บทที่ 16: น้ำพุวิญญาณเขาหลิงซาน

วันนี้ฉีเยว่สวมชุดผ้าไหมสีเข้มทับอาภรณ์ชั้นในสีขาวเงิน ในมือถือกระบี่ยาว เรือนผมสีดำขลับรวบตึงเป็นหางม้า ดูหล่อเหลาสง่างามยิ่งกว่ายามปกติ

เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเจียงเหยียนลู่ก็ทอประกายยินดี "ศิษย์น้องชาย การบำเพ็ญเพียรของเจ้าทะลวงขั้นแล้ว!"

ฉีเยว่แย้มยิ้มพลางขานรับ "ขอรับ"

สำนักกระบี่ไท่เสวียนอุดมไปด้วยพลังวิญญาณ แม้ว่าพลังวิญญาณในที่พักของเขาจะไม่หนาแน่นเท่ากับเรือนชิงลู่และหอวินัยก็ตาม แต่มันก็ยังสามารถหล่อเลี้ยงดวงจิตที่บอบช้ำของเขาได้อย่างช้าๆ

เมื่อเห็นว่าเจียงเหยียนลู่ยังคงสวมชุดของสำนัก ซินจู๋ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก "วันนี้เป็นวันเปิดสำนัก ทุกคนพากันลงเขาไปเที่ยวเล่นหมดแล้ว ศิษย์น้องหญิง วันนี้พวกเราพักสักวันแล้วลงเขาไปเดินเล่นกันเถอะ!"

ขณะที่เจียงเหยียนลู่กำลังจะเอ่ยปฏิเสธ ซินจู๋ก็พูดดักขึ้นมาว่า "ปีก่อนๆ ไม่ว่าข้าจะชวนอย่างไรเจ้าก็ไม่เคยยอมลงเขาไปด้วยกันเลย ปีนี้เจ้ายังจะใจจืดใจดำปฏิเสธข้าอีกหรือ?"

เจียงเหยียนลู่นิ่งเงียบไป

ช่วงหลายปีที่ผ่านมานางมักจะลงเขาไปกับเซียวเจวี๋ย และไม่เคยออกไปเที่ยวกับซินจู๋และคนอื่นๆ เลยจริงๆ

ชั่วขณะหนึ่ง สีหน้าของนางก็ผ่อนคลายลงและดูเหมือนจะเหม่อลอยไปเล็กน้อย

ซินจู๋กล่าวต่อ "ประจวบเหมาะกับที่ศิษย์น้องชายยังไม่เคยเห็นบรรยากาศตีนเขาในวันเปิดสำนักเลย พาเขาไปด้วยเถิด พอกลับมาแล้วค่อยให้เขาตั้งใจบำเพ็ญเพียรต่อก็ได้!"

เจียงเหยียนลู่ "...ตกลง"

สองเค่อต่อมา ทั้งสามก็เดินลงเขาไปด้วยกัน

สำนักกระบี่ไท่เสวียนตั้งตระหง่านอยู่บนเขาเผิงไหล คอยพิทักษ์ดินแดนทางตอนใต้ของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ยอดเขาที่อยู่ใจกลางที่สุดคือเขตสำนักในของสำนักกระบี่ไท่เสวียน ส่วนยอดเขาที่เตี้ยกว่าทั้งยี่สิบสามลูกซึ่งรายล้อมอยู่โดยรอบคือเขตสำนักนอก

ศิษย์สายนอกจะมีโอกาสได้พบปะพูดคุยกับศิษย์สายในจำนวนมากก็เฉพาะในวันเปิดสำนักเท่านั้น ในวันนี้ เส้นแบ่งระหว่างสำนักในและสำนักนอกจะไม่ได้ชัดเจนเฉกเช่นวันวาน

เมื่อเจียงเหยียนลู่และคนอื่นๆ ลงมาถึงตีนเขา พื้นที่ด้านล่างก็เต็มไปด้วยแผงลอยน้อยใหญ่เรียงรายอยู่เต็มไปหมด

"ชุดคลุมระดับสูง ตัดเย็บโดยหอหลิงเซียว ราคาเพียงสองพันหินวิญญาณเท่านั้น!"

"เข้ามาดูก่อนได้! โอสถฟื้นฟูระดับสอง ราคาหกสิบหินวิญญาณ! ซื้อไปรับรองไม่ผิดหวัง!"

...

เสียงร้องตะโกนขายของจากเหล่าพ่อค้าแม่ค้าดังระงมไปทั่ว ทว่าของเหล่านั้นจะเป็นของแท้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เจียงเหยียนลู่ปรายตามองแผงขายโอสถ

ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ราคาของโอสถระดับสามลงมามักจะอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานที่ตายตัว การตั้งราคาส่วนใหญ่จะอิงจากระยะเวลาที่ใช้ในการสกัดส่วนผสมและสมุนไพรวิญญาณที่นำมาใช้ ราคาจึงไม่ถูกหรือแพงจนเกินไปนัก

ทว่าราคาขายของโอสถระดับสี่ขึ้นไปนั้นสามารถตั้งได้ตามใจชอบ โดยไม่มีเพดานราคาจำกัด แม้กฎที่ไร้ลายลักษณ์อักษรนี้จะแพร่สะพัดไปทั่วโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ทว่ากลับไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรคนใดตั้งข้อกังขา นั่นเป็นเพราะนักปรุงโอสถนั้นหาได้ยากยิ่ง ทั้งยังมีสถานะที่สูงส่งในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร โอสถที่พวกเขาครอบครองสามารถช่วยชีวิตผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ ได้ ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดกล้ากังขา

ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัวของเจียงเหยียนลู่ ในฐานะผู้บำเพ็ญเพียรที่มีรากวิญญาณอัคคีสายเดี่ยว นางก็มีศักยภาพที่จะกลายเป็นนักปรุงโอสถได้เช่นกัน!

จังหวะนั้นเอง เสียงจากแผงลอยใกล้ๆ ก็ดึงดูดความสนใจของนาง เจียงเหยียนลู่จึงเดินเข้าไปใกล้

เจ้าของแผงกำลังนำเสนอขวดหยกขนาดเท่าฝ่ามือในมือของตน

"หลังจากที่เหล่าทวยเทพจากไป น้ำพุวิญญาณแห่งเขาหลิงซานก็ค่อยๆ เหือดแห้งลงเนื่องจากการแตกฉานซ่านเซ็นของพลังวิญญาณ ทุกวันนี้ในโลกการบำเพ็ญเพียรยังจะหาน้ำพุเขาหลิงซานบริสุทธิ์ได้จากที่ใดกัน? ล้วนแล้วแต่ถูกนำไปเจือจางจนนับครั้งไม่ถ้วนทั้งนั้น!"

"ข้ามีอยู่เพียงสามขวดเท่านั้น และแต่ละขวดก็บรรจุน้ำพุเขาหลิงซานที่บริสุทธิ์ยิ่ง ซึ่งข้าหามาจากเมืองปู้เยี่ย"

"พวกท่านคงเคยได้ยินเรื่องน้ำพุเขาหลิงซานขวดนั้นที่ขายในเมืองปู้เยี่ยเมื่อไม่นานมานี้ใช่หรือไม่? สุดท้ายมันก็ตกมาอยู่ในมือข้า และข้าก็นำมันมาเจือจางแบ่งเป็นสามขวด หากข้าไม่ได้กำลังร้อนเงินต้องการหินวิญญาณอย่างเร่งด่วน ข้าคงไม่เอามาขายในราคาถูกแสนถูกเช่นนี้หรอก!"

"ของแท้แน่นอน! หากเป็นของปลอม ขอให้ครอบครัวข้าตายโหงกันให้หมด! ห้าพันหินวิญญาณ ไม่ต้องต่อรองให้มากความ!"

น้ำพุเขาหลิงซานงั้นหรือ?

เจียงเหยียนลู่ผงะไปเล็กน้อย

หรือว่าจะเป็นน้ำพุเขาหลิงซานที่นางเอามาจากร้านค้าของระบบแล้วดื่มเล่นทุกวันราวกับน้ำหวานกัน? เพียงขวดเดียวก็สามารถขายได้ถึงห้าพันหินวิญญาณเชียวหรือ? แถมยังเป็นแบบเจือจางแล้วอีกต่างหาก?!

ซินจู๋กับฉีเยว่เดินมาสมทบตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ซินจู๋ยกมือกอดอกพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม

"น้ำพุเขาหลิงซานแบบเจือจางนั้นล้ำค่าเป็นอย่างยิ่ง หลังจากหลุดออกมาจากเมืองปู้เยี่ย มันก็จะตกไปอยู่ในมือของโรงประมูลใหญ่ๆ โดยมีราคาประมูลเริ่มต้นที่หลักหมื่นหินวิญญาณ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะยอมจ่ายหินวิญญาณห้าพันก้อนเพื่อซื้อน้ำพุเขาหลิงซานปลอมๆ ขวดเดียว"

เจียงเหยียนลู่สูดลมหายใจเข้าลึก

ซินจู๋ซึ่งไม่ทันสังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของเจียงเหยียนลู่ยังคงกล่าวต่อ

"ทว่าเขาก็พูดถูกอยู่อย่างหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้มีน้ำพุเขาหลิงซานขวดหนึ่งหลุดออกมาจากเมืองปู้เยี่ยจริงๆ และตกไปอยู่ในมือของโรงประมูลแห่งหนึ่ง"

"ข้าได้ยินมาว่าวันนี้เมืองอวี้หลานจะมีการจัดงานประมูล ไม่แน่ว่าอาจจะมีน้ำพุเขาหลิงซานด้วยก็ได้ พวกเราลองไปดูกันก่อนดีหรือไม่!"

เมืองอวี้หลานเป็นเมืองที่ใหญ่โตและเจริญรุ่งเรืองที่สุดภายใต้เขตอำนาจของสำนักกระบี่ไท่เสวียน เมืองแห่งนี้เป็นแหล่งรวมตระกูลผู้มีอันจะกิน ทั้งยังเป็นเมืองที่ได้รับความนิยมสูงสุดในหมู่ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจร

งานประมูลในเมืองอวี้หลานนับว่าเป็นงานประมูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่จัดขึ้นในเขตอำนาจของสำนักกระบี่ไท่เสวียนเช่นกัน งานประมูลนี้สงวนสิทธิ์ให้เฉพาะผู้ที่เป็นสมาชิกเท่านั้น ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิกจะไม่อนุญาตให้เข้าไปด้านใน ราคาประมูลภายในงานย่อมสูงกว่างานประมูลทั่วไปโดยธรรมชาติ

ซินจู๋เคยมาที่นี่กับผู้อาวุโสในตระกูลสองสามครั้ง จึงมีป้ายหยกสมาชิกแบบพิเศษอยู่

ทั้งสามคนขี่กระบี่เหาะเหินมุ่งหน้าสู่เมืองอวี้หลาน อันดับแรกพวกเขาพาเจียงเหยียนลู่ไปซื้อยันต์หนึ่งพันแผ่นที่ร้านค้าแห่งหนึ่ง ก่อนจะเดินทางไปยังโรงประมูล

หลังจากซินจู๋แสดงป้ายหยกแขกวีไอพี เจียงเหยียนลู่และคนอื่นๆ ก็ถูกพนักงานของโรงประมูลเชิญตัวไปยังห้องส่วนตัวบนชั้นสองในทันที ห้องส่วนตัวมีลักษณะกึ่งเปิดโล่ง ทำให้สามารถมองเห็นทัศนียภาพของลานประมูลทั้งหมดได้อย่างชัดเจน

เจียงเหยียนลู่นั่งลงบนเก้าอี้พลางสังเกตทุกสิ่งรอบตัวเงียบๆ

เมื่อประเมินจากเครื่องแต่งกาย กิริยาท่าทาง และบทสนทนา ผู้ที่เข้าร่วมงานประมูลในครั้งนี้ล้วนเป็นผู้ที่มีฐานะร่ำรวยและมีอำนาจบารมีทั้งสิ้น ระดับการบำเพ็ญเพียรของบางคนยิ่งดูล้ำลึกจนยากจะหยั่งถึง

บรรดาบ่าวรับใช้และสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติรินน้ำชาในห้องส่วนตัวบนชั้นสอง ส่วนใหญ่อยู่ในขั้นรวบรวมลมปราณระดับสมบูรณ์ และมีผู้ที่มีระดับสูงกว่านั้นอยู่บ้างประปรายซึ่งบรรลุถึงขั้นสร้างรากฐานแล้ว

ซินจู๋กระซิบกับเจียงเหยียนลู่ "งานประมูลวันนี้ยิ่งใหญ่กว่าปกติ จะต้องมีของดีๆ นำมาประมูลแน่ ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นน้ำพุเขาหลิงซานจริงๆ ก็ได้!"

เจียงเหยียนลู่หลุบตาลงเล็กน้อย นางเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าน้ำพุเขาหลิงซานแบบเจือจางหนึ่งขวดจะสามารถประมูลได้ในราคาเท่าไร

ติ๊ง– ต่อง–

เสียงระฆังดังกังวานใสสองครั้ง แฝงไปด้วยพลังวิญญาณสะท้อนก้องไปทั่วทั้งโรงประมูล เสียงของระฆังนำพาความรู้สึกสงบและปลอดโปร่งมาสู่โสตประสาท

เจียงเหยียนลู่เดาว่านั่นน่าจะเป็นของวิเศษระดับสูง

ซินจู๋ยืดตัวนั่งหลังตรง "งานประมูลกำลังจะเริ่มแล้ว"

ฉีเยว่นั่งอยู่ด้านในสุด ปรายตามองฉากเบื้องล่างด้วยความเฉยเมย เขาไม่ค่อยสนใจงานประมูลเท่าใดนัก

ทว่าคำว่า 'น้ำพุเขาหลิงซาน' กลับดึงดูดความสนใจของเขาได้

ฉีเยว่จำได้ว่าในเมืองปู้เยี่ยมีน้ำพุเขาหลิงซานแบบเจือจางอยู่สองสามขวดจริงๆ แต่เขาจำไม่ได้เลยว่าน้ำพุเขาหลิงซานเคยหลุดรอดออกมาจากเมืองปู้เยี่ยตั้งแต่เมื่อใด

นัยน์ตาของฉีเยว่หรี่ลงเล็กน้อย

งานประมูลดำเนินไปตั้งแต่ยามซื่อจนถึงยามเซิน โดยมีการหยุดพักคั่นกลางสองครั้ง

เจียงเหยียนลู่ไม่ได้นั่งอยู่เฉยๆ นางเอาแต่ฝึกฝนกระบวนท่าเพลงกระบี่อยู่ภายในหัว

ส่วนฉีเยว่หลับตาลงและแสร้งทำเป็นพักผ่อนไปในทันที

ซินจู๋เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาเล็กน้อย นางเอ่ยขึ้น "น่าจะเหลือของประมูลชิ้นสุดท้ายแล้ว หากไม่ใช่น้ำพุเขาหลิงซาน พวกเราก็กลับกันเถอะ"

จังหวะนั้นเอง เสียงระฆังบนเวทีประมูลก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ผู้ดำเนินการประมูลประกาศด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "นี่คือของชิ้นสุดท้ายสำหรับการประมูลในครั้งนี้... น้ำพุเขาหลิงซาน"