บทที่ 39 - ถึงหลินเฉินจะเที่ยวหอคณิกา จิบชาชมโฉม แต่เขาเป็นคนดีนะ!

บทที่ 39 - ถึงหลินเฉินจะเที่ยวหอคณิกา จิบชาชมโฉม แต่เขาเป็นคนดีนะ!

หอหงซิ่วเจา...

หลินเฉินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามจ้าวหู่ "จ้าวหู่ เจ้าว่าตอนนี้คุณชายอย่างข้าเดินเข้าหอหงซิ่วเจา จะส่งผลกระทบต่อเส้นทางการดูตัวในอนาคตหรือไม่?"

จ้าวหู่ปิดปากเงียบ

"พูดมาสิ"

"คุณชาย เมื่อครู่ท่านเพิ่งสั่งให้ข้าหุบปากไปเองนะขอรับ"

หลินเฉินกลอกตาบน "ช่างเถอะๆ"

หลินเฉินคลี่พัดจีบออก มองดูเหล่าหญิงสาวที่แต่งกายงดงามประดับประดาด้วยสีสันฉูดฉาด ภาพของแม่นางไฉ่อวิ๋นก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินเฉินก็ตัดสินใจได้ เขาจ้ำอ้าวเดินเข้าไปในหอหงซิ่วเจาทันที

บุรุษหนุ่มไม่เจ้าชู้ก็เสียชาติเกิดสิ อุตส่าห์ทะลุมิติมาทั้งที จะไม่ขอหาความสุขใส่ตัวหน่อยหรืออย่างไร?

พอเดินเข้ามา หญิงสาวที่คอยต้อนรับแขกก็ตาเป็นประกายทันที "คุณชายหลินมาแล้วหรือเจ้าคะ?"

หลินเฉินขานรับสั้นๆ หญิงสาวนางนั้นก็ยิ้มแย้มแจ่มใส "คุณชายหลินมาหาแม่นางไฉ่อวิ๋นใช่หรือไม่เจ้าคะ"

"ประมาณนั้น"

ถึงแม้ตอนนี้หลินเฉินจะเที่ยวหอคณิกา ร่วมวงน้ำชาจิบชาชมโฉม แต่หลินเฉินผู้นี้ เป็นคนดีนะโว้ย!

หญิงสาวนางนั้นเดินนำทางไปด้านหน้าด้วยท่าทางร่าเริง ปากก็พร่ำพูดไม่หยุด

"คุณชาย ท่านคือผู้มีพระคุณของแม่นางไฉ่อวิ๋นเลยนะเจ้าคะ คราวก่อนที่ท่านออกโรงจัดการเจ้าพวกคนเถื่อนจากทุ่งหญ้าให้แม่นางไฉ่อวิ๋น ซ้ำยังแต่งบทกวีหลินเจียงเซียนบทนั้นอีก ตอนนี้โด่งดังไปทั่วเมืองหลวงแล้วนะเจ้าคะ เหล่านางโลมอันดับหนึ่งตามหอคณิกาต่างๆ ในเมืองหลวง ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของคุณชายหลินเลยเจ้าค่ะ"

หลินเฉินยิ้มเจื่อนๆ "อันที่จริงคุณชายอย่างข้าก็ไม่ได้อยากทำตัวเด่นดังนักหรอก"

"ตั้งแต่คุณชายหลินมอบบทกวีให้ ตึกของแม่นางไฉ่อวิ๋นก็คึกคักทุกวันเลยเจ้าค่ะ มีคนแห่มาหามากมาย แต่แม่นางไฉ่อวิ๋นไม่ยอมเลือกใครเลย นางเฝ้ารอแต่คุณชายหลินเพียงผู้เดียว"

"จริงสิเจ้าคะคุณชายหลิน ท่านทราบหรือไม่เจ้าคะ ว่าเจ้าพวกคนเถื่อนจากทุ่งหญ้าที่มาก่อเรื่องพวกนั้น ท้ายที่สุดแล้วเป็นอย่างไร?"

หลินเฉินชะงักไปเล็กน้อย "ยังถูกขังอยู่ในศาลาว่าการเมืองอิ้งเทียนงั้นหรือ?"

เขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่ ถึงอย่างไรหลินเฉินก็ไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องการเมืองระดับประเทศอยู่แล้ว เป็นคุณชายเสเพลใช้ชีวิตชิลๆ ไปวันๆ ไม่ดีกว่าหรือ?

"คุณชาย ข้าได้ยินมาว่า พวกคนเถื่อนทุ่งหญ้าถูกปล่อยตัวออกมาแล้วนะเจ้าคะ เฮ้อ ถ้าไม่ปล่อย ทุ่งหญ้าก็คงจะเปิดศึกกับแคว้นต้าเฟิ่งเป็นแน่"

น้ำเสียงของหญิงสาวนางนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกเสียดาย

ไม่นานนัก หลินเฉินก็มาถึงเรือนเล็กของตึกไฉ่อวิ๋น ขณะที่เขาเตรียมจะควักตั๋วเงินจ่าย หญิงสาวนางนั้นก็รีบห้ามไว้ "คุณชายหลิน ไม่ต้องจ่ายเงินหรอกเจ้าค่ะ แม่เล้ากำชับมาเป็นพิเศษ ว่าต่อไปนี้หากคุณชายหลินแวะมาอุดหนุนที่หอหงซิ่วเจา ไม่ต้องคิดเงินใดๆ ทั้งสิ้น ขอเพียงคุณชายหลินมีอารมณ์สุนทรีย์ ก็ช่วยแต่งบทกวีให้สาวๆ ในหอของเราเพิ่มอีกสักสองสามบทก็พอแล้วเจ้าค่ะ"

หลินเฉินถึงกับอึ้งไป "แบบนี้จะดีหรือ?"

หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน "คุณชายรีบเข้าไปเถิดเจ้าค่ะ"

นางเปิดประตูแล้วผลักหลินเฉินเข้าไป หลินเฉินแอบยิ้มกริ่มในใจ: ของฟรีนี่มันดีจริงๆ แฮะ!

ทว่าพอเดินเข้ามา กลับพบว่าภายในห้องว่างเปล่า ไม่มีผู้ใดอยู่เลย

หลินเฉินถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาร่วมวงน้ำชานี่นา

เงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากห้องด้านหลัง ชิงเอ๋อร์ดีใจเป็นล้นพ้น "คุณหนู คุณชายหลินมาแล้วเจ้าค่ะ"

จากนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ไฉ่อวิ๋นวิ่งออกมาด้วยความดีใจ แต่พอเห็นหลินเฉิน นางก็รีบดึงสติกลับมา ยกมือขึ้นลูบผมเผ้าให้เรียบร้อย กลัวว่าจะดูไม่ดี

"คุณชายหลิน ท่านมาแล้ว"

หลินเฉินกระแอมไอเบาๆ "บังเอิญเดินผ่านมาแถวหอหงซิ่วเจาพอดี ก็เลยแวะมาดูเจ้าหน่อยน่ะ"

ไฉ่อวิ๋นยิ้มรับ "คุณชายรีบนั่งลงเถิดเจ้าค่ะ ชิงเอ๋อร์ รินชา"

หลินเฉินนั่งลง ส่วนไฉ่อวิ๋นก็เดินกลับเข้าไปในห้องด้านหลัง ชิงเอ๋อร์รินชาให้หลินเฉิน ผ่านไปครู่หนึ่ง ไฉ่อวิ๋นที่แต่งหน้าทาปากใหม่ก็เดินออกมา นั่งลงเคียงข้างหลินเฉิน

"คุณชาย"

ดวงตากลมโตของนางเปล่งประกายระยิบระยับ จ้องมองหลินเฉินไม่วางตา

โดนสาวงามหยาดเยิ้มปานนี้จ้องมอง หลินเฉินก็ชักจะคอแห้งผากขึ้นมา รีบยกชาขึ้นจิบแก้เขิน

"แม่นางไฉ่อวิ๋น อันที่จริงวันนี้ข้าเพิ่งไปดูตัวมาน่ะ"

"ดูตัวหรือเจ้าคะ?"

"อืม ท่านพ่อจัดแจงให้ข้าไปพบปะกับแม่หญิงจวนนู้นจวนนี้ แต่ก็น่าเสียดาย ที่ข้ากับพวกนาง ดูเหมือนจะไม่มีวาสนาต่อกันเลยสักคน"

ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมาด้วยความภาคภูมิใจ "นั่นสิเจ้าคะ คุณหนูของข้าน่ะฉลาดหลักแหลมเป็นเลิศ ตำราสี่ซูอู่จิง (ตำราขงจื๊อ) ก็แตกฉาน ทั้งดีดกู่ฉิน หมากรุก เขียนพู่กัน วาดภาพ ก็เชี่ยวชาญไปเสียทุกอย่าง นอกเหนือจากเรื่องชาติตระกูลแล้ว จะมีหญิงสาวจวนใดเทียบชั้นกับคุณหนูของข้าได้อีกเล่า?"

"ชิงเอ๋อร์ อย่าพูดจาส่งเดช คุณชาย ข้ารินชาให้นะเจ้าคะ"

ไฉ่อวิ๋นยกป้านชาขึ้นมารินให้หลินเฉินด้วยตัวเอง จังหวะนั้น มือของนางเผลอไปสัมผัสกับมือของหลินเฉินเข้าอย่างจัง

นุ่มละมุน ยืดหยุ่นเป็นที่สุด

หัวใจของหลินเฉินสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาหันไปมองไฉ่อวิ๋น ก็เห็นว่าพวงแก้มของนางแดงระเรื่อ ดูน่ารักน่าทะนุถนอมยิ่งนัก

"คุณชาย"

หัวใจของไฉ่อวิ๋นเต้นรัว "ดื่มชาสิเจ้าคะ"

"อ้อๆ ดื่มชา"

หลินเฉินแกล้งทำเป็นยกชาขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความขวยเขิน ชิงเอ๋อร์รู้หน้าที่รีบปลีกตัวออกไป ไฉ่อวิ๋นจึงค่อยกระซิบเสียงแผ่ว "คุณชาย หากคิดจะแต่งภรรยา ต้องเลือกสตรีที่รู้หนังสือ มีเหตุผล และรู้จักประหยัดอดออมนะเจ้าคะ คุณชายเป็นคนใช้จ่ายเงินทองมือเติบ หากไม่แต่งสตรีเช่นนี้มาเป็นภรรยา ก็ยากที่จะช่วยดูแลจัดการเรื่องต่างๆ ภายในบ้านได้ มิเช่นนั้น ทรัพย์สมบัติที่มีอยู่ ก็คงจะร่อยหรอลงไปในไม่ช้า"

หลินเฉินชะงักไป นางกำลัง... แนะนำข้าอยู่งั้นหรือ?

"คุณหนูเหล่านั้นไม่มีวาสนาร่วมกับคุณชาย ก็ถือเสียว่ายังไม่ถึงเวลาแห่งบุพเพสันนิวาส ด้วยพรสวรรค์ของคุณชาย อีกไม่นานบุพเพสันนิวาสก็คงจะมาถึงเองแหละเจ้าค่ะ"

ไฉ่อวิ๋นเอ่ยถ้อยคำเหล่านี้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สองมือประสานวางไว้บนตัก "คุณชาย อยากให้ข้าดีดกู่ฉินให้ฟังหรือไม่เจ้าคะ?"

หลินเฉินพยักหน้า

ไฉ่อวิ๋นเดินกลับไปนั่งที่หน้ากู่ฉิน แล้วเริ่มบรรเลงเพลง

เสียงดนตรีดังกังวานใส หลินเฉินฟังไม่ค่อยรู้เรื่องนัก แต่บรรยากาศท่ามกลางหญิงงามที่กำลังบรรเลงดนตรีให้ฟังเพียงผู้เดียวเช่นนี้ ก็ถือว่ามีสุนทรียภาพไปอีกแบบ

ในใจของหลินเฉินยังคงชั่งน้ำหนักอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกที่ไฉ่อวิ๋นมอบให้เขานั้น ช่างอ่อนโยน มีเหตุผล มีความรู้ งดงามหยาดเยิ้ม และยังว่านอนสอนง่ายอีกด้วย

เมื่อมองดูไฉ่อวิ๋นที่กำลังบรรเลงกู่ฉิน ในที่สุดหลินเฉินก็ตัดสินใจเด็ดขาด

"ก่อนหน้านี้เจ้าเคยบอกว่า เจ้าไม่ต้องการตำแหน่งฐานะใดๆ ใช่หรือไม่?"

เสียงบรรเลงกู่ฉินหยุดชะงักลงทันที ไฉ่อวิ๋นเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ "ใช่เจ้าค่ะคุณชาย ข้าไม่ต้องการตำแหน่งใดๆ ทั้งสิ้น"

"ช่วยบอกเหตุผลหน่อยได้ไหม ว่าทำไมถึงไม่ต้องการตำแหน่ง?"

ไฉ่อวิ๋นตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณชาย ข้าตกระกำลำบากมาถึงขั้นนี้แล้ว ชื่อเสียงย่อมไม่ค่อยจะสู้ดีนัก ด้วยฐานะของคุณชาย คงเป็นไปไม่ได้ที่จะมอบตำแหน่งใดๆ ให้ข้า ข้ารู้ตัวเองดี หากเรียกร้องขอตำแหน่ง ก็มีแต่จะทำให้คุณชายต้องลำบากใจ และอาจทำให้คุณชายต้องตกเป็นเป้าสายตาของผู้คน ดังนั้น ข้าจึงไม่ขอตำแหน่งใดๆ ทั้งสิ้น ขอเพียงคุณชายยินดี ข้าก็พร้อมจะติดตามรับใช้คุณชายตลอดไปเจ้าค่ะ"

ช่างเฉลียวฉลาดเสียจริง

หลินเฉินพยักหน้ายอมรับในใจ เขายิ้มกว้าง "ตกลง งั้นเราลองคบหากันดูสักระยะหนึ่ง หากไม่มีปัญหาอันใด เจ้าก็ตามมารับใช้คุณชายอย่างข้าก็แล้วกัน"

"จริงหรือเจ้าคะ?"

ไฉ่อวิ๋นลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นดีใจ นางทั้งตกตะลึงและยินดีเป็นล้นพ้น พอตั้งสติได้ ก็รีบย่อตัวทำความเคารพหลินเฉินทันที

"ขอบคุณเจ้าค่ะคุณชาย"

หลินเฉินพยักหน้า "ไม่ต้องคอยทำความเคารพอยู่เรื่อยหรอก คุณชายอย่างข้าไม่ถือสาเรื่องพวกนี้หรอก มานั่งนี่สิ"

ไฉ่อวิ๋นเดินกลับมานั่งที่เดิม ชิงเอ๋อร์ก็ยกขนมและผลไม้เข้ามาให้ ไฉ่อวิ๋นจึงอาสาปอกเปลือกองุ่น แล้วป้อนเข้าปากหลินเฉินด้วยตัวเอง

หลินเฉินเอ่ยถามขึ้น "วันๆ เจ้าก็เอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในนี้อย่างนั้นหรือ?"

"คุณชาย ในฐานะนางโลมอันดับหนึ่ง พวกเราไม่สามารถออกจากหอหงซิ่วเจาไปไหนมาไหนได้ตามอำเภอใจหรอกเจ้าค่ะ ต่อให้อยากจะออกไปเดินเล่นคลายเครียดก็ยังทำไม่ได้เลย"

"งั้นเอาอย่างนี้ คราวหน้าถ้าข้าว่าง ข้าจะให้องครักษ์มารับเจ้าออกไปเดินเล่นด้วยกัน ส่วนเรื่องร่วมวงน้ำชา เจ้าก็ทำต่อไปได้ แต่ห้ามรับแขกผู้ชายคนอื่นเด็ดขาด"

"คุณชายวางใจเถิดเจ้าค่ะ ไฉ่อวิ๋นเป็นคนของคุณชายแล้ว"

พวงแก้มของไฉ่อวิ๋นขึ้นสีระเรื่อ หลินเฉินหัวเราะร่วน คว้ามือเล็กๆ ขาวผ่องของไฉ่อวิ๋นมากุมไว้ จ้องมองนางด้วยสายตากรุ้มกริ่ม "ป้อนข้าสิ"

ไฉ่อวิ๋นถึงกับตั้งตัวไม่ทัน แต่พอเข้าใจความหมาย นางก็หน้าแดงซ่าน ไม่ได้ปริปากพูดสิ่งใด เพียงแค่หยิบองุ่นขึ้นมาลูกหนึ่ง ปอกเปลือกออก แล้วส่งเข้าปากตัวเอง ก่อนจะโน้มตัวป้อนมันเข้าสู่ริมฝีปากของหลินเฉิน

(จบแล้ว)