บทที่ 13 เฉินฟานเสียสติไปแล้ว! หลอกนักเรียนตัวเองจนหัวปักหัวปำ!

บทที่ 13 เฉินฟานเสียสติไปแล้ว! หลอกนักเรียนตัวเองจนหัวปักหัวปำ!

ข้าวของที่ยังไม่ได้ขนออกไปยังเหลืออยู่อีกไม่น้อย

เหล่าครูที่กำลังกินข้าวอยู่ในโรงอาหาร พอเห็นภาพนี้ก็พากันส่ายหน้า

ซุนลี่ลี่ถือถาดอาหารเดินมา

แล้วนั่งลงข้างเหล่าหลิว

“เห็นไหม?”

เธอแค่นเสียงเย็นชา

“เฉินฟานพาเด็กหลงทางไปหมดแล้ว ซื้อหนังสือเรียน? ซื้อแล้วคะแนนจะถึง 700 เลยหรือไง?”

เหล่าหลิวถอนหายใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ

“เฉินฟานคงอินจนเสียสติไปแล้ว สอนหนังสือดี ๆ ไม่เป็น เอาแต่เพ้อฝันอยู่ตรงนี้”

จากนั้นเขาก็ลดเสียงลง กระซิบบอกซุนลี่ลี่

“ฉันได้ยินมาว่าแฟนของเฉินฟานเลิกกับเขาแล้ว ดูเหมือนจะกระทบเขาหนักทีเดียว”

ซุนลี่ลี่คีบกับข้าวเข้าปาก ก่อนจะหัวเราะเย็นชา

“ผู้หญิงแบบไหนกันที่จะชอบผู้ชายอย่างเฉินฟาน? ทั้งดื้อ ทั้งไม่มีเงิน แถมยังไม่มีความสามารถ”

“วัน ๆ เอาแต่พูดจาเหลวไหล ถ้าให้ฉันพูดนะ ดีแล้วที่พวกเราถูกย้ายไปโรงเรียนอื่น”

“อยู่ใกล้คนอย่างเฉินฟานนาน ๆ มีหวังประสาทกินแน่”

ในตอนนั้นเอง ครูหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลก็พูดขึ้นเสียงเบา

“แต่ดูเหมือนพวกเขาอยากเรียนจริง ๆ นะครับ?”

“ดูเด็กผมทองในห้องของเฉินฟานสิ ขนาดพวกนั้นยังไปซื้อหนังสือเรียนจากนักเรียนคนอื่นเลย”

“นี่เป็นแค่การแสดง หรือเด็กพวกนี้สนใจเรียนขึ้นมาจริง ๆ กันแน่?”

อยากเรียน?

ซุนลี่ลี่กลอกตาทันที

“ก็แค่ไฟไหม้ฟางสามวันเท่านั้นแหละ เฉินฟานก็แค่เล่าเรื่องปลุกใจ พอผ่านไปไม่กี่วัน เด็กพวกนี้รู้ตัวว่าเรียนไม่ไหว ก็กลับไปทำตัวเหมือนเดิม”

ทันใดนั้น เฉินฟานถือถาดอาหารเดินเข้ามาพอดี

เขานั่งลงที่โต๊ะข้าง ๆ พวกเขา

ซุนลี่ลี่จงใจยกระดับเสียงขึ้นทันที

“โอ้ ผู้อำนวยการเฉินมาแล้วเหรอคะ มาตรวจงานโรงอาหารหรือไง?”

เฉินฟานไม่สนใจเธอ เขาก้มหน้ากินข้าวต่อ

แต่ซุนลี่ลี่ไม่ยอมปล่อยผ่าน

“ครูเฉิน เมื่อกี้ฉันเห็นนักเรียนของคุณวิ่งซื้อหนังสือเรียนกันทั่วโรงอาหารเลยนี่นา อะไรกัน พวกเขาจะเอาจริงแล้วเหรอ?”

เฉินฟานเงยหน้ามองเธอ

เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้คงวัยทองจริง ๆ แล้ว

ตัวเองก็ใกล้จะย้ายไปโรงเรียนอื่นอยู่แล้วแท้ ๆ

แต่ยังหาเรื่องใส่ตัวไม่หยุด

“แล้วยังไง มีปัญหาอะไรหรือครับ?”

น้ำเสียงของเฉินฟานยังคงเย็นชาและเรียบเฉย

“ไม่มีปัญหา แน่นอนว่าไม่มีปัญหา”

ซุนลี่ลี่ยิ้ม

เธอชี้ไม้ชี้มือไปทางเฉินฟานและนักเรียนห้องม.6/7

“ฉันแค่รู้สึกว่ามันตลกดี เด็กกลุ่มหนึ่งที่แม้แต่ความรู้ระดับมัธยมต้นยังไม่แน่น ตอนนี้กลับมาซื้อหนังสือเรียนมัธยมปลายกันแล้ว แบบนี้ไม่ใช่การผลาญเงินเล่นหรือไง?”

“คุณต้องเข้าใจนะ ผู้ปกครองของนักเรียนในห้องคุณแต่ละคนก็ไม่ได้มีเงินถุงเงินถัง”

“ถ้าพวกเขารู้ว่าเงินถูกเอามาผลาญแบบนี้ คงได้โทรมาถามเอาเรื่องคุณกันหมดแน่”

เฉินฟานวางตะเกียบลง

“ครูซุน”

“หืม?”

“คุณรู้ไหมครับว่าทำไมคุณสอนหนังสือมาตั้งหลายปี แต่ก็ยังเป็นได้แค่ครูธรรมดาคนหนึ่ง?”

สีหน้าของซุนลี่ลี่เปลี่ยนไปทันที

“คุณหมายความว่ายังไง?”

“เพราะในสายตาของคุณ นักเรียนมีแค่สองประเภทเท่านั้น คือเด็กที่เรียนได้ กับเด็กที่เรียนไม่ได้”

เฉินฟานพูดอย่างสงบนิ่ง

“แต่ในสายตาของผม นักเรียนทุกคนคือประกายไฟที่ยังไม่ได้ถูกจุดให้ลุกโชน”

“คนอย่างคุณ ต่อให้ย้ายไปโรงเรียนอื่น ต่อให้สอนไปทั้งชีวิต ก็คงใช้ชีวิตไปอย่างสูญเปล่าเท่านั้น”

“คุณไม่เหมาะจะเป็นครู”

“คุณ!”

ซุนลี่ลี่ลุกพรวดขึ้นด้วยความโกรธ

แต่เฉินฟานถือถาดอาหารเดินออกไปแล้ว

คำพูดของเฉินฟานทำให้ซุนลี่ลี่โกรธจนแทบกระอักเลือด

ถ้าไม่ใช่เพราะครูหลิวกับคนอื่น ๆ คอยรั้งเอาไว้

เกรงว่าเธอคงพุ่งเข้าไปตบตีกับเฉินฟานแล้ว

เมื่อมองแผ่นหลังของเฉินฟานที่เดินจากไป

ซุนลี่ลี่ก็กัดฟันพูดอย่างดุดัน

“ยังเหลือเวลาอีกเดือนกว่า ๆ ฉันอยากเห็นนักว่าเด็กห้องคุณที่มีแต่พวกไร้ประโยชน์ จะคว้าที่หนึ่งมาได้ยังไง! ถุย!”

คาบเรียนช่วงบ่าย

เริ่มตรงเวลา 13.00 น.

พวกเขาเรียนยาวไปจนถึง 17.30 น.

ตลอดช่วงนั้น มีพักเพียงสิบนาทีเท่านั้น

แต่ในห้องเรียนกลับไม่มีนักเรียนคนไหนวอกแวกเลยสักคน

สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่กระดานดำ มือก็จดโน้ตไม่หยุด

ความตั้งใจระดับนั้น

แววตาที่เต็มไปด้วยความกระหายความรู้ถึงขั้นทำให้แม้แต่เฉินฟานเองยังรู้สึกสะเทือนใจ

มีระบบคอยสนับสนุนมันยอดเยี่ยมจริง ๆ

และเด็กพวกนี้ก็ไม่ทำให้เขาผิดหวังเช่นกัน

ดูเหมือนว่า ต่อให้เน้นแค่วิชาสามัญ ก็ยังสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้

บนหน้าต่างระบบ

ค่าความเชียวชาญของนักเรียนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

[คณิตศาสตร์: ความเชียวชาญหัวข้อความรู้คาบแรกของมัธยมปลายปีสอง 87%]

[ภาษาอังกฤษ: ความเชียวชาญคำศัพท์พื้นฐาน 67%]

[ฟิสิกส์: ความเชียวชาญกลศาสตร์ 79%]

เฉินฟานประเมินคร่าว ๆ

ด้วยความเร็วระดับนี้ ไม่ต้องถึงหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ

พวกเขาก็สามารถเรียนครบทุกหัวข้อความรู้ตลอดสามปีของมัธยมปลายได้แล้ว

และไม่ใช่แค่แบบ “เคยเรียนผ่าน ๆ”

แต่เป็นการ “เชียวชาญ” อย่างแท้จริง

เวลา 17.30 น. เฉินฟานจึงวางชอล์กลงในที่สุด

“เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน”

เขามองนักเรียนทั้งห้อง

“ทุกคนกลับไปพักผ่อนให้ดี เช้าวันอาทิตย์ 6 โมงครึ่ง ครูจะรอพวกเธออยู่ที่นี่”

นักเรียนเริ่มเก็บกระเป๋า

แต่การเคลื่อนไหวของพวกเขาช้ามาก ราวกับไม่อยากจากไป

โจวหมิงเป็นคนแรกที่เดินมาหน้าแท่นสอน

“ขอบคุณครับ ครูเฉิน”

เขาโค้งคำนับอย่างจริงจังมาก

ต่อมาคือหลินเวยเวย

“ครูเฉิน วันนี้เป็นวันที่หนูมีความสุขที่สุด นับตั้งแต่เข้าเรียนมาเลยค่ะ”

เธอเองก็โค้งคำนับเช่นกัน

จากนั้นคนแล้วคนเล่าเดินเข้ามา

จ้าวจื่อหาวเดินมาข้างหน้า

เขาเกาหัวอย่างเขิน ๆ

“ครูเฉิน เมื่อก่อนผมคิดว่าการเรียนคือการทรมาน แต่วันนี้ผมเพิ่งรู้ว่าการเรียนมันสนุกได้ขนาดนี้”

หลังจากพูดจบ พวกเขาทุกคนต่างโค้งคำนับเฉินฟานอย่างสุดตัว

เด็กนักเรียนผมทองไม่กี่คนเดินเข้ามาเป็นกลุ่มสุดท้าย

ผมของพวกเขายังไม่ได้ย้อมกลับ

แต่แววตากลับเปลี่ยนไปแล้ว

“ครูเฉิน วันอาทิตย์พวกเราจะมาตรงเวลาแน่นอนครับ”

“พวกเราจะย้อมผมกลับครับ”

“เสื้อผ้าก็จะเปลี่ยนด้วย ครูเฉิน ได้โปรดเชื่อพวกเรานะครับ”

“ใช่ครับ ผมเพิ่งเลิกกับเสี่ยวลี่ในห้องเราไปแล้ว ผมคิดว่าผมต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ให้ได้ เรื่องคบกันตอนมัธยมมันเสียเวลาอันล้ำค่าจริง ๆ”

พวกเขาโค้งคำนับพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

เมื่อมองดูพวกเขา เฉินฟานก็รู้สึกถึงความสำเร็จอย่างยากจะบรรยาย

“ได้ ครูเชื่อพวกเธอ”

“เจอกันวันอาทิตย์”

นักเรียนจึงสะพายกระเป๋า แล้วทยอยเดินออกจากห้องเรียนไปทีละคน

ใช่แล้ว พวกเขาสะพายกระเป๋านักเรียนจริง ๆ

แถมในกระเป๋ายังใส่หนังสือเรียนที่ซื้อมาในวันนี้เอาไว้ด้วย

นี่มัน…

พวกเขาคิดจะกลับไปอ่านหนังสือต่อพรุ่งนี้จริง ๆ เหรอ?

เฉินฟานพยักหน้าให้นักเรียน

จากนั้นจึงเก็บข้าวของ และล็อกประตูห้องเรียนเป็นคนสุดท้าย

ตอนเดินออกจากอาคารเรียน เขาเห็นซุนลี่ลี่กับครูอีกหลายคนยืนอยู่ด้านล่าง กำลังชี้ไม้ชี้มือมาทางนักเรียนห้องม.6/7 ที่เดินออกไป

แต่สีหน้าของพวกเขาดูแปลกมาก

มันไม่ใช่สีหน้าดูถูกเยาะเย้ย

แต่เป็นความตกตะลึง

เพราะนักเรียนที่เดินออกไปเหล่านั้น

ไม่มีใครตีกันหรือส่งเสียงเอะอะเหมือนเมื่อก่อน

พวกเขาเดินกันเป็นกลุ่มสองสามคน

และยังคงพูดคุยกันถึงบทเรียนในวันนี้

“ฉันว่าโจทย์ฟังก์ชันข้อนั้นยังมีวิธีแก้ที่ง่ายกว่านี้อีกนะ…”

“ครูเฉินอธิบาย tense ภาษาอังกฤษชัดเจนสุด ๆ!”

“พอใช้การเร่งความเร็วของรถแข่งมาเปรียบเทียบ ฉันเข้าใจกฎข้อที่สองของนิวตันทันทีเลย!”

เสียงของพวกเขาไม่ได้ดังมาก

แต่ทุกคำกลับฟังชัดเจน

ซุนลี่ลี่อ้าปากเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา

เหล่าหลิวส่ายหน้า แล้วหมุนตัวเดินจากไป

ครูคนอื่น ๆ มองหน้ากัน ก่อนจะแยกย้ายกันไป

ระยะเวลาสั้นแค่นี้ จะคาดหวังผลลัพธ์อะไรได้กัน?

แต่ในบรรดานักเรียนห้องของเฉินฟานตอนนี้ ไม่มีใครสักคนที่ท่าทีไม่จริงจัง

เฉินฟานยิ้ม แล้วเดินไปทางประตูโรงเรียน

ตอนกลับถึงห้องเช่า…

ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว

เฉินฟานวางแผนการสอนและหนังสือเรียนลงบนโต๊ะ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง

เหนื่อย

เหนื่อยจริง ๆ

ตั้งแต่หกโมงเช้าจนถึงหกโมงเย็น

เขาทำงานแทบไม่หยุดตลอดสิบสองชั่วโมงเต็ม

แต่ลึก ๆ ในใจกลับเต็มไปด้วยความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่

ความรู้สึกที่ได้เห็นเด็กกลุ่มหนึ่งค่อย ๆ เปลี่ยนจากความสับสนเป็นความกระจ่าง จากความดูถูกตัวเองเป็นความมั่นใจ…

มันยอดเยี่ยมจริง ๆ!

เขานอนพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข่าว

แล้วกดเข้าไปในเว็บบอร์ดท้องถิ่น “ชุมชนหนานซาน” อย่างไม่ตั้งใจ

แต่หัวข้อกระทู้ยอดนิยมอันดับหนึ่งบนหน้าแรก กลับทำให้เขาชะงักไปทันที

[ข่าวด่วน] ความคืบหน้าประเด็นปิดโรงเรียนอาชีวะที่สาม: ครูคนหนึ่งลั่นวาจาว่าจะพานักเรียนสายอาชีพทำคะแนนเฉลี่ย 700! มีคลิปเป็นหลักฐาน!