บทที่ 35: คนคลั่งรักที่หันจากความมืดสู่แสงสว่าง!

“ฉันจะคิดหาวิธีที่ปลอดภัยเอง แฮร์รี่ แล้วก็ดัดลีย์ ฉันสัญญา!”

ดัมเบิลดอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดอย่างจริงใจ

“คุณควรเพิ่มสัญญาอีกข้อด้วยนะ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์!” ดัดลีย์พูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ถ้าคุณคิดวิธีออก ผมหวังว่าคุณจะบอกพวกเราตรง ๆ และปรึกษาพวกเราด้วย เหมือนที่ผมทำเมื่อกี้ แทนที่จะตัดสินใจเองตามอำเภอใจ

คุณสามารถประเมินวิธีของผมได้ และผมก็ต้องประเมินวิธีของคุณเหมือนกัน เข้าใจไหม?”

“ฉันจะปรึกษาพวกเธอ ดัดลีย์ ฉันสัญญา!” ดัมเบิลดอร์ตอบทันที

“ถามต่อสิ!” ดัดลีย์เอนหลังพิงเก้าอี้ เปลี่ยนเป็นท่านั่งที่สบายขึ้น

“ฉันไม่มีคำถามอื่นแล้ว การได้รู้เจตนาและความสามารถของเธอ รวมถึงได้ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับการกำจัดลอร์ดโวลเดอมอร์โดยไม่คาดคิด เรื่องเล็กน้อยอื่น ๆ ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป”

ดัมเบิลดอร์เปลี่ยนท่านั่งเช่นกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเมตตา “ตอนนี้ถึงตาพวกเธอถามฉันแล้ว”

“ดี!”

ดัดลีย์โบกไม้กายสิทธิ์ของดิกเกิล เรียกน้ำผลไม้สามขวดออกมาจากตู้เย็น ฝาขวดแก้วเด้งเปิดออกเองอัตโนมัติ ก่อนลอยไปอยู่ตรงหน้าดัมเบิลดอร์ แฮร์รี่ และตัวเขาเอง

ดัดลีย์หยิบน้ำผลไม้ขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ ทั้งดับกระหายและปรับอารมณ์ให้สงบ ก่อนจะพูดต่อ

“คำถามที่พวกเราอยากถามง่ายมาก ถ้าพูดกว้าง ๆ ก็มีแค่สองเรื่อง เรื่องหนึ่งเกี่ยวกับอดีต อีกเรื่องเกี่ยวกับอนาคต

อย่างแรก เรื่องในอดีต ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ แฮร์รี่กับผมต้องการรู้เรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับการที่ลอร์ดโวลเดอมอร์ฆ่าน้าลิลี่กับลุงเจมส์

ทำไมลอร์ดโวลเดอมอร์ถึงเล็งเป้าหมายไปที่ครอบครัวพอตเตอร์? แรงจูงใจของเขาคืออะไร?”

“เพราะคำพยากรณ์ คำพยากรณ์เกี่ยวกับศัตรูตัวฉกาจของลอร์ดโวลเดอมอร์” ดัมเบิลดอร์ตอบโดยไม่ลังเล

“เนื้อหาของคำพยากรณ์คืออะไร?”

“ศัตรูตัวฉกาจของลอร์ดโวลเดอมอร์ จะถือกำเนิดจากครอบครัวที่เคยต่อต้านลอร์ดโวลเดอมอร์มาสามครั้ง เกิดในวันสุดท้ายของเดือนกรกฎาคม และครอบครองพลังลึกลับที่ลอร์ดโวลเดอมอร์ไม่เข้าใจ”

“ใครเป็นคนทำนาย?”

“ศาสตราจารย์ซิบิลล์ ทรีลอว์นีย์ ตอนที่เธอทำนายคำพยากรณ์นี้ เธอกำลังสมัครเป็นศาสตราจารย์วิชาพยากรณ์ศาสตร์ของฮอกวอตส์”

ดัดลีย์กับดัมเบิลดอร์แลกคำถามคำตอบกันอย่างรวดเร็วสามครั้ง และดัมเบิลดอร์ก็ตอบอย่างราบรื่นและตรงไปตรงมา จนกระทั่งคำถามถัดมา...

“แล้วลอร์ดโวลเดอมอร์รู้คำพยากรณ์นี้ได้ยังไง? ใครเป็นคนบอกเขา? หรือว่าศาสตราจารย์ทรีลอว์นีย์เก็บอาการอยากอวดไม่อยู่ เลยเอาไปพูดทั่ว?”

ขณะถาม ดัดลีย์ก็จ้องดัมเบิลดอร์เขม็ง สังเกตสีหน้าเล็กน้อยและภาษากายของเขาอย่างละเอียด

“เรื่องนี้... ไม่ใช่ ศาสตราจารย์ทรีลอว์นีย์กล่าวคำพยากรณ์นี้ที่ร้านหัวหมูในฮอกส์มี้ด ตอนสัมภาษณ์ตำแหน่งศาสตราจารย์วิชาพยากรณ์ศาสตร์ ตอนนั้นในห้องมีแค่เธอกับฉัน...”

คำตอบของดัมเบิลดอร์ไม่ตรงไปตรงมาอีกต่อไป แต่กลายเป็นการอ้อมค้อมช้า ๆ

“ดัมเบิลดอร์!”

จู่ ๆ ดัดลีย์ก็ตะคอกเสียงดัง ทำเอาดัมเบิลดอร์สะดุ้ง และขัดคำพูดที่เขากำลังจะพูดต่ออย่างลังเล

จากนั้น ดัดลีย์ก็มองดัมเบิลดอร์ตรง ๆ ด้วยสายตาเฉียบคม พร้อมเตือนว่า

“กรุณาตอบตามความจริงนะ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์! ตอนที่คุณหยุดชะงักเมื่อกี้ ริมฝีปากบนกับล่างของคุณเม้มเป็นเส้นตรง นั่นคือสัญญาณของการพยายามปิดบังบางอย่าง

แล้วตอนที่คุณตอบเมื่อกี้ สายตาของคุณมองลงมุมซ้ายล่างชั่วขณะ ก่อนจะเลื่อนไปมุมขวาบน นั่นหมายความว่าความคิดของคุณกำลังสลับไปมาระหว่างพื้นที่ความทรงจำกับพื้นที่จินตนาการในสมอง

คุณกำลังพยายามแต่งเรื่องโกหก เพื่อปกปิดความผิดให้ใครบางคนอยู่ใช่ไหม?!”

“นี่... เธอ... ฉัน...”

ดัมเบิลดอร์ดูสับสนเล็กน้อย ไม่กล้าสบตาดัดลีย์ที่กดดันอย่างหนัก เขาเบนสายตาออกไป ก่อนจะเห็นสีหน้าผิดหวังของแฮร์รี่ที่อยู่ข้าง ๆ และหัวใจก็ปวดหนึบขึ้นมา

“ฉันขอโทษนะ ดัดลีย์ แฮร์รี่ ฉันแค่ไม่อยากให้พวกเธอมีภาพลบที่ไม่อาจย้อนคืนต่อใครบางคนเร็วเกินไป”

ดัมเบิลดอร์ถอนหายใจลึก ก่อนพูดว่า “ดัดลีย์ เธอช่างสังเกตจริง ๆ ฉันไม่เคยได้ยินคำอธิบายสัญญาณพวกนั้นที่... เป็นมืออาชีพแบบนี้มาก่อนเลย”

“นี่คือการพินิจใจของมักเกิ้ล เป็นศาสตร์ที่เรียกว่าจิตวิทยาไมโครเอ็กซ์เพรสชั่น ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์!

เพราะงั้น กรุณาอย่าโกหกหรือเล่นลูกเล่นต่อหน้าผม! มันไม่ฉลาด และก็ไม่ยุติธรรมด้วย!

เมื่อกี้แฮร์รี่กับผมตอบคำถามของคุณตามความจริง!”

ดัดลีย์จ้องดัมเบิลดอร์อย่างดุดัน สายตาเต็มไปด้วยคำเตือน “อีกอย่าง กรุณาควบคุมนิสัยชอบตัดสินใจแทนคนอื่นของคุณด้วย คุณแค่พูดความจริงออกมา ส่วนแฮร์รี่กับผมจะตีความยังไง นั่นเป็นเรื่องของพวกเรา!

ตอนนี้ บอกพวกเรามา ใครเป็นคนบอกคำพยากรณ์ให้ลอร์ดโวลเดอมอร์รู้?!”

“เซเวอรัส สเนป เขาแอบฟังบทสนทนาของฉันกับศาสตราจารย์ทรีลอว์นีย์ที่ร้านหัวหมู เขาได้ยินสองส่วนแรกของคำพยากรณ์ และนำความลับนี้ไปบอกลอร์ดโวลเดอมอร์”

ดัมเบิลดอร์ยังคงพูดความจริง แต่เขารีบอธิบายต่อทันที “ตอนนั้นสเนปหมกมุ่นอยู่กับศาสตร์มืด แสวงหาเวทมนตร์และองค์กรทรงพลัง ดังนั้นเขาจึงเข้าร่วมผู้เสพความตาย และกลายเป็นลูกน้องของลอร์ดโวลเดอมอร์

หลังลอร์ดโวลเดอมอร์รู้ข่าวนี้ เขาก็สืบค้นทั่วโลกเวทมนตร์ และสุดท้ายก็ระบุเป้าหมายที่ตรงกับคำพยากรณ์ได้สองคน คนหนึ่งคือแฮร์รี่ อีกคนคือเนวิลล์จากตระกูลลองบัตทอม

สเนปรู้จักกับลิลี่ แม่ของแฮร์รี่ มาตั้งแต่เด็ก และมี... ความสัมพันธ์เชิงรักใคร่กัน

สเนปรักลิลี่อย่างลึกซึ้งมาตลอด ดังนั้นเมื่อเขารู้ว่าการทรยศของตัวเองทำให้ครอบครัวของแฮร์รี่ตกเป็นเป้าหมายสังหารของลอร์ดโวลเดอมอร์ เขาก็เต็มไปด้วยความเสียใจ

เขาละทิ้งศาสตร์มืด และแอบมาหาฉันเพื่ออธิบายสถานการณ์ ขอให้ฉันปกป้องครอบครัวของแฮร์รี่ และฉันก็ตกลง...”

“เดี๋ยวก่อนนะ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์”

จู่ ๆ ดัดลีย์ก็ขัดคำอธิบายต่อเนื่องของดัมเบิลดอร์ “สถานการณ์ชัดเจนมากแล้ว สเนปคนนี้คือพรรคพวกของลอร์ดโวลเดอมอร์ เพียงแต่สมองคลั่งรักมากกว่าพรรคพวกทั่วไปหน่อย และมีแนวโน้มจะสารภาพผิด

ตามมาตรฐานกฎหมายของมักเกิ้ล อย่างน้อยเขาก็ต้องติดคุกสิบปี!

ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ คุณจะช่วยแก้ตัวให้เขาเพียงเพราะเขาเป็นสายลับของคุณไม่ได้

คำพูดสบาย ๆ ของคุณที่ว่า ‘ลอร์ดโวลเดอมอร์ได้ยินคำพยากรณ์แล้วออกสืบค้นอย่างกว้างขวาง’ มันหมายถึงจุดจบของครอบครัวพ่อมดจำนวนมาก!

เมื่อวานแฮกริดพูดกับผมและแฮร์รี่ว่า ลอร์ดโวลเดอมอร์กับผู้เสพความตายฆ่าคู่สามีภรรยาพ่อมดเก่ง ๆ ไปหลายคู่ แฮกริดยกตัวอย่างได้หลายคนเลย!

คนพวกนั้นไม่จำเป็นต้องตาย ทั้งหมดเป็นเพราะการทรยศของสเนป!

ยิ่งไปกว่านั้น จากคำอธิบายของคุณ ก็เห็นได้ชัดว่าสเนปไม่ได้สำนึกผิดจริง ๆ เขาแค่หมกมุ่นอยู่กับน้าลิลี่ของผมเท่านั้น!

ถ้าแฮร์รี่ไม่ได้ตรงตามเงื่อนไขของคำพยากรณ์ และลอร์ดโวลเดอมอร์ไม่ได้คิดจะเล่นงานครอบครัวของแฮร์รี่ สเนปจะยังละทิ้งศาสตร์มืดไหม?! ลองถามความคิดที่แท้จริงที่สุดในใจคุณดู แล้วบอกผมมา เขาจะทำไหม?!”

ดัมเบิลดอร์เงียบไป เขาหยุดชั่วครู่ ก่อนตอบอย่างยากลำบากว่า

“เขาอาจจะ... ไม่ทำ”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……….