บทที่ 3 ลูฟี่ เด็กผู้หญิงคนนั้นเดินเรือเป็นนะ

บทที่ 3 ลูฟี่ เด็กผู้หญิงคนนั้นเดินเรือเป็นนะ

โคบี้ตกอยู่ในอาการช็อก...ไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของลูฟี่ แต่เป็นเพราะความมั่นใจอันเปี่ยมล้นที่เขามีต่อความฝัน ความฝันที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลยสักนิด

“เฮ้ย! พวกนายน่ะ!”

ลูฟี่หันขวับไปหาพวกโจรสลัดที่เหลือ ซึ่งรีบตารีตาเหลือกลุกขึ้นยืนด้วยความหวาดกลัว

“เรือลำนี้เป็นของชั้นแล้ว! ไปหาเรือเล็กแล้วไสหัวไปซะ...เว้นแต่ว่าพวกนายอยากให้ชั้นเอาจริง!”

ไม่ต้องบอกซ้ำสอง พวกโจรสลัดรีบแก้มัดเรือบดลำเล็ก แล้วกระโดดลงไปอย่างลนลาน แต่จำนวนคนมีมากเกินไป เรือลำจิ๋วแทบจะพลิกคว่ำเพราะรับน้ำหนักไม่ไหว

ในตอนที่คาร์ลพายเรือมาถึง พวกโจรสลัดก็จ้วงพายหนีไปสุดชีวิตแล้ว

คาร์ลกระโดดขึ้นมาบนเรือโจรสลัดของอัลวิด้า และเห็นลูฟี่กำลังยืนคุยกับเด็กหนุ่มผมชมพูอยู่ เดาได้ไม่ยากเลยว่านั่นคือ โคบี้

แต่คาร์ลไม่สนใจบทสนทนาของพวกนั้น...จุดสนใจของเขาอยู่ที่ตัวเรือต่างหาก

พูดตามตรง สภาพมันดูไม่ได้เลย แต่ก็ยังดีที่มันใหญ่พอและมั่นคงกว่าเรือลำจิ๋วที่พวกเขานั่งมาตั้งเยอะ

อืม อย่างน้อยลูฟี่ก็ไม่ได้ซื่อบื้อไปซะทีเดียวนะ

ในเมื่อจัดการกัปตันศัตรูได้แล้ว มันก็เป็นเรื่องปกติที่โจรสลัดจะยึดของรางวัลมา

เรือลำนี้ตกเป็นของพวกเขาแล้ว

“อาจารย์คาร์ล ตื่นแล้วเหรอ?”

ลูฟี่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างตามปกติ “ดูสิ อาจารย์คาร์ล! นี่คือรางวัลชิ้นแรกตั้งแต่ชั้นออกทะเลเลยนะ! ฮ่าฮ่าฮ่า! เราจะใช้เรือลำนี้กันไปก่อน...เรือลำเกามันเล็กไป ขนเสบียงได้ไม่พอ! เรายังกินเจ้าสัตว์ยักษ์เมื่อวานไม่หมดเลยนะเนี่ย!”

คาร์ลพูดไม่ออก

สรุปว่ายึดเรือเพราะอยากขนของกินเพิ่มงั้นเรอะ? อุตส่าห์หลงคิดว่ามีแผนการอะไรเป็นชิ้นเป็นอันซะอีก

“เอาเถอะ นายเป็นกัปตัน อยากทำอะไรก็ทำ” คาร์ลยักไหล่ เขาไม่คิดจะเข้าไปยุ่งกับการตัดสินใจพวกนี้อยู่แล้ว...น่าปวดหัวจะตาย

ทันใดนั้น กัปตันเรือพ่อค้าก็ตะโกนขอบคุณพวกเขาที่ช่วยไว้ ลูฟี่แค่โบกมือปัดๆ ด้วยรอยยิ้มร่าเริง

เขาไม่เคยคิดจะทำร้ายชาวบ้านตาดำๆ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาแตกต่างจากโจรสลัดทั่วไป

หลังจากแยกทางกับเรือพ่อค้า คาร์ล ลูฟี่ และโคบี้ ก็ออกเรือไปพร้อมกับเรือโจรสลัดของอัลวิด้า

ลูฟี่เจาะจงเก็บโคบี้ไว้บนเรือ

ทำไมน่ะเหรอ?

ก็เพราะลูฟี่เดินเรือไม่เป็น และในเมื่อคาร์ลประกาศชัดเจนแล้วว่าจะไม่แตะงานนี้ ลูฟี่เลยคิดว่าทางเลือกที่ดีที่สุดคือลากใครสักคนจากลูกเรือของอัลวิด้ามาใช้งาน

ต่อให้โคบี้จะรู้วิธีเดินเรือแค่นิดหน่อย ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย

โคบี้ซาบซึ้งใจที่ได้รับการช่วยเหลือ จึงเล่าเรื่องราวของตัวเองอย่างกระตือรือร้น เขาบังเอิญหลงมาอยู่บนเรือของอัลวิด้าตอนกำลังตกปลา และถูกบังคับให้เป็นลูกเรือ เขาหวาดกลัวเกินกว่าจะคิดหนี

พอลูฟี่ได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ระเบิดหัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่า! ชั้นเกลียดคนขี้ขลาดชะมัด!” เขาพูดตรงๆ แบบขวานผ่าซาก

โคบี้หน้าเสียเหมือนจะร้องไห้

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็รวบรวมความกล้าถามขึ้นว่า “คุณลูฟี่ครับ... คุณจริงจังเรื่องที่จะเป็นราชาโจรสลัดจริงๆ เหรอครับ?”

“แน่นอนสิ จริงจังอยู่แล้ว!” ลูฟี่พยักหน้าทันที

“แต่... คุณรู้ใช่ไหมครับว่าวันพีซคืออะไร?” โคบี้ถามเสียงสั่น “ยี่สิบสองปีก่อน โกล ดี โรเจอร์ ได้ปกครองท้องทะเล เขามีทั้งความมั่งคั่ง ชื่อเสียง อำนาจ...ทุกสิ่งที่โลกใบนี้มี”

“โลกเรียกขานเขาว่า ราชาโจรสลัด”

“คุณลูฟี่ ถ้าคุณอยากจะเป็นราชาโจรสลัดจริงๆ คุณต้องเข้าสู่แกรนด์ไลน์ แล้วตามหาวันพีซในตำนานให้เจอ!”

“อื้ม! ชั้นทำได้แน่!” ลูฟี่ยิ้มกว้างอย่างมั่นใจ

“แต่... คุณมีลูกเรือหรือยังครับ?”

“ตอนนี้มีอาจารย์คาร์ลเป็นลูกเรือแล้ว เดี๋ยวก็หาเพิ่มได้น่า!”

“แต่ในทะเลมีโจรสลัดเก่งๆ ตั้งเยอะที่อยากเป็นราชาโจรสลัดเหมือนกัน! ถ้าคุณไปแข่งกับพวกนั้น คุณจะตายเอานะครับ!”

“ไม่ต้องห่วง! ชั้นเก่งนะ!”

“ไม่ ไม่ ไม่! เป็นไปไม่ได้หรอกครับ! มองยังไงก็ไม่มีทาง...”

ผัวะ!

ลูฟี่เขกหัวโคบี้ไปทีหนึ่ง

โคบี้กุมหัวทำหน้าตาน่าสงสาร “ท-ทำไมต้องตบผมด้วยครับเนี่ย?!”

“ปฏิกิริยาตอบสนองจากจิตใต้สำนึกน่ะ!” ลูฟี่ยักไหล่

จากนั้น เขากดหมวกฟางลงต่ำ แล้วพูดด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

“ไม่ใช่ว่าทำได้หรือไม่ได้ แต่ชั้นจะเป็นราชาโจรสลัด...ชั้นตัดสินใจไปแล้ว”

“ต่อให้ต้องตายเพราะพยายามทำมัน ชั้นก็จะไม่ลังเล!”

โคบี้อึ้งไปเลย

เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นบางสิ่งที่น่าทึ่งในดวงตาของลูฟี่...ประกายแสงแห่งเจตจำนงที่บริสุทธิ์และสั่นคลอนไม่ได้

คาร์ลที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ส่ายหัวเบาๆ

เอาจริงดิ? ทั้งที่ลูฟี่เก่งขึ้นขนาดนี้ แต่บทสนทนากับโคบี้ก็ยังเหมือนในเนื้อเรื่องเดิมเปี๊ยบเลยเหรอ?

เจ้าโคบี้นี่สำคัญขนาดนั้นเลยหรือไง?

ก็นะ... สำคัญจริงๆ นั่นแหละ

หมอนี่ต้องไปโผล่ที่มารีนฟอร์ดในสงครามมารีนฟอร์ด และเสียงตะโกนอันสิ้นหวังของเขานั่นแหละที่เปิดช่องให้แชงค์เข้ามาหยุดสงครามได้พอดี

ดูเหมือนโชคชะตาจะเอ็นดูเจ้าเด็กผมชมพูนี่จริงๆ

คาร์ลตัดสินใจว่าฟังพอแล้ว จึงเดินเข้าไปในห้องโดยสาร

ขณะที่เขากวาด ‘ฮาคิสังเกต’ ไปรอบๆ อย่างเคยชิน จู่ๆ เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

โธ่เอ๊ย เอาอีกแล้ว

เขาเดินตรงไปที่ห้องกัปตัน ผลักประตูเข้าไป...

และที่นั่น ท่ามกลางข้าวของที่ถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย มีเด็กสาวในชุดมอมแมมกำลังค้นของอยู่

ผมสีส้ม ดวงตากลมโต

จะเป็นใครไปได้นอกจาก นามิ?

ไม่ว่าจะทำยังไง... ชั้นก็หนีพล็อตเรื่องไม่พ้นสินะเนี่ย?

นามิหมุนตัวกลับมาด้วยความตกใจ

จากนั้น เธอก็ฉีกยิ้มที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วรีบโบกมือทักทายคาร์ล

“แหะๆ! ลูกพี่! คือหนู... เอ่อ... เห็นห้องกัปตันมันรกๆ น่ะค่ะ!”

“หนูก็เลยคิดว่า... เอ่อ... จะช่วยทำความสะอาดสักหน่อย!”

เธอหัวเราะแห้งๆ “หนูไม่ได้จะขโมยสมบัติอะไรเลยนะค้า!”

คาร์ลโบกมือตัดบท “เธอเดินเรือเป็นไหม?”

“หา? อ๋อ! เป็นค่ะ เป็น! หนูเดินเรือเก่งมาก!” นามิพยักหน้ารัวๆ “ลูกพี่ หนูช่วยนำทางให้ได้นะ! อย่าฆ่าหนูเลยนะคะ!”

“ตกลง ถ้าชั้นไม่ฆ่าเธอ เธอจะได้สมบัติทั้งหมดบนเรือนี้เป็นค่าจ้าง แต่มีข้อแลกเปลี่ยน เธอต้องทำงานให้คุ้มค่าเหนื่อย”

“ค่ะ! รับทราบค่ะ! หนูจะขยันสุดๆ เลย!”

นามิดีใจจนเนื้อเต้น

ตอนแรกนึกว่าจะจบเห่ซะแล้วที่โดนจับได้ แต่กลายเป็นว่าได้งานทำเฉยเลย...แถมยังได้สมบัติทั้งหมดอีกต่างหาก!

ไม่เลวเลยแฮะ

คาร์ลรีบพานามิขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ...

ตูม!!

เสียงปืนใหญ่ดังก้องมาจากระยะไกล

คาร์ลหันขวับไปมอง เรือรบของกองทัพเรือกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ พร้อมระดมยิงใส่พวกเขา

ในขณะเดียวกัน ลูฟี่ก็ตั้งท่าเตรียมสู้แล้ว

“โกมุ โกมุ โน...บอลลูน! (ยางยืด... บอลลูน!)”

ลูฟี่สูดลมหายใจเข้าลึก ร่างกายของเขาพองขยายออกเป็นลูกโป่งยักษ์ทันที

เด้งดึ๋ง!

ลูกปืนใหญ่กระเด้งกลับไป...ระเบิดตูมใส่เรือกองทัพเรือเข้าอย่างจัง!

เรือรบขนาดเล็กที่รับมือไม่ทันถึงกับถอยกรูดไปทันที

โคบี้ยืนอ้าปากค้าง ตะลึงงันไปแล้ว

“ล-คุณลูฟี่... คุณเป็นตัวอะไรกันแน่ครับเนี่ย?!”

“ฮิฮิ!” ลูฟี่ยิ้มร่า “ชั้นเป็นมนุษย์ยาง! ชั้นกินผล โกมุ โกมุ เข้าไปน่ะ!”

“ผลยางยืด?!”

โคบี้ช็อกตาตั้ง

ไม่ใช่แค่เขา...สีหน้าของนามิก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

ในอีสต์บลู ทะเลที่ได้ชื่อว่า “อ่อนแอที่สุด” ผลปีศาจเป็นเพียงแค่ตำนานเล่าขาน

แต่วันนี้ เธอได้เห็นมันกับตาตัวเอง

คาร์ลเดินก้าวออกมาพร้อมกับนามิ

“กัปตันลูฟี่ เด็กผู้หญิงคนนี้เดินเรือเป็นนะ” เขาพูด “ชั้นว่าจะเอาสมบัติของอัลวิด้าจ้างเธอ นายคิดว่าไง?”

“เธอเป็นต้นหนได้เหรอ?! สุดยอดไปเลย!”

หน้าตาของลูฟี่สดใสขึ้นด้วยความตื่นเต้น

“โอเค งั้นตกลง! อย่างที่อาจารย์คาร์ลบอก...เธอมาเป็นต้นหนให้เรานะ! ชั้นชื่อลูฟี่! ยินดีที่ได้รู้จัก!”

รอยยิ้มของนามิดู... เกร็งๆ เล็กน้อย

“แหะๆ... ชั้นชื่อนามิ”

คาร์ลเสริมต่อ “ส่วนชั้นคาร์ล เป็นอาจารย์ของลูฟี่ นั่นโคบี้ เจ้าคนดวงซวย”

โคบี้อ้าปากเตรียมจะแนะนำตัว...

แต่พอได้ยินคำจำกัดความของคาร์ล เขาก็อยากจะร้องไห้

แต่ก็นะ... พอลองคิดดูแล้ว ชั้นมันก็ดวงซวยจริงๆ นั่นแหละ

เลยเถียงไม่ออกสักคำ

เมื่อตกลงกันได้ นามิก็รับหน้าที่ควบคุมการเดินเรือ ใช้ทักษะของเธอนำพาเรือมุ่งหน้าสู่จุดหมายต่อไป...

เชลล์ทาวน์

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═