บทที่ 12 เชื่อไหม? การเรียนมันสนุกได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

บทที่ 12 เชื่อไหม? การเรียนมันสนุกได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

ราวกับว่าความรู้เหล่านี้เดิมทีก็อยู่ในหัวของพวกเขาอยู่แล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้มันถูกล็อกเอาไว้

ส่วนตอนนี้ เฉินฟานคือคนที่ถือกุญแจ

และกำลังไขแม่กุญแจเหล่านั้นทีละดอก

สิบห้านาทีต่อมา

เฉินฟานหยุดสอน

“ตอนนี้ มีใครบอกครูได้บ้างว่า การแสดงเซตมีทั้งหมดกี่วิธี?”

ฟึ่บ!

มือทั้ง 43 คนในห้องยกขึ้นพร้อมกัน

แม้แต่หวังต้าหย่ง เด็กที่ปกติอ่อนคณิตศาสตร์ที่สุด วัน ๆ เอาแต่นอนในห้องเรียน ก็ยังยกมือขึ้นมาเช่นกัน

เฉินฟานเลือกเขา

หวังต้าหย่งลุกขึ้นยืน

สีหน้าของเขาดูประหม่าเล็กน้อย แต่คำตอบกลับไหลลื่นอย่างน่าประหลาด

“วิธีแจกแจงสมาชิก วิธีบรรยายคุณสมบัติ และวิธีแผนภาพครับ”

“ยกตัวอย่างหน่อย”

“ยกตัวอย่าง…ก็…”

ตัวอย่างที่หวังต้าหย่งยกมานั้นถูกต้องทุกประการ

ทั้งห้องเงียบกริบ

ทุกคนต่างมองหวังต้าหย่ง

ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า

แม้แต่ตัวหวังต้าหย่งเองก็ยังอึ้งไปเหมือนกัน

เขาก้มมองมือตัวเอง แล้วเงยหน้ามองกระดานดำ

“ผม…ผมตอบถูกเหรอครับ?”

“ถูก”

เฉินฟานพยักหน้า

“ไม่ใช่แค่ถูก แต่ยังตอบได้ครบถ้วนมากด้วย”

เขาหันมองนักเรียนทั้งห้อง

“เห็นหรือยัง? นี่แหละคือตัวพวกเธอ”

“ไม่ใช่ว่าพวกเธอเรียนไม่ได้ แต่ที่ผ่านมา ยังไม่มีใครสอนด้วยวิธีที่พวกเธอฟังเข้าใจต่างหาก”

นักเรียนด้านล่างเริ่มเผยสีหน้าแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน

มันคือสีหน้าของคนที่เพิ่งเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง

สีหน้าที่เหมือนกำลังพูดว่า “อ๋อ ที่แท้มันง่ายแบบนี้เอง”

สีหน้าที่เหมือนกำลังพูดว่า “ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันเรียนรู้เรื่องจริง ๆ”

พวกเราเรียนรู้มันได้จริง ๆ เหรอ?

“สุดยอดไปเลยไม่ใช่เหรอ? วิธีสอนของครูเฉินไม่เหมือนใครจริง ๆ!”

“เมื่อก่อนฉันหลับในห้องเรียนตลอด ถ้าได้เรียนกับครูเฉินตั้งแต่ม.5 ไม่แน่ว่าฉันอาจสอบติดชิงหัวหรือปักกิ่งไปแล้วก็ได้!”

เฉินฟานยกมือให้นักเรียนเงียบลง

จากนั้นก็รีบตีเหล็กตอนกำลังร้อน

“เอาล่ะ ต่อไปเราจะพูดเรื่องฟังก์ชันกัน”

เขายังคงยกตัวอย่างจากเกม

ทั้งวิถีกระสุน คูลดาวน์สกิล โบนัสค่าสถานะจากอุปกรณ์…

ยี่สิบนาทีต่อมา

เฉินฟานเขียนโจทย์ข้อหนึ่งลงบนกระดานดำ

มันคือข้อที่ 5 ในส่วนปรนัยของข้อสอบคณิตศาสตร์สอบเข้ามหาวิทยาลัยปีที่แล้ว

ระดับความยากปานกลาง

“ให้เวลาสามนาที แก้โจทย์ข้อนี้”

นักเรียนด้านล่างหยิบปากกาขึ้นมา แล้วเริ่มคำนวณทันที

สามนาทีผ่านไป

“ใครได้คำตอบแล้ว ยกมือขึ้น”

ฟึ่บ!

มือทั้ง 43 คนยกขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง

เฉินฟานสุ่มเลือกเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

“หลี่ถิง บอกคำตอบมา”

“เลือกข้อ C ค่ะ”

“เพราะอะไร?”

“เพราะว่า…”

ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที หลี่ถิงก็อธิบายโจทย์ที่เฉินฟานเพิ่งให้ได้อย่างสมบูรณ์

โดยเฉพาะแนวคิดในการแก้โจทย์

ตรรกะชัดเจน และถูกต้องทั้งหมด

แม้แต่เฉินฟานเองยังอดประหลาดใจไม่ได้

เขารู้อยู่แล้วว่าระบบทรงพลัง แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะทรงพลังถึงขนาดนี้

และนี่เป็นเพียงคาบเรียนเดียวเท่านั้น!

เด็กพวกนี้เริ่มต้นจากแทบไม่มีพื้นฐานอะไรเลย

แต่ตอนนี้ พวกเขากลับสามารถแก้โจทย์สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ด้วยตัวเอง

ทั้งหมดใช้เวลาแค่หนึ่งคาบเรียน!

ถ้าสอนด้วยวิธีนี้ต่อไป…

พอถึงเวลาสอบรวมระดับเมือง ผลลัพธ์จะต้องทำให้ทุกคนตะลึงแน่นอน!

นักเรียนด้านล่างเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน

พวกเขามองมือตัวเอง มองรอยคำนวณบนกระดาษทด

ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ฉัน…ฉันทำได้จริง ๆ เหรอ?”

“นี่มันโจทย์สอบเข้ามหาวิทยาลัยเลยนะ!”

“เมื่อก่อนฉันอ่านโจทย์ยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำ…”

“สุดยอดไปเลย! ฉันฟังที่ครูเฉินพูดเข้าใจหมดทุกอย่าง!”

“ฉันก็เหมือนกัน! มันเหมือนกับว่า…เหมือนความรู้มันคลานเข้ามาในหัวเองเลย!”

ทั้งห้องเกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที

นักเรียนต่างมองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเปล่งประกาย

นั่นคือแสงของคนที่เพิ่งค้นพบทวีปใหม่

เป็นแสงที่กำลังบอกว่า “ฉันเองก็ทำได้เหมือนกัน”

เฉินฟานมองพวกเขา

ความรู้สึกปลื้มปีติในใจยากจะบรรยายออกมาได้

เขารู้แล้วว่าเรื่องนี้สำเร็จ

เด็กทั้ง 43 คนนี้ จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปนับจากวันนี้

ทันใดนั้น เสียงกริ่งหมดคาบก็ดังขึ้น

“เอาล่ะ คาบนี้พอแค่นี้ก่อน…”

เฉินฟานยังพูดไม่ทันจบ นักเรียนด้านล่างก็ตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน

“ครูเฉิน! อย่าเพิ่งเลิกคาบครับ!”

“พยุงผมขึ้นมา เรายังเรียนต่อไหว!”

“ต่อเลยครับครูเฉิน ผมรู้สึกว่ากำลังเริ่มจับทางได้แล้ว!”

“ใช่ครับ! ต่อเลย! อย่าหยุดนะครับ!”

เฉินฟานอึ้งไปเล็กน้อย

เขามองใบหน้ากระวนกระวายด้านล่าง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

“ได้ งั้นไม่เลิกคาบ”

เขาหันกลับไปเขียนบรรทัดใหม่ลงบนกระดานดำ

“ต่อไป วิชาภาษาอังกฤษ”

“วันนี้เราจะไม่พูดเรื่องไวยากรณ์หรือคำศัพท์”

“เราจะพูดเรื่อง…วิธีด่าคนเป็นภาษาอังกฤษ”

นักเรียนด้านล่างตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

นอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์สาดส่องสดใส

ในห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยอย่างมีชีวิตชีวา

คาบเรียนตอนเช้าดำเนินยาวไปจนถึงเวลา 12.30 น.

เฉินฟานบังคับให้นักเรียนพักตอนเที่ยงเพียงห้านาทีเท่านั้น

สาเหตุก็เพราะเขาสังเกตเห็นว่านักเรียนหลายคนกลั้นปัสสาวะจนหน้าแดง จึงต้องรีบไล่พวกเขาไปเข้าห้องน้ำ

เมื่อเสียงกริ่งดังขึ้น

ทั้งอาคารเรียนก็สั่นสะเทือนไปด้วยความวุ่นวาย

นักเรียนจากห้องอื่นเริ่มขนข้าวของออกจากโรงเรียน

เสียงโต๊ะเก้าอี้ถูกลากไปกับพื้น เสียงกล่องกระทบกัน และเสียงหัวเราะดังปะปนกันจนวุ่นวายไปหมด

แต่ประตูและหน้าต่างของห้องม.6/7 กลับปิดสนิท

ภายในห้องมีเพียงเสียงเฉินฟานสอนหนังสือ

กับเสียงชอล์กขีดผ่านกระดานดำดังแกรก ๆ เท่านั้น

เวลา 12.30 น. เฉินฟานจึงวางชอล์กลงในที่สุด

คาบเรียนช่วงเช้าจบลงเพียงเท่านี้

เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือ

“ตอนเที่ยงกลับไปพักกันสักหน่อย ช่วงบ่ายเราจะเรียนตามปกติ”

นักเรียนลุกขึ้นยืน

ดวงตาของทุกคนยังเปล่งประกาย

มันไม่ใช่ประกายของความง่วงซึม แต่เป็นประกายของความตื่นเต้น

“ครูเฉิน…”

โจวหมิงพูดเสียงเบา

“ผม…ผมยังอยากฟังต่อครับ”

“ผมก็ด้วย!”

จ้าวจื่อหาวรีบยกมือขึ้น

“ครูเฉิน พวกเราไม่พักเที่ยง แล้วเรียนต่อเลยได้ไหมครับ?”

“ใช่ครับ กินข้าวเสียเวลาจะตาย!”

เฉินฟานมองพวกเขา

ในใจก็ทั้งดีใจทั้งอยากหัวเราะ

นี่เพิ่งผ่านไปแค่ช่วงเช้าเองนะ

“ไม่ได้ ต้องกินข้าว”

เฉินฟานตีหน้าขรึม

“สุขภาพคือพื้นฐานของทุกอย่าง ตอนนี้ทุกคนไปโรงอาหารได้แล้ว!”

นักเรียนจึงลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก

แต่ระหว่างเดินออกจากห้องเรียน…

พวกเขาก็ยังคงคุยกันถึงสิ่งที่ได้เรียนเมื่อเช้าไม่หยุด

“นายเข้าใจเรื่องฟังก์ชันไหม? โคตรสุดยอดเลย ครูเฉินใช้ไอเทมในเกมมาอธิบาย ฉันเข้าใจทันทีเลย!”

“ภาษาอังกฤษก็เหมือนกัน! คำด่าภาษาอังกฤษไม่กี่คำที่ครูเฉินสอน ออกเสียงโคตรเหมือนเจ้าของภาษา!”

“ฉันไม่เคยรู้สึกสนุกกับการเรียนขนาดนี้มาก่อนเลย!”

“ใช่ เมื่อก่อนเข้าเรียนเหมือนโดนทรมาน แต่เช้านี้สนุกสุด ๆ ไปเลย!”

เฉินฟานฟังอยู่ด้านหลัง มุมปากอดยกขึ้นเป็นรอยยิ้มไม่ได้

“อ้อ ใช่ พรุ่งนี้วันเสาร์ ทุกคนหยุดหนึ่งวัน”

เขาพูดกับนักเรียนที่กำลังจะเดินออกไป

“เช้าวันอาทิตย์ เวลา 6 โมงครึ่ง มาถึงโรงเรียนให้ตรงเวลา แล้วเราจะเรียนต่อ”

พูดจบ เฉินฟานก็ชี้ไปทางนักเรียนแถวหลังที่ยังทำผมสีทองและใส่กางเกงยีนส์ขาด ๆ

“แล้วก็พวกเธอ ภารกิจหลักของพรุ่งนี้คือไปย้อมผมกลับเป็นสีปกติ แล้วเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าที่ดูเป็นผู้เป็นคนหน่อย”

นักเรียนพวกนั้นเกาหัวอย่างเขิน ๆ

“ไม่ต้องห่วงครับครูเฉิน ต่อให้ครูไม่พูด พวกผมก็ตั้งใจจะไปทำอยู่แล้ว”

“ใช่ครับ เมื่อก่อนผมคิดว่ามันเท่ แต่ตอนนี้รู้สึกว่ามันดูโง่ ๆ ยังไงไม่รู้”

“ตอนนี้พวกเราอยากเรียนอย่างเดียวครับ! เรื่องคบแฟนอะไรนั่น ไม่อยากคิดเลยสักนิด!”

เฉินฟานยิ้ม แล้วชูนิ้วโป้งให้

“ดีมาก”

นักเรียนจึงพากันเดินออกไป พร้อมหัวเราะพูดคุยกันอย่างคึกคัก

เฉินฟานเก็บของ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร

แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง เขาก็ชะงักค้างอยู่กับที่

ในโรงอาหาร นักเรียนห้องม.6/7 มากกว่าครึ่งไม่ได้กำลังกินข้าว…

พวกเขานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร โดยมีหนังสือเรียนและสมุดโน้ตวางอยู่ตรงหน้า

ส่วนอาหารก็ถูกวางทิ้งไว้ข้าง ๆ อย่างนั้น

บางคนกำลังก้มหน้าแก้โจทย์อย่างตั้งใจ บางคนกำลังถกเถียงกับเพื่อน และบางคน…

กำลังเจรจากับนักเรียนห้องอื่นที่มาขนของออกจากโรงเรียน

เฉินฟานเดินเข้าไปใกล้ พอได้ยินบทสนทนา ก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้

“ขายหนังสือคณิตศาสตร์ม.ปลายปีหนึ่งของนายไหม?”

“นายบ้าไปแล้วเหรอ? จะมาซื้อหนังสือเรียน? ถ้านายซื้อไป แล้วฉันจะเอาอะไรเรียน?”

“สรุปจะขายไหม? เล่มละห้าหยวน”

“ถ้าพูดเรื่องเงิน ฉันตื่นเต็มตาเลย! ขาย! แน่นอนว่าขาย!”

อีกมุมหนึ่ง

“เฮ้ พจนานุกรมอังกฤษเล่มนี้นายได้ใช้ไหม? ถ้าไม่ใช้ ฉันซื้อ!”

“แล้วหนังสือฟิสิกส์ล่ะ! ใครมีหนังสือฟิสิกส์บ้าง? ฉันรับซื้อราคาสูง!”

ทั่วทั้งโรงอาหาร นักเรียนห้องม.6/7 ราวกับฝูงตั๊กแตน ออกไล่ซื้อหนังสือเรียนและหนังสือเสริมจากทุกที่

นักเรียนห้องอื่นเห็นแล้วถึงกับอ้าปากค้าง

“พวกนั้นทำอะไรกัน? บ้าไปแล้วเหรอ?”

ซื้อหนังสือเรียน?

เด็กสายอาชีพซื้อหนังสือเรียน?

วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง?

“ได้ยินมาว่าครูเฉินของพวกเขาล้างสมองพวกเขาเมื่อเช้า บอกว่าจะพาพวกเขาสอบติดชิงหัวกับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง!”

“ฮ่า ๆ ๆ! ขำจะตาย พวกนั้นเชื่อจริง ๆ เหรอ?”