บทที่ 1 - พจนานุกรมแปลภาษาแมวเหมียว

บทที่ 1 - พจนานุกรมแปลภาษาแมวเหมียว

แย่แล้ว...

เพลงคริสต์มาสดังก้องไปทั่วคฤหาสน์น้ำพุร้อนในยามพลบค่ำ หนุ่มสาวต่างพูดคุยกันด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

แต่เจียงหยวนกลับสัมผัสไม่ได้ถึงบรรยากาศแห่งความสุขของเทศกาลเลย ในหัวของเธอมีแต่เรื่องที่ตัวเองไปล่วงเกินกลุ่มตัวเอก และต้องตายอย่างศพไม่สวยในวัยเพียงยี่สิบห้าปี

จบสิ้นกันที!

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ เจียงหยวนปวดหัวจึงหาห้องพักผ่อน ในขณะที่กำลังสะลึมสะลือเธอก็ฝันไป

ในความฝัน โลกที่เธออาศัยอยู่แท้จริงแล้วคือนิยายเรื่องหนึ่ง ส่วนตัวเธอถูกเนื้อเรื่องควบคุมให้กลายเป็นนางร้ายจอมเสแสร้งที่บ้าวัตถุ จิตใจอำมหิต และทำเรื่องเลวร้ายสารพัด

ยิ่งโตเธอก็ยิ่งเกลียดพี่สาวต่างแม่ ซึ่งก็คือนางเอกของเรื่อง เจียงเตี๋ย

เจียงเตี๋ยถูกคนวางแผนทำร้ายจนเสียความบริสุทธิ์ จับพลัดจับผลูไปมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับพระเอกฟู่จิ่นสิงจนตั้งท้องก่อนแต่ง เจียงหยวนจึงฉวยโอกาสยุยงพ่อให้ไล่พี่สาวออกจากบ้าน

หลังจากเจียงเตี๋ยคลอดลูกแฝดชายหญิง เจียงหยวนก็มักจะคอยรังแกเด็กแฝดอยู่ลับหลัง ถึงขั้นทำให้เด็กผู้หญิงหลงหายไป

เจียงหยวนยังสวมรอยเป็นเจียงเตี๋ย โกหกหน้าตายว่าตัวเองคือผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฟู่จิ่นสิงเมื่อห้าปีก่อน แล้วก็ผลาญเงินของเขาไปเลี้ยงดูผู้ชายคนอื่น

ต่อมาเมื่อรู้ความจริงว่าตัวเองเป็นลูกสาวตัวจริงของตระกูลเศรษฐีที่ถูกอุ้มสลับตัวมา เจียงหยวนก็ทอดทิ้งพ่อแม่บุญธรรมที่เลี้ยงดูเธอมาอย่างไม่ไยดี

แต่นางร้ายจิตใจคับแคบย่อมไม่มีจุดจบที่ดี พ่อแม่ที่แท้จริงเกลียดชังเธอ พระเอกนางเอกฉีกหน้ากากจอมปลอมของเธอออก พ่อแม่บุญธรรมก็ผิดหวังในตัวเธอจนหมดสิ้น

สุดท้ายเจียงหยวนก็ถูกแก้แค้นอย่างแสนสาหัสจนตายอย่างศพไม่สวย แถมยังลากเอาฟู่เสี่ยวเสี่ยวเพื่อนรักที่คอยช่วยเหลือเธออย่างสุดหัวใจให้ต้องพิการไปตลอดชีวิตด้วย

เจียงหยวนนึกย้อนถึงเนื้อหาในความฝันแล้วเหงื่อเย็นก็ผุดพรายจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว

น่ากลัวเกินไปแล้ว...

เจียงหยวนกดเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เวลาผ่านไปสามชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่เธอทิ้งม่อโม่ให้หลงทาง

เธอพึมพำด้วยหัวใจที่แหลกสลาย "แย่แล้ว ฉันต้องตายแน่ๆ"

【กระตุ้นคำสำคัญ 'แย่แล้ว ฉันต้องตายแน่ๆ' ขอแสดงความยินดีด้วยคุณผู้หญิงเจียง คุณได้ผูกมัดกับระบบพลิกชะตา ระบบ 009 ยินดีให้บริการอย่างเต็มที่ครับ】

เจียงหยวนขมวดคิ้วมุ่น "หมายความว่ายังไง"

ในฝันเธอก็เคยได้ยินเสียงนี้เหมือนกัน

【ระบบ 009: กระตุ้นคำสำคัญ 'หมายความว่ายังไง' สุ่มดรอปรางวัลสำหรับมือใหม่: พจนานุกรมแมวเหมียว】

เจียงหยวน "หา"

【ระบบ 009: กระตุ้นคำสำคัญ 'หา' สุ่มดรอปภารกิจสำหรับมือใหม่: ตามหาเจียงม่อโม่ให้พบ กรุณาทำภารกิจให้สำเร็จภายใน 4 ชั่วโมง หากสำเร็จจะได้รับรางวัล: พจนานุกรมตูบตูบและเงินสดหนึ่งล้านบาท หากล้มเหลวจะถูกเนื้อเรื่องควบคุมต่อไป】

จากนั้นตรงหน้าเจียงหยวนก็ปรากฏตัวเลขสีแดง เวลากำลังนับถอยหลังไปทีละนาทีทีละวินาที

เธอพยายามตั้งสติ "ระบบพลิกชะตาหมายความว่ายังไง"

【ระบบ 009: ระบบพลิกชะตาก็คือระบบที่สามารถพาคุณพลิกสถานการณ์กลับมาผงาดได้ครับ】

"..."

เจียงหยวนนึกถึงท่าทางบ้าคลั่งและอำมหิตของตัวเองตอนที่ถูกเนื้อเรื่องควบคุมแล้วก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่

ไม่เอาเด็ดขาด! ยอมไม่ได้เด็ดขาด!

เธอตัดสินใจพุ่งพรวดออกไปจากคฤหาสน์ทันที

"เฮ้ เจียงหยวน เธอจะวิ่งไปไหนน่ะ"

"หยวนหยวน เธอจะไปไหน"

เจียงหยวนหันกลับไปมองฟู่เสี่ยวเสี่ยวแวบหนึ่ง ทิ้งท้ายไว้แค่ประโยคเดียวว่า "ฉันมีธุระด่วน เดี๋ยวค่อยติดต่อไปนะ" แล้วก็จากไปทันที

เธอขับรถมาถึงจุดที่ทิ้งม่อโม่ไว้เมื่อครู่นี้ ตรงนั้นไม่มีใครอยู่เลย

เจียงหยวนรีบลงจากรถเพื่อตามหาคน เธอเปิดรูปถ่ายถามพ่อค้าแม่ค้าและผู้คนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้น ทุกคนต่างพากันส่ายหน้าปฏิเสธ หัวใจของเธอร่วงหล่นลงสู่ตาตุ่มในชั่วพริบตา

นี่เธอหนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องถูกเนื้อเรื่องควบคุมจริงๆ หรือ

เจียงหยวนยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรี เกล็ดหิมะร่วงหล่นกระทบตัวเธอทีละปุย จมูกถูกความหนาวกัดจนแดงก่ำ ขอบตาก็เริ่มแดงระเรื่อ

เวลานับถอยหลังตรงหน้าเหลือไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงแล้ว

"ลูกมนุษย์คนนั้นโดนเจ้าเบิ้มดำกินไปแล้วหรือเปล่า"

"ร้องไห้หนักขนาดนั้น ต้องโดนกินไปแล้วแน่ๆ"

เสียงพูดคุยดังเข้าหูเจียงหยวนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอหันไปมองแต่กลับไม่พบใคร เห็นเพียงแมวสองตัวหมอบเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่ข้างร้านบะหมี่

"เด็กนั่นบอกว่ากำลังรอคุณน้าไปซื้อส้มกลับมา คุณน้าของเด็กนั่นทำไมไปนานจัง"

"มาถามฉันแล้วฉันจะไปถามใครล่ะ"

นัยน์ตาสีดำขลับของเจียงหยวนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าเล็กที่เย็นเฉียบจนแดงก่ำเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

แมว...

แมวกำลังพูด!

นี่เธอฟังรู้เรื่องด้วยเหรอเนี่ย!

【ระบบ 009: นี่คือรางวัลสำหรับมือใหม่ครับ!】

ตอนที่ทิ้งม่อโม่ไว้ตรงนี้ เจียงหยวนบอกว่าจะไปซื้อส้มมาให้และบอกให้เด็กรอเธออยู่ตรงนี้จริงๆ

ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าสมอง เธอสับส้นสูงเดินตรงเข้าไปหาแมวทั้งสองตัวพร้อมกับถามอย่างตื่นเต้นว่า "พวกแกเห็นม่อโม่ไหม ช่วยบอกฉันทีได้ไหมว่าแกอยู่ที่ไหน"

การเข้าใกล้ของมนุษย์ทำให้แมวทั้งสองตัวกระโดดหนีตามสัญชาตญาณ

"ทำไมจู่ๆ นางถึงเดินเข้ามาหาล่ะ ตกใจหมดเลย" แมวสามสีพูด

แมวลายสลิดบอก "เกลียดมนุษย์ที่ไม่มีขอบเขตจริงๆ เลย"

เจียงหยวนวิ่งตามไปพลางพูดอธิบาย "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พวกแกตกใจนะ..."

แมวทั้งสองตัวมองหน้ากันอย่างตกตะลึง ผีหลอกแน่ๆ มนุษย์คนนี้ฟังพวกเราพูดรู้เรื่องได้ยังไง

"ฉันแค่อยากจะถามว่าเด็กผู้หญิงที่ยืนรอคุณน้าไปซื้อส้มกลับมาหายไปไหนแล้ว" เจียงหยวนอธิบายเพิ่มเติม

แมวทั้งสองตัวค่อยๆ หยุดวิ่ง

แมวสามสีบอก "พวกเราหิวแล้ว"

เจียงหยวน "..."

เธอรีบพุ่งไปร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ เพื่อเหมาอาหารกระป๋องสำหรับแมวมาหลายกระป๋องทันที

เมื่อกินอิ่มหนำสำราญแล้ว เหล่าแมวเหมียวถึงยอมให้เบาะแส

"ลูกมนุษย์คนนั้นอาจจะโดนเจ้าเบิ้มดำกินไปแล้วก็ได้"

"เบิ้มดำคือใคร" เจียงหยวนขมวดคิ้วถาม

แมวสามสีตอบ "หมาดำตัวเบ้อเริ่มเลย"

แมวลายสลิดเสริม "น่ากลัวสุดๆ ไปเลยล่ะ"

เจียงหยวนใจหล่นวูบ "เด็กวิ่งหนีไปทางไหน"

แก๊งแมวเหมียวจ้องมองกระป๋องอาหารในอ้อมแขนของเธอแล้วก็ตกลงยอมนำทางให้

หลังจากลัดเลาะผ่านตรอกมืดๆ มาหลายสาย ในที่สุดก็มีแสงไฟสลัวๆ สาดส่อง

ในอากาศมีกลิ่นเหม็นโชยมา เจียงหยวนมองเห็นเงาของสุนัขตัวหนึ่งยืนอยู่หน้าถังขยะลางๆ

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!"

เมื่อรู้ตัวว่ามีมนุษย์ปรากฏตัว หมาดำตัวใหญ่ก็เห่าขู่เสียงดัง

แมวสามสีและแมวลายสลิดพร้อมใจกันถอยกรูดอย่างรู้หน้าที่

เจียงหยวนหันกลับไปถาม "นี่ใช่ไหมเบิ้มดำที่พวกแกบอก"

"ใช่!" แมวสองตัวตอบพร้อมกัน

เจียงหยวนสูดหายใจเข้าลึกๆ หันไปถามหมาดำว่า "เด็กผู้หญิงที่แกเพิ่งวิ่งไล่ตามไปอยู่ไหน"

หมาดำ "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!"

เจียงหยวนกำมือที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวแน่น เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก

เธอฟังแมวพูดรู้เรื่องแต่กลับฟังหมาดำพูดไม่เข้าใจเลยสักนิด

ในขณะที่เจียงหยวนกำลังรู้สึกมืดแปดด้าน จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงเล็กๆ สั่นเครือดังขึ้น

"คุณน้าคะ..."

เธอเงยหน้าขึ้นมองขวับไปที่ถังขยะตรงหน้าเจ้าหมาดำทันที

หมาดำเห่ากรรโชกอย่างบ้าคลั่ง ถึงขั้นกระโจนขึ้นไปบนฝาถังขยะ ใช้ฟันแหลมคมกัดที่จับเพื่อพยายามจะเปิดฝาออก

หัวใจของเจียงหยวนจุดประกายความหวังขึ้นมาในพริบตา "ม่อโม่ หนูแอบอยู่ในถังขยะใช่ไหมลูก"

เสียงเล็กๆ ปนเสียงสะอื้นไห้ดังลอดออกมาจากถังขยะเบาๆ "ฮือฮือฮือ คุณน้าขาหนูขอโทษ ม่อโม่ไม่ได้ตั้งใจจะไม่รอคุณน้านะคะ แต่เจ้าหมาตัวใหญ่มันน่ากลัวมากเลย..."

แม้จะถูกกำหนดบทบาทมาให้เป็นนางร้ายใจดำ แต่เมื่อได้ยินคำขอโทษของเด็กน้อย ภายในใจของเจียงหยวนก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง

"ไม่ต้องกลัวนะ" เจียงหยวนปลอบประโลมเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อเล็กน้อย

เธอจ้องมองหมาดำที่คลุ้มคลั่งใกล้จะเสียสติ หัวใจเต้นระรัวราวกับตีกลอง

ต้องหาทางไล่มันไปให้ได้

แต่หมาดำตัวนี้กลับไม่กลัวคนเลย ไม่ว่าเจียงหยวนจะขู่ตะคอกใส่มันอย่างไร มันก็ไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย ยังคงกัดฝาถังขยะอย่างบ้าคลั่งเช่นเดิม

หลังจากดูเชิงกันอยู่ราวครึ่งชั่วโมง จู่ๆ เจียงหยวนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอหันหลังวิ่งกลับไปตามเส้นทางที่เพิ่งเดินมาอย่างสุดฝีเท้า

[จบแล้ว]