บทที่ 2 - ช่วยเฉียวเฉียวด้วย

บทที่ 2 - ช่วยเฉียวเฉียวด้วย

สิบกว่านาทีต่อมา เจียงหยวนหิ้วถุงใส่เนื้อสัตว์ยืนหอบหายใจแฮกๆ มองดูเจ้าหมาดำตัวใหญ่

เวลานับถอยหลังเหลือเพียงแปดนาทีเท่านั้น

เจียงหยวนลองโยนชิ้นเนื้อไปที่มุมกำแพงชิ้นหนึ่ง

หมาดำมีปฏิกิริยาตอบสนองจริงๆ มันหันขวับไปจ้องเนื้อชิ้นนั้นที่มุมกำแพง

เจียงหยวนโยนเนื้อไปให้อีกชิ้น

หมาดำพุ่งพรวดเข้าไปทันที มันใช้เท้าหน้าตะปบชิ้นเนื้อแล้วเริ่มฉีกทึ้ง

เมื่อเห็นดังนั้น เจียงหยวนก็เทเนื้อในถุงทั้งหมดทิ้งออกไปไกลๆ เธอรีบก้าวเท้ายาวๆ ไปที่ถังขยะ เปิดฝาครอบออก ใบหน้าเล็กมอมแมมก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับกลิ่นเหม็นโฉ่ที่ลอยเตะจมูก

"คุณน้าขาหนูขอโทษ" ดวงตาใสแจ๋วของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หนูไม่ได้ตั้งใจจะดื้อนะคะ ตอนคุณน้าตีก้นหนูช่วยตีเบาๆ หน่อยได้ไหมคะ"

เจียงหยวนบีบจมูกตัวเอง ขมวดคิ้วแน่น "ลงมาก่อนเถอะ"

"หนูจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละค่า!" ม่อโม่ลุกขึ้นยืนโอนเอนไปมา แต่ก็พบว่ากล่องลังที่ใช้เหยียบตอนปีนขึ้นมามันหายไปแล้ว

เมื่อเห็นเด็กลีลาไม่ยอมลงมาเสียที เจียงหยวนจึงถามขึ้น "อยากนอนในนั้นหรือไง"

"ไม่อยากค่า ไม่อยากค่า" เด็กน้อยรีบส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก อ้อนวอนด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย "คุณน้าอย่าโกรธเลยนะคะ"

เจียงหยวนมองดูเด็กที่พยายามจะปีนลงมาอย่างระมัดระวัง ถึงได้ตระหนักว่าความสูงระดับนี้มันสูงเกินไปสำหรับเด็กตัวแค่นี้

แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจ แต่เธอก็ยื่นมือไปอุ้มเด็กน้อยตัวเหม็นหึ่งออกมาจากถังขยะอยู่ดี

【ระบบ 009: คุณผู้หญิงเจียง ขอแสดงความยินดีด้วยที่ทำภารกิจมือใหม่สำเร็จ ได้รับพจนานุกรมตูบตูบและเงินรางวัลหนึ่งล้านบาท เงินสดถูกโอนเข้าบัญชีธนาคารของคุณเรียบร้อยแล้วครับ】

เจียงหยวนวางม่อโม่ลง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาก็เห็นข้อความแจ้งเตือนว่ามีเงินโอนเข้าบัตรหนึ่งล้านบาท ยอดเงินคงเหลือ: 1001578 บาท

มีเงินเข้ามาจริงๆ ด้วย!

ระบบนี้ก็มีประโยชน์ไม่เบาแฮะ

มุมปากของเจียงหยวนยกยิ้มขึ้น อารมณ์เบิกบานสุดๆ

การมีเงินหนึ่งล้านบาทมันรู้สึกแบบนี้นี่เอง

พานทำให้เด็กมอมแมมตรงหน้าดูเจริญหูเจริญตาขึ้นมาทันที

"ไปกันเถอะ พาไปอาบน้ำล้างตัวให้สะอาด"

เจียงหยวนเปิดห้องพักในโรงแรมให้ม่อโม่อาบน้ำ ระหว่างนั้นก็วางแผนไปด้วยว่าจะใช้เงินหนึ่งล้านบาทนี้ยังไงดี

อันดับแรก ซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมสักใบสองใบ!

ไม่สิ

ไม่ได้เด็ดขาด

เธอจะเป็นคนบ้าวัตถุไม่ได้ จะถูกเนื้อเรื่องควบคุมไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงมีแต่ทางตายสถานเดียว

เสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือขัดจังหวะความคิดของเธอ

เมื่อเห็นชื่อที่โทรเข้ามา หัวใจของเจียงหยวนก็กระตุกวูบ

ฟู่จิ่นสิง!

เมื่อนึกถึงภาพในความฝันตอนที่ตัวเองถูกเขาทรมานจนแทบไม่เหลือเค้าความเป็นคน หนังศีรษะของเจียงหยวนก็ชาหนึบ

เธอกดปุ่มปิดเสียง คว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วเริ่มคิดว่าถ้าเธอยอมรับสารภาพความจริงออกไปก่อน ฟู่จิ่นสิงจะยอมไว้ชีวิตเธอไหม

"คุณน้าขา"

ม่อโม่อาบน้ำเสร็จแล้ว เด็กน้อยสวมเสื้อผ้าชุดเดิมที่เปื้อนสิ่งสกปรกเดินออกมาจากห้องน้ำ

เจียงหยวน "..."

เธอยกมือขึ้นกุมขมับ "เดี๋ยวฉันลงไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ รออยู่ที่นี่แหละ"

เจียงหยวนยืนอยู่หน้าลิฟต์ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ

คิดว่าเป็นฟู่จิ่นสิงโทรมาอีกรอบ แต่พอเห็นชื่อ 'เจียงเตี๋ย' เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที

พอกดรับสายก็ได้ยินเสียงร้อนรนของอีกฝ่าย

"หยวนหยวน ม่อโม่ล่ะ"

เจียงหยวนตอบ "แกอยู่ในห้องนี่แหละพี่"

ปลายสายถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด "ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

เจียงหยวนกำโทรศัพท์แน่น "พี่... ทำไมจู่ๆ ถึงถามแบบนี้ล่ะ"

เจียงเตี๋ยไม่ได้ปิดบัง เธออธิบายว่า "หยวนหยวน พี่ได้รับข้อความบอกว่าม่อโม่หายตัวไปน่ะ"

เจียงหยวนเงียบไปหลายวินาที

เจียงเตี๋ยรีบพูดต่อ "หยวนหยวนเธออย่าโกรธนะ พี่ไม่ได้สงสัยว่าเธอจะดูแลม่อโม่ไม่ดี..."

"ไม่เป็นไรๆ" เจียงหยวนหัวเราะเบาๆ "เดี๋ยวฉันก็ไปส่งแกแล้วล่ะ"

พูดจบเธอก็วางสายแล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปในลิฟต์

เจียงหยวนจ้องมองตัวเลขบนหน้าจอลิฟต์ที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ใบหน้าขาวผ่องฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

ใครเป็นคนส่งข้อความไปหาเจียงเตี๋ยกันนะ

เรื่องที่เธอจงใจทิ้งม่อโม่ให้หลงทางเธอไม่ได้บอกใครเลยนะ ขนาดฟู่เสี่ยวเสี่ยวก็ยังไม่รู้เรื่องนี้เลย

ห้าทุ่มครึ่ง เจียงหยวนพาม่อโม่ไปส่งที่บ้าน

ในห้องนั่งเล่นแคบๆ เจียงเตี๋ยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หยวนหยวน คราวหน้าไม่ต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ม่อโม่แล้วนะ เก็บเงินไว้ใช้เองเถอะ วันนี้ลำบากเธอช่วยดูแลม่อโม่เลย"

เจียงหยวนมองดูใบหน้าอ่อนโยนไร้เครื่องสำอางของผู้เป็นพี่สาว ความรู้สึกซับซ้อนและละอายใจตีรวนกันอยู่ในอก

ตอนที่เธอถูกเนื้อเรื่องควบคุม เธอทั้งอิจฉาและเกลียดชังเจียงเตี๋ยมาตลอด

แต่เจียงเตี๋ยดีกับเธอมากแท้ๆ

จ้านจ้านจูงมือม่อโม่เข้าไปในห้อง เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเสียงเบา "ม่อโม่ วันนี้โดนตีก้นไปกี่ที เจ็บไหม"

ม่อโม่ส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก "คุณน้าไม่ได้ตีเลย"

จ้านจ้านเบิกตาโตด้วยความตกใจ "หนูกำลังจะบอกว่าวันนี้คุณน้าไม่ได้ตีก้นหนูเลยเหรอ"

คุณน้าใจร้ายขนาดนั้น เป็นไปได้ยังไงที่จะไม่ตีก้นน้องสาว

ม่อโม่ตอบเสียงใส "ใช่แล้ว วันนี้คุณน้าไม่ได้ตีเลยนะ"

คิ้วเล็กๆ ของจ้านจ้านขมวดเข้าหากันเป็นคลื่น เด็กน้อยคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็สรุปออกมาว่า "ต้องเป็นเพราะวันนี้คุณน้าเจ็บมือแน่ๆ!"

"จ้านจ้าน ม่อโม่ ออกมาส่งคุณน้าหน่อยลูก" เสียงนุ่มนวลของเจียงเตี๋ยดังเข้ามาในห้อง

"ครับแม่" จ้านจ้านจำใจพาน้องสาวเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น

เจียงหยวนสังเกตเห็นว่าตอนที่เด็กชายตัวน้อยมองมาที่เธอ ดวงตากลมโตที่แสนบริสุทธิ์คู่นั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและต่อต้านอย่างชัดเจน

เธอพูดเสียงเบา "ฉันกลับก่อนนะ"

อพาร์ตเมนต์ที่เจียงเตี๋ยเช่าอยู่เป็นตึกเก่าๆ ไม่มีลิฟต์ ยังไม่ทันสี่ทุ่มไฟก็ดับแทบหมดเกลี้ยง บนถนนไม่มีคนเดินเลย มีเพียงสุนัขจรจัดไม่กี่ตัวหมอบอยู่ใต้แสงไฟสลัวๆ ริมทาง

รถบีเอ็มดับเบิลยูสีแดงมือสองของเจียงหยวนจอดอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านจัดสรร

เมื่อขึ้นรถแล้ว เธอก็โอนเงินสองแสนบาทเข้าบัญชีของเจียงเตี๋ย

ตอนที่คาดเข็มขัดนิรภัยเตรียมจะสตาร์ทรถ จู่ๆ ก็มีเสียงเห่าดังขึ้น ทำลายความเงียบสงัดรอบด้าน

"เฉียวเฉียว อันตราย!"

เจียงหยวนหันหน้าไปมองนอกหน้าต่างรถ

หญิงสาวผมสั้นกำลังจูงสุนัขนำทาง มืออีกข้างจับไม้เท้าขาวเอาไว้

ชายสวมเสื้อฮู้ดสีเทา สวมหน้ากากอนามัยเดินตามหลังเธอมาติดๆ

เจียงหยวนคิดว่าสองคนนั้นมาด้วยกัน กำลังจะขับรถออกไปก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงพูดอีกครั้ง

"เฉียวเฉียว มีสัตว์สองขาตัวผู้เดินตามเธอมาตลอดเลย!"

มือของเจียงหยวนที่จับพวงมาลัยอยู่ชะงักกึกทันที

นี่คือ... หมานำทางกำลังพูดเหรอ

แต่เมื่อหัวค่ำเธอยังฟังหมาดำตัวนั้นพูดไม่รู้เรื่องอยู่เลยนี่นา

【ระบบ 009: คุณผู้หญิงเจียง นี่คือรางวัลจากการทำภารกิจมือใหม่สำเร็จครับ】

เจียงหยวนนึกทบทวน "พจนานุกรมตูบตูบงั้นเหรอ"

【ระบบ 009: ถูกต้องครับ】

เจียงหยวนถามอย่างงุนงง "ฉันจะฟังหมาพูดรู้เรื่องไปทำไมกัน"

ระบบ 009: 【สามารถทำให้คุณมีดวงอุปถัมภ์จากเหล่าน้องหมาได้ครับ】

เจียงหยวน "ทำไมล่ะ"

【ระบบ 009: เพราะว่านางร้ายมักจะไม่มีใครคบยังไงล่ะครับ】

เจียงหยวน "..."

เสียงของสุนัขนำทางดังขึ้นอีกครั้ง

"เฉียวเฉียว อันตราย โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!"

"แกออกไปเลยนะ อย่าตามเฉียวเฉียวมา!"

สุนัขนำทางเห่าใส่ชายสวมหน้ากาก

เจียงหยวนขับรถพุ่งออกไป มองเห็นใบหน้าสงบนิ่งของหญิงสาวผมสั้นผ่านกระจกมองหลัง

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เหยียบเบรกจนล้อบดกับพื้นถนนเสียงดังสนั่น

"เอี๊ยด—"

"ใครก็ได้ช่วยเฉียวเฉียวที!" เสี่ยวเคสุนัขนำทางตะโกนอย่างสิ้นหวัง

เจียงหยวนลงจากรถ สับส้นสูงเดินตรงไปหาหญิงสาวผมสั้น สายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง

เธอเมินเฉยต่อสายตาเตือนภัยของอีกฝ่าย แล้วพูดกับหญิงสาวผมสั้นว่า "สวัสดีเฉียวเฉียว ฉันมีเรื่องอยากจะบอกคุณหน่อย"

หญิงสาวผมสั้นหยุดเดิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "คุณรู้จักฉันเหรอคะ"

สุนัขนำทางเสี่ยวเคมองเจียงหยวนพลางพูดอย่างร้อนรนว่า "ขอร้องล่ะช่วยเฉียวเฉียวด้วย ตัวผู้คนนั้นตามเฉียวเฉียวมาตลอดทางเลย!"

[จบแล้ว]