บทที่ 3: หอวินัยอันล้ำค่า

รูปโฉมของเจียงเหยียนลู่นั้นโดดเด่นและสะดุดตาเป็นอย่างมาก ทำให้นางจัดว่าเป็นหญิงงามอันดับต้นๆ ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร

โดยเฉพาะดวงตาดอกท้อคู่นั้นที่สุกสกาวดุจดวงดารา

สิ่งที่นางดูคล้ายคลึงกับอวิ๋นชิงมากที่สุด ก็คือดวงตาคู่นี้นี่เอง

ทว่าทั้งสองก็ยังคงมีความแตกต่างกันอยู่ดี

อวิ๋นชิงมีท่วงทีอ่อนโยน แววตาดูบอบบางและน่าทะนุถนอม ชวนให้ผู้คนรู้สึกสงสาร ทั้งยังมีนิสัยเรียบง่ายสบายๆ

ในทางกลับกัน เจียงเหยียนลู่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น นางดูโฉบเฉี่ยวและเปล่งประกายเจิดจ้ามากกว่า

ไฝหยาดน้ำตาเม็ดเล็กจิ๋วที่แทบจะมองไม่เห็นบริเวณหางตาซ้าย ช่วยเพิ่มความงดงามเย้ายวนให้นางยิ่งขึ้นไปอีก

แต่โดยปกติแล้ว นางมักจะปกปิดไฝหยาดน้ำตาที่หางตาเอาไว้

เพราะเซียวเจวี๋ยเคยบอกว่า นางดูงดงามกว่าหากไม่มีไฝหยาดน้ำตา

อันที่จริง ไม่ใช่ว่านางดูดีกว่าเมื่อไม่มีไฝหยาดน้ำตาหรอก แต่เป็นเพราะอวิ๋นชิงไม่มีมันต่างหาก

เจียงเหยียนลู่รู้สึกเจ็บแปลบในใจ

นางยกมือขึ้นถูหางตาซ้าย เช็ดเครื่องประทินโฉมที่ทาปกปิดไว้ออกจนหมด เผยให้เห็นไฝหยาดน้ำตาเม็ดเล็กตามธรรมชาติ

เซียวเจวี๋ยลอบมองนางอยู่ตลอด เมื่อเห็นการกระทำของนาง คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นไปอีก

ช่างเถอะ ไว้ค่อยหาโอกาสเหมาะๆ คุยกับนางเรื่องนี้ทีหลังก็แล้วกัน... การกักตนสำนึกผิดในหอวินัย ถือเป็นบทลงโทษที่สถานเบาที่สุดแล้ว

แม้จะมีกฎเกณฑ์ว่าห้ามพูดคุยในระหว่างการรับโทษก็ตาม

แต่ก็ไม่ได้มีกฎห้ามหลับตาสักหน่อย

เมื่อก่อนเจียงเหยียนลู่มักจะเข้ามานอนหลับในนี้ประจำ

เมื่อคำนวณค่าพลังวิญญาณในปัจจุบันของตนเอง นางก็ตัดสินใจที่จะบำเพ็ญเพียรต่อไป

เจียงเหยียนลู่รวบรวมสมาธิแล้วหลับตาลง ค่อยๆ สูบฉีดและหมุนเวียนปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินอย่างใจเย็น

ปราณวิญญาณไหลเวียนผ่านเส้นลมปราณของนางเป็นวงจรเล็กๆ ก่อนจะไหลไปบรรจบกันที่จุดตันเถียนบริเวณช่องท้อง

หลังจากทำสมาธิอย่างจดจ่ออยู่ห้าชั่วยาม ความผันผวนของปราณวิญญาณรอบกายก็ค่อยๆ สงบลง

เสียง 'กริ๊ก' ดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง ป้ายคำสั่งลงโทษก็ถูก 'คาย' ออกมาจากร่อง

เจียงเหยียนลู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

นางประหลาดใจเมื่อพบว่า เนื่องจากห้องพักแต่ละห้องในหอวินัยถูกปิดสนิทและเก็บเสียงอย่างมิดชิด

นางจึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกคนภายนอกรบกวน

อีกทั้งปราณวิญญาณในสถานที่แห่งนี้ยังหนาแน่นยิ่งกว่าที่พักของนางเสียอีก

ซึ่งนั่นส่งผลโดยตรงทำให้ประสิทธิภาพการบำเพ็ญเพียรในหอวินัยของนางสูงกว่าตอนอยู่เรือนพักของตัวเองมากนัก!

หอวินัยอันล้ำค่า!

【บำเพ็ญเพียรทำสมาธิห้าชั่วยาม ค่าพลังวิญญาณ +25】

【ค่าพลังวิญญาณรวมในปัจจุบันคือ 46】

ไม่เลว ไม่เลวเลย!

นับตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ในที่สุดรอยยิ้มสบายใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

ความรู้สึกพึงพอใจที่ได้รับจากการบำเพ็ญเพียรนั้น ไม่อาจพรรณนาออกมาเป็นคำพูดได้เพียงไม่กี่คำ

นางชอบความพยายามที่จับต้องได้เช่นนี้จริงๆ

พยายามมากย่อมได้รับผลตอบแทนมาก!

นางต้องพยายามให้หนักยิ่งขึ้น!

หลังจากฝึกกระบี่ที่ยอดเขาชิงถัวเสร็จ นางจะต้องกลับไปเข้าเรียนที่หอตำรากระบี่

จากนั้นนางจะหาทางมาบำเพ็ญเพียรที่หอวินัยในตอนกลางคืน

เจียงเหยียนลู่วางแผนตารางการบำเพ็ญเพียรตลอดทั้งวันไว้ในหัวเสร็จสรรพ

เมื่อนางนำป้ายคำสั่งลงโทษที่สูญเสียปราณวิญญาณไปจนหมดแล้ว ไปคืนให้แก่ศิษย์พี่ที่เข้าเวร นางก็เอ่ยถามขึ้นว่า "ศิษย์พี่ คืนนี้ข้ามาที่หอวินัยอีกได้หรือไม่?"

ศิษย์พี่ผู้ดูแลคิดว่าตัวเองหูฝาด เขาเบิกตากว้างพลางแคะหูอีกครั้ง "เจ้า... เจ้าว่ากระไรนะ?"

ศิษย์แห่งสำนักกระบี่ไท่เสวียนล้วนหวาดกลัวหอวินัยกันทั้งนั้น

เขาเข้าเวรดูแลหอวินัยมาตั้งนาน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำขออันน่าขันเช่นนี้

เจียงเหยียนลู่เอ่ยทวนซ้ำอีกรอบ

สมองของศิษย์พี่ผู้ดูแลประมวลผลอยู่หลายตลบ กว่าจะทำความเข้าใจคำพูดง่ายๆ เหล่านั้นได้

เขาปฏิเสธ "ไม่ได้ หากเป็นสถานการณ์ปกติ ผู้ที่จะมายังหอวินัยได้ ต้องเป็นผู้ที่มารับโทษเท่านั้น"

เจียงเหยียนลู่รีบรุกถามทันที "แล้วถ้าเป็นสถานการณ์ที่ไม่ปกติล่ะ?"

สมองของศิษย์พี่ผู้ดูแลที่เพิ่งจะปลอดโปร่งพลันรวนขึ้นมาอีกครั้ง ไม่แน่ใจว่าศิษย์น้องผู้นี้ไปโดนอะไรกระตุ้นมา

เขาเอ่ยว่า "หากเจ้ามีธุระต้องไปพบผู้อาวุโสอิ่นเจิ้ง เจ้าก็สามารถมาที่หอวินัยได้เช่นกัน"

เจียงเหยียนลู่พยักหน้าแล้วส่งยิ้ม "ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณศิษย์พี่ ไว้เจอกันใหม่นะ!"

อย่างน้อยมันก็ยังพอมีทางเป็นไปได้!

เจียงเหยียนลู่ก้าวเท้าเดินออกจากหอวินัย

ยามนี้เป็นช่วงเช้าตรู่

ศิษย์ในสำนักยังไม่ออกมาทำกิจกรรมข้างนอกกันมากนัก ส่วนใหญ่มักจะนอนยาวไปจนเกือบถึงกลางยามเฉินแล้วค่อยรีบตาลีตาเหลือกตื่นขึ้นมา

พวกเขาไม่แม้แต่จะกินข้าวเช้า เพียงแค่ร่ายคาถาชำระล้าง แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังหอตำรากระบี่ทันที

ไม่ใช่แค่ศิษย์สำนักกระบี่ไท่เสวียนเท่านั้นที่เป็นเช่นนี้ แต่ตามที่เจียงเหยียนลู่เข้าใจ นี่ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่พบเห็นได้ทั่วไปในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร

บางทีเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับนิยายต้นฉบับอย่างเรื่อง 'การกลับมาของนางเอกแสงจันทร์ขาว' ซึ่งเป็นนิยายรักบำเพ็ญเพียรก็เป็นได้

มีคนสองคนกำลังยืนรออยู่หน้าหอวินัย

หนึ่งในนั้นคืออวิ๋นชิง

แม้ว่าอวิ๋นชิงจะรู้สึกยินดีที่เซียวเจวี๋ยยังคงปฏิบัติกับนางอย่างอ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน ยินดีที่นางยังอยู่ในใจเขา และเขาก็มักจะคอยนึกถึงนางเสมอ

แต่พอคิดว่าเซียวเจวี๋ยกับเจียงเหยียนลู่ต้องอยู่ด้วยกันทั้งคืนในห้องเดียวกัน มันก็ทำให้นางรู้สึกกระวนกระวายใจ

ด้วยเหตุนี้นางจึงมารออยู่หน้าหอวินัยตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง

กว่าเจียงเหยียนลู่จะเดินออกมา อวิ๋นชิงกับเซียวเจวี๋ยก็เดินจากไปไกลแล้ว

นางหันไปมองอีกคนหนึ่งที่ยังอยู่

สตรีผู้นั้นเกล้าผมยาวขึ้นสูง มีคิ้วดกดำและจมูกโด่งรั้น เต็มเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายความห้าวหาญดุจวีรสตรี

ยามนี้นางกำลังยืนกอดอกพิงต้นฝูซางอยู่ด้านนอกหอวินัย

นางกลอกตาใส่ร่างทั้งสองที่เพิ่งเดินจากไป

รอยยิ้มผุดขึ้นในดวงตาของเจียงเหยียนลู่ นางกระโดดเบาๆ ลงมาจากบันไดสูงของหอวินัยพลางร้องเรียก "ศิษย์พี่หญิง!"

นี่คือศิษย์พี่หญิงสายตรงที่กราบอาจารย์คนเดียวกันกับนาง

ซินจู๋

ในชาติที่แล้ว นางถูกควบคุมโดยเนื้อเรื่อง มารในใจออกอาละวาดหนัก จนคนทั้งสำนักต้องการขับไล่นางที่ตกอยู่ในสภาพครึ่งมารออกไป

มีเพียงท่านอาจารย์ของนาง เจินจวินเสวียนชิง และบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักเท่านั้น ที่คอยยืนหยัดเคียงข้างนางเสมอมา

ทว่าเพราะเซียวเจวี๋ย ทำให้นางต้องทำให้พวกเขาผิดหวัง และสูญเสียความรักที่พวกเขามีต่อนางไป

ในชาตินี้ นางจะไม่ทำให้พวกเขาต้องผิดหวังอีกอย่างแน่นอน!

ซินจู๋ยืดตัวตรงแล้วเดินตรงมาหาเจียงเหยียนลู่ เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "เจ้าไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่หรือไม่?"

เจียงเหยียนลู่ส่ายหน้า "ข้าไม่เป็นไร"

นางเดินเข้ามาทักทายซินจู๋ "หากศิษย์พี่หญิงไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวไปฝึกกระบี่ที่ยอดเขาชิงถัวก่อนนะ!"

ซินจู๋คว้ามือนางไว้ กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่ว "ก็แค่บุรุษคนเดียว เจ้าถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยหรือ?"

เจียงเหยียนลู่ "?"

นางเต็มไปด้วยความสงสัย "ศิษย์พี่หญิง ท่านพูดเรื่องอะไรน่ะ?"

ซินจู๋ทำหน้าผิดหวัง "ข้าได้ยินเรื่องที่เจ้ามีปากเสียงกับศิษย์พี่หญิงตอนที่ข้ากลับมาจากลงเขาเมื่อวานนี้แล้วนะ"

"พอกลับมาเจ้าก็ขังตัวเองอยู่ในห้องไม่ออกมาเลย แถมยังถูกขังอยู่ในหอวินัยทั้งคืน แล้วตอนนี้เจ้ายังจะมาหาข้ออ้างไปฝึกกระบี่อีก"

"ต่อให้เจ้าจะรู้สึกแย่แค่ไหน เจ้าก็อดข้าวไม่ได้นะ! เจ้าคิดว่าถ้าเจ้าอดข้าวตายไป ศิษย์พี่ใหญ่จะหันมาเหลียวแลเจ้าหรืออย่างไร?!"

หลังจากที่ซินจู๋รู้ว่าเซียวเจวี๋ยเห็นศิษย์น้องของตนเป็นแค่ตัวแทน และไม่ได้ใส่ใจนางอย่างแท้จริง นางก็โกรธจัดจนแทบอยากจะเอากระบี่ไปสับเซียวเจวี๋ยให้รู้แล้วรู้รอด

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา นางเฝ้าพร่ำตักเตือนเจียงเหยียนลู่อย่างหนักให้ถอยห่างจากเซียวเจวี๋ย

แต่อีกฝ่ายก็ดื้อดึงไม่ยอมฟัง

"บุรุษดีๆ ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมีตั้งมากมาย ทำไมเจ้าถึงต้องไปผูกคอตายกับต้นไม้บิดเบี้ยวต้นนั้นด้วย?"

เจียงเหยียนลู่รีบขีดเส้นแบ่งระยะห่างจากเซียวเจวี๋ยทันที "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับศิษย์พี่ใหญ่เลย ข้าจะไปฝึกกระบี่ที่ยอดเขาชิงถัวจริงๆ!"

ซินจู๋ไม่เชื่อเลยสักคำ

"เจ้าไม่ต้องมาแก้ตัวแทนเขาหรอก เจ้าไม่ได้ฝึกกระบี่มาตั้งหลายปีแล้ว"

เจียงเหยียนลู่ "..."

นางอธิบายเสียงอ่อย "ครั้งนี้ข้าจะไปฝึกกระบี่จริงๆ นะศิษย์พี่หญิง เชื่อข้าเถอะ ข้ากลับตัวกลับใจแล้ว ข้าไม่ได้ชอบศิษย์พี่ใหญ่อีกต่อไปแล้ว!"

ซินจู๋เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง นางลากตัวเจียงเหยียนลู่ให้เดินไปข้างหน้า "เอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้เจ้าไปหาศิษย์น้องชายกับข้าก่อน แล้วเราค่อยไปกินมื้อเช้าที่โรงอาหารด้วยกัน"

ศิษย์น้องชายเองก็ขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งวันเหมือนกันเมื่อวานนี้

นางเอ่ยอย่างฉุนเฉียว "พวกเจ้ายังไม่มีใครบรรลุถึงขอบเขตปี้กู่สักคน นี่อยากจะอดข้าวตายกันจริงๆ ใช่ไหม?!"