บทที่ 33: เชฟมากิโนะเข้าร่วมกลุ่ม

บทที่ 33: เชฟมากิโนะเข้าร่วมกลุ่ม

“ทุกคน พักผ่อนกันตามสบายสักสองสามชั่วโมงนะ ไปหาซื้อเสบียงจากในหมู่บ้านมาตุนไว้ แล้วเดี๋ยวเราค่อยออกเดินทางกัน” คุ้กประกาศ อนุญาตให้ลูกเรือมีเวลาว่างส่วนตัว

ก่อนที่จะเอ่ยปากชวนมากิโนะอย่างเป็นทางการ คุ้กอยากทำความรู้จักเธอให้มากกว่านี้ ในเนื้อเรื่องต้นฉบับมีข้อมูลเกี่ยวกับเธอน้อยมาก

ดังนั้น เขาจึงเดินเตร็ดเตร่ไปรอบๆ หมู่บ้าน พูดคุยกับชาวบ้านเพื่อสืบถามเรื่องราวชีวิตความเป็นอยู่ของมากิโนะ

ในขณะเดียวกัน ที่ร้านเหล้า มากิโนะกำลังง่วนอยู่กับการล้างจานและทำความสะอาดร้านอย่างขยันขันแข็ง เธอคอยดูแลความเรียบร้อยและบริหารร้านด้วยตัวคนเดียว

“มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?” เธอถามอย่างใจดี พลางเช็ดมือที่เปียกกับผ้ากันเปื้อนแล้วยิ้มให้กับร่างที่เพิ่งเดินเข้ามา

แฮนค็อกนั่นเอง

แฮนค็อกกัดริมฝีปากล่าง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโค้งคำนับลงต่ำ สร้างความประหลาดใจให้แก่มากิโนะเป็นอย่างมาก

“คุณ... พอจะพิจารณาร่วมเดินทางไปกับพวกเราได้ไหมคะ?” แฮนค็อกถาม น้ำเสียงแผ่วเบาแต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจ นี่เป็นครั้งแรกที่แฮนค็อกยอมก้มหัวให้ใครอื่นนอกจากคุ้ก

“อะ-อะไรนะคะ?” มากิโนะอุทาน ยกมือทาบอกด้วยความตกใจ “ทำไมถึงอยากได้ฉันล่ะคะ? ฉันไม่ใช่โจรสลัด ฉันไม่มีพละกำลังอะไรเลย จะเป็นภาระเปล่าๆ”

เธอไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

“เพราะท่านคุ้กชอบอาหารที่คุณทำ และบนเรือเราไม่มีกุ๊กค่ะ” แฮนค็อกอธิบาย น้ำเสียงเจือความผิดหวังเล็กน้อยเมื่อต้องยอมรับความล้มเหลวของตัวเองเรื่องการทำอาหาร เธออยากดูแลคุ้กให้ดีที่สุด แต่เรื่องทำอาหารเป็นสิ่งที่เธอพยายามยังไงก็ไม่สำเร็จ

คุ้กอาจจะไม่ถือสา แต่แฮนค็อกทนไม่ได้ที่เห็นเขาต้องกินอาหารไม่ได้เรื่อง

“เรื่องนี้...” มากิโนะขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูสับสนและลำบากใจ

เธอไม่เคยคิดเรื่องจะจากบ้านเกิดมาก่อน แต่เมื่อเห็นความจริงใจของแฮนค็อก เธอก็ทำใจปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยไม่ลง

“เพื่อท่านคุ้ก ฉันต้องพาคุณขึ้นเรือให้ได้ค่ะ” แฮนค็อกกล่าว สีหน้าดูสำนึกผิดขณะก้าวเท้าเข้ามา เตรียมจะคว้ามือมากิโนะ

มากิโนะถอยกรูดราวกับกระต่ายตื่นตูม

“แฮนค็อก!” เสียงเข้มดังมาจากประตู กิออน รองกัปตันเรือ เดินเข้ามาในครัว “เธอจะไปบังคับเขาแบบนั้นไม่ได้นะ ถ้าคุ้กรู้เขาจะไม่พอใจ เขาไม่ใช่โจรสลัด แล้วเราก็บังคับให้เขามากับเราไม่ได้”

“แต่ว่า...” แฮนค็อกยังดูไม่อยากยอมแพ้

กิออนส่งสายตาดุให้แฮนค็อก เป็นสัญญาณเงียบๆ ให้เธอออกไป แฮนค็อกทำมากิโนะกลัวมากพอแล้ว

หลังจากแฮนค็อกเดินออกไป กิออนก็หันมาหามากิโนะพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “ต้องขอโทษแทนแฮนค็อกด้วยนะคะ ยกโทษให้เธอเถอะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” มากิโนะตอบ ปัดมือไม้พร้อมยิ้มตอบ “เธอก็แค่เป็นห่วงกัปตันของคุณ ในแง่หนึ่ง ฉันก็ชื่นชมเธอนะคะ อายุเท่าๆ กับฉันแท้ๆ แต่ได้ล่องเรือออกทะเลไล่ตามความฝันแล้ว”

กิออนเงียบไปครู่หนึ่ง ครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนก่อนเอ่ยขึ้น “เราจะพักอยู่แถวๆ เกาะนี้สักพัก ระหว่างนี้คุณช่วยมาเป็นกุ๊กให้เราหน่อยได้ไหมคะ? คุณไม่ต้องจากบ้านไปไหน และเราจะจ่ายค่าตอบแทนให้อย่างงามเลยค่ะ”

ดวงตาของมากิโนะเป็นประกายด้วยความสนใจ

เธอไม่ต้องจากเกาะไปไหน และความคิดที่จะได้ทำอาหารให้โจรสลัด...โดยเฉพาะกลุ่มชื่อดังอย่าง สุริยคราส...ก็จุดประกายความอยากรู้อยากเห็นและความตื่นเต้นในตัวเธอ เธอมักจะหลงใหลในท้องทะเลและเรื่องราวของมันอยู่เสมอ

เธอพยักหน้าตกลง

“แล้วระหว่างที่เราอยู่ที่นี่ รบกวนช่วยสอนทำอาหารให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?” กิออนเสริม เลือกใช้วิธีเข้าหาที่ต่างออกไป

“ได้แน่นอนค่ะ!” มากิโนะตอบรับอย่างกระตือรือร้น แม้จะแฝงความกังวลนิดๆ “แต่... กัปตันของคุณจะตกลงเหรอคะ? ฉันทำเป็นแต่ทำอาหารกับทำความสะอาดนะคะ”

...

ด้านนอกร้านเหล้า

“เจ้าเด็กเหลือขอ ฉันเบื่อที่จะเห็นแกด้อมๆ มองๆ แล้วนะ โบอา แซนเดอร์โซเนีย จับมันโยนทะเลไปซะ” แฮนค็อกสั่งการ อารมณ์ยังบูดอยู่ เธอจ้องเขม็งไปที่ลูฟี่ซึ่งแอบดูอยู่ตรงประตู

“อ๊ากกก! น่ากลัวชะมัด!” ลูฟี่ร้องลั่น ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีสุดชีวิต

เมื่อคุ้กกลับมาจากในหมู่บ้าน เขาก็ได้รู้ทุกอย่างที่ควรรู้เกี่ยวกับมากิโนะ ชาวบ้านต่างชื่นชมเธอ ยกย่องในความใจดี มีน้ำใจ และความอ่อนโยนของเธอ

ถึงเวลาเอ่ยปากชวนแล้วสินะ คุ้กคิด ลุ้นว่าเธอจะต้อนรับไหม

เขาเดินเข้าไปในร้านเหล้า ที่ซึ่งลูกเรือของเขารวมตัวกันอยู่แล้ว

“เกิดอะไรขึ้น?” คุ้กถาม สัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ

“กัปตันคุ้กคะ ดิฉันเชิญคุณมากิโนะมาเป็นกุ๊กให้เราระหว่างที่เราพักอยู่เกาะนี้ค่ะ” กิออนอธิบายเสียงเรียบ “แต่การตัดสินใจสุดท้ายอยู่ที่คุณค่ะ”

ไม่ว่าจะสนิทกับคุ้กแค่ไหน กิออนก็เคารพในอำนาจของเขาในฐานะกัปตันเสมอ เธอรู้ดีว่าที่สุดแล้วต้องเป็นเขาที่ตัดสินใจ และเธอคาดหวังให้ทุกคนปฏิบัติตาม

มากิโนะที่กำลังเช็ดแก้วอยู่ที่บาร์ดูเหมือนจะใจเย็น แต่หูของเธอผึ่งรอฟังบทสนทนาอย่างตั้งใจ ที่จริงแล้วเธอกังวลมาก หัวใจเต้นแรงขณะรอฟังคำตอบของคุ้ก

เขาจะตกลงไหมนะ?

เธอพบว่าตัวเองเริ่มตั้งตารอที่จะได้ร่วมเดินทางกับกลุ่ม สุริยคราส แม้จะเป็นแค่ช่วงสั้นๆ ก็ตาม มันคงเป็นการผจญภัยครั้งหนึ่งในชีวิตแน่ๆ

คุ้กเลิกคิ้ว แปลกใจในทางที่ดีกับสถานการณ์นี้

เขายังไม่ต้องทำอะไรเลย ดูเหมือนทุกอย่างจะเข้าทางไปซะหมด

แม้จะเป็นข้อตกลงชั่วคราว แต่เขามั่นใจว่าสามารถเปลี่ยนให้มันกลายเป็น ถาวร ได้

“แน่นอน ผมยินดีมากที่จะมีคุณมาร่วมกับเรา” คุ้กกล่าว พร้อมส่งยิ้มอบอุ่นให้มากิโนะ

...

ข่าวการเข้าร่วมกลุ่มของมากิโนะแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านเล็กๆ อย่างรวดเร็ว ชาวบ้านหลายคนแวะมาที่ร้านเหล้าเพื่อบอกลาและอวยพรให้เธอโชคดี

ลูฟี่ก็โผล่มาด้วย แต่คราวนี้เขารักษาระยะห่างจากแฮนค็อกอย่างระมัดระวัง

“มากิโนะ เธอจะเป็นโจรสลัดจริงๆ เหรอ? จะไปเข้ากลุ่มสุริยคราสเหรอ?” ลูฟี่ถาม ตาโตด้วยความสงสัย

“ป้าได้ยินว่าพ่อหนุ่มคุ้กเที่ยวไล่ถามเรื่องหนูไปทั่วเลยนะเมื่อกี้” ป้าคนหนึ่งในหมู่บ้านแซว “ดูท่าเขาจะสนใจหนูไม่เบาเลยนะเนี่ย”

“ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน!” ชาวบ้านอีกคนเสริม อยากมีส่วนร่วม

“ฉันได้ยินจากปากเขาเลย!”

“ฉันด้วย!”

กลุ่มแม่บ้านขาเม้าท์หัวเราะคิกคักและคุยกันอย่างตื่นเต้น

“จริงเหรอคะ?” แก้มของมากิโนะแดงระเรื่อ มือยกขึ้นปิดหน้าโดยสัญชาตญาณขณะเหลือบมองคุ้กอย่างเขินอาย

ทำไมเขาถึงถามเรื่องเธอล่ะ?

เขาใส่ใจเธอจริงๆ เหรอ? หรือมีอะไรมากกว่านั้น?

หัวใจของเธอเต้นรัว ความคิดตีกันยุ่งเหยิง

จากอีกฟากของห้อง คุ้กสังเกตเห็นกลุ่มแม่บ้านขี้นินทาและรู้สึกกระดากอายนิดหน่อย การถูกแซวแบบนี้ทำเอาบรรยากาศกระอักกระอ่วนใช้ได้เลย

...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ขณะที่เรือ สุริยคราส แล่นออกจากหมู่บ้านกังหันลม ลูฟี่ยืนอยู่บนฝั่ง โบกไม้โบกมือไปมาอย่างบ้าคลั่ง

“พวกนายเอามากิโนะไป! ขี้โกงนี่นา! เอาเธอคืนมานะ!” ลูฟี่ตะโกนลั่น เสียงของเขาค่อยๆ จางหายไปเมื่อเรือแล่นห่างออกไปในทะเลกว้าง

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═