บทที่ 24: ปีศาจน้อยช่างต่อล้อต่อเถียง

หลังจากเสียงเคาะประตูรัวเร็ว ประตูก็แง้มเปิดออกช้าๆ จากด้านใน หลู่ซุนยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองนางปีศาจน้อยผู้เย็นชาตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นเล็กน้อยของนางทำให้เขารู้สึกขบขันขึ้นมาทันที ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ อย่างเจ้าเล่ห์ "นี่ ภรรยาของข้า ท่าทางเจ้าไม่เหมือนมาเล่าเรียนหนังสือเลยสักนิด ดูเหมือนแอบมาลักลอบพลอดรักกับข้าเสียมากกว่า"

ริ้วสีแดงระเรื่อผุดขึ้นบนใบหน้าเย้ายวนของเสวียนอิน นางกล่าวเสียงเย็นเยียบ "เลิกพูดจาเหลวไหลแล้วหลีกทางไป รีบให้ข้าเข้าไปเร็วเข้า หากท่านอาจารย์มาเห็นเข้า ข้าจะสับหัวสุนัขของเจ้าเสีย"

"เห็นแล้วจะเป็นไรไปเล่า?"

"เจ้าก็บอกนางไปแล้วนี่ว่าจะมาเรียนหนังสือที่นี่ ดังนั้นต่อให้เห็นก็ไม่เห็นเป็นไรเลย" หลู่ซุนยักไหล่ ถอยทางให้เงียบๆ พลางเอ่ย "มาๆๆ ข้าตั้งใจทำความสะอาดห้องเป็นพิเศษ ซ้ำยังจุดกำยานที่ซื้อมาจากเมืองเฉวียนโจวด้วย เจ้าจะต้องชอบบรรยากาศการร่ำเรียนนี้อย่างแน่นอน"

เสวียนอินยื่นปากมุ่ยแล้วเดินตรงเข้าไปในห้องของเขา และก็เป็นจริงดังว่า บรรยากาศในห้องดูสดชื่นปลอดโปร่งขึ้นจริง ทว่าเมื่อเทียบกับห้องหับส่วนตัวของนางแล้วกลับดูซอมซ่อไปสักหน่อย มีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว และเก้าอี้ไม้สองตัว ทำเอานางรู้สึกปวดใจอยู่ลึกๆ

"เจ้านั่งตรงนี้สิ"

"ข้าจะจุดเทียนให้" หลู่ซุนชี้ไปที่เก้าอี้ไม้ จากนั้นก็หยิบเทียนออกมาสองเล่ม วางลงบนโต๊ะแล้วใช้ชุดจุดไฟจุดไส้เทียน เสี้ยวอึดใจต่อมาเขาก็ทรุดตัวลงนั่งข้างกายเสวียนอิน ภายใต้เปลวเพลิงสว่างไสวทั้งสองดวง ยามที่ปลายเปลวเทียนวูบไหวไปมา ห้องทั้งห้องก็ยิ่งสว่างกระจ่างตา

ในเวลานี้

หลู่ซุนปรายตามองเสวียนอินที่อยู่ข้างกาย อาจเป็นเพราะแสงเทียนสาดส่อง ใบหน้างดงามประณีตของนางจึงแต่งแต้มไปด้วยสีระเรื่อเย้ายวน ผสานความอ่อนหวานนุ่มนวลแบบสตรีเข้ากับกลิ่นอายองอาจดื้อรั้นได้อย่างลงตัว แพขนตาหนางอนยาวราวกับพัดใบจิ๋วทาบทับอยู่เหนือเชิงตา จมูกเสลาปานหยกเชิดขึ้นเล็กน้อยเผยปลายมนโค้งได้รูป โดยเฉพาะริมฝีปากอิ่มสีชุ่มฉ่ำดั่งผลอิงเถา ที่ราวกับจะวาดลวดลายความงามหยดย้อยทั้งหมดทั้งมวลบนโลกใบนี้เอาไว้

เสวียนอินเองก็สังเกตเห็นสายตาเหม่อลอยของเขาเช่นกัน ผิวน้ำในทะเลสาบกลางใจนางบังเกิดระลอกคลื่นสั่นไหว หญิงสาวเม้มริมฝีปากสีชาดเบาๆ แววตาฉายความขุ่นเคืองระคนอับจนหนทาง ทว่าที่มากไปกว่านั้นคือความรู้สึกวาบหวามอันยากจะบรรยาย นางเอ่ยเสียงเย็น "ตกลงเจ้าจะสอนหรือไม่?"

"ขออภัยด้วย"

"เมื่อครู่นี้ข้าเสียมารยาทไปหน่อย" หลู่ซุนกล่าวอย่างเก้อเขินทว่ายังคงรักษาท่าทีสุภาพ "ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของภรรยาข้าที่งดงามเกินไป ทำให้สามีเผลอไผลชื่นชมจนลืมตัว ภรรยาของข้าช่าง... งดงามเหนือคำบรรยาย ราวกับนางเซียนจากสรวงสวรรค์จุติลงมายงโลกมนุษย์ รวบรวมเอาสติปัญญาและความล้ำเลิศของฟ้าดินไว้ในตัวคนเดียวอย่างแท้จริง"

ต่อให้เสวียนอินจะทึ่มทื่อกว่านี้ นางก็ย่อมฟังความหมายในคำพูดของเขาออก ใบหน้าเย้ายวนเปล่งปลั่งขึ้นมาในทันตา ความเอียงอายสายหนึ่งถาโถมเข้าใส่จนลุกลามไปทั่วสรรพางค์กาย ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกแปลกประหลาด ณ ก้นบึ้งหัวใจก็คล้ายกับจวนเจียนจะปะทุออกมาให้ได้

เจ้าบุรุษบ้ากาม ช่างบังอาจนัก!

เขากล้ามาหว่านล้อมปั่นป่วนหัวใจข้า ซ้ำยังทำสำเร็จเสียด้วย! ลำพังข้าก็ใกล้จะถึงช่วงติดสัดอยู่รอมร่อ แล้วตอนนี้... หัวใจข้ายังแทบจะแตกหน่อออกมาอีก

เสวียนอินขบริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดแปลบปลาบกระตุ้นโสตประสาทอยู่เป็นระลอก นางพยายามใช้วิธีนี้เพื่อเรียกสติของตน โชคดีที่มันค่อนข้างจะได้ผล ร่างกายที่เดิมทีอบอวลไปด้วยกลิ่นอายวสันต์ค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็นและปล่อยวางอีกครั้ง

"ถ้อยคำหวานหู"

เสวียนอินเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าคงเคยใช้มันกับสตรีอื่นมาแล้วใช่หรือไม่?"

"ไม่มีทาง!"

"ข้าเป็นคนเคร่งครัดในตัวเองยิ่งนัก ไม่เคยทำตัวเหลวแหลกเรื่องบุรุษสตรีเด็ดขาด" หลู่ซุนกล่าวปนหัวเราะ "เอาล่ะๆ พวกเรารีบเข้าเรื่องกันดีกว่า ในเมื่อเจ้าผ่านขั้นเรียนรู้ตัวอักษรมาแล้ว พวกเราก็จะข้ามไปขั้นถัดไปทันที ตำราเหล่านี้ล้วนเกี่ยวกับบทกวี ข้าจะอธิบายให้เจ้าฟังอย่างละเอียดทีละบทๆ เมื่อเจ้าเชี่ยวชาญพื้นฐานเหล่านี้แล้ว ข้าค่อยสอนสิ่งอื่นให้"

เสวียนอินมองตำราเล่มหนาสองเล่มนั้นแล้วก็รู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที ตามมาด้วยคลื่นความเหนื่อยล้า ความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตจู่ๆ ก็หวนกลับมาโจมตีนาง หญิงสาวเม้มริมฝีปากอิงเถาเบาๆ พลางพึมพำ "เยอะปานนี้เชียว? ต้องใช้เวลานานเท่าใดถึงจะเรียนรู้หมดเล่า?"

"ย่อมขึ้นอยู่กับความเร็วในการซึมซับของเจ้า ปกติแล้ว..." หลู่ซุนมองนางปีศาจน้อยผู้เป็นภรรยาที่กำลังตื่นตระหนก แล้วเอ่ยเสียงขื่น "ไม่เป็นไรๆ ข้าจะคอยพร่ำสอนจนกว่าเจ้าจะเข้าใจนั่นแหละ"

เสวียนอินมิได้เอ่ยอันใด นางจ้องมองตำราเล่มหนาสองเล่มเบื้องหน้าด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว ริมฝีปากสีชาดจิ้มลิ้มยื่นมุ่ยออกเล็กน้อย เผยให้เห็นมุมที่ดูน่ารักน่าเอ็นดู

"ไม่ต้องกังวลไป"

"ตราบใดที่เจ้าตั้งใจศึกษาเล่าเรียน เจ้าจะต้องเข้าใจมันอย่างแน่นอน" หลู่ซุนหยิบรวมเล่มบทกวีขึ้นมาส่งให้เสวียนอินพลางกล่าวอย่างจริงจัง "พวกเราจะเริ่มจากบทที่ง่ายและเป็นพื้นฐานที่สุดก่อน มาสิ อ่านตามสามีนะ"

เมี่ยวเฟิ่งเซียนก้าวออกมาจากห้องของนางในชุดอาภรณ์สีชมพูอ่อน ผิวกายขาวผ่องยิ่งกว่าหิมะ นัยน์ตาคู่สวยเปล่งประกายสุกใสราวกับหยาดน้ำค้าง สายตาของนางแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของสตรีผู้สูงศักดิ์และโตเต็มวัย โดยเฉพาะเรือนร่างอรชรอวบอิ่มที่เปี่ยมไปด้วยมนต์เสน่ห์อันเย้ายวนใจ เพียงสบตาก็พานจะกระชากวิญญาณของผู้คนให้ลุ่มหลง

เดิมทีเมี่ยวเฟิ่งเซียนตั้งใจจะเดินผ่านลานเรือนเล็กไปนั่งเล่นที่ห้องโถงใหญ่ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นแสงเทียนลอดออกมาจากห้องปีกข้างห้องหนึ่ง ทำให้นางอดนึกถึงคำพูดของเสวียนอินก่อนหน้านี้ไม่ได้ว่ากำลังจะไปเรียนหนังสือที่ห้องของหลู่ซุน ดูเหมือนว่าเสวียนอินจะเริ่มเรียนเสียแล้ว

ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเป็นสายโค้งบางเบา หว่างคิ้วฉายแววโล่งอก นางค่อยๆ ก้าวเดินไปทางห้องโถงใหญ่ ทว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็หมุนตัวเปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าไปยังห้องนั้นแทน หญิงสาวไปหยุดยืนอยู่หน้าประตู เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายในห้องอย่างตั้งใจ

"นกน้ำส่งเสียงกวนกวน อยู่บนเกาะกลางธารา สตรีผู้งดงามล้ำเลอค่า คือคู่หมายอันคู่ควรของวิญญูชน"

"อะไรคือ 'กวนกวน' เล่า?"

"มันคือ... คำเลียนเสียงธรรมชาติน่ะ ในที่นี้ใช้บรรยายถึงเสียงร้องของนกตัวผู้และตัวเมียที่ส่งเสียงขานรับกัน"

"อ้อ"

"ฟังดูไม่ได้เรื่องเลยสักนิด สงสัยคงเป็นนกพิการกระมัง"

"ข้า..."

รอยยิ้มบนใบหน้าของเมี่ยวเฟิ่งเซียนยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม ทว่าในขณะเดียวกันความรู้สึกสิ้นหวังจนแทบจะบ้าตายก็ผุดขึ้นมาในอก เสวียนอินนับเป็นอัจฉริยะหาตัวจับยากในด้านการบำเพ็ญตบะ ทว่าพอเป็นเรื่องเล่าเรียนหนังสือ นางกลับทึ่มทื่อเกินเยียวยา ที่สำคัญคือแม่หนูคนนี้ช่างต่อล้อต่อเถียงเก่งเป็นที่สุด

หลังจากหัวเราะเสร็จ เมี่ยวเฟิ่งเซียนก็ชักจะสงสัยขึ้นมาตงิดๆ ว่าทั้งสองคนในห้องกำลังเรียนหนังสือกันด้วยท่าทางแบบใด? นั่งอยู่บนเก้าอี้หรือนอนอยู่บนเตียง? นั่งชิดใกล้หรือโอบกอดกันกลมเกลียว? แล้วที่เรียนอยู่นี่... สวมเสื้อผ้าหรือไม่ได้สวมกันเล่า?

แม้จะใคร่รู้สถานการณ์ภายในใจแทบขาด ทว่าเมี่ยวเฟิ่งเซียนก็ยังคงข่มความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ และผละจากไปอย่างเงียบเชียบ

ภายในห้อง

เสวียนอินนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าโต๊ะ ข้อศอกเท้าลงบนโต๊ะไม้ ฝ่ามือรองรับปลายคาง หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มและอับจนหนทาง นางพึมพำเสียงแผ่ว "หลู่ซุน มีวิธีลัดที่ทำให้เชี่ยวชาญสิ่งเหล่านี้ได้ในชั่วพริบตาหรือไม่?"

เมื่อเผชิญกับคำถามของนางปีศาจน้อย หลู่ซุนก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง วิเคราะห์อย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเงียบๆ เขาใช้สองมืออบกอบมวลอากาศเหนือตำราขึ้นมา แล้วแสร้งทำเป็นสาดมันเข้าใส่ใบหน้างดงามของเสวียนอิน

"เจ้าสัมผัสได้ถึงมวลความรู้อันมหาศาลที่พุ่งเข้าชนหรือไม่เล่า?" หลู่ซุนเอ่ยถามอย่างจริงจัง

"นี่เจ้ากำลังล้อคนโง่เล่นอยู่ใช่หรือไม่?" เสวียนอินถลึงตาใส่เขาอย่างหงุดหงิด