บทที่ 20 สเตลล่า: ฉันเป็นพี่สาว ส่วนเธอเป็นน้องชายนะเซเลิส

"ของสิ่งนี้เรียกว่าตะกรุดอาชา มันมีพลังในการรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้ทุกชนิด" เซเลิสอธิบายให้สเตลล่าฟัง ก่อนจะเอ่ยสมทบด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

"น้องสาวคนดี ยอมตัดใจยกมันให้พี่ชายคนนี้ได้ไหมจ๊ะ"

"ไม่ขัด!" สเตลล่าสะบัดหน้าหนีเซเลิสพลางปฏิเสธทันควัน "ยกเว้นแต่ว่า..."

"ยกเว้นแต่ว่าอะไร" เซเลิสรีบซักไซ้

"ยกเว้นแต่ว่าพี่ต้องยอมให้ฉันเป็นพี่สาวสามวัน แล้วพี่ต้องยอมเป็นน้องชาย" สเตลล่าเสนอข้อเรียกร้องที่เธออยากทำมานานแสนนาน แต่ที่ผ่านมาเซเลิสมักจะปฏิเสธเสียงแข็งตลอด

มันทำให้เธอรู้สึกคาใจและไม่ยอมรับอยู่ลึกๆ

ในเมื่อตอนนี้เซเลิสมีเรื่องมาขอร้องเธอ มีหรือที่สเตลล่าจะไม่ฉวยโอกาสนี้ทำความฝันให้เป็นจริง

ไม่อย่างนั้นขืนเก็บไปคิดวนเวียนอยู่ตลอดคงได้อกแตกตายพอดี

"ไม่ได้ สามวันมันนานเกินไป" เซเลิสปฏิเสธทันที

ขืนปล่อยให้สเตลล่าสวมบทเป็นพี่สาวตั้งสามวัน ยัยนี่คงได้ก่อเรื่องจนฟ้าถล่มแผ่นดินทลายแน่ๆ

เซเลิสประกาศกร้าวในใจว่า แม้ตะกรุดอาชาจะสำคัญมาก แต่เสรีภาพของเขานั้นสำคัญยิ่งกว่า

"งั้นลดเหลือสองวันเป็นไง"

เมื่อเห็นว่าเซเลิสไม่มีท่าทีจะยอมประนีประนอมด้วยเลย สเตลล่าจึงลองหยั่งเชิงดูอีกรอบ

"ไม่ได้" เซเลิสยังคงตอบกลับอย่างห้วนสั้นและเด็ดขาด

"งั้นวันเดียว! วันเดียวน่าจะหยวนๆ กันได้นะ!" สเตลล่าเริ่มร้อนรน

ในที่สุดเซเลิสก็เริ่มมีท่าทีลังเลใจออกมาให้เห็น สเตลล่าผู้เป็นน้องสาวเห็นดังนั้นจึงไม่ยอมปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย รีบขยี้ซ้ำทันที

"ครึ่งวัน...แค่ครึ่งวันไม่ได้เหรอคะพี่ชาย" สเตลล่าเริ่มใช้มารยาออดอ้อน

"หนูแค่อยากลองสัมผัสความรู้สึกของการเป็นพี่สาวดูสักครึ่งวันเอง พอหมดเวลาก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว

นะนะ...ได้ไหมคะพี่ชาย

น้า...ถือว่าหนูขอร้องล่ะ! แล้ววันหลังหนูจะไม่มาตอแยพี่เรื่องนี้อีกเลย!"

สเตลล่าเข้าไปกอดแขนเซเลิสพลางออกแรงเขย่าไปมา ปากน้อยๆ ก็พร่ำบ่นอ้อนวอนไม่ยอมหยุด

สุดท้ายเซเลิสก็ทนลูกตื้อไม่ไหวจนต้องยอมใจอ่อนตอบตกลงในที่สุด

"เห็นแก่ที่เธอมาอ้อนวอนขนาดนี้ จะยอมให้สักครั้งก็แล้วกัน"

"เย้!" สเตลล่าร้องลั่นด้วยความดีใจ "งั้นตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันคือพี่สาวนะ

พี่...เอ่อ เจ้าน้องชาย ตัวแสบ ต่อไปนี้เธอต้องคอยฟังคำสั่งของพี่สาวคนนี้ เข้าใจไหม"

สเตลล่ายืนเท้าสะเอวพลางยืดอกวางท่าทางผ่าเผยสมกับเป็นพี่สาวผู้ยิ่งใหญ่

เซเลิสได้แต่บ่นพึมพำอย่างเหนื่อยใจ "จะว่าไป ตอนที่ฉันเป็นพี่ชาย ฉันก็ไม่เห็นเคยตั้งข้อเรียกร้องพิลึกๆ กับเธอเลยนะ"

เมื่อโดนเซเลิสย้อนถามกลับมาแบบนี้ สมองของสเตลล่าก็ถึงกับชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนจะทึกทักเอาดื้อๆ "ไม่รู้แหละ วันนี้ฉันจะรับบทเป็นพี่สาว เพราะฉะนั้นเธอต้องฟังฉัน"

"แค่ครึ่งวันนะ" เซเลิสเอ่ยเตือน "แล้วเธอก็เริ่มทำตัวไร้เหตุผลเกินไปแล้วด้วย"

"ไม่สนๆๆ ครึ่งวันนี้นายต้องเชื่อฟังฉันทุกอย่าง" สเตลล่าขุดไม้นายก้นหีบออกมาใช้ซ้ำ เธอเข้าไปกอดแขนเซเลิสอีกรอบแล้วออกแรงเขย่ากระชากอย่างบ้าคลั่ง

เซเลิสรู้สึกเหมือนแขนตัวเองกำลังจะหลุดออกจากเบ้าเพราะแรงเขย่าของสเตลล่า สุดท้ายทำได้เพียงทอดถอนใจแล้วปล่อยเลยตามเลย

ก็ใครใช้ให้ยัยนี่เป็นน้องสาวของเขากันล่ะ

มีแต่ต้องตามใจเท่านั้นแหละ

"เออๆ ยอมแล้ว"

"ไชโย!" สเตลล่าคว้าชัยชนะมาได้อีกครา เธอระเบิดความดีใจด้วยการกระโดดโลดเต้นไปมา

ความวุ่นวายที่สเตลล่าและเซเลิสก่อขึ้นเริ่มดึงดูดสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมา

พูดให้ถูกก็คือ รูปลักษณ์ภายนอกของทั้งคู่โดดเด่นสะดุดตาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

พอมาทำตัวแปลกๆ แบบนี้ก็ยิ่งกลายเป็นเป้าสายตาหนักกว่าเก่า

โบราณว่าไว้ คนดังมักนำภัยมาสู่ตัว เหมือนหมูอ้วนพีที่มักโดนเชือดก่อนใคร ท่าทางของเซเลิสและสเตลล่าดันไปเข้าตาพวกกลุ่มคนที่ไม่หวังดีเข้าจนได้

กลุ่มคนที่แต่งตัวซอมซ่อดูท่าทางเหมือนพวกคนจรเริ่มเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังพวกเขาด้วยแววตาหาเรื่อง

เซเลิสเห็นดังนั้นก็ไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกเลยสักนิด มุมปากของเขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะหันไปแกล้งเย้าสเตลล่า

"สเตลล่า ในฐานะที่เป็นพี่สาว เธอต้องปกป้องฉันนะ ฉันกลัวไปหมดแล้วเนี่ย"

สเตลล่าเหลือบมองเซเลิสที่สลับบทบาทเด็กรุ่นน้องได้อย่างลื่นไหลไร้รอยต่อพลางคิดในใจว่า 'นี่พี่จะเนียนเกินไปไหมเนี่ย เอาจริงดิ'

จากนั้นสเตลล่าก็หันไปเลิกคิ้วมองกลุ่มคนจรที่ล้อมเข้ามา เธอเพิ่งจะได้ลิ้มรสการเป็นพี่สาวแท้ๆ

แต่เจ้าพวกนี้กลับรนหาที่มาขัดจังหวะความสุขของพวกเธอ ช่างไม่ดูตาม้าตาเรือเอาเสียเลย

ขนาดพวกแกยังคิดว่าฉัน สเตลล่า ไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นพี่สาวงั้นเหรอ

สเตลล่าคอยบิ้วอารมณ์และสะกดจิตตัวเองในใจอย่างหนัก และความอัดอั้นนี้มันกำลังต้องการที่ระบายอย่างเร่งด่วน

เพราะฉะนั้น เจ้าพวกคนจรกลุ่มนี้ดวงกุดอย่างถึงที่สุดแล้วล่ะ

พวกคนจรทันเห็นเพียงเงาร่างของสเตลล่าไหววูบเพียงนิดเดียว ก่อนที่ร่างของเธอจะเลือนหายไปต่อหน้าต่อตา

ในจังหวะที่พวกมันคิดว่าตาฝ่าไปเอง สเตลล่าก็ไปโผล่อยู่ตรงหน้าชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มเรียบร้อยแล้ว

เธอเงื้อมือขึ้นแล้วฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าของมันฉับพลัน

เพียะ!

เสียงตบหน้าดังฉาดสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ เรียกสายตาของทุกคนให้หันมามองเป็นจุดเดียวอีกครั้ง

พวกมันเห็นร่างของหัวหน้ากลุ่มคนจรที่โดนฝ่ามือพิฆาตของสเตลล่าลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ หมุนตัวไปตั้งสองรอบครึ่งก่อนจะร่วงกระแทกพื้นดิน

มันมึนงงจนตาแตก พยายามทรงตัวหมุนคว้างอยู่อีกสองสามตลบ ก่อนจะฟุบสิ้นสติแน่นิ่งไปกับพื้น

หลังจากจัดการสยบหัวหน้ากลุ่มคนจรเสร็จ สเตลล่าก็ยืนยืดอกอย่างผ่าเผยพลางตะโกนก้อง

"ส่งมาอีกสิบคนเลยมา!"

"ยังมีใครคาใจอีกไหม ฉันขอถามทุกคนตรงนี้เลยว่ามีใครคาใจอีกไหม?!"

ชาวบ้านเมืองใต้ดินที่มุงดูอยู่รอบๆ ไม่เคยพบเคยเจอใครที่โหดหินทมิฬชาติขนาดนี้มาก่อน

เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า ทุกคนต่างเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยว่าเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวเท่านี้จะสามารถสยบหัวหน้ากลุ่มคนจรผู้เลื่องชื่อลงได้อย่างง่ายดาย

แต่หลักฐานเชิงประจักษ์มันตั้งเด่นหราอยู่ตรงหน้า พวกเขาจึงจำต้องยอมรับความจริง

พวกคนจรที่เหลือก็เป็นเพียงแค่กลุ่มมลทินที่ไร้ระบบระเบียบ พอเห็นความร้ายกาจระดับปิศาจของสเตลล่า

พวกมันก็พร้อมใจกันทิ้งลูกพี่ของตัวเองทันที ก่อนจะโกยแน่บแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

พากันวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

สเตลล่าทำท่าจะถลันตัววิ่งไล่ตามไปแต่โดนเซเลิสรั้งตัวไว้ก่อน

"พี่...เจ้าน้องชาย มารั้งฉันไว้ทำไมเนี่ย" สเตลล่าหันมามองเซเลิสด้วยความสงสัยพลางต้องการคำอธิบาย

เมื่อเห็นท่าทางการพยายามฝืนเปลี่ยนสรรพนามแก้คำพูดอย่างลนลานของสเตลล่า เซเลิสก็แอบลอบขำอยู่ในใจชะมัด แต่ไม่ได้แสดงสีหน้าออกมา

"พี่สเตลล่าครับ ขืนพี่วิ่งไล่ตามพวกมันไป อย่างมากก็จับพวกคนจรได้แค่คนสองคนเท่านั้นแหละ ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก

แถมมันยังจะทำให้เนื้อตัวพี่เปรอะเปื้อนเศษฝุ่นจนดูสะบักสะบอมหมดสวยเปล่าๆ นะครับ"

"งั้นเธอว่าเราควรทำยังไงดีล่ะ" สเตลล่ากอดอกวางท่า พลางส่งสายตาค้อนคมกริบดูสมเป็นพี่สาวมากขึ้นทุกที

"พวกเขามารับช่วงต่อแล้วไงครับ" เซเลิสเอ่ย

"ใครมา"

สิ้นเสียงคำถามของสเตลล่าได้ไม่ทันไร ก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายของพวกเขาก่อนจะเอ่ยขึ้น

"คารวะยอดฝีมือทั้งสองท่าน ฉันเป็นสมาชิกของกลุ่มไฟป่า นามสมมติคือนาย ก. ครับ

ต้องขออภัยกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ด้วยจริงๆ เป็นเพราะความบกพร่องในหน้าที่ของพวกเราเอง..."

"ฝากจัดการคนตรงนั้นด้วยแล้วกัน พวกเราไม่มีปัญหาอะไร" เซเลิสเอ่ยตัดบท

"ขอบคุณมากครับยอดฝีมือ" สมาชิกกลุ่มไฟป่าโค้งคำนับก่อนจะลากร่างของหัวหน้าคนจรที่โดนสเตลล่าสอยร่วงละลิ่วไป

"เจ้าน้องชาย นายถือวิสาสะตัดสินใจเองโดยไม่ผ่านความเห็นชอบจากฉันเลยนะ

แบบนี้มันดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่หรือเปล่า" สเตลล่าเอ่ยพลางทำแก้มป่องแสดงความไม่พอใจ

"พี่สเตลล่าอย่าเพิ่งโกรธสิครับ" เซเลิสสวมบทบาทเป็นน้องชายแสนดีได้อย่างแนบเนียน เขารีบเข้าไปกอดแขนของสเตลล่าเอาไว้

จากนั้นออกแรงเขย่าพัลวันเหมือนอย่างที่สเตลล่าเคยทำระเบิดใส่เขาเมื่อครู่ไม่มีผิด พลางว่า "พี่จำเรื่องเกี่ยวกับกลุ่มไฟป่าที่ผมเพิ่งเล่าให้ฟังเมื่อกี้ได้ไหมครับ"

"โอ๊ย พี่...เจ้าน้องชาย นายมามุกนี้อีกแล้วเหรอเนี่ย" สเตลล่าถึงกับสะดุ้งโหยงกับการจู่โจมกลับของเซเลิสจนเธอเองก็เริ่มทนรับพฤติกรรมออดอ้อนแบบนี้ไม่ไหวเหมือนกัน

สเตลล่ารีบสะบัดแขนออกทันควัน ขนลุกซู่ไปทั้งสรรพางค์กาย

เซเลิสแอบสะใจอยู่ลึกๆ แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิท ฝืนกลั้นหัวเราะเอาไว้ก่อนจะเอ่ยสำทับ

"ในฐานะที่เป็นพี่สาว พี่ก็ควรต้องน้อมรับภาระหน้าที่และหน้าที่รับผิดชอบทั้งหมดที่ตามมาด้วยสิครับ

ดูอย่างตอนที่ผมเป็นพี่ชาย...เอาเถอะ เรื่องในอดีตเราอย่าไปพูดถึงมันเลย

แต่เมื่อกี้ผมได้ปริปากบ่นอะไรสักคำไหมล่ะครับ"

เซเลิสร่ายยาวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยคุณธรรมเปี่ยมล้น นำฐานะของน้องชายมาเปิดฉากโจมตีสวนกลับใส่สเตลล่าอย่างเจ็บแสบ

"เรื่องนั้นมัน..." สเตลล่าถึงกับอึกอักพูดไม่ออก

"สเตลล่า เธออยากจะตักตวงแต่สิทธิ์ของการเป็นพี่สาว แต่กลับไม่คิดจะแบกรับพันธกรณีที่พึงมีเลย

พฤติกรรมแบบนี้เขาเรียกว่าพวกไร้สมรรถภาพนะครับ"

เซเลิสรุกคืบกดดันต่อ ตั้งใจจะสั่งสอนให้สเตลล่าได้ประจักษ์แจ้งถึงบารมีอันน่าเกรงขามของการเป็นพี่ชายที่แท้จริงในวันนี้ให้เข็ดหลาบ

เขาต้องการดัดนิสัยไม่ให้สเตลล่าหวนกลับมาคิดแย่งชิงตำแหน่งพี่ชายของเขาอีกในอนาคต

สเตลล่าถึงกับไปไม่เป็นซึมกะทือไปชั่วขณะ เธอได้แต่ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง

สองเท้าของเธอเริ่มขยับถูไถไปมาบนพื้นดินโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังใช้เท้าขุดสร้างห้องชุดขนาดสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นขึ้นมาแก้เก้ออย่างไรอย่างนั้น