บทที่ 2 ลูฟี่ ฮาคิเกราะบนหมวกฟางหลุดแล้วนะ

บทที่ 2 ลูฟี่ ฮาคิเกราะบนหมวกฟางหลุดแล้วนะ

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง แสงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า

คาร์ลกับลูฟี่นั่งล้อมวงข้างกองไฟ คอยโรยเกลือและโชยุลงบนเนื้อสัตว์ร้ายที่กำลังย่างส่งกลิ่นหอมฉุยอยู่เหนือเปลวเพลิง

ลูฟี่จ้องเนื้อตาเป็นมัน น้ำลายสอไม่หยุด แต่ภายใต้สายตาดุๆ ของคาร์ล เขาไม่กล้าแตะต้องเนื้อที่ยังไม่สุกดี...ขืนทำแบบนั้น ผลที่ตามมาคงหนักหนาเอาการ

กริ๊ก...

คาร์ลชักดาบสีดำออกจากเอว แล้วเฉือนชิ้นเนื้อออกมาตรวจสอบสีเนื้อในอย่างละเอียด

จากนั้น เพียงแค่สะบัดดาบวูบเดียว...ฉัวะ!...เขาก็หั่นร่างเจ้าสัตว์ยักษ์ออกเป็นชิ้นใหญ่ๆ แล้วส่งส่วนใหญ่ให้ลูฟี่

“เนื้อได้ที่แล้ว กินสิ”

นี่แหละสิ่งที่ลูฟี่รอคอย เขาใช้สองมือคว้าเนื้อยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ทันที

คาร์ลรินเหล้าสาเกสองจอกเงียบๆ หยิบมีดและส้อมขึ้นมากินด้วยท่วงท่าผู้ดี แม้เขาจะไม่ใช่ขุนนาง แต่เขาก็ยังใส่ใจเรื่องภาพลักษณ์อยู่บ้าง

ทว่า พอเหลือบไปมองลูฟี่ จู่ๆ เขาก็ยื่นมือไปฉกเนื้อส่วนน่องไก่มาจากมืออีกฝ่ายหน้าตาเฉย

“อาจารย์คาร์ล! แย่งเนื้อชั้นทำไมเนี่ย?!” ลูฟี่โวยวาย

“ดูหมวกฟางของนายสิ” คาร์ลพูดเรียบๆ “ฮาคิเกราะที่เคลือบไว้มันจางหายไป ในฐานะอาจารย์ การลงโทษนายถือเป็นเรื่องปกติ”

ลูฟี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอามือมันย่องแตะหมวกฟางแล้วนึกขึ้นได้ว่าคาร์ลหมายถึงอะไร

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังทำหน้ามุ่ยด้วยความน้อยใจนิดๆ

คาร์ลละเลียดกินเนื้อน่องอย่างใจเย็นพลางเทศนา “ลูฟี่ นายเป็นกัปตัน เพราะงั้นบนเรือทุกคนต้องฟังนาย”

“แต่ชั้นเป็นอาจารย์ของนาย เรื่องการฝึกนายต้องฟังชั้น”

“อย่างที่เคยบอกไป หมวกฟางนั่นสำคัญกับนาย สิ่งสำคัญต้องได้รับการปกป้อง เพราะงั้นนายต้องเคลือบฮาคิเกราะไว้ตลอดเวลา ห้ามคลายเด็ดขาด”

“นี่ไม่ใช่แค่ปกป้องหมวก แต่ยังช่วยฝึกการควบคุมฮาคิให้แข็งแกร่งขึ้นด้วย แต่เมื่อกี้มันหลุด ชั้นเลยต้องลงโทษ เข้าใจไหม?”

ลูฟี่พยักหน้าหงึกหงัก “อาจารย์คาร์ลพูดถูก! ชั้นจะไม่กินเนื้อชิ้นนั้น!”

การอดกินเป็นเรื่องเจ็บปวดสำหรับลูฟี่ แต่ข้อดีอย่างหนึ่งของหมอนี่คือยอมรับความผิดโดยไม่อิดออด

คาร์ลกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วกินต่ออย่างเอร็ดอร่อยยิ่งกว่าเดิม

กระนั้นเขาก็คิดในใจ... ต้องรีบหาพ่อครัวแล้วสิ ให้อาจารย์มาทำกับข้าวให้ลูกศิษย์กินเนี่ยนะ? น่าสมเพชชะมัด

รุ่งเช้าวันต่อมา แสงแดดสาดส่องสดใส

เรือลำเล็กแล่นลอยไปตามกระแสคลื่น สองหนุ่มนั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยบนเรือ

จู่ๆ น้ำวนก็ก่อตัวขึ้นเงียบๆ และเริ่มขยายวงกว้างอย่างรวดเร็ว ดูดเรือดึงเข้าสู่กระแสเชี่ยวกราก ทว่าสองหนุ่มบนเรือกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับกัน พวกเขามองเป็นเรื่องสนุกขณะเรือหมุนติ้วไปตามน้ำ

“ฮ่าฮ่าฮ่า! สุดยอดไปเลย! การผจญภัยมันต้องแบบนี้สิ!” ลูฟี่หัวเราะร่า มือข้างหนึ่งกดหมวกฟางไว้แน่น

“ลูฟี่ ในฐานะกัปตัน นายควรจัดการน้ำวนแค่นี้ได้นะ ไม่งั้นได้จมน้ำตายกันพอดี” คาร์ลพูดพลางหาวหวอด

“ไม่มีปัญหา ยกให้เป็นหน้าที่ชั้นเอง”

ลูฟี่ดูมั่นใจและเยือกเย็น พอเรือเข้าใกล้ศูนย์กลางน้ำวน เขาก็ยืดแขนออกไปแล้วซัด ‘ปืนยางยืด’  ใส่ใจกลางตรงๆ

ตูม!!

เสียงระเบิดดังสนั่น น้ำวนแตกกระจาย แรงกระแทกของคลื่นส่งเรือพุ่งออกมาวงนอก

“เรียบร้อย!” ลูฟี่ยืนเท้าสะเอวบนเรือ ฉีกยิ้มกว้างไร้กังวลตามสไตล์

คาร์ลส่ายหัวพลางหัวเราะในลำคอ

ในเนื้อเรื่องเดิม ลูฟี่เจอน้ำวนตั้งแต่ออกเรือแล้วต้องไปซ่อนในถังไม้เพื่อเอาตัวรอด แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว...ลูฟี่มีพลังพอจะทำลายน้ำวนได้สบายๆ

ขณะเรือแล่นต่อ เห็นเรือโจรสลัดกำลังโจมตีเรือพ่อค้าอยู่ไกลๆ ธงโจรสลัดเป็นรูปหัวใจสีแดง

ชัดเลย นั่นเรือของอัลวิด้า จุดเริ่มต้นของตำนานวันพีซกำลังฉายอยู่ตรงหน้า

คาร์ลถอนหายใจอย่างปลงๆ

แรงดึงดูดของโชคชะตาในโลกนี้มันแรงเกินไป แม้จะเปลี่ยนความสามารถลูฟี่ แต่สุดท้ายก็ยังวนกลับมาเจอเหตุการณ์หลักเดิมๆ รายละเอียดอาจต่าง แต่ผลลัพธ์คงไม่เปลี่ยน

แน่นอน นี่คงเป็นกระแสธรรมชาติ

ถ้าคาร์ลพาลูฟี่ไปเกาะอื่น เนื้อเรื่องคงเปลี่ยนแน่

แต่เขาไม่มีกะจิตกะใจจะทำแบบนั้น ข้อแรกคือขี้เกียจ ข้อสองคือถ้าเปลี่ยนเนื้อเรื่อง เขาจะเสียความได้เปรียบเรื่องการรู้อนาคต ถ้าเป็นงั้นทุกอย่างคงคาดเดายากขึ้น

สู้ปล่อยไหลตามน้ำไปง่ายกว่าเยอะ ไม่ต้องหาเรื่องใส่ตัว

“ว้าว! อาจารย์คาร์ล ข้างหน้ามีโจรสลัดกำลังโจมตีเรือพ่อค้า! ไปจัดการพวกมันกันเถอะ!” ลูฟี่พูดอย่างตื่นเต้น

“ไปคนเดียวเถอะ ชั้นจะงีบ” คาร์ลโบกมือไล่ส่งๆ

ลูฟี่ไม่โต้แย้ง ดีดตัวพุ่งไปยังเรือของอัลวิด้าด้วยท่า ‘เดินชมจันทร์’  ทันที

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ท่าเดินชมจันทร์ของเขาคล่องแคล่วมาก แม้เขาจะใช้พลังผลปีศาจเกาะเกี่ยวสิ่งของเพื่อเคลื่อนที่ได้ แต่กลางทะเลโล่งๆ ไม่มีอะไรให้เกาะ สำหรับลูฟี่ที่ว่ายน้ำไม่ได้ การฝึกเดินชมจันทร์จึงเป็นไฟลท์บังคับ โชคดีที่เจ้าตัวชอบการบินอยู่แล้วเลยเรียนรู้ได้ไว

ตึง!

ลูฟี่ลงจอดบนเรือของอัลวิด้าอย่างสวยงาม

พวกโจรสลัดผูกเชือกยึดเรือพ่อค้าเตรียมบุกปล้น แต่พอลูฟี่ร่วงลงมาจากฟ้า ทุกคนก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

“แกเป็นใคร?! ขึ้นมาบนเรือข้าได้ยังไง?!” อัลวิด้า โจรสลัดร่างยักษ์ผู้ถือกระบองเหล็ก ตวาดลั่น

“ชั้นเหรอ? ชั้นชื่อลูฟี่! ชายที่จะเป็นราชาโจรสลัด!” ลูฟี่ประกาศก้อง

คำพูดนั้นทำเอาอัลวิด้าและลูกสมุนเงียบกริบ ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

โดยเฉพาะโคบี้ เด็กรับใช้ผมชมพูที่แอบอยู่ข้างๆ ถึงกับช็อกตาตั้ง

เจ้าหมวกฟางนี่บ้าไปแล้วเรอะ?!

“ราชาโจรสลัด? ฮ่าฮ่าฮ่า! ตลกสิ้นดี!”

อัลวิด้าระเบิดหัวเราะร่า ลูกน้องก็พากันหัวเราะตาม แต่ลูฟี่ไม่สน ความฝันเป็นของเขา การพูดออกมามันไม่เห็นจะตลกตรงไหน ที่น่าขำจริงๆ คือพวกที่ไม่กล้าพูดความฝันของตัวเองต่างหาก

“บังอาจมากที่เหยียบขึ้นมาบนเรือของเลดี้อัลวิด้า?! สงสัยแกจะอยากตายนะ ไอ้เด็กเปรตหมวกฟาง!”

อัลวิด้ายิ้มเหี้ยมก่อนจะหันขวับไปหาโคบี้ “โคบี้! ใครคือผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกนี้?!”

โคบี้ตัวสั่นงันงก ถูมือไปมาอย่างประหม่าพลางพูดตะกุกตะกัก “แฮะๆ... ก-ก็ต้องเป็นเลดี้...”

“ป้าอ้วนคนนี้เป็นใครเนี่ย?” ลูฟี่แทรกขึ้นมาแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง

.....

ความเงียบเข้าปกคลุมดาดฟ้าเรือ... เงียบชนิดป่าช้าเรียกพี่

เหล่าโจรสลัดอ้าปากค้าง

ทุกคนมั่นใจ...ลูฟี่ศพไม่สวยแน่

ใบหน้าของอัลวิด้าบิดเบี้ยวด้วยความโทสะ “ป้าอ้วน?! แกเรียกใครว่าป้าอ้วน?! ไปลงนรกซะ ไอ้เด็กหมวกฟาง!”

เธอเหวี่ยงกระบองยักษ์ฟาดใส่ลูฟี่สุดแรงเกิด แต่ลูฟี่ไม่หลบ เขาปล่อยให้อาวุธฟาดเข้ากลางกบาลจังๆ

เปรี้ยง!!

กระบองเหล็กแตกกระจุยคามือเมื่อกระทบหมวกฟาง

รอยยิ้มผู้ชนะของอัลวิด้าแข็งค้าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นความช็อกสุดขีด

ลูกสมุนยืนแข็งทื่อ ไม่อยากเชื่อสายตา

ลูฟี่ตบหมวกปุๆ เช็กว่ามันยังอยู่ดี แล้วฉีกยิ้มกว้าง

“ฮิฮิ! ชั้นคือชายที่จะเป็นราชาโจรสลัด! ไม่มีทางแพ้คนอย่างป้าหรอก!”

สิ้นคำ เขาก็ซัดหมัดเดียวเปรี้ยง...ส่งร่างอัลวิด้าปลิวหายไปราวกับดาวตก

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═