บทที่ 3: ทางเลือกของซูเหลียนเสวี่ย

บทที่ 3: ทางเลือกของซูเหลียนเสวี่ย

ไม่ว่าจะเป็นการรับประกันว่าจะได้เลื่อนขั้นเป็นเซียน หรือการสืบทอดตำแหน่งเจ้าแห่งยอดเขาคนต่อไป...

ข้อเสนอสารพัดถูกหยิบยื่นให้ซูเหลียนเสวี่ย ทำเอาบรรดาศิษย์รอบข้างถึงกับนั่งไม่ติดด้วยความอิจฉาตาร้อน

"บ้าเอ๊ย ทำไมถึงไม่ใช่ข้ากันนะ?"

"ก็เพราะเจ้าไม่มีพรสวรรค์ระดับเก้าปล้องครึ่งน่ะสิ"

พรสวรรค์ระดับเก้าปล้องครึ่งนั้นคู่ควรกับข้อเสนออันยั่วยวนใจจากเหล่าเจ้าแห่งยอดเขาเหล่านี้อย่างไม่ต้องสงสัย

ในยามนี้ ศิษย์รอบข้างต่างภาวนาอยากจะไปยืนแทนที่ของซูเหลียนเสวี่ยใจแทบขาด

ทว่าซูเหลียนเสวี่ยกลับยังคงท่าทีเฉยเมย นางไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับข้อเสนอเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

ถึงอย่างไร ในฐานะอดีตยอดฝีมือระดับจักรพรรดิ เงื่อนไขจอมปลอมพวกนี้ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษสำหรับนาง

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่จะขึ้นมาบนนี้ ซูเหลียนเสวี่ยได้ตัดสินใจเอาไว้แล้วว่านางต้องการจะเข้าร่วมกับยอดเขาใด

ซูเหลียนเสวี่ยทอดสายตาไปยังจุดที่หลินหมิงยืนอยู่

และสายตาของหลินหมิงก็บังเอิญสบเข้ากับดวงตาของนางพอดี

ศิษย์น้องหญิงคนนี้คงไม่โง่เขลาถึงขั้นอยากจะมาอยู่ยอดเขาจื่อเฉินของเราหรอกมั้ง?

หลินหมิงคิดในใจ

แต่เขาก็รีบปัดความคิดที่ดูเป็นไปไม่ได้นี้ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

มันจะเป็นไปได้อย่างไรเล่า?

ศิษย์น้องหญิงผู้นี้ไม่มีทางเลือกยอดเขาจื่อเฉินแน่ พวกเขาไม่มีข้อเสนอดีๆ ไปยื่นให้นางเลย หลินหมิงรู้จักรสนิยมและนิสัยอาจารย์ของตนดีกว่าใคร

นอกจากหน้าตาสะสวยแล้ว นางก็พึ่งพาอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

อีกทั้งในพิธีคารวะขุนเขาครั้งที่ผ่านๆ มา ศิษย์คนใดก็ตามที่ต้องการจะเข้าร่วมยอดเขาจื่อเฉิน ล้วนถูกปฏิเสธกลับไปโดยไม่มีข้อยกเว้น

นั่นคงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงไม่มีศิษย์คนไหนเลือกยอดเขาจื่อเฉินเลย พวกเขาทั้งหมดคงคิดว่าหลินหมิงแค่มานั่งประดับบารมีเท่านั้น

"ศิษย์ปรารถนาที่จะเข้าร่วมยอดเขาจื่อเฉินเจ้าค่ะ"

ซูเหลียนเสวี่ยกล่าวขณะจ้องมองมาที่หลินหมิง

สิ้นประโยคนั้น ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงงัน

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าซูเหลียนเสวี่ยจะเมินเฉยต่อยอดเขาทั้งห้าที่มาพร้อมกับข้อเสนอสุดหรู แล้วเจาะจงเลือกยอดเขาจื่อเฉิน

ชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาพากันสงสัยว่าซูเหลียนเสวี่ยพูดผิดไปหรือเปล่า

"เจ้าแน่ใจรึ?"

ร่องรอยแห่งความประหลาดใจพาดผ่านใบหน้าของผู้อาวุโสใหญ่โอวหยางรุ่ย ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากถามย้ำ

สายตาของเจ้าแห่งยอดเขาทั้งห้าก็ตกมารวมอยู่ที่ซูเหลียนเสวี่ยเช่นกัน พวกเขาเองก็คลางแคลงใจว่านางอาจจะตัดสินใจผิดพลาดที่เลือกยอดเขาจื่อเฉิน

จริงอยู่ที่เจ้าแห่งยอดเขาจื่อเฉินอย่างเจินจวินอวิ๋นหัวจะเป็นศิษย์พี่หญิงของพวกเขา แต่นางเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการบ่มเพาะจนปล่อยปละละเลยยอดเขาจื่อเฉินให้ทรุดโทรม

นางไม่ยอมรับศิษย์ และกิจการทุกอย่างล้วนตกเป็นภาระของหลินหมิง ศิษย์ที่นางเก็บมาจากข้างนอกเมื่อสิบแปดปีก่อน

แม้แต่พวกเขาเอง ปีหนึ่งๆ ยังได้เจอหน้าเจินจวินอวิ๋นหัวเพียงไม่กี่ครั้ง

นับประสาอะไรกับพวกเขา แม้กระทั่งศิษย์พี่ใหญ่อย่างหลินหมิงก็แทบจะไม่ได้เจอนางเลย

ในสายตาของพวกเขา การที่ซูเหลียนเสวี่ยไปเข้าร่วมยอดเขาจื่อเฉินถือเป็นการทิ้งขว้างพรสวรรค์ของนางไปอย่างเปล่าประโยชน์

มีเพียงการเข้าร่วมกับพวกเขาเท่านั้น ที่พรสวรรค์ของนางจะถูกดึงออกมาใช้ได้อย่างเต็มที่

"เจ้าค่ะ ศิษย์เพียงปรารถนาที่จะเข้าร่วมยอดเขาจื่อเฉิน"

ซูเหลียนเสวี่ยกล่าวด้วยสีหน้าแน่วแน่

"ซูเหลียนเสวี่ย ยอดเขาจื่อเฉินไม่เหมาะกับเจ้าหรอก ข้าขอแนะนำให้เจ้าลองคิดทบทวนดูให้ดีอีกครั้ง"

เจ้าแห่งยอดเขาฉินเว่ยเฟิงรีบกล่าวขึ้นทันที

เขาไม่อยากเห็นพรสวรรค์อันเจิดจรัสเช่นนี้ต้องสูญเปล่า

"โอ้? ท่านอาจารย์อาฉิน ท่านมีปัญหาอะไรกับยอดเขาจื่อเฉินของข้าอย่างนั้นหรือขอรับ?"

หลินหมิงเอ่ยพร้อมกับมองหน้าเจ้าแห่งยอดเขาฉินเว่ยเฟิง

"หลานศิษย์ เจ้าเองก็รู้อยู่แก่ใจดีว่าอาจารย์ของเจ้าเป็นคนเช่นไร"

เจ้าแห่งยอดเขาฉินเว่ยเฟิงกล่าว

เขาไม่กล้าพูดจาให้ร้ายศิษย์พี่หญิงอวิ๋นหัวต่อหน้าผู้อื่น จึงทำได้เพียงพูดจาอ้อมค้อมเท่านั้น

"ท่านอาจารย์ของข้าเป็นคนเช่นไรรึขอรับ? รบกวนท่านอาจารย์อาฉินช่วยชี้แจงให้กระจ่างที ข้าจะได้นำไปถ่ายทอดให้นางฟังในภายหลัง"

หลินหมิงกล่าวพร้อมกับเผยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าแห่งยอดเขาฉินเว่ยเฟิงก็หุบปากฉับทันที เขาไม่อยากมี 'การแลกเปลี่ยนฉันมิตร' กับศิษย์พี่หญิงอวิ๋นหัวหรอกนะ นั่นอาจถึงฆาตเอาได้ง่ายๆ

"พอได้แล้ว"

ผู้อาวุโสใหญ่โอวหยางรุ่ยเอ่ยขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา

อันที่จริงเขาก็เห็นด้วยกับเจ้าแห่งยอดเขาฉินเว่ยเฟิง แต่ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องนี้ก็ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของตัวศิษย์เอง อย่างมากพวกเขาก็ทำได้แค่ชี้แนะ ไม่อาจบีบบังคับได้

"หลานศิษย์หลิน ยอดเขาจื่อเฉินเต็มใจจะรับซูเหลียนเสวี่ยหรือไม่?"

ผู้อาวุโสใหญ่โอวหยางรุ่ยเอ่ยถาม

"เจ้าเต็มใจที่จะเข้าร่วมยอดเขาจื่อเฉินของข้าจริงๆ อย่างนั้นรึ?"

หลินหมิงหันไปถาม

"ศิษย์เต็มใจเจ้าค่ะ"

ซูเหลียนเสวี่ยพยักหน้ารับ

"ดีมาก นับจากวันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือศิษย์ของยอดเขาจื่อเฉิน"

หลินหมิงพยักหน้า

ต่อเหตุการณ์นี้ เจ้าแห่งยอดเขาทั้งห้า ผู้อาวุโสใหญ่ และศิษย์โดยรอบต่างก็รู้สึกประหลาดใจและไม่ประหลาดใจในเวลาเดียวกัน

พวกเขาประหลาดใจที่ยอดเขาจื่อเฉินยอมรับศิษย์จริงๆ

แต่พวกเขาไม่ประหลาดใจเลยที่คนมีพรสวรรค์ในการบ่มเพาะระดับซูเหลียนเสวี่ยจะถูกรับเลือก นั่นเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

"ตามข้ามา"

หลินหมิงลุกขึ้นยืน เดินไปอยู่ข้างๆ ซูเหลียนเสวี่ย แล้วเอ่ยขึ้น

"ศิษย์ได้รับคำสั่งจากท่านอาจารย์ให้มารับศิษย์หนึ่งคน บัดนี้ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว ข้าคงไม่อยู่ร่วมพิธีที่เหลือต่อขอรับ"

หลินหมิงกล่าวกับผู้อาวุโสใหญ่และเจ้าแห่งยอดเขาทั้งห้า

ในเมื่อหน้าที่ลุล่วงแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ร่วมพิธีคารวะขุนเขาต่อให้เสียเวลาอีก

"ไปเถอะ"

ผู้อาวุโสใหญ่พยักหน้า

ที่แท้มันก็เป็นความประสงค์ของศิษย์พี่หญิงใหญ่เอง ถ้างั้นก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่

แต่เห็นจะมีเพียงท่านเจ้าสำนักของพวกเขาเท่านั้นกระมัง ที่สามารถเกลี้ยกล่อมให้ศิษย์พี่หญิงใหญ่ยอมรับศิษย์ได้

ซูเหลียนเสวี่ยเดินตามหลินหมิงและออกจากลานจัตุรัสของสำนักไป

สำหรับซูเหลียนเสวี่ยแล้ว การเข้าร่วมยอดเขาจื่อเฉินคือตัวเลือกอันดับแรกของนาง

นางจะพิจารณายอดเขาอื่นก็ต่อเมื่อยอดเขาจื่อเฉินไม่ยอมรับนางเท่านั้น

และเหตุผลของเรื่องนี้สามารถสรุปได้สั้นๆ ในคำเดียวคือคำว่า อิสระ

ในฐานะอดีตยอดฝีมือระดับจักรพรรดิ นางไม่ได้ขาดแคลนประสบการณ์ในการบ่มเพาะหรือทักษะวิชาใดๆ สิ่งเดียวนางขาดก็คือทรัพยากรเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่อยากถูกควบคุมหรือผูกมัดมากจนเกินไป

เพื่อการนี้ ก่อนหน้าที่จะมีพิธีคารวะขุนเขาอย่างเป็นทางการ นางได้สืบค้นข้อมูลของเจ็ดยอดเขาแห่งหยวนซวี และพบว่ายอดเขาจื่อเฉินมีคนเพียงแค่สองคน นั่นคือเจินจวินอวิ๋นหัวผู้เป็นเจ้าแห่งยอดเขาซึ่งอยู่ในขั้นปี่อั้น และศิษย์ของนาง

สาเหตุที่ยอดเขาจื่อเฉินมีคนน้อยนิด ส่วนใหญ่เป็นเพราะเจินจวินอวิ๋นหัวหมกมุ่นอยู่กับการบ่มเพาะ และมองว่าการจัดการเรื่องราวภายในยอดเขาเป็นเรื่องน่ารำคาญ

แม้แต่ศิษย์ของนาง ก็เป็นเพียงคนที่นางสุ่มเก็บมาจากข้างนอกเท่านั้น

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ทุกอย่างบนยอดเขาจื่อเฉินค่อนข้างมีอิสระ และไม่จำเป็นต้องคอยรับมือกับผู้คนมากมาย ซึ่งนี่คือสิ่งที่ซูเหลียนเสวี่ยให้ความสำคัญ

ปัญหาเดียวก็คือยอดเขาจื่อเฉินอาจจะไม่รับนางเข้าสำนัก เพราะถึงอย่างไร ในพิธีคารวะขุนเขาครั้งก่อนๆ ศิษย์ที่มีพรสวรรค์ระดับแปดปล้องครึ่งก็ยังถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยมาแล้ว

แต่ตอนนี้ปัญหานั้นได้หมดไปแล้ว นางประสบความสำเร็จในการเข้าร่วมยอดเขาจื่อเฉิน

ลำดับต่อไป นางจำเป็นต้องวางแผนเส้นทางการบ่มเพาะของตน

ซูเหลียนเสวี่ยเดินตามหลินหมิงมาจนถึงยอดเขาจื่อเฉิน ซึ่งดูเผินๆ เหมือนภูเขาทั่วไปที่ไม่มีอะไรสะดุดตา

"ในฐานะศิษย์ เราจะพักอาศัยกันอยู่บริเวณกลางภูเขา"

หลินหมิงกล่าวกับซูเหลียนเสวี่ย

"ส่วนท่านอาจารย์ นางจะพำนักอยู่ในถ้ำเซียนบนยอดเขา"

ซูเหลียนเสวี่ยพยักหน้ารับเบาๆ ขณะรับฟังหลินหมิง

"ตามข้ามาเพื่อเข้าพบท่านอาจารย์เถอะ"

หลินหมิงนำทางซูเหลียนเสวี่ยขึ้นไปยังยอดเขา แน่นอนว่าวันแรกที่ศิษย์น้องหญิงมาถึงยอดเขา นางก็ต้องเข้าไปคารวะผู้เป็นอาจารย์เสียก่อน

ทว่าเมื่อพวกเขามาถึงยอดเขาและยืนอยู่เบื้องหน้าถ้ำเซียน หลินหมิงก็ตระหนักได้ว่าเขายังคงประเมินอาจารย์ของตนต่ำเกินไป

หมอกสีขาวปกคลุมไปทั่วถ้ำเซียนของเจินจวินอวิ๋นหัว

มีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้นสำหรับการปรากฏการณ์เช่นนี้

ท่านอาจารย์ไม่ได้ความของเขาชิงเก็บตัวฝึกตนไปเสียแล้ว

นางเล่นโยนภาระศิษย์น้องหญิงตัวน้อยมาให้เขาทั้งหมดหน้าตาเฉย!