บทที่ 1 ... คิซารุ: พระช่วย! เจ้านี่คือน้องชายของชั้นเรอะ

บทที่ 1 ... คิซารุ: พระช่วย! เจ้านี่คือน้องชายของชั้นเรอะ

สายลมทะเลพัดโชย... ธงสัญลักษณ์นกนางนวลคาบตาชั่งแห่งความยุติธรรมโบกสะบัดเหนือลานกว้าง มารีนฟอร์ด

ณ หอคอยที่สูงตระหง่านที่สุดของป้อมปราการแห่งกองทัพเรือ คือที่ตั้งของห้องทำงานจอมพลเรือ

ในเวลานี้ เหล่าขุนพลชั้นสูงของกองทัพเรือต่างนั่งประจำที่... จอมพลเรือเซ็นโงคุ, วีรบุรุษในตำนาน พลเรือโทการ์ป, เสนาธิการกองทัพเรือ คุณซึรุ และ สามพลเรือเอก...ขุมกำลังรบสูงสุดของกองทัพเรือ!

หน้าต่างถูกเปิดกว้างรับลมทะเล พวกเขาจิบชาร้อนพลางปรึกษาหารือ...

“หนวดดำงั้นรึ?”

“ใช่... ไอ้ตัวไร้ชื่อจากกลุ่มโจรสลัดหนวดขาว สังหารหัวหน้าหน่วยที่ 4 แล้วแปรพักตร์หนีออกมา”

“ชื่อของมันคือ... มาร์แชล D ทีช”

คิซารุนั่งแคะเล็บเล่น ก่อนจะเอ่ยขึ้นเนิบๆ หลังครุ่นคิดครู่หนึ่ง

เจ้าหนวดดำทีชคนนี้ช่างกล้าบ้าบิ่นนัก... ทรยศกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวได้อย่างหมดจด ถึงขั้นกล้าลงมือทำร้ายพวกพ้องของตัวเอง

อาคาอินุและอาโอคิจิ สองพลเรือเอกที่นั่งอยู่ข้างๆ ต่างขมวดคิ้วมุ่น

เพียงเห็นแค่รูปถ่าย พวกเขาก็รู้สึกไม่ถูกชะตากับเจ้าหนวดดำนี่แล้ว

“ยังไม่รู้ท่าทีของหนวดขาว... แต่เขาเพิ่งส่ง ‘หมัดอัคคี เอส’ หัวหน้าหน่วยที่ 2 ลงจากเรือโมบี้ดิ๊ก เพื่อออกไล่ล่าหนวดดำ”

พลเรือโทซึรุ ผมสีดอกเลา วางมือบนโต๊ะ สายตาจมดิ่งในห้วงความคิด

คำพูดนั้นทำให้การ์ปที่กำลังยกชาขึ้นดื่มข้างๆ ถึงกับชะงักมือ

“ยังมีอีกหลายเรื่องที่เรายังไม่กระจ่าง... ท้องทะเลช่วงนี้ไม่สงบเอาเสียเลย”

“อย่างเช่น ‘การพบกันของสองจักรพรรดิ’ เมื่อไม่กี่วันก่อน... ทำไม ‘ผมแดง แชงคูส’ ถึงต้องถ่อไปคุยกับ ‘หนวดขาว’ ด้วยตัวเอง? พวกมันคุยอะไรกัน...?”

จอมพลเรือเซ็นโงคุ สวมแว่นตากรอบรูปกบและเคาะเคราถักเปียของตน เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทว่าแววตากลับแฝงความกังวลลึกๆ

สี่จักรพรรดิแต่ละคนคือโจรสลัดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในท้องทะเล มีขุมกำลังมหาศาล!

การที่ ‘ผมแดง’ กับ ‘หนวดขาว’ มาเจอกัน เสี่ยงจะก่อให้เกิดปัญหาใหญ่หลวงได้ทุกเมื่อ

“‘ไคโด ร้อยอสูร’ เองก็เริ่มเคลื่อนไหวในโลกใหม่ ดูเหมือนจะมีการลักลอบค้าอาวุธจำนวนมหาศาล...”

“ส่วนอีกทาง... ‘กลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัม’ ก็กำลังก่อสงครามขยายอำนาจไม่หยุดหย่อน”

อาคาอินุ ซากาซึกิ เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เหตุการณ์ประดังเข้ามาไม่หยุดหย่อน... ทั่วทั้ง ‘โลกใหม่’ กำลังปั่นป่วน สร้างแรงกดดันให้ศูนย์บัญชาการกองทัพเรือไม่น้อย จนคนในห้องจอมพลต่างพากันถอนหายใจ

“ไม่ใช่แค่โลกใหม่ที่ปั่นป่วน... ตอนนี้มีหน้าใหม่โผล่ขึ้นมาเต็มทะเลไปหมด”

พูดถึงตรงนี้ เซ็นโงคุเหลือบตามองการ์ปที่กำลังจิบชาอย่างสบายใจเฉิบ ไม่ได้เก็บเรื่องพวกนี้มาใส่หัวสักนิด

“มองชั้นแบบนั้นทำไม?”

การ์ปถามหน้าตาเฉย

เซ็นโงคุทำเมินใส่เขาแล้วพูดต่อ

“ประเด็นคือ... มี ‘เจ้าเปี๊ยก’ ที่น่าเหลือเชื่อโผล่มาคนนึง... ร้ายกาจยิ่งกว่าพวก ‘ซูเปอร์โนวา’ (รุกกี้หน้าใหม่) พวกนั้นเสียอีก”

ขณะที่เซ็นโงคุพูด ใบหน้าเคร่งขรึมของเขากลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ... คล้ายกับ... ชื่นชม?

“โห... ร้ายกาจแค่ไหนกันเชียว~?”

คิซารุ โบร์ซาลิโน่ เอ่ยเนิบๆ นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีไม่ยี่หระ

ส่วนอาคาอินุ ซากาซึกิ และอาโอคิจิ คุซัน ที่ดูง่วงงุนแทบไม่ตอบสนอง

‘ซูเปอร์โนวา’ ที่ว่าแน่แต่ยังเข้าโลกใหม่ไม่ได้เนี่ยนะ? ในฐานะพลเรือเอก...กำลังรบสูงสุด พวกเขาไม่รู้สึกตื่นเต้นสักนิด

กลับกัน การ์ปที่นั่งอยู่บนโซฟากลับดูสนใจขึ้นมา

“ซูเปอร์โนวารึ? เจ้าลูฟี่... เอ้ย ‘เจ้าหมวกฟาง’ ก็เป็นหนึ่งในซูเปอร์โนวานี่หว่า เจ้านั่นเทียบกับหลานชั้นได้รึเปล่า?”

การ์ปหัวเราะร่า... ในสถานการณ์นี้เรียกฉายาดีกว่าเรียกลูฟี่ตรงๆ

ทุกคนในที่นั้นชินชากับท่าทีของเขาแล้ว เซ็นโงคุค้อนขวับใส่การ์ปอย่างเอือมระอา ก่อนจะสาธยายเรื่อง ‘เจ้าเปี๊ยก’ คนนี้ให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด

“เขาไม่ใช่โจรสลัด”

“หนึ่งปีก่อน เขาปรากฏตัวที่ ‘นอร์ธบลู’ รับภารกิจคุ้มกันอาณาจักรแห่งหนึ่ง และจัดการโจรสลัดค่าหัว 30 ล้านเบรีได้อยู่หมัด”

แม้นอกแกรนด์ไลน์ ค่าหัว 30 ล้านเบรีก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ โจรสลัดระดับนั้นย่อมมีเขี้ยวเล็บพอตัว

“ซูเปอร์โนวาจากนอร์ธบลูอีกแล้วเหรอเนี่ย~? บ้านเกิดชั้นนี่ผลิตคนเก่งๆ ออกมาง่ายจังน้า~”

คิซารุ โบร์ซาลิโน่ เอ่ยหยอกเย้า ทำเอาอาโอคิจิ การ์ป และคนอื่นๆ ถึงกับพูดไม่ออก

อะไรของมัน? ชมตัวเองชัดๆ!

เซ็นโงคุกระแอมเบาๆ แล้วเล่าต่อ

“หลังจากนั้น เจ้าเปี๊ยกนี่ก็รับงานเพิ่ม... สรุปง่ายๆ คือทำตัวเหมือน ‘นักล่าค่าหัว’”

“ภายในปีเดียว... ไล่กวาดล้างโจรสลัดตั้งแต่นอร์ธบลูจนถึงแกรนด์ไลน์... สังหารโจรสลัดค่าหัวสูงสุดถึง 300 ล้านเบรี!”

คราวนี้ สามพลเรือเอกหันขวับมามองเซ็นโงคุเป็นตาเดียว

“300 ล้าน? โจรสลัดระดับนั้นมีอิทธิพลมากในแกรนด์ไลน์... การจัดการได้แสดงว่าฝีมือไม่ธรรมดา”

“แต่พวกเราน่าจะเคยได้ยินชื่อคนแบบนั้นสิ?”

อาโอคิจิพยายามนึกย้อน เขาใช้เวลาในแกรนด์ไลน์บ่อย แต่ไม่เคยได้ยินชื่อคนคนนี้มาก่อน

ซากาซึกิและคิซารุพยักหน้าเห็นด้วย

ค่าหัวระดับนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ถ้าไม่เก่งกาจสุดๆ ก็ต้องโหดเหี้ยมอำมหิต

การที่เจ้าหมอนี่จัดการโจรสลัดระดับบิ๊กได้ก่อนจะเข้าโลกใหม่... ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

“เพราะหมอนั่นปิดบังตัวตน... ทำให้เกิดการประเมินผิดพลาด”

“พวกนายคงจำได้ ที่เคยคิดว่าเป็นฝีมือยอดขุนพลคนใดคนหนึ่งของสี่จักรพรรดิ... จนกระทั่ง ‘โมโมอุซางิ’ ไปนอร์ธบลูเมื่อเร็วๆ นี้ ถึงได้เห็นโฉมหน้าแท้จริง... ซึ่งน่าตกใจมาก”

เซ็นโงคุอธิบาย และสามพลเรือเอกก็เริ่มจำได้

จริงสิ... มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นจริงๆ พวกเขาเคยคิดว่าเป็นฝีมือของ ‘หมัดอัคคี เอส’ ที่บังเอิญผ่านไปแถวนั้นด้วยซ้ำ

แต่อาคาอินุ ซากาซึกิ, คิซารุ และอาโอคิจิ ต่างยังคงไม่ปักใจเชื่อในความสำคัญ

ถ้าไม่ใช่โจรสลัด ก็ไม่ค่อยเกี่ยวกับพวกเขาเท่าไหร่ แม้การฆ่าโจรสลัด 300 ล้านในนอร์ธบลูจะน่าทึ่ง แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร... แค่แปลว่ามีฝีมือหน่อยก็แค่นั้น

“คุณเซ็นโงคุครับ... ก็แค่จัดการโจรสลัด 300 ล้าน มันจะน่าทึ่งขนาดไหนกันเชียว?”

อาโอคิจิหาวหวอด เอ่ยอย่างเบื่อหน่าย

จอมพลเรือเซ็นโงคุกวาดตามองความเฉยชาของเหล่าพลเรือเอก แล้วหันไปมองท่าทีสนอกสนใจของพลเรือโทการ์ป

เสนาธิการซึรุที่รูเรื่องนี้อยู่แล้ว ยังคงนั่งนิ่งสงบ

“การฆ่าโจรสลัด 300 ล้านอาจดูไร้ค่าสำหรับพวกนาย...”

“แต่ยอดฝีมือคนนี้... อายุเพียง 8 ขวบ”

เซ็นโงคุเอ่ยทิ้งท้ายประโยค พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ

ชัดเจน... ความตกตะลึงของทุกคนเป็นไปตามที่เขาคาดไว้

“แปดขวบ!!?”

อาโอคิจิกับคิซารุมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

อาคาอินุและการ์ปเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน

ถ้ารุ่นวัยรุ่นยังพอว่า... แต่นี่แปดขวบ! ร่างกายยังโตไม่เต็มที่ด้วยซ้ำ!

เด็กแปดขวบเขาทำอะไรกัน? ยังไม่ทันได้เกณฑ์ทหารเข้ากองทัพเรือด้วยซ้ำมั้ง!

“น่ากลัวจริงๆ เด็กสมัยนี้~ ดุร้ายตั้งแต่อายุแปดขวบเชียว...”

“พูดถึงเรื่องนี้... ชั้นเองก็มีน้องชายแท้ๆ ที่อายุแปดขวบเหมือนกันนะ~”

คิซารุ โบร์ซาลิโน่ อุทานออกมา พลางนึกถึงครอบครัวตัวเองโดยไม่ตั้งใจ

ทันใดนั้น ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก

คิซารุ... แกดูสถานการณ์บ้างไหม? ลูกหลานชาวบ้านเขาเก่งเทพจนน่าตกใจ... แกดันเอาเรื่องน้องชายแปดขวบของตัวเองมาอวดข่มซะงั้น

“แกอายุ 56 แล้ว... ยังมีน้องชายแปดขวบอีกเรอะ?!”

การ์ปตกใจยิ่งกว่าเดิม! ปากอ้าค้างจนกรามแทบหลุด สีหน้าเหมือนเห็นผี

เจอสายตาเอือมระอาของทุกคนที่จ้องเขม็ง คิซารุได้แต่ยักไหล่

“ก็ชั้นมีน้องชายแปดขวบจริงๆ นี่นา... จะให้ทำไงได้ พ่อแก่แม่เฒ่าของชั้นสมัยนั้น... ไฟยังแรงอยู่นี่เนอะ~”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═