บทที่ 3 ... ฮาคิเกราะทัดเทียมการ์ป

บทที่ 3 ... ฮาคิเกราะทัดเทียมการ์ป

เมื่อได้รับเทมเพลตมาแล้ว ทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องง่าย

ซัมเมอร์แค่ต้องใช้เงินและต่อสู้กับโจรสลัดไม่หยุดหย่อน เพื่ออัปเกรด ฮาคิเกราะ ให้แกร่งขึ้นไปเรื่อยๆ อย่างไร้ขีดจำกัด!

ในโลกยุคโจรสลัดแห่งนี้ การที่ฮาคิเกราะพัฒนาได้ไม่สิ้นสุด ช่างเป็นอะไรที่หอมหวานเย้ายวนใจแฟนวันพีซผู้ข้ามมิติอย่างเขายิ่งนัก

ดังนั้น ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะแข็งแกร่งขึ้น ซัมเมอร์จึงตัดสินใจออกจากบ้าน อำลาครอบครัว “ใหม่” ที่แสนจะเห่อและตามใจเขา แล้วออกล่าโจรสลัดในทะเลกว้างเพื่อกอบโกยค่าหัวอย่างต่อเนื่อง

สำหรับเด็กแปดขวบ การล่าค่าหัวคือวิธีที่ได้ผลเร็วที่สุดในการสร้างความแข็งแกร่งในช่วงเริ่มต้น

ไม่นานนัก เริ่มจาก นอร์ธบลู... จากการจัดการโจรสลัดกระจอกๆ ซัมเมอร์ค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นมาด้วย ฮาคิเกราะ ขั้นต้น และใช้เงินที่หามาได้ทุ่มทุนพัฒนาตัวเองไม่หยุดยั้ง

เพียงเวลาแค่หนึ่งปี พลังของเขาก็พัฒนาแบบก้าวกระโดดจนสั่งสมความน่าเกรงขามถึงขีดสุด!

แม้แต่ตัวซัมเมอร์เองก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าตอนนี้ตนเก่งแค่ไหน... แต่ในเมื่อเขาสามารถซัดโจรสลัดค่าหัว 300 ล้านร่วงได้ในหมัดเดียว อย่างน้อยๆ ก็ต้องระดับเดียวกับ พลเรือเอก แล้วไม่ใช่หรือ?

ส่วนความแข็งแกร่งของ ฮาคิเกราะ นั้น... ยิ่งไม่ต้องจินตนาการให้เสียเวลา

ถึงตอนนี้ ซัมเมอร์ผลาญเงินไปเกือบพันล้านเบรีแล้ว และอีกไม่นานเขาก็จะสามารถปลดล็อกเทมเพลตความสามารถใหม่ได้

เพราะความแข็งแกร่งที่เกินเบอร์ไปมาก ในน่านน้ำนอร์ธบลู... โจรสลัดที่มีค่าหัวตั้งแต่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินไปจนถึงพวกตัวเป้ง แทบจะถูกซัมเมอร์กวาดล้างจนเกลี้ยง

ตอนนี้เหลือแค่พวกโจรสลัดกระจอกๆ ที่ไม่เชื่อเรื่องดวงเท่านั้นที่ดาหน้าเข้ามาหาที่ตาย ส่วนพวกเขี้ยวลากดิน พอได้ยินชื่อซัมเมอร์ก็พากันหนีหายไปจนหมด

เพื่อจะแข็งแกร่งขึ้นและครอบครองเทมเพลตใหม่ จำเป็นต้องใช้เงินมหาศาลมาสนับสนุน และลำพังการล่าในนอร์ธบลูคงไม่เพียงพออีกต่อไป

ดังนั้น เมื่อได้พบกับ โมโมอุซางิ กิออน ซัมเมอร์จึงตอบรับคำเชิญและติดตามเธอมายัง มารีนฟอร์ด อย่างง่ายดาย

“ซัมเมอร์! นายมาที่นี่ได้ยังไง!? พ่อกับแม่ยอมปล่อยนายมางั้นเหรอ?”

คิซารุ โบร์ซาลิโน่ มีสีหน้าตกใจ สิ่งแรกที่เขาห่วงไม่ใช่ความเก่งกาจของซัมเมอร์ แต่สงสัยว่าเจ้าเปี๊ยกนี่รอดพ้นจากอ้อมอกพ่อแม่ที่รักและหวงแหนปานดวงใจมาได้ยังไงต่างหาก!

“พี่โบร์ซาลิโน่...”

“แน่นอนสิ ตอนแรกพ่อกับแม่ก็ไม่ยอมท่าเดียว หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอม... จนกระทั่งวันหนึ่ง ชั้นถล่มเรือโจรสลัดทั้งลำราบคาบต่อหน้าต่อตาพวกเขา... ถึงได้ยอมไงล่ะ”

ซัมเมอร์โบกมือไปมาอย่างไม่ยี่หระ พูดจาด้วยท่าทีแก่แดดเกินวัย

คิซารุถึงกับพูดไม่ออก แต่พอนึกถึงนิสัยพ่อแม่... ก็คงจริง ถึงจะรักลูกแค่ไหน แต่เมื่อถึงเวลาที่ลูกชายต้องออกไปเผชิญโลกกว้าง ถ้าพิสูจน์ได้ว่าดูแลตัวเองได้ พวกท่านคงไม่ขัดขวางจนเกินงาม

ลูกผู้ชายก็ต้องออกไปท่องทะเล... ถ้ามีฝีมือพอจะเอาตัวรอดได้น่ะนะ

“เดี๋ยวนะ... แล้วไปเอาความเก่งกาจขนาดนี้มาจากไหนเจ้าหนู!? จำได้ว่าเมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา ชั้นเพิ่งสอนพื้นฐานการต่อสู้แบบทหารเรือให้นายไปเองไม่ใช่รึไง?”

ในที่สุด คิซารุก็ตั้งสติได้และเริ่มเอะใจกับความจริงที่อยู่ตรงหน้า

น้องชายของชั้นคือคนที่ฆ่าโจรสลัด 300 ล้าน... ด้วยหมัดเดียวที่ซัดคนปลิวทะลุภูเขาหลายลูกเนี่ยนะ!?

สิ้นเสียงคำถาม จอมพลเรือเซ็นโงคุ, การ์ป, อาคาอินุ, อาโอคิจิ และคนอื่นๆ ต่างพากันหูผึ่ง ส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นมาทันที

เพิ่งสอนเมื่อปีใหม่? นั่นมันยังไม่ถึงปีเลยนี่หว่า

“พี่ชาย... พี่คงไม่รู้สินะว่าชั้นน่ะมีพรสวรรค์ฟ้าประทาน... เก่งมาตั้งแต่เกิดแล้ว”

ซัมเมอร์โยนความดีความชอบทั้งหมดให้กับสิ่งที่เรียกว่า ‘พรสวรรค์’ หน้าตาเฉย

เหตุผลอื่นคงฟังไม่ขึ้นสำหรับเด็กแปดขวบ... ขนาด หนวดขาว ตอนอายุเท่านี้ยังไม่เก่งขนาดนี้เลยมั้ง

จะให้อธิบายยังไงได้? ให้คำว่าพรสวรรค์รับจบไปก็แล้วกัน

“.....”

คิซารุ โบร์ซาลิโน่ พูดไม่ออก

เออ... ให้ตายสิ จะให้เถียงยังไง? นายเป็นน้องชายแท้ๆ ของชั้นที่มีพรสวรรค์ล้นเหลือ... งั้นก็แปลว่าพรสวรรค์ของชั้นก็ต้องไม่ธรรมดาเหมือนกันสินะ

อย่างไรก็ตาม คิซารุก็แอบยอมรับจุดนี้อยู่บ้าง

เพราะตอนนั้น พรสวรรค์ของซัมเมอร์ดูร้ายกาจจริงๆ... แค่มองปราดเดียวก็ทำตามได้แล้ว

“ฮาคิเกราะ ของหนูน้อยซัมเมอร์... ร้ายกาจของจริงค่ะ”

“ข้อนี้ปฏิเสธไม่ได้เลย ฮาคิเกราะขั้นสุดยอดนั่น... แข็งแกร่งในระดับที่ต่อกรกับ พลเรือโทการ์ป ได้สบายๆ!”

โมโมอุซางิ กิออน พูดแทรกขึ้นมาตรงๆ โดยไม่สนว่าซัมเมอร์หรือคิซารุจะฟังอยู่

แม้เธอจะยังไม่เคยเห็นการ์ปเอาจริงเต็มสูบ แต่จากพลังที่สัมผัสได้... เจ้าหนูซัมเมอร์มีพลังระดับนั้นแน่นอน!

ฮาคิเกราะระดับนี้... ถ้าไม่ผ่านการฝึกฝนชนิดรากเลือด ไม่มีทางไปถึงขั้นนั้นได้!

แต่นี่คือเด็กแปดขวบ! ถ้าไม่เห็นกับตา ใครจะไปเชื่อลง?

ได้ยินแบบนี้ ทุกคนในห้อง รวมถึงคิซารุ โบร์ซาลิโน่ ต่างทำหน้าประหลาดใจปนพิกลพิลึกยิ่งกว่าเดิม

ฮาคิเกราะ!?

ระดับเดียวกับพลเรือโทการ์ปเนี่ยนะ!?

พลังจิตและพละกำลังมหาศาลขนาดนั้น ซ่อนอยู่ในร่างเล็กจ้อยแค่นี้ได้ยังไง?

อย่าลืมนะว่าต่อให้ บิ๊กมัม จะเก่งมาตั้งแต่เด็ก แต่บิ๊กมัมก็มีร่างกายใหญ่โตผิดมนุษย์มาตั้งแต่เกิด!

ปฏิกิริยาของคิซารุไม่ต่างจากคนอื่น ดูเหมือนเขาจะแทบไม่ได้กลับบ้าน หรือถ้ากลับก็คงอยู่ไม่นาน เลยไม่รู้เรื่องความเก่งกาจของน้องชายตัวเอง

ก็สมเหตุสมผล... พลเรือเอกมีแค่สามคน งานรัดตัวจนแทบไม่มีเวลาหายใจ จะเอาเวลาไหนกลับบ้าน

แต่ในเมื่อโมโมอุซางิยืนยัน... ทุกคนรู้ดีว่าในฐานะ ‘แคนดิเดตพลเรือเอก’ เธอไม่มีทางพูดเล่นเรื่องแบบนี้แน่

ฮาคิเกราะของเด็กแปดขวบคนนี้... คือของจริง

“ไม่ว่าจะยังไง นี่คือเรื่องดี... ซัมเมอร์เป็นคนกันเอง”

“ถึงจะยังเด็ก... แต่ก็เข้ากองทัพเรือได้ การรับใช้ความยุติธรรมคือหนทางที่ถูกต้องแล้ว”

จอมพลเซ็นโงคุหัวเราะร่า ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างเมตตา

นี่คืออัจฉริยะ แถมเป็นน้องชายแท้ๆ ของคิซารุ... ภูมิหลังและคุณสมบัติขาวสะอาดไร้ที่ติ

มาถึงที่ขนาดนี้แล้ว ยังไงก็ต้องคว้าตัวไว้ในกองทัพเรือให้ได้

“ถูกต้องที่สุด”

“แปดขวบยังขนาดนี้ โตขึ้นจะขนาดไหน... เผลอๆ ตอนแปดขวบ บิ๊กมัม แห่งสี่จักรพรรดิยังไม่ดุเท่านี้เลยมั้ง”

การ์ปยิ้มกว้างอย่างชอบใจ

ส่วนเรื่อง ‘มือซุกซน’ หรือ ‘ความหื่นกาม’ เล็กๆ น้อยๆ ที่เห็นเมื่อกี้... ช่างหัวมันปะไร?

“ลุงเซ็นโงคุอยากให้ผมเข้ากองทัพเรือใช่ไหม? ไม่มีปัญหา... แต่ต้องจ่ายนะ! ผมต้องการหาเงิน... เยอะๆ ด้วย”

ซัมเมอร์กะไว้แล้ว... เขาไม่อ้อมค้อม บอกความต้องการออกไปตรงๆ

ที่มาเป็นทหารเรือก็เพื่อหาเงินนี่แหละ

เกาะต้นไม้ใหญ่ย่อมได้ร่มเงาดีกว่า... และองค์กรที่รวยที่สุดในโลก จะเป็นใครไปได้นอกจาก รัฐบาลโลก?

จอมพลเซ็นโงคุได้ยินดังนั้นก็โบกมืออย่างป๋าๆ ทันที

“ไม่มีปัญหา!”

“ชั้นจะแต่งตั้งให้เธอเป็น พลเรือตรี... รับเงินเดือน 500,000 เบรีไปเลย!”

เซ็นโงคุประกาศอย่างใจป้ำ

เงินเดือนระดับนี้ถือว่าสูงมาก เขาอยากได้เงินใช่ไหม? เซ็นโงคุเชื่อว่าข้อเสนอนี้ต้องล่อใจเด็กน้อยได้แน่ๆ

“น้อยไป”

ทว่า ผิดคาด... ซัมเมอร์ส่ายหน้าปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด

ท่าทางนิ่งเฉยภายใต้แว่นดำ ทำเอาเซ็นโงคุและคนอื่นๆ ถึงกับอึ้งกิมกี่

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═