บทที่ 30 ลูฟี่ นี่คือใบประกาศจับของนาย!

บทที่ 30 ลูฟี่ นี่คือใบประกาศจับของนาย!

ข่าวการพ่ายแพ้ของกลุ่มโจรสลัดอาร์ลองแพร่สะพัดไปทั่วทุกหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

ด้วยความดีใจ ชาวบ้านไม่รอช้าที่จะจัดงานเฉลิมฉลองครั้งยิ่งใหญ่ขึ้นในหมู่บ้านโคโคยาชิ เพื่อเป็นเกียรติแก่เหล่าฮีโร่ที่ช่วยกอบกู้พวกเขา

ขณะที่การเตรียมงานเลี้ยงกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก นาวาเอกเนซูมิแห่งกองทัพเรือก็นำกำลังพลมาถึง โดยมีเจตนาจะเข้ามาหาเรื่อง มันประกาศหน้าด้านๆ ว่ากลุ่มหมวกฟางเป็นอาชญากร และสั่งให้ส่งตัวอาร์ลองพร้อมเงินที่ขโมยมาทั้งหมดให้พวกมัน

และเป็นไปตามคาด ทั้งเนซูมิและทหารเรือลูกน้องถูกซัดจนน่วมเละเทะ

อย่างไรก็ตาม คาร์ลไม่ได้สนใจเรื่องไร้สาระพวกนั้น

เขายืนอยู่ที่ชายฝั่ง เรียกนกส่งข่าว ‘นิวส์คู’ ที่กำลังขายหนังสือพิมพ์ลงมา หลังจากซื้อฉบับหนึ่ง เขาก็สอดฟิล์มถ่ายรูปและจดหมายฉบับหนึ่งใส่ลงในกระเป๋าของนก

ทันใดนั้น โนจิโกะก็เดินเข้ามา

“นี่! พี่คาร์ล มาทำอะไรตรงนี้? งานเลี้ยงจะเริ่มแล้วนะ!”

คาร์ลมองดูนิวส์คูบินจากไป

“อ้อ ไงโนจิโกะ ชั้นแค่ซื้อหนังสือพิมพ์แล้วก็ส่งรูปของลูฟี่กับคนอื่นๆ ไปให้ ‘บิ๊กนิวส์’ มอร์แกนส์น่ะ พนันได้เลยว่าอีกไม่นานกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางจะเขย่าโลกทั้งใบแน่!”

“ฮิฮิฮิ ชั้นแทบรออ่านข่าวไม่ไหวแล้วสิ”

โนจิโกะยิ้มกว้าง แต่ไม่นานสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง เธอเล่าเรื่องที่เนซูมิเข้ามาป่วนให้คาร์ลฟัง โดยเชื่อว่าคาร์ลคือคนที่พึ่งพาได้มากที่สุดในกลุ่มหมวกฟาง แม้เขาจะไม่ค่อยออกหน้า แต่เขาก็ดูเหมือนจะคุมภาพรวมทั้งหมดเอาไว้เสมอ

คาร์ลครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบหอยทากสื่อสารออกมาและกดโทรออก

“โมชิ โมชิ! ไอ้เด็กบ้า ยังกล้าโทรหาชั้นอีกเรอะ?” เสียงโผงผางของการ์ปดังลอดออกมา

คาร์ลหัวเราะเบาๆ

“ตาแก่ สบายดีไหม?”

“สบายดีกะผีน่ะสิ?! แกกับลูฟี่กำลังทำชั้นประสาทกิน! ดันหนีไปเป็นโจรสลัดกันทั้งคู่...ถ้าชั้นจับพวกแกได้เมื่อไหร่ ชั้นจะให้ลิ้มรส ‘หมัดแห่งความรัก’ จนจุกแน่!”

“หึ งั้นแกคงโชคร้ายหน่อยนะ ต่อให้เป็นวีรบุรุษแห่งกองทัพเรือ แต่ถ้าชั้นจับมือกับลูฟี่ แกก็ไม่มีโอกาสหรอก!”

“ฝันไปเถอะ! เร็วไปร้อยปีที่จะมาสู้กับชั้น!”

“ถ้าไม่เชื่อ ก็ลองมาพิสูจน์ด้วยตัวเองสิ!”

ทั้งสองคนต่อปากต่อคำกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่คาร์ลจะเข้าเรื่อง...โดยบอกการ์ปเกี่ยวกับการทุจริตของเนซูมิ พอได้ยินดังนั้น การ์ปก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ สบถด่ายับและรับปากว่าจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

เมื่อพอใจแล้ว คาร์ลก็วางสายทันทีโดยไม่ลังเล...เมินเฉยต่อปฏิกิริยาของการ์ปที่ยังโวยวายอยู่ปลายสาย

โนจิโกะที่มองดูบทสนทนานั้นถามขึ้นด้วยความสงสัย

“พี่คาร์ล... เมื่อกี้คุยกับ ‘พลเรือโทการ์ป’ คนนั้นเหรอ?”

คาร์ลพยักหน้า

“อื้ม ชั้นสนิทกับตาแก่นั่นพอสมควรน่ะ”

“โจรสลัดกับวีรบุรุษทหารเรือสนิทกันขนาดนี้เชียว?”

โนจิโกะรู้สึกขำ แต่พอรู้ว่าการ์ปจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเนซูมิจะต้องโดนจัดการอย่างสาสม คิดถูกจริงๆ ที่มาบอกคาร์ล...เขาดึงเอาเส้นสายระดับบิ๊กออกมาจัดการปัญหาจนทุกคนสบายใจได้ทันที

“พี่คาร์ล ฝากดูแลน้องสาวจอมยุ่งของชั้นด้วยนะ”

“ถ้าเป็นห่วง ทำไมไม่ไปกับพวกเราซะเลยล่ะ โนจิโกะ?”

“ไม่ล่ะ ชั้นอยากอยู่ที่นี่ ดูแลสวนส้มของแม่บุญธรรม นามิกำลังไล่ตามความฝัน สักวันเธอต้องกลับมา ชั้นจะรอเธออยู่ที่นี่... รอรับเธอกลับบ้าน”

“อืม ถึงตอนนั้น เธออาจจะมีสามีกับลูกไปแล้วก็ได้นะ”

“ฮิฮิ นั่นสินะ ลองจินตนาการหน้าของนามิตอนรู้ว่ามีพี่เขยกับหลานดูสิ... แต่เรื่องแต่งงานคงอีกนานเลยล่ะ แต่ถ้าต้องเลือกจริงๆ... พี่คาร์ลก็ไม่ใช่ตัวเลือกที่เลวนะ คิดว่าไง? สนใจไหม?”

“...”

คาร์ลชะงักกึก เป็นครั้งแรกที่มีคนมาหยอดมุกจีบเขาซึ่งๆ หน้าแบบนี้

เขารู้ว่าโนจิโกะแค่ล้อเล่น แต่หน้าของเขากลับร้อนผ่าวด้วยความเขิน สุดท้ายเขาก็วิ่งหนีไปทั้งที่หน้าแดงก่ำ เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองที่หน้าหนาพอจะแกล้งคายะได้ จะมาแพ้ทางโดนแกล้งคืนแบบนี้

ถ้าเขาเล่นตามน้ำไป... โนจิโกะจะเอาจริงรึเปล่านะ?

งานเฉลิมฉลองกินเวลาถึงสามวัน

ลูฟี่กินเนื้อมากเท่าที่ต้องการ โซโรดื่มเหล้าจนหนำใจ อุซปโม้ไม่หยุดปาก ซันจิตามจีบผู้หญิงทุกคนที่ขวางหน้า และจังโก้ก็เต้นรำโต้รุ่งกับลิกิ

ส่วนคาร์ลทำเพียงแค่ตีกลอง คอยคุมจังหวะให้งานรื่นเริงแทนที่จะออกไปเต้น

อาจเป็นเพราะโนจิโกะคอยมองอยู่ เขาเลยรู้สึกประหม่านิดหน่อย

สามวันผ่านไปไวเหมือนโกหก เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เรือโกอิ้งแมรี่บรรทุกเสบียงจนเต็มลำ และทุกคนก็มายืนรอบนดาดฟ้าเรือเพื่อนรอนามิ

แน่นอนว่านามิมีวิธีการบอกลาในแบบของเธอเอง...ด้วยการขโมยกระเป๋าตังค์ของชาวบ้านทุกคนระหว่างทางมาที่เรือ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ให้พวกเขา

ไม่จำเป็นต้องมีการจากลาที่เคล้าน้ำตา หมู่บ้านโคโคยาชิเป็นอิสระแล้ว ทำไมไม่จากกันด้วยเสียงหัวเราะล่ะ?

ในขณะเดียวกัน โนจิโกะก็ส่งสายตาหวานเชื่อมให้คาร์ลเป็นระยะ ทำให้เขารู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

แต่พอถึงจุดหนึ่ง เขาก็เริ่มจะไหลตามน้ำ... ก็แหม โนจิโกะเองก็ไม่ใช่ย่อยนี่นา

แต่ตอนนี้คงสายไปที่จะคิดเรื่องนั้น...เรือได้กางใบออกสู่ทะเลแล้ว

เมื่อไม่มีภัยคุกคามใดๆ เหลืออยู่ในอีสต์บลู สมาชิกเกือบครบทีมรวมตัวกัน และได้แผนที่แกรนด์ไลน์มาครอบครอง ก็เหลือเพียงสิ่งเดียวที่ต้องทำ

ได้เวลาออกเดินทางสู่สุสานของโจรสลัด

เป้าหมายต่อไป...โล้กทาวน์ ปากทางเข้าสู่แกรนด์ไลน์

วันนั้น เรือโกอิ้งแมรี่แล่นเอื่อยๆ ไปตามท้องทะเล

เมื่อนกส่งข่าวบินผ่าน คาร์ลก็เรียกมันลงมาซื้อหนังสือพิมพ์ตามความเคยชิน พอคลี่ออกดู พาดหัวข่าวตัวไม้เป้งหลายหัวข้อก็กระแทกตาเขาทันที:

[จ้าวแห่งอีสต์บลูคนใหม่! พลซุ่มยิงกลุ่มหมวกฟางเด็ดหัวคลีก!]

[ตะลึง! นักล่าโจรสลัดท้าชนนักดาบอันดับหนึ่งของโลก! หมวกฟางลูฟี่ปะทะตาเหยี่ยวเสมอกัน!]

[ไม่อยากจะเชื่อ! กลุ่มโจรสลัดอาร์ลองปกครอง 20 หมู่บ้านนาน 8 ปี...แฉกองทัพเรือสมรู้ร่วมคิด!]

[กลุ่มหมวกฟางกวาดล้างกลุ่มอาร์ลอง! จ้าวแห่งอีสต์บลูตัวจริง!]

คาร์ลแสยะยิ้ม สมกับเป็นราชาแห่งข่าวสาร มอร์แกนส์...หมอนั่นไม่สนเรื่องการรักษาหน้าตาจอมปลอมของกองทัพเรือจริงๆ ด้วยข่าวพวกนี้ ค่าหัวของลูฟี่ต้องพุ่งกระฉูดแน่

ตุบ!

ปึกใบประกาศจับร่วงลงบนพื้นดาดฟ้าเรือ

ใบแรกโชว์รอยยิ้มเอกลักษณ์ของลูฟี่หรา

“ลูฟี่ นี่คือใบประกาศจับของนาย!” คาร์ลตะโกนเรียกจากบนหัวเรือ

ดวงตาของลูฟี่เป็นประกายวาววับ เขารีบวิ่งเข้ามาทันที สมาชิกคนอื่นที่เหลือต่างวางมือจากสิ่งที่ทำอยู่แล้วเข้ามารุมล้อม

“โอ้โห! ใบประกาศจับของลูฟี่จริงๆ ด้วย!” อุซปอุทานลั่น “มังกี้ D ลูฟี่...ค่าหัว 100 ล้านเบรี?! พระเจ้าช่วย! ร้อยล้านตั้งแต่ยังไม่ออกจาอีสต์บลูเนี่ยนะ? บ้าไปแล้ว!”

ลูกเรือทุกคนยืนอึ้งตะลึงงัน

ส่วนลูฟี่ยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงรูหู ดีใจจนเนื้อเต้น

นามิคว้าหนังสือพิมพ์ไปจากมือคาร์ล กวาดสายตาอ่านพาดหัวข่าวก่อนจะหรี่ตาลง

“คุณคาร์ล... นี่คุณไปทำอะไรมาคะ?”

“อ๋อ ก็ไม่มีอะไรมาก” คาร์ลตอบสบายๆ “แค่ถ่ายรูปทุกคน เขียนสกู๊ปข่าวว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วก็ส่งไปให้นกส่งข่าว มอร์แกนส์เป็นพวกไม่กลัวตายอยู่แล้ว...หมอนั่นตีพิมพ์ทุกอย่างแหละ พอข่าวออกไป กองทัพเรือก็ต้องเพ่งเล็งเป็นธรรมดา แล้วนั่นก็หมายถึงค่าหัวที่สูงขึ้นของทุกคนไง”

“ฮะๆๆ... คุณคาร์ลนี่ ‘สุดยอด’ ไปเลยนะคะ” นามิพูดเสียงกระตุก

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้ปลื้มสักเท่าไหร่ ค่าหัวที่สูงขึ้นหมายถึงปัญหาที่ตามมา...เธอยังคงกังวลเรื่องการถูกกองทัพเรือไล่ล่า

แต่ลูกเรือคนอื่นกลับสรรเสริญเยินยอคาร์ลกันยกใหญ่

“เอ๊ะ? มีใบค่าหัวของพวกเราคนอื่นด้วยเหรอ!” อุซปจู่ๆ ก็ตะโกนขึ้นมา พลางพลิกดูปึกกระดาษในมือ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═