บทที่ 2 ... เทมเพลตแกร่งไร้สิ้นสุด: ฮาคิเกราะ

บทที่ 2 ... เทมเพลตแกร่งไร้สิ้นสุด: ฮาคิเกราะ

พลเรือเอกอาคาอินุ, พลเรือเอกอาโอคิจิ, การ์ป, เซ็นโงคุ หรือแม้แต่เสนาธิการซึรุ... สายตาของทุกคนที่มองโบร์ซาลิโน่แฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด

ลึกๆ แล้วพวกเขาเริ่มเชื่อคำพูดของคิซารุ โบร์ซาลิโน่เข้าให้แล้ว... ในทางสรีรวิทยาคงไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้ ต้องยอมรับจริงๆ ว่าพ่อแก่แม่เฒ่าคู่นั้น... ไฟแรงเหลือเกิน

“น้องชายชั้นน่ะนะ หลงมาเกิดเอาตอนพ่อแม่แก่มากแล้ว ทุกคนคงเข้าใจใช่ไหมล่ะ... พวกเขาเห่อลูกคนนี้มาก ไม่ยอมปล่อยให้คลาดสายตาจนถึงตอนนี้เลยเชียว~”

มุมปากภายใต้แว่นตากันแดดทรงกบของคิซารุกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ทำเอาทุกคนในห้องยิ่งพูดไม่ออกเข้าไปใหญ่

ทำยังกับแกไม่เป็นแบบนั้นงั้นแหละ!

“อะแฮ่ม...”

เห็นบทสนทนาเริ่มออกทะเลไปไกล จอมพลเรือเซ็นโงคุจึงกระแอมไอเสียงดังเพื่อดึงความสนใจทุกคนกลับมา

“โมโมอุซางิเจอตัวเขาแล้ว... และตั้งใจจะพาเขาเข้าสังกัดกองทัพเรือของเรา”

“นี่คือรูปถ่ายที่เพิ่งส่งมาเมื่อไม่นานนี้... อีกเดี๋ยวเจ้าตัวคงมาถึง”

กลับสู่ประเด็นหลัก... เซ็นโงคุพูดพลางค้นโต๊ะทำงาน หยิบรูปถ่ายปึกหนึ่งออกมาแจกจ่ายให้ทุกคน

อาคาอินุ, คิซารุ และอาโอคิจิเข้าใจทันทีว่าวันนี้ไม่ใช่แค่มานั่งจิบชาคุยเล่น จอมพลเซ็นโงคุต้องการให้ทุกคนช่วยประเมิน ‘เจ้าเปี๊ยกอัจฉริยะ’ คนนี้ด้วย

การ์ป, อาโอคิจิ และคนอื่นๆ รับรูปถ่ายมาพิจารณา... อยากรู้เหลือเกินว่าเด็กแปดขวบที่ล้มโจรสลัดค่าหัว 300 ล้านได้หน้าตาเป็นยังไง

ทันทีที่เห็น... ทุกคนขมวดคิ้วพร้อมกัน

เด็กคนนี้ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ถ้าดูจากโครงหน้าถือว่าน่ารักทีเดียว

แต่ติดอยู่อย่างเดียว... ทำไมเด็กคนนี้หน้าตาไม่เหมือนคิซารุเลยสักนิด?!

สวมแว่นตากันแดดทรงกลมสีเดียวกับคิซารุเป๊ะๆ แต่เจ้าหนูนี่ดันหล่อเหลาเอาการ?

“เดี๋ยวนะ คิซารุ?”

อาโอคิจิ, อาคาอินุ, การ์ป, เซ็นโงคุ และซึรุ มองเจ้าหนูโชตะวัยแปดขวบในรูปสลับกับมองหน้าคิซารุไปมา

พี่น้องท้องเดียวกันแน่นะ? คนนึงหล่อ อีกคนหน้าตา... เจ้าเล่ห์กวนโอ๊ย? หรือเพราะวัยต่างกันเลยมองไม่ออก?

คิซารุ โบร์ซาลิโน่ที่ไม่ได้สนใจอะไรในทีแรก เริ่มรู้สึกถึงสายตาแปลกๆ ที่ทิ่มแทง เขาละสายตาจากเล็บมือตัวเองแล้วเหลือบมองมาอย่างเกียจคร้าน...

“หือ... เอ๊ะ!?”

แวบแรกที่เห็น... ตาของโบร์ซาลิโน่เบิกกว้างทันที!

“นี่มันน้องชายชั้นไม่ใช่รึไง!?”

คิซารุมึนงงไปชั่วขณะ ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

สองมือคว้าเอารูปถ่ายขึ้นมาเพ่งมองอย่างละเอียด... ถึงไม่ได้เจอนานและดูโตขึ้นหน่อย แต่หน้าตาไม่เปลี่ยนไปเลย!

โดยเฉพาะแว่นตานั่น... เขาเป็นคนให้เองกับมือ!

“โบร์ซาลิโน่?”

“น้องนายเรอะ!?”

“น้องแท้ๆ ของแกจริงๆ เรอะ!?”

เซ็นโงคุ, การ์ป, อาโอคิจิ และคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า

อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้... เด็กแปดขวบสองคนที่พูดถึงดันเป็นคนเดียวกัน!?

น้องชายแท้ๆ ของพลเรือเอกคิซารุ!?

“ขออนุญาตรายงานตัวค่ะ!”

ทันใดนั้นเอง

ห้องทำงานจอมพลที่กำลังจอแจพลันเงียบกริบ

เสียงนี้... โมโมอุซางิ!

เธอพาเจ้าหนูอัจฉริยะแปดขวบคนนั้นกลับมาแล้วสินะ?

“อืม... เข้ามาได้!”

ทุกคนในห้องรีบเก็บสีหน้าตกใจ ปรับท่าทีให้ดูเคร่งขรึมเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ประตูห้อง... ถูกเปิดออก!

โมโมอุซางิผู้สง่างามยืนอยู่ที่ประตู ผมเกล้าสูง พกดาบยาวข้างกาย แววตามุ่งมั่นจริงจัง

และข้างกายเธอ... คือเด็กชายในชุดสูทตัวจิ๋วแสนเนี้ยบ สวมแว่นตากันแดดทรงกลมคล้ายคิซารุ

มือข้างหนึ่ง... มือข้างหนึ่งวางแหมะอยู่บนต้นขาขาวเนียนของโมโมอุซางิ!

แถมสีหน้าเคลิบเคลิ้มนั่น... บรรยายได้คำเดียวว่า... โคตรหื่นกาม!

“เวรเอ้ย! สีหน้านั่น... ถอดแบบคิซารุมาเปี๊ยบ!”

อาโอคิจิ คุซันคิดในใจด้วยความช็อก ตาเบิกโพลง

การ์ปและเซ็นโงคุยิ่งของขึ้น เมื่อเห็นมือน้อยๆ นั่นวางอยู่บนต้นขาขาวผ่อง... กัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้!

ไอ้หนูโชตะนี่หน้าตาดีแท้ๆ แต่ดันทำเรื่องแบบเดียวกับที่คิซารุชอบทำเป๊ะ?

“อะไรกันเนี่ย... เกิดอะไรขึ้น!? น้องชายชั้นจริงๆ ด้วยแฮะ!”

โบร์ซาลิโน่ยิ่งมึนตึ้บกว่าเดิม

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนได้แต่นั่งอึ้ง

นี่น่ะเหรอเด็กแปดขวบที่ฆ่าโจรสลัด 300 ล้าน... น้องชายแท้ๆ ของคิซารุ?

พิมพ์เดียวกันชัดๆ

“สวัสดีครับ ท่านจอมพลเซ็นโงคุ!”

“คุณพลเรือเอกอาคาอินุ... คุณพลเรือเอกอาโอคิจิ... พี่ชายคิซารุ...”

“ว้าว นี่มันคุณพลเรือโทการ์ปตัวเป็นๆ! โอ้~ แล้วก็คุณซึรุผู้เลอโฉม~”

เจ้าเด็กแปดขวบสวมแว่นดำโค้งคำนับทักทายทีละคนอย่างคล่องแคล่ว ดูเหมือนจะรู้จักทุกคนในห้องเป็นอย่างดี

และไอ้ ‘มือปลาหมึก’ น้อยๆ นั่น... ก็ยังอุตส่าห์ลูบไล้ต้นขาขาวๆ ของโมโมอุซางิไประหว่างที่ก้มโค้ง...

“.....”

จอมพลเซ็นโงคุและคนอื่นๆ เงียบกริบ

แม้แต่คิซารุยังต้องหันไปมองหน้าอาโอคิจิกับอาคาอินุ

สายตาของสองพลเรือเอกเหมือนจะสื่อว่า... ‘ถึงหน้าจะไม่เหมือนแกเท่าไหร่ แต่คอนเฟิร์มแล้วล่ะ... น้องแกจริงๆ นั่นแหละ’

“สวัสดีจ้ะ พ่อหนูน้อย”

ในที่สุด ซึรุก็เป็นคนแรกที่เอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม

จากนั้น เซ็นโงคุจึงหันไปทางโมโมอุซางิ

“โมโมอุซางิ... รายงานมาก่อน”

“ค่ะ ท่านเซ็นโงคุ เรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ...”

โมโมอุซางิ กิออน ดูจะไม่ถือสาการลวนลามเล็กๆ น้อยๆ ของเด็กชาย... ก็แหม เขาเป็นแค่เด็กตัวเล็กน่ารักนี่นา

“ตอนที่ดิฉันไปทำภารกิจที่นอร์ธบลูเสร็จสิ้น ระหว่างทางกลับผ่านเกาะเล็กๆ เกาะหนึ่ง และสังเกตเห็นร่องรอยการต่อสู้ พอรีบตามไปดูก็เห็นเงาเล็กๆ กำลังรับมือกับกลุ่มโจรสลัด”

“ก็คือคนข้างๆ ดิฉันนี่แหละค่ะ... แค่หมัดเดียว เขาต่อยกัปตันโจรสลัดลอยกระเด็น ทะลุภูเขาไปหลายลูก... กัปตันคนนั้นตายคาที่ทันที!”

กิออนยังคงทึ่งเมื่อนึกย้อนไป ตอนที่เดินเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้เห็นชัดว่าเป็นแค่เด็กแปดขวบ

วินาทีนั้น จอมพลเซ็นโงคุ, พลเรือโทการ์ป, อาคาอินุ และทุกคน ต่างหันขวับมามองร่างเล็กจ้อยนั้นด้วยความตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

เด็กตัวแค่นี้ต่อยคนปลิวทะลุภูเขาหลายลูกด้วยหมัดเดียว!?

ดูเหมือนการที่เจ้าเปี๊ยกนี่จัดการโจรสลัด 300 ล้านได้ จะเป็นเพราะฝีมือของจริงสินะ!

ไม่นานนัก สายตาของเซ็นโงคุ, การ์ป, อาโอคิจิ, อาคาอินุ และซึรุ ก็พุ่งเป้าไปที่คิซารุซึ่งกำลังยืนอึ้ง

“มองหน้าชั้นทำไมกันเนี่ย? ชั้นก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกันนะ! น้องชายชั้นไปเก่งขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”

คิซารุมึนงงไปหมด ในใจเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

ขณะเดียวกัน เด็กชายวัยแปดขวบยังคงทำสีหน้าปกติ... แฝงความกวนโอ๊ยและหื่นกามนิดๆ

เขารู้จักคนเหล่านี้ดีทุกคน

‘ซัมเมอร์’ ... น้องชายแท้ๆ ของคิซารุ โบร์ซาลิโน่ เดิมทีชื่อบอร์ซาล... ช่างเถอะ ไม่สำคัญ ตอนนี้เขาชื่อซัมเมอร์

ซัมเมอร์... ผู้ข้ามมิติจากโลกปัจจุบันมาสู่โลกวันพีซ

มาที่โลกนี้ เขาเริ่มจากศูนย์ น่าเสียดายที่จนป่านนี้เขาก็ยังติดอยู่ในร่างเด็กแปดขวบ

แต่เพราะมีพี่ชายเป็นถึงพลเรือเอกคิซารุ...หนึ่งในขุมกำลังรบสูงสุดของกองทัพเรือ ซัมเมอร์จึงเติบโตมาอย่างสุขสบายและแข็งแรง

จนกระทั่ง... เขาปลุก ‘ระบบ’ ที่ผู้ข้ามมิติมักจะมีกันได้สำเร็จ!

ระบบที่ทำให้แข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร้ขีดจำกัดผ่านการ ‘ใช้เงิน’ และ ‘การต่อสู้’!

ตอนที่ซัมเมอร์เปิดใช้งานระบบ เขาได้สุ่มเทมเพลตความสามารถ... สุ่มเลือกหนึ่งอย่างจาก ฮาคิทั้งสามสี หรือ พลังผลปีศาจต่างๆ

และผลลัพธ์สุดท้ายที่ได้มาคือ... เทมเพลตแกร่งไร้สิ้นสุดสำหรับ: ฮาคิเกราะ!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═