บทที่ 29 นามิ... ทุกอย่างจบลงแล้ว!

บทที่ 29 นามิ... ทุกอย่างจบลงแล้ว!

เมื่ออาร์ลองเห็นลูกน้องมากมายมารวมตัวกัน เขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดีที่ชั้นระวังตัว... ฝ่ายนั้นมีนักสู้ไม่กี่คน ที่เหลือก็แค่ชาวบ้าน...ไม่มีอะไรต้องกังวล ต่อให้เจ้าหมวกฟางนี่จะตึงมือไปหน่อย แต่สุดท้ายพวกเราก็ใช้จำนวนรุมบดขยี้พวกมันได้อยู่ดี

อาร์ลองแสยะยิ้มกว้างพลางกล่าว

“หึหึ นามิ เธอคิดจะขัดขืนชั้นจริงๆ งั้นเหรอ? ไม่กลัวว่าชั้นจะเชือดพวกชาวบ้านข้างหลังทิ้งรึไง? ฟังนะ...กลับมาอยู่ข้างชั้นเดี๋ยวนี้ แล้วชั้นจะฆ่าแค่เจ้าพวกนี้... ส่วนพวกชาวบ้านชั้นจะละเว้นให้”

แต่ครั้งนี้ นามิไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

“อาร์ลอง เวลาของแกหมดลงแล้ว! ชั้นเชื่อใจลูกเรือของชั้น... พวกเขาจะซัดแกให้คว่ำ!”

เหล่าชาวบ้านตะโกนสนับสนุน

“นามิจัง พวกเราอยู่ข้างเธอนะ! ถ้าถึงคราวจำเป็น พวกเราก็จะสู้ด้วย! ไอ้สารเลวอาร์ลอง! แกกล้าดียังไงมาทรมานนามิจังของพวกเรา?! แกจบเห่แน่!”

เมื่อเห็นดังนั้น จอห์นนี่กับโยซาคุจึงต้องรีบกันชาวบ้านไว้ เพื่อไม่ให้พวกเขาวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไป

รอยยิ้มของอาร์ลองฉีกกว้างขึ้น

“ชั้นเนี่ยนะ? จบเห่? อย่ามาทำให้ขำหน่อยเลย! พวกเราเผ่าพันธุ์มนุษย์เงือกคือเผ่าพันธุ์ชั้นสูง! พละกำลังโดยกำเนิดของพวกเราเหนือกว่าพวกแกที่เป็นมนุษย์อ่อนแอถึง 10 เท่า... พวกแกจะเอาปัญญาที่ไหนมาเอาชนะพวกเรา?”

คำพูดนั้นทำให้ชาวบ้านเริ่มลังเล เสียงของพวกเขาแผ่วลงพลางแลกเปลี่ยนสายตาหวาดหวั่นกับนามิ

ทันใดนั้นเอง คาร์ลก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่าฮ่า! เผ่าพันธุ์ชั้นสูงงั้นเหรอ? น่าขำสิ้นดี!”

ใบหน้าของอาร์ลองดำทะมึน

“เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?!”

“โอ้ แกรู้อยู่เต็มอกว่าชั้นหมายถึงอะไร... มนุษย์เงือกอาศัยอยู่ในส่วนลึกของแกรนด์ไลน์ บนเกาะเงือก แต่มนุษย์ก็ยังจับพวกแกมาขายเป็นทาสอยู่ตลอด”

คาร์ลแสยะยิ้มเหยียดหยาม

“ส่วนแก อาร์ลอง...หลังจากความตายของฟิชเชอร์ ไทเกอร์ แกก็ถูกพลเรือเอกคิซารุจับกุม ถ้าไม่ใช่เพราะจินเบยอมเข้าร่วมกับเจ็ดเทพโจรสลัด แกคิดจริงๆ หรือว่าจะได้รับการปล่อยตัวออกมา?”

“แล้วหลังจากนั้นแกทำอะไร? แทนที่จะกลับไปที่แกรนด์ไลน์ แกกลับหนีหัวซุกหัวซุนมาที่ทะเลอีสต์บลูเพื่อทำตัวเบ่งอำนาจ... ถ้าแกเก่งจริง ทำไมไม่กลับไปที่แกรนด์ไลน์ล่ะ? ทำไมไม่ไปท้าทายโลกใหม่?”

“แกมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาด!”

คำพูดของคาร์ลฟาดเปรี้ยงใส่กลางใจอาร์ลองราวกับสายฟ้า

แม้จะมีไม่กี่คนที่รู้เรื่องราวเหล่านี้ แต่มันไม่มีเหตุผลเลยที่มนุษย์ธรรมดาๆ คนหนึ่งจะรู้ลึกรู้ละเอียดขนาดนี้!

ชาวบ้านเริ่มส่งเสียงพึมพำด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่เคยจินตนาการเลยว่าอาร์ลองที่น่าหวาดกลัว แท้จริงแล้วจะเป็นแค่คนขี้ขลาดที่มามุดหัวอยู่ในทะเลที่อ่อนแอที่สุด แม้แต่กลุ่มหมวกฟางเองก็ยังประหลาดใจที่คาร์ลรู้เรื่องพวกนี้มากขนาดนี้

“แกกล้าดียังไงมาด่าว่าชั้นอ่อนแอ?!”

อาร์ลองสติขาดผึง คำรามลั่นด้วยความเดือดดาล

“ทุกคน ฆ่าพวกมัน! แสดงให้พวกมันเห็นว่าพวกเรา ‘อ่อนแอ’ จริงรึเปล่า!”

เหล่ามนุษย์เงือกกรูกันเข้ามาทันที เตรียมพร้อมจู่โจม

ชาวบ้านทำท่าจะเข้าไปสู้ แต่จอห์นนี่กับโยซาคุรั้งตัวไว้ ในขณะที่คาร์ลยืนนิ่ง ปล่อยให้ทุกคนเลือกคู่ต่อสู้ของตัวเอง

โซโรล็อกเป้าไปที่ฮัจจิทันที

“เฮ้ย เจ้านั่นเป็นนักดาบ...มันเป็นของชั้น!”

ลูฟี่ฉีกยิ้ม

“อาร์ลองเสร็จชั้น! ที่เหลือพวกนายจัดการกันเองตามสบายเลย!”

ซันจิเลือกคุโรโอบิ มนุษย์เงือกที่มีครีบที่แขน ในขณะที่อุซปเผชิญหน้ากับมนุษย์เงือกปากหนาอย่างชู ส่วนพวกลูกกระจ๊อกที่เหลือถูกปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนามิ จังโก้ และริชชี่

คาร์ลยืนยันกับทุกคนว่าตราบใดที่เขายังอยู่ ก็สู้ได้อย่างไม่ต้องกังวล

ฮัจจิควงดาบทั้ง 8 เล่มอย่างคล่องแคล่วและแค่นหัวเราะ

“งั้นแกคือนักล่าโจรสลัดที่ใช้วิชาสามดาบสินะ? แต่ชั้นใช้วิชา ‘แปดดาบ’! มากกว่าแกตั้ง 5 เล่ม...ชั้นชนะเห็นๆ!”

โซโรยิ้มมุมปาก

“มันไม่ได้วัดกันแบบนั้นหรอก ความแข็งแกร่งไม่ได้อยู่ที่จำนวนดาบ... ถ้าเป็นเมื่อก่อน นายอาจจะทำให้ชั้นลำบากได้บ้าง แต่ตอนนี้...”

วื้ด!

โซโรและฮัจจิพุ่งสวนกันในชั่วพริบตา

“วิชาสามดาบ... เพลงดาบตัดอสูร!”

ฉัวะ!

รอยฟันลึกสามรอยปรากฏขึ้นบนร่างของฮัจจิ เลือดสาดกระเซ็นขึ้นสู่อากาศ เขาทรุดฮวบลงกับพื้น พ่ายแพ้หมดรูป

ในตอนนี้โซโรได้ก้าวเข้าสู่ระดับนักดาบที่แท้จริงและไม่ได้บาดเจ็บสาหัสมาก่อน การจัดการฮัจจิจึงง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ แน่นอนว่าดาบอีกสองเล่มเป็นแค่ดาบธรรมดาที่หยิบมาจากคลังชั่วคราว แต่ถึงอย่างนั้น การพ่ายแพ้อย่างรวดเร็วของฮัจจิก็สร้างแรงสั่นสะเทือนใหญ่หลวงให้กับกลุ่มโจรสลัดอาร์ลอง

ขณะเดียวกัน ซันจิก็กำลังปะทะกับคุโรโอบิ

คุโรโอบิผู้เชี่ยวชาญคาราเต้มนุษย์เงือก แลกหมัดแลกแข้งกับลูกเตะอันทรงพลังของซันจิอย่างดุเดือด เกิดเป็นการต่อสู้ที่สูสี

ในทางกลับกัน อุซปกลับรับมือชูได้ง่ายกว่าที่คิด ต่างจากไทม์ไลน์เดิมที่เขาต้องสู้ยิบตา ครั้งนี้เขาสู้ด้วยความดุดันกว่ามาก

กระสุนน้ำของชูถูกอุซปยิงสกัดร่วงกลางอากาศด้วยความแม่นยำของหนังสติ๊ก

แม้แต่ในแง่ของพละกำลังดิบ อุซปก็ยังเป็นฝ่ายเหนือกว่า ทำให้เขาคว้าชัยชนะมาได้อย่างรวดเร็ว

ยังไงซะ นี่ก็คืออุซปคนเดียวกับที่โค่น ‘จ้าวแห่งทะเลอีสต์บลู’ ลงได้เชียวนะ!

ส่วนพวกลูกกระจ๊อกมนุษย์เงือกที่เหลือ จังโก้ นามิ และริชชี่จัดการพวกมันได้อย่างง่ายดาย

จังโก้ อดีตกัปตันเรือโจรสลัดไม่ใช่ไก่อ่อน เขาเหวี่ยงกงจักรคู่ใจ เชือดเฉือนสมุนของอาร์ลองร่วงไปคนแล้วคนเล่า

แล้วก็ยังมีริชชี่ เจ้าสิงโต

แม้มนุษย์เงือกจะมีแรงมากกว่ามนุษย์ปกติ 10 เท่า แต่พวกมันก็ยังไม่ใช่คู่มือของสิงโตอยู่ดี ริชชี่เพียงแค่ตะปบและขย้ำพวกมันอย่างง่ายดาย

และนามิ...

เธอยืนหยัดอย่างมั่นคงขณะที่กลุ่มลูกสมุนของอาร์ลองพุ่งเข้าใส่พร้อมอาวุธครบมือ เธอไม่หลบและไม่แม้แต่จะสะดุ้ง

โนจิโกะและชาวบ้านสูดหายใจเฮือกด้วยความหวาดผวา ตะโกนเรียกชื่อเธอ บ้างก็พยายามจะวิ่งเข้าไปช่วย

แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นถัดมาคือภาพที่แทบไม่อยากเชื่อสายตา

คมดาบของลูกสมุนอาร์ลองไถลลื่นไปตามผิวของนามิโดยไม่ทิ้งรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย พวกมนุษย์เงือกชะงักค้างด้วยความตื่นตะลึง...ก่อนจะถูกนามิตบสวนหน้าหัน

เพียะ!

“นามิไปเอาความแข็งแกร่งขนาดนั้นมาจากไหน?! เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น?” โนจิโกะตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ

จอห์นนี่และโยซาคุยิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ

“เจ๊นามิกินผลปีศาจเข้าไปครับ! การโจมตีธรรมดาทำอะไรเจ๊ไม่ได้อีกแล้ว! แถมที่เราได้ยินมา พลังของผลนี้ยังทำให้ผิวของเจ๊เรียบเนียนขึ้นด้วย...ดูสิครับว่าเจ๊สวยขึ้นขนาดไหน!”

พวกนายนี่ดูภูมิใจออกนอกหน้าเกินไปแล้วนะ...

“เป็นอย่างนี้นี่เอง! มิน่าล่ะ...ชั้นแทบจำเธอไม่ได้เลย!” โนจิโกะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ชาวบ้านที่เห็นนามิปลอดภัยเริ่มพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น ความกังวลมลายหายไปจนหมดสิ้น

ในขณะเดียวกัน ชัยชนะอย่างขาดลอยของกลุ่มหมวกฟางทำให้ใบหน้าของอาร์ลองบิดเบี้ยวจนดำคล้ำ มันใช้เวลาถึง 8 ปีในการสร้างอาณาจักรนี้ แต่ตอนนี้โจรสลัดกลุ่มเล็กๆ กลุ่มนี้กำลังพังทลายมันลงต่อหน้าต่อตา

อภัยให้ไม่ได้!

“นามิ กลุ่มของเธอชนะแล้วก็จริง พวกมันแข็งแกร่งกว่าลูกน้องของชั้น... แต่เธอน่ะ...ชั้นจะฆ่าเธอซะ!”

ขณะที่อาร์ลองพุ่งตัวเข้าใส่ ร่างของลูฟี่ก็หายวับไปในพริบตาด้วยวิชา ‘โซล’ มาปรากฏตัวอยู่ข้างๆ อาร์ลอง ก่อนที่มนุษย์เงือกจะได้ทันตั้งตัว กำปั้นของลูฟี่...ที่เคลือบด้วย ‘ฮาคิเกราะ’...ก็กระแทกเข้าเต็มหน้าท้อง

ตึง!!

ดวงตาของอาร์ลองถลนออกมา คลื่นความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับเครื่องในกำลังจะถูกบดขยี้

ภาพตรงหน้าพร่ามัว และในวินาทีถัดมา...สติของมันก็ดับวูบลง

กลุ่มโจรสลัดอาร์ลอง... ถูกทำลายล้างจนสิ้นซาก!

ไม่ไกลนัก นามิมองดูซันจิส่งร่างของคุโรโอบิลงไปนอนกองกับพื้นด้วยลูกเตะปิดฉากอันรุนแรง น้ำตาเอ่อล้นขึ้นที่หางตาของเธอ

ในจังหวะนั้น ลูฟี่เดินตรงเข้ามาหาเธอ พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างที่สดใสและไร้กังวลที่สุด

“นามิ... ทุกอย่างจบลงแล้ว!”

น้ำตาไหลพรากอาบแก้มของนามิ

“อื้ม... จบแล้ว! ลูฟี่ ขอบคุณนะ! ทุกคน... ขอบคุณมาก!”

เธอปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

ชาวบ้านต่างตื้นตันจนร้องไห้ออกมาเช่นกัน...แต่ในไม่ช้า ความโศกเศร้าก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงโห่ร้องยินดี

วันนี้ กลุ่มโจรสลัดอาร์ลองถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น

หมู่บ้านโคโคยาชิ...และหมู่บ้านอื่นๆ อีกกว่า 20 แห่ง...ได้รับอิสรภาพคืนมาในที่สุด

มันคือวันแห่งการเฉลิมฉลองอย่างแท้จริง!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═