยไปตลอดชีวิต แคล้วคลาดจากภยันตรายทั้งปวง

อย่างนี้สิถึงจะถูก

ท่านป้าสะใภ้ ข้าหิวแล้วเจ้าค่ะ

ไม่ได้กินอะไรมาตั้งหลายวัน ไม่หิวก็แปลกแล้ว บนเตามีโจ๊กอุ่นๆ อยู่ เดี๋ยวข้าจะให้พวกนางยกมาให้นะ

เมื่อโจ๊กร้อนๆ หอมกรุ่นตกถึงท้อง หลินจิ่นเหยียนถึงได้รู้สึกว่าตัวเองกลับมามีชีวิตอีกครั้งจริงๆ

ทานข้าวเสร็จ หลังจากส่งไป๋อี๋หรานที่ย้ำแล้วย้ำอีกจนแน่ใจว่าหลินจิ่นเหยียนหายดีแล้วกลับไป หลินจิ่นเหยียนก็สั่งให้สาวใช้เตรียมน้ำร้อนสำหรับอาบ

นางไล่สาวใช้ออกไปแล้วลงไปแช่ในถังน้ำร้อน ไอน้ำลอยกรุ่นทำให้ใบหน้าอ่อนเยาว์ของหลินจิ่นเหยียนดูเลือนราง นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเหี้ยมเกรียมว่า

ได้เวลาพบกันอีกครั้งแล้วนะ โจวเย่ว์เสวี่ย

จบตอน