บทที่ 15 - แล่นทวนลมกราบซ้าย พิธีศพโจรสลัด

บทที่ 15 - แล่นทวนลมกราบซ้าย พิธีศพโจรสลัด

"เร็วเข้า เร็วเข้า ใครที่ยังไม่ตายก็ลุกขึ้นมา จัดตำแหน่งกะลาสีใหม่ ปีนขึ้นเสากระโดงเรือ ลมระดับเจ็ดมาแล้วต้องรีบหดใบเรือเดี๋ยวนี้"

"ดึงเชือกปรับมุมเสาทุกเส้น เปลี่ยนใบเรือขวางให้เป็นใบเรือตามยาว!"

"นายท้าย นายท้ายยังอยู่ไหม บังคับเรือแล่นทวนลมกราบซ้าย แล่นเฉียดลม มุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือค่อนไปทางตะวันออกสามจุดเข็มทิศ

เมื่อเราแล่นทวนลม เรือรบที่มีแต่ใบเรือขวางขนาดใหญ่ไม่มีทางตามเราทันหรอก"

"..."

เรือฉลามกินคนยังไม่รู้แน่ชัดว่าเรือรบได้รับความเสียหายมากน้อยแค่ไหน พวกเขาจึงยังคงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อทิ้งระยะห่างให้มากที่สุด

เหล่าโจรสลัดที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดไม่มีเวลาให้หยุดพัก พวกเขาจัดการทำแผลให้ตัวเองแบบลวกๆ แล้วรีบกลับไปปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งของกัปตันและนายทหารโจรสลัดทันที

การสูญเสียลูกเรือไปกว่าครึ่งทำให้การทำงานในส่วนต่างๆ ดูติดขัดไปบ้าง

แต่ด้วยความพยายามอย่างสุดความสามารถ ในที่สุดเรือฉลามกินคนก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวฝ่าลมทะเลที่พัดกรรโชกแรงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือได้สำเร็จ

เป็นที่ประจักษ์ชัดแล้ว

ในสายตาคนทั่วไป เรือใบที่ดูเหมือนจะแล่นไปตามแรงลมพัด แท้จริงแล้วสามารถแล่นสวนทางลมได้!

พูดง่ายๆ ก็คือการประยุกต์ใช้กฎพลศาสตร์ของไหล แบบเดียวกับเครื่องบินนั่นเอง

เมื่อกระแสอากาศไหลผ่านพื้นผิวโค้งของใบเรือที่เปรียบเสมือนปีกเครื่องบิน จะทำให้เกิดแรงดูดดึงไปข้างหน้าและยกตัวขึ้น ตัวเรือจึงเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้ด้วยความแตกต่างของแรงดันอากาศนี้

แน่นอนว่าใบเรือที่ต่างชนิดกัน ย่อมมีประสิทธิภาพในการแล่นทวนลมที่แตกต่างกัน

ใบเรือขวางที่มีประสิทธิภาพในการดักลมสูงกว่าย่อมได้เปรียบอย่างมากเมื่อแล่นตามลม แต่เมื่อต้องแล่นทวนลม ประสิทธิภาพกลับสู้ใบเรือตามยาวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!

ตัวอย่างเช่น เมื่อลมพัดมาจากทิศเหนือตรงๆ เรือใบตามยาวสามารถเลือกที่จะแล่นต้านลมโดยเบี่ยงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 30-40 องศา หรือเบี่ยงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 30-40 องศาก็ได้

การแล่นโดยทำมุมใกล้ชิดกับทิศทางลมมากที่สุดเช่นนี้เรียกว่า การแล่นเฉียดลม

เหมือนกับเรือฉลามกินคนในตอนนี้ที่กราบซ้ายรับลม สามารถอธิบายให้ชัดเจนยิ่งขึ้นได้ว่าเป็นการ แล่นทวนลมกราบซ้ายแบบเฉียดลม

ด้วยการแล่นเฉียดลมไปทางซ้ายสักพัก แล้วค่อยเปลี่ยนไปแล่นทางขวาอีกสักพัก การแล่นสลับฟันปลาไปมาแบบนี้ก็จะทำให้สามารถเคลื่อนที่ต้านลมไปข้างหน้าได้

เรือใบตามยาวสามารถแล่นเฉียดลมได้โดยทำมุมแคบสุดกับทิศทางลมประมาณ 30-40 องศา

ในขณะที่เรือรบที่ใช้ใบเรือขวางล้วนๆ กลับทำมุมได้แคบสุดแค่ 67 องศาเท่านั้น

สาเหตุหลักเป็นเพราะเมื่อหมุนคานใบเรือขวาง มันจะไปติดกับสายเชือกที่ใช้ค้ำยันเสากระโดง ทำให้สามารถหมุนไปทางซ้ายหรือขวาได้สูงสุดเพียง 50 องศากว่าๆ เท่านั้น

ส่งผลให้มุมปะทะลมของเรือรบต้องกว้างกว่า 60 องศาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ใครที่เคยเรียนทฤษฎีบทพีทาโกรัสย่อมรู้ดีว่า เมื่อใช้มุม 30 องศาและ 60 องศาในการแล่นสลับฟันปลา ประสิทธิภาพในการเคลื่อนที่ไปข้างหน้านั้นจะแตกต่างกันอย่างมหาศาลขนาดไหน

หากในตอนเริ่มการไล่ล่า เรือฉลามกินคนเลือกที่จะแล่นทวนลม พวกเขาก็คงจะถูกศัตรูที่อาศัยความได้เปรียบจากการแล่นตามลมดักสังหารไปอย่างง่ายดายแล้ว

แต่ตอนนี้สถานะได้สลับกันแล้ว ตราบใดที่พวกเขาสามารถทิ้งระยะห่างท่ามกลางลมระดับเจ็ดนี้ได้ เรือรบลาดตระเวนผู้คุมกฎก็ไม่มีทางไล่ตามพวกเขาที่มีใบเรือตามยาวได้ทันอีกต่อไป

ด้วยความรู้จากชาติก่อน อันที่จริงไบรอนยังรู้จักรูปแบบเรือใบที่ล้ำสมัยยิ่งกว่านี้ นั่นก็คือเรือใบผสมสองเสา

ซึ่งรวบรวมข้อดีของทั้งใบเรือขวางและใบเรือตามยาวเข้าไว้ด้วยกัน ถือเป็นจุดสูงสุดของการพัฒนาเรือโจรสลัดขนาดเล็ก

แต่เขาจะยังไม่นำแผนการดัดแปลงนี้ออกมาใช้ในตอนนี้ เว้นเสียแต่ว่า... เรือฉลามกินคนลำนี้จะเปลี่ยนมาใช้ชื่อแลงคาสเตอร์!

เมื่อมองไม่เห็นธงของทหารเรือท่ามกลางคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเป็นชั้นๆ อีกต่อไป ในที่สุดเหล่าโจรสลัดก็ผ่อนลมหายใจออกมาได้อย่างเต็มปอด

การพลิกสถานการณ์จากสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้กลายเป็นไปได้ ทำให้ผู้รอดชีวิตหลายคนยังรู้สึกเหมือนฝันไป

"พวกเรารอดตายแล้วจริงๆ หรือเนี่ย!"

"ถ้าเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้คนอื่นที่ท่าเรือโจรสลัดฟัง พวกเขาต้องหาว่าเราโม้แน่ๆ ฮ่าๆๆ"

"ท้องทะเลคุ้มครองพวกเรา"

แน่นอนว่าทุกคนต่างก็รู้ดีว่าใครคือฮีโร่ตัวจริง

นอกจากการกระทำในตอนท้ายที่ไปขัดขวางไม่ให้อีกฝ่ายปักธงซึ่งไม่มีใครเข้าใจแล้ว ผลงานอื่นๆ ของเขากลับประจักษ์ชัดแก่สายตาทุกคน

ทั้งการดัดแปลงใบเรือยกตัว การหยุดยั้งปืนใหญ่เหล็กที่กลิ้งไปมาอย่างบ้าคลั่ง การใช้วิชาดาบอันยอดเยี่ยมเพื่อช่วยชีวิตพรรคพวกหลายคน การสังเกตและคาดการณ์สภาพอากาศที่แม่นยำ...

รวมถึงการโยนระเบิดเพลิงใส่เรือรบอย่างแม่นยำด้วย

เมื่อเทียบกับพวกโจรสลัดเฒ่าที่ท่องทะเลเหนือมาอย่างโชกโชนแล้ว ไบรอน ทิวดอร์ต่างหากที่ดูสมกับเป็นลูกหลานแห่งท้องทะเลผู้เกิดมาเพื่อโลกสีครามใบนี้อย่างแท้จริง

ถ้าไม่มีเขา เรือฉลามกินคนก็คงไม่มีทางรอดชีวิตมาได้แน่ๆ ต่อให้พวกเขามีกัปตันเป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาติก็ตาม

แน่นอนว่า ฮีโร่คนเก่ง อย่างคุณไบรอน ไม่มีทางบอกความจริงกับพวกเขาเด็ดขาดว่า ต้นเหตุที่ทำให้กองทัพเรือตามล่ามาจนถึงที่นี่ก็คือตัวเขาเองนี่แหละ!

เมื่อต้องเผชิญกับสายตานับไม่ถ้วนที่จ้องมองมาด้วยความเลื่อมใส ภายนอกไบรอนดูสงบนิ่งไม่ไหวติง แต่สายใยแห่งความระแวดระวังภายในใจกลับไม่เคยคลายความตึงเครียดลงเลย

"การที่เราสามารถหนีรอดมาได้ในครั้งนี้ เป็นเพราะตระกูลยอร์กประเมินสถานการณ์ของข้าผิดพลาดไปอย่างสิ้นเชิง

ในสายตาของพวกเขาเมื่อห้าวันก่อน ข้าก็เป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ยังไม่มีแม้แต่พลังเหนือธรรมชาติด้วยซ้ำ

การส่งเรือรบชั้นห้า ผู้ใช้กฎหมายจากลำดับศาลไต่สวน และผู้พิทักษ์ป้อมปราการจากลำดับป้อมปราการมาจัดการข้า มันก็เหมือนกับการขี่ช้างจับตั๊กแตน พลังรบเหลือเฟือจนล้นทะลักเลยล่ะ

แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่า ข้ามีพลังพรสวรรค์สองอย่างที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับการยกระดับจิตวิญญาณ แถมยังมีปูมการเดินเรือคอยช่วยเหลือ ทำให้ข้าก้าวหน้าไปไกลกว่าเดิมมากนัก"

การบิดเบือนการรับรู้ช่วยให้เขาพรางตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบ

สัญชาตญาณหยั่งรู้สภาพอากาศช่วยให้เขาสวมรอยเป็นนักเดินเรือในลำดับประภาคารได้สบายๆ

ถ้าไม่มีพลังเหนือธรรมชาติเหล่านี้ ป่านนี้เขาก็คงได้ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงอยู่ก้นทะเลพร้อมกับพวกโจรสลัดไปแล้ว

ไบรอนรู้จักตัวเองดี

หากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกในครั้งหน้า เขาอาจจะไม่โชคดีแบบนี้อีกแล้ว

พลัง! มีเพียงการครอบครองพลังเหนือธรรมชาติที่แข็งแกร่งกว่าเดิม และสร้างกองกำลังติดอาวุธที่ทรงพลังเป็นของตนเองเท่านั้น ถึงจะเป็นหลักประกันความปลอดภัยในชีวิตที่แท้จริง

พลบค่ำ

โจรสลัดที่รับหน้าที่จัดการสนามรบได้โยนศพทหารเรือที่ถูกปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนหมดทิ้งลงทะเลไปแล้ว

ส่วนร่างไร้วิญญาณของโจรสลัดทั้งสี่สิบสองคนถูกนำมาวางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบอยู่บนดาดฟ้าเรือ

และยังมีอีกสิบกว่าคนรวมถึงต้นหนที่เสียชีวิตอยู่บนเรือรบลาดตระเวน ซึ่งแม้แต่ศพก็เอากลับมาไม่ได้

ไบรอนและทุกคนมารวมตัวกันบนดาดฟ้าเรือเพื่อทำพิธีศพให้สหายที่ล่วงลับ

ตามประเพณีแห่งท้องทะเล พวกเขาจะนำศพของสหายเหล่านี้บรรจุลงในถังเหล้าเปล่า และวางเหรียญเงินสองเหรียญไว้บนเปลือกตาของพวกเขา

ว่ากันว่ามีเพียงวิธีนี้เท่านั้น วิญญาณอันเต็มไปด้วยบาปของโจรสลัดถึงจะมีสิทธิ์ซื้อตั๋วโดยสารเรือผีสิงที่ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่กลางทะเล เพื่อเดินทางไปยังโลกแห่งความตายได้

ตู้ม! ตู้ม!

ถังไม้ถูกโยนลงสู่ทะเลที่กำลังบ้าคลั่งทีละใบๆ

ไบรอนที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนเอามือจับด้ามดาบ เขาทอดสายตามองถังไม้ที่ลอยห่างออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับร่วมร้องเพลง "วิมานนักรบ" ซึ่งเป็นเพลงประกอบพิธีศพของชาววารีแห่งแดนเหนือร่วมกับโจรสลัดคนอื่นๆ

"ตัวเรือลอยห่างจากกระแสน้ำเย็นเยือกแห่งฟยอร์ด

อีกากาหลงบินโฉบเหนือดินแดนอันกว้างใหญ่ของข้า

บทเพลงสงครามและตำนาน ล้วนถูกกำหนดไว้ด้วยโชคชะตา

ข้าคือโล่ที่แข็งแกร่งและเป็นหอกที่แหลมคม

ร่วมทุกข์ร่วมสุข ปล้นสะดมศัตรูคู่อาฆาต

เพื่อเกียรติยศ พวกเราขอรวมพลังเป็นหนึ่งเดียว

ฝ่าฟันเปลวเพลิงสงครามและเสียงกึกก้องของอัสนีบาต

มีเพียงความรุ่งโรจน์เท่านั้นที่คอยเคียงข้าง

เสียงสะท้อนอันเป็นนิรันดร์

หอเกียรติยศแห่งนักรบกำลังเรียกหาข้า..."

พวกโจรสลัดชินชากับความตายมานานแล้ว ในเวลานี้พวกเขาจึงไม่ได้รู้สึกโศกเศร้าเสียใจมากมายนัก แต่กลับดูเหมือนกำลังร้องเพลงปลุกใจเสียมากกว่า

ในฐานะที่เป็นต้นกำเนิดของโจรสลัดทั้งหมดในทวีปเก่า ชาววารีแห่งแดนเหนือที่เคยปล้นสะดมไปทั่วทั้งทวีป ได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้มากมายในอาชีพเก่าแก่นี้

ตั้งแต่การตั้งบัญญัติสิบประการแห่งโจรสลัด ไปจนถึงการก่อตั้งลำดับประภาคารซึ่งประกอบด้วยโจรสลัด นักเดินเรือ ฯลฯ และหลังจากล้างมือจากวงการก็พัฒนาไปเป็นอัศวินพายุ รวมถึงประเพณีและพิธีกรรมต่างๆ...

ความเชื่อที่ว่าผู้ที่ตายในสงครามจะได้มีชีวิตเป็นอมตะในหอเกียรติยศแห่งนักรบ ทำให้พวกเขาไม่เคยหวั่นเกรงต่อความตายเลยแม้แต่น้อย

ตำนานเล่าขานว่าที่นั่นมีหม้อวิเศษที่ตักอาหารออกมาได้ไม่มีวันหมด ซึ่งเต็มไปด้วยเมนูเนื้อหมู เนื้อวัว และเนื้อแกะอันโอชะ

พวกเขาจะได้ดื่มด่ำกับเหล้าชั้นเลิศ ลิ้มรสอาหารอันโอชะไปตลอดกาล และที่สำคัญที่สุดคือ มีนางฟ้าแสนสวยในชุดคลุมขนมิงค์คอยแกะกระเทียมให้กิน ช่างเป็นชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขสำราญหาใดเปรียบ

ไบรอนในฐานะทายาทสายตรงของไรน์ฮาร์ด ราชันมังกรน้ำเงิน ผู้เป็นกษัตริย์แห่งชาววารีแดนเหนือ คุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี

เขาไม่เพียงแต่จะไม่รู้สึกตกต่ำจากการหล่นจากตำแหน่งรัชทายาทมาเป็นโจรสลัด แต่กลับรู้สึกเหมือนปลาได้น้ำเสียด้วยซ้ำ

แต่ทว่า

เมื่อบทเพลงจบลง ไบรอนกลับรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เมื่อเขาหันขวับกลับไป ก็เห็นเนตรโลหิตซัลมานที่มีใบหน้าเรียบเฉย กำลังเดินกะเผลกตรงมาหาเขา

[จบแล้ว]