บทที่ 3 - อุ้มแมวผิดตัวแล้วคุณยาย

บทที่ 3 - อุ้มแมวผิดตัวแล้วคุณยาย

ชายสวมหน้ากากอนามัยเดินผ่านเจียงหยวนและหญิงสาวผมสั้นไปอย่างใจเย็น เขาล้วงมีดสั้นที่ส่องประกายเย็นเยียบออกมาจากกระเป๋าเสื้อฮู้ด

เจียงหยวนเห็นแล้ว

เขากำลังข่มขู่เธอ

เจียงหยวนขมวดคิ้วมุ่น

"มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ" เฉียวเฉียวถามด้วยความกังวล

เจียงหยวนหันขวับกลับไปมอง เห็นชายสวมหน้ากากยืนแกว่งมีดเล่นอยู่ข้างรถของเธอ

เธอเม้มริมฝีปาก ส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่มีอะไรแล้วล่ะ"

เฉียวเฉียวร้อง "อ้อ" ออกมาคำหนึ่ง

เสี่ยวเคเสียใจมาก "ทำไมไม่ยอมช่วยเฉียวเฉียวล่ะ!"

เจียงหยวนสบตากับดวงตาหมาหงอยที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของมัน เธอย่อตัวลงลูบหัวสุนัขเบาๆ แล้วกระซิบว่า "ปกป้องเฉียวเฉียวให้ดีนะ"

ในค่ำคืนที่เงียบสงบ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังสะท้อนกังวาน

เมื่อเจียงหยวนเดินจากไป ชายสวมหน้ากากก็เผยแววตาดูถูกและกระหยิ่มยิ้มย่อง เดินตามหลังเฉียวเฉียวต่อไป

"ช่วยเฉียวเฉียวด้วย!" เสียงเห่าของเสี่ยวเคเริ่มบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ "เฉียวเฉียวกำลังตกอยู่ในอันตราย!"

ประมาณสิบนาทีต่อมา เสี่ยวเคก็พานายหญิงมาถึงใต้ถุนแฟลต

มันจ้องมองชายสวมหน้ากากด้วยความหวาดระแวง

เฉียวเฉียวหัวเราะถาม "เสี่ยวเคทำไมไม่เดินต่อล่ะลูก เหนื่อยแล้วเหรอ"

ชายสวมหน้ากากนั่งยองๆ ลงตรงหน้าเสี่ยวเค ใช้มีดสั้นตบหน้าสุนัขเบาๆ

เสี่ยวเคเป็นสุนัขนำทางที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด มันจะไม่จู่โจมคนก่อน และต่อให้ถูกทำร้ายก็จะไม่ตอบโต้ ทำได้เพียงอดทนรับเคราะห์กรรมไปเงียบๆ

เมื่อเจียงหยวนตามมาถึงก็เห็นชายสวมหน้ากากกำลังเอามีดสั้นแหลมคมแกว่งไปมาตรงหน้าเสี่ยวเค เธอตวาดเสียงแข็ง "อย่าแตะต้องมันนะ"

เฉียวเฉียวกำสายจูงแน่น สีหน้าฉายแววตื่นตระหนก

เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

"มึงยังกล้าตามมาอีกเหรอ!" เส้นเลือดบนหน้าผากของชายสวมหน้ากากปูดโปน หน้าตาดุดันโหดเหี้ยม "กูจะฆ่ามึงก่อนเลย! ชาติหน้าก็จำไว้ด้วยว่าอย่าแส่เรื่องของคนอื่น!"

เขากำมีดสั้นพุ่งตรงเข้ามาหาเจียงหยวน ราวกับตั้งใจจะแทงเธอให้ตายคาที่

เจียงหยวนตะโกนสั่งการ "กัดมันเลย"

สิ้นเสียงคำสั่ง เงาสุนัขปราดเปรียวหลายตัวก็พุ่งพรวดออกมา สุนัขสีดำ ขาว และเหลืองต่างก็แยกเขี้ยวขย้ำแขนขาของชายสวมหน้ากากคนละทิศคนละทาง

นี่คือผู้ช่วยที่เจียงหยวนเรียกมาตามทาง โดยมีค่าตอบแทนเป็นเนื้อกระป๋องสิบกระป๋อง

"แม่งเอ๊ย หมาบ้ามาจากไหนวะเนี่ย!" ชายสวมหน้ากากด่าทอด้วยความเจ็บปวด "ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะโว้ย!"

เฉียวเฉียวไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ได้แต่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความกลัว หูแว่วได้ยินเสียงไซเรนรถตำรวจดังมาแต่ไกล

เสี่ยวเคร้องอย่างดีใจ "เยี่ยมไปเลย เฉียวเฉียวรอดแล้ว!"

เมื่อตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุและเห็นสุนัขห้าตัวกำลังรุมขย้ำชายสวมหน้ากาก ทุกคนต่างก็แสดงสีหน้าเหลือเชื่อออกมา

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ หญิงสาวผมยาวดัดลอนสีดำพูดขึ้นมาคำเดียวว่า "หยุด" สุนัขทั้งห้าตัวก็พร้อมใจกันคลายคมเขี้ยวออก แล้วเดินกระดิกหางเข้าไปหาหญิงสาวทันที

เจียงหยวนเลิกคิ้วขึ้น "วางใจได้ เนื้อกระป๋องที่รับปากไว้ฉันให้พวกแกแน่"

เจ้าหน้าที่ตำรวจเดินเข้าไปรวบตัวชายสวมหน้ากาก สายตากวาดมองระหว่างหญิงสาวผมสั้นกับเจียงหยวน ก่อนจะหยุดลงที่เจียงหยวน "คุณเป็นคนโทรแจ้งความใช่ไหมครับ"

เจียงหยวนพยักหน้ารับ "ใช่ค่ะ"

อีกฝ่ายมองสุนัขห้าตัวที่อยู่ข้างกายเธอ "หมาพวกนี้คุณเลี้ยงไว้เหรอครับ"

"เปล่าค่ะ" เจียงหยวนอธิบาย "ฉันเรียกพวกมันมาจากข้างทางให้มาช่วยน่ะ"

ตำรวจ "..."

ฟังดูไร้สาระสิ้นดี แต่พวกเขาก็ลบภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเห็นเมื่อกี้ออกไปจากหัวไม่ได้

ชายสวมหน้ากากถูกคุมตัวกลับไปที่สถานีตำรวจ ส่วนเจียงหยวนและเฉียวเฉียวก็ไปให้ปากคำด้วยกัน

จากการตรวจสอบพบว่า ชายสวมหน้ากากคนนี้เคยสะกดรอยตามผู้หญิงที่อยู่ตามลำพังมาแล้วหลายครั้ง โดยใช้มีดข่มขู่เพื่อกระทำอนาจารและข่มขืน

เมื่อรู้ตัวว่าเกือบจะต้องตกเป็นเหยื่อ เฉียวเฉียวก็รู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นขอบคุณเจียงหยวน "ขอบคุณนะคะ ขอบคุณคุณมากจริงๆ ถ้าไม่ได้คุณป่านนี้ฉันคง... ฉันไม่อยากจะนึกเลยว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายอะไรขึ้นบ้าง..."

"เสี่ยวเคต่างหากล่ะที่ช่วยคุณ" เจียงหยวนพูดเสียงอ่อนโยน "มันเห่าเตือนคุณตลอดเวลาเลยนะ"

เฉียวเฉียวบอกว่าต่อไปนี้เธอจะระมัดระวังตัวให้มากขึ้น และอยากจะมอบเงินตอบแทนเพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ

เจียงหยวนปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ขณะกำลังจะเดินจากไป เธอก็ถูกนายตำรวจวัยกลางคนเรียกเอาไว้ "คุณผู้หญิงเจียง รอเดี๋ยวก่อนครับ"

เมื่อเห็นเธอทำหน้าสงสัย ผู้กองหลินก็รีบอธิบาย "ผมแค่สงสัยน่ะครับ อยากรู้ว่าคุณผู้หญิงเจียงขอให้หมาพวกนั้นมาช่วยได้ยังไง"

"คงเป็นเพราะฉันมีสัมผัสพิเศษที่เข้ากับสัตว์ได้ดีมั้งคะ พวกมันก็เลยยอมช่วย" เจียงหยวนจะบอกได้ยังไงล่ะว่าเธอได้พจนานุกรมสัตว์มาจากระบบ

ผู้กองหลิน "..."

เจียงหยวนถามต่อ "มีเรื่องอะไรอีกไหมคะ"

ผู้กองหลินส่ายหัวปฏิเสธ "ไม่มีแล้วครับ ไม่มีอะไรแล้ว"

"งั้นลาล่ะค่ะ"

เจียงหยวนกลับไปขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยูสีแดงของตัวเอง

【ระบบ 009: ขอแสดงความยินดีด้วยคุณผู้หญิงเจียงที่ทำภารกิจลับ 'ผู้หญิงช่วยผู้หญิง' สำเร็จ ได้รับรางวัล 50 คะแนน!】

เจียงหยวนขับรถไปพลางถามไปพลาง "คะแนนเอาไว้ทำอะไรได้บ้างล่ะ"

【ระบบ 009: คะแนนสามารถนำไปแลกสินค้าในร้านค้าได้ครับ】

เจียงหยวนกำลังขับรถอยู่ จึงไม่ได้สนใจจะศึกษาเรื่องนี้ต่อ

เมื่อกลับถึงบ้าน พ่อและแม่เจียงก็เข้านอนกันหมดแล้ว เธอเองก็รู้สึกเหนื่อยล้าเต็มทน อาบน้ำเสร็จก็เข้านอนทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงหยวนถูกปลุกด้วยเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือ

เป็นสายจากเซี่ยอวี้เฉินนั่นเอง

เงินที่เจียงหยวนหลอกเอามาจากฟู่จิ่นสิง เธอเอาไปเปย์ให้หมอนี่จนหมดเกลี้ยง

แต่ในความฝัน ตอนที่เธอตกต่ำจนตรอก เซี่ยอวี้เฉินกลับไม่เคยยื่นมือเข้าช่วยเหลือเธอเลยสักนิด

เจียงหยวนกดรับสาย พออีกฝ่ายอ้าปากก็ขอเงินทันที "เจียงหยวน โอนเงินให้ฉันสักสองหมื่นสิ"

"ฉันเป็นแม่แกเหรอ" เธอสวนกลับ

เซี่ยอวี้เฉินชะงัก "เธอพูดว่าอะไรนะ"

"ฉันเป็นแม่แกหรือเปล่าล่ะ" เจียงหยวนถามซ้ำอีกรอบ

"ประสาทหรือเปล่า เธอจะเป็นแม่ฉันได้ยังไง!"

"ในเมื่อฉันไม่ใช่แม่แก แล้วแกมีหน้าอะไรมาขอเงินฉันฮะ"

เซี่ยอวี้เฉินโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ "เธอเป็นบ้าอะไรของเธอเนี่ย ฉันเอาเงินเธอไปใช้มันผิดตรงไหน"

"ไสหัวไป" เจียงหยวนไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเขา ตัดสายทิ้งทันที

เธอดึงผ้าห่มคลุมโปงเตรียมจะนอนต่อ แต่วินาทีถัดมาก็เลิกผ้าห่มออก

เซี่ยอวี้เฉินเอาเงินที่เธอหลอกมาไปซื้อของแบรนด์เนมตั้งเยอะแยะ เธอต้องไปดูสักหน่อยว่ามีอะไรที่เอาไปขายทอดตลาดได้บ้าง

จะยอมให้ไอ้เลวนั่นได้เปรียบไม่ได้เด็ดขาด

เจียงหยวนลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน กินอาหารเช้าที่แม่เจียงทำทิ้งไว้ให้เล็กน้อยแล้วก็ออกจากบ้าน

เธอขับรถไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินในหมู่บ้านของเซี่ยอวี้เฉิน ตอนที่ขึ้นลิฟต์ก็บังเอิญเจอกับคุณยายสองคน หนึ่งในนั้นถือกระเป๋าใส่แมวมาด้วย ข้างในมีแมวสายพันธุ์บริติชชอร์ตแฮร์สีบลูอยู่หนึ่งตัว

"นีนี่เป็นอะไรไปก็ไม่รู้ หมอบอกว่าร่างกายก็ปกติดี แต่ช่วงนี้แกไม่ยอมสนใจฉันเลย" คุณยายพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

เจียงหยวนมองแมวตัวนั้นเพิ่มอีกสองสามที วินาทีต่อมาก็หยินเสียงมันบ่นกระปอดกระแปด

"แมวไม่รู้จักแกสักหน่อย จะให้ไปสนใจแกทำไม! แมวไม่ใช่เจ้านีนี่ของบ้านแกนะโว้ย! แมวชื่อองค์หญิงต่างหาก!"

"บอกแล้วไงว่าไม่อยากอาบน้ำ ยายแก่นี่ก็ยังจะพาแมวไปอาบให้ได้ แถมยังอุ้มแมวคนอื่นกลับบ้านมาอีก น่าโมโหชะมัดเลย!"

เจียงหยวนเม้มริมฝีปาก พูดเสียงเบาว่า "เป็นไปได้ไหมคะว่านี่ไม่ใช่นีนี่ของบ้านคุณยาย"

เจ้าองค์หญิงตื่นเต้นขึ้นมาทันที "กรี๊ดดด เธอฟังภาษาแมวรู้เรื่องด้วย! รีบให้ยายแก่นี่พากลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

คุณยายมองเจียงหยวนอย่างประหลาดใจ "จะเป็นไปได้ยังไงกัน"

เจ้าองค์หญิงสวนทันควัน "โง่ชะมัด ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ฮะ!"

เจียงหยวนปรายตามองแมวสีบลูจอมขี้วีน "ลองนึกดูดีๆ สิคะ อาจจะอุ้มสลับกันมาจากที่ไหนสักแห่งก็ได้"

พูดจบ ลิฟต์ก็มาหยุดที่ชั้น 19 ซึ่งเป็นชั้นที่เธอจะไปพอดี

เจียงหยวนเดินออกจากลิฟต์ แต่กลับต้องมาปะทะเข้ากับคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดแม้แต่ในความฝันที่หน้าประตูห้องของเซี่ยอวี้เฉิน... ฟู่จิ่นสิง

ปฏิกิริยาแรกของเธอคือหันหลังกลับเตรียมจะเดินหนี

น้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนของชายหนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง "เจียงหยวน"

ฝีเท้าของเจียงหยวนหยุดชะงัก เธอหลับตาปี๋ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมาจากคอหอย

เธอหันขวับกลับไป ปั้นรอยยิ้มที่ดูไม่ได้ยิ่งกว่าตอนร้องไห้ออกมา "บะ บังเอิญจังเลยนะคะ"

[จบแล้ว]